เข้าสู่ระบบ“ช่างเถอะ วันนี้ฉันไม่อยากทะเลาะ” เขาหันหน้ากลับมามองเธออีกครั้ง แววตานั้นยังคงเย็น แต่ลึกลงไปเหมือนมีอะไรบางอย่างที่กำลังปะทะกันอยู่ข้างใน “เรื่องนี้…ไว้คิดบัญชีกันทีหลัง” “...ถ...ถ้ารู้ตั้งแต่แรก...ทำไมถึงไม่พูดตั้งแต่ตอนนั้น” “เอาเรื่องตรงหน้าก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที” “…เรื่องตรงหน้าเหร
บทที่ 223 “ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย แกทำอะไรกับของของเรา” “ก็บอกว่าไม่ได้ทำ ลูกน้องทำ” “เลิกกวนสักทีได้มั้ย ถ้าแกไม่สั่ง ลูกน้องแกจะกล้าเอาของเราไปเหรอ แกเอาของเราไปทำไม เอาของเราคืนมานะ” “จะคืนให้ มันก็ได้อยู่หรอก แต่ต้องไปเอาที่คอนโดฉัน แล้วก็ต้องไปคนเดียวด้วย” “...ระ...เราไม่ไป...เราจะอยู่ที่นี
“ทั้งหมด” พนักงานยังพูดไม่ทันจบ จินก็หยิบบัตรสีดำสนิทขอบทองวาววับออกมา มันคือบัตรเครดิตระดับสูงสุดสำหรับมหาเศรษฐี ที่มีเพียงคนไม่กี่คนบนโลกเท่านั้นที่ถือได้ จินวางบัตรเครดิตสีดำลงบนเคาน์เตอร์ แล้วพนักงานก็เงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบรับไปแตะเครื่องอย่างรวดเร็ว “เรียบร้อยค่ะ” เครื่องส่งเสียงติ๊ดเบ
กรามของจินค่อย ๆ กัดแน่นขึ้นอีกครั้ง มือที่จับพวงมาลัยบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ขึ้นมา คงไม่มีทางโอเค เธอคงไม่พอใจเขา และเธอก็มีสิทธิ์จะรู้สึกแบบนั้น เพราะเขาเป็นคนพูดเอง เป็นคนสัญญากับเธอเองว่าเขาจะแต่งงานกับเธอ แต่วันนี้กลับมีข่าวว่าจะหมั้นกับผู้หญิงอีกคน ลมหายใจหนัก ๆ ถูกปล่อยออกมาช้
เส้นด้ายเดินเข้ามาหาทิศเหนือ ยกมือขึ้นมาจะดึงหู ทว่าทิศเหนือไหวพริบดี รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูทันที “ฮัลโหลครับแด๊ดดี้” แล้วก็รีบเดินหลบออกไปเหมือนมีงานด่วนระดับชาติ เส้นด้ายมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปสองวินาทีเต็ม คิ้วขมวดช้า ๆ สมองกำลังประมวลผลคำเมื่อกี้ แด๊ดดี้…? จากปากผู้ชายหน้าดุ ๆ อย่างกับม
“ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่ออีก” ความเงียบตกลงมาครู่หนึ่ง แผ่นหลังของจินนิ่งสนิทเหมือนคำพูดนั้นกระแทกเข้ามาเต็ม ๆ แต่เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็เปิดประตูรถ ราวกับคำพูดนั้นไม่ได้เปลี่ยนการตัดสินใจของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว “ถ้าแกไป” เสียงของท่านรองนายกฯ ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เย็นเฉียบกว่าเดิม “ทุกอย่างที่ฉั
“รุ่นนี้ผลิตมาน้อย พวกรวยๆ เอาไปแดกจนพรุนหมด ไม่เหลือตกมาถึงมึงหรอก” “หน้าเหมือนคนญี่ปุ่น ดาราเอวีรึเปล่าวะ รหัสอะไร?” “มึงพูดเบา ๆ หน่อย คนเขาได้ยินหมดแล้ว” อีกคนเอ่ยขำ ๆ แต่ยังแอบชำเลืองมองอยู่ไม่วางตา “ขาวเว่อร์มาก มึงว่าฉีดปะ?” ผู้หญิงในร้านคนหนึ่งหันไปกระซิบกับเพื่อนข้างๆ “ไม่เหลือ” “นึกว่
“ไม่รู้…” จินตอบเสียงเรียบ ก้มหน้ามองถนนอย่างไม่ยี่หระ ราวกับเรื่องที่ถามเป็นเรื่องธรรมดา แต่คำพูดถัดมาของเขา กลับทิ้งแรงกระเพื่อมไว้ในอกคนฟัง “ก็เห็นพวกผู้หญิงพูด…แล้วสรุปมีมั้ย?” (ถ้าไม่มี…จะได้จีบ) แม้เขาจะไม่ได้พูดประโยคนี้ออกมาตรง ๆ แต่โทนเสียงและแววตาเย็นขรึมที่มองผ่านกระจกมา ก็สื่อความหมาย
“ก็คนมันตกใจหนิ!” ไอมิเอะที่กำลังง่วนอยู่กับการรูดซิปกระเป๋า หันขวับมาค้อนน้องชายทันที “เกิดเสาร์ห้า แต่ขวัญอ่อนเกิน ไม่มีความเข้มแข็งเลย อ่อนปวกเปียก คนเกิดวันนี้ต้องจิตแข็งไม่ใช่เหรอ?” “ไปเอามาจากไหนเนี่ย?” ไอมิเอะขมวดคิ้วยุ่ง ๆ อย่างไม่เข้าใจ “ดูในเดอะโกสท์มา” เด็กชายตอบหน้าตาเฉย มือยังควงจอยเ
บทที่ 8 @ห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเชียงใหม่ ห้างใหญ่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่เดินขวักไขว่ แสงไฟสีขาวจากเพดานสะท้อนพื้นแกรนิตแวววาว พนักงานขายในร้านเสื้อผ้ากำลังเรียงเสื้อใหม่ใส่ราว ขณะที่เพลงเคป๊อปจังหวะสดใสดังคลอเบา ๆ “มึง กูว่าชุดนี้เหมาะกับมึง” เส้นด้ายหยิบเสื้อแขนตุ๊กตาผ้าลูกไม้สีครีม แนว Coque







