Masuk“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
จะพูดว่ายังไงดีล่ะ พรุ่งนี้จะบอกว่าไม่รับเพราะมันแพงเกินไป แล้วจินจะคิดยังไงกับเธอ เธอก้มหน้าลงช้า ๆ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเงียบงันบนถุงกระดาษเนื้อดี ก่อนที่มือบางจะยื่นออกไปสัมผัสมันอย่างแผ่วเบา ราวกับต้องการยืดช่วงเวลานี้ไว้ให้เนิ่นนานอีกหน่อย ทันทีที่ประตูห้องปิดลงตามหลัง เธอก็พุ่งตรงไปล็อกประตูแน่น
“ก็ได้…งั้นไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อย” จินเอ่ยเสียงนิ่งแล้วจับมือเธอแน่นขึ้นทันที ไม่รอคำตอบ เขากึ่งลากกึ่งจูงเธอให้เดินตามไป จินจูงมือไอมิเอะเดินตรงเข้ามาในร้านโอมากาเสะชื่อดัง ภายในร้านตกแต่งด้วยไม้สีอ่อน ผนังเรียบสะอาดตาแต่อบอวลด้วยกลิ่นอายญี่ปุ่นแบบร่วมสมัย “ยินดีต้อนรับค่ะ เชิญด้านในเลยนะคะ” เ
“เราดูในใบเกิดแล้ว…วันเสาร์จริง ๆ” จินก็ยักคิ้วช้า ๆ แต่ยังไม่ละสายตาจากถนน ริมฝีปากหยักยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ไม่เหมือนเลยนะ...เหมือนสาววันจันทร์...สวยนุ่ม...เงียบๆ” ไอมิเอะเงียบไปทันที ลมหายใจติดขัดด้วยความเขิน จนไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน หัวใจดวงน้อยก็เอาแต่เต้นไม่เป็นจังหวะ “แล้วคิดว่าคนวันเสาร์
“แปลกดีนะ~ ปกติจินไม่เคยจีบใครเลยนี่นา” แพมเอ่ยเสียงหวาน พลางช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างประหลาดใจ “....” “น้องไอมิเอะ…น่าจะเป็นคนแรกเลยมั้งที่จินจีบ” เธอหัวเราะเบา ๆ พลางไล้นิ้วช้า ๆ ที่ต้นแขนของจินอย่างเนียน ๆ “…ขนาดพี่อยู่ใกล้จินขนาดนี้...ยังไม่เคยเห็นจินลงทุนขนาดนี้เลย” “....” “ชอบน้องเขามากเลยเหรอ







