Masuk“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“ฮือๆ” ไอมิเอะร้องไห้หนักขึ้น ร่างบางก็สั่นสะท้านหนักขึ้น “…เพราะกูเหรอ?” จินเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย แต่ท่าทียังคงแข็งกร้าว “….” ไอมิเอะก้มหน้าลงอีกพลางน้ำตาเอ่อรินมากกว่าเมื่อครู่ “นี่มันยุคไหนแล้ว พ่อแม่เลิกตีลูกไปนานแล้ว พ่อมึงเป็นเหี้ยอะไร” “....” “ที่บอกว่าพ่อให้เลิกคุยกับกู เพ
เพราะตกใจจนหายใจไม่ทั่วท้อง เพราะรู้ทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าหากว่าเสือเลือกนั่งข้างไอมิเอะ แล้วเสือก็เดินตรงมาหาไอมิเอะจริงๆ ทำเอาไอมิเอะตาโตด้วยความตกใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมเสือถึงต้องเลือกมานั่งโต๊ะนี้ ทั้งที่มีโต๊ะว่างตั้งหลายโต๊ะ จินขบกรามแน่นจนสันกรามเป็นสันนูน ดวงตาวาวโรจน์อย่างกับสัตว์นักล่า
บทที่ 102 ไอมิเอะรีบเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า ก่อนจะค่อย ๆ หยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวไปก่อนระหว่างรอเสื้อผ้าชุดใหม่ จินก็มองเธออย่างคิดไม่ซื่อ “อื้อ!” เขาเข้าไปใกล้ แล้วบีบหน้าอกเธอ ทำให้เธอสะดุ้ง ไม่นาน เสื้อผ้าชุดใหม่ก็มาส่ง ไอมิเอะก็รีบสวมใส่ จินก็บีบก้นเธอเล่น เธอก็พยายามปัดมือเขาออก จินแสยะยิ้มมุม
บทที่ 103 “I want to be your son in law. I want to ask for your daughter’s hand and marry her properly, under the law. What do you think about that, ma’am?” (ผมอยากเป็นลูกเขยแม่ครับ ผมอยากขอลูกสาวแม่แต่งงานอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แม่คิดยังไงกับเรื่องนี้ครับ?) จินเอ่ยพลางโค้งศีรษะลงต่ำ ทำความเคารพอย่







