จูบแรก

“ผมข้ายุ่งหมดแล้วเจ้าค่ะ”

“ยุ่งเดี๋ยวข้าทำให้ ง่ายนิดเดียวทำบ่นไปได้ ไปกันเถิดเวลาไม่เช้าแล้ว”

“อ๊ะ! ข้าทะยานด้วยตนเองเป็นแล้ว ท่านอาจารย์ไม่ต้องอุ้ม”

หนุ่มน้อยจำแลงรีบเบี่ยงกายหลบ เมื่อหนุ่มใหญ่ใบหน้ากร้าวใจขยับเข้ามาใกล้ เตรียมอุ้มเหมือนเมื่อครั้งไปสอดแนมที่จวนตระกูลหลัน

“ขาสั้น ประเดี๋ยวไม่ทันกาล”

และก็เป็นอีกครั้งที่มือสากเลื่อนขึ้นเลื่อนลง ไปตามจังหวะกระโดดข้ามหลังคาแต่ละจวน กว่าจะถึงที่หมายหยางเฟยฮวาก็ลุ้นแทบแย่ เมื่อมองหน้าคนอุ้ม นางก็เห็นเขาอมยิ้มตรงมุมปาก จึงได้รู้ว่าถูกกลั่นแกล้งเข้าแล้ว

บุรุษที่สวมผ้าปกคลุมใบหน้าทั้งสองคน เดินมาหยุดอยู่หน้าหอเม่ยเหลียง หอคณิกามีชื่อเสียงที่สุดในแคว้นเฮ่อ แม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลง ถูกแปลงโฉมให้มีหนวดเครารุงรังตามสันกรามและใต้จมูก บุรุษทั้งสองสวมผ้าคลุมใบหน้าทับอีกชั้น ตามคำกล่าวที่ว่าปลอดภัยไว้ก่อน

“นายท่านทั้งสองรบกวนถอดผ้าคลุมหน้าด้วยขอรับ ค่ำคืนนี้ทางหอเม่ยเหลียงมีแขกพิเศษมาใช้บริการ ซึ่งจำเป็นต้องตรวจตราอย่างเข้มงวดในการเข้าออกหอ คืนนี้ลูกค้าทุกท่านห้ามสวมผ้าปกคลุมใบหน้า กฎพึ่งประกาศเมื่อช่วงหัวค่ำที่ผ่านมา ขออภัยในความไม่สะดวกขอรับ”ผู้ดูแลหอกล่าวทักท้วงลูกค้าผู้มาใหม่ พร้อมชี้แจงกฎของหอเม่ยเหลียงในค่ำคืนนี้

“นายท่านเชื่อข้าหรือยังขอรับ”คนตัวเล็กกว่า เงยหน้ากระซิบข้างใบหูผู้ร่วมชะตากรรม

“อืม เชื่อเจ้าย่อมดีที่สุด”

บุรุษหน้าหนวดจ้องมองคนหนวดน้อยกว่าด้วยความทึ่ง หยางเฟยฮวามีหนวดจำแลงหลายแบบ ซึ่งไม่เคยมีผู้ใดในแคว้นเฮ่อมี เต็มที่ก็ใช้ผงถ่านสีดำมาขีดเขียนแปลงกาย ถูกจับได้บ้างไม่ได้บ้างแล้วแต่บุญกรรม

อีกทั้งเสียงของนาง ก็ถูกกล่องจิ๋วสีดำซึ่งติดไว้ตรงหน้าอกเสื้อด้านใน เปลี่ยนให้เป็นเสียงของบุรุษ ทุกอย่างตรงหน้าแม่ทัพใหญ่จึงแปลกประหลาด และน่าตื่นเต้นในคราวเดียวกัน

“พี่ชายพวกข้า เอ่อ…มากินกันเอง ขอเปิดห้องส่วนตัวขอรับ ให้สาว ๆ ยกสุรามาให้สักสี่ห้าไห แล้วกลับออกไปได้เลยไม่ต้องอยู่บริการ”หนุ่มน้อยหน้ามนหนวดบางเบา เดินเข้าไปกระซิบบางอย่างกับผู้ดูแลหอเม่ยเหลียง

“อ้อ ได้ ๆ ขอรับ เชิญนายท่านทั้งสองทางด้านนี้ ไม่จำเป็นต้องเดินเข้าทางด้านหน้า แต่ค่าบริการอาจจะพิเศษหน่อยนะขอรับ ห้องส่วนตัวเหลืออยู่ห้องสุดท้ายแล้ว”

ผู้ดูแลหอไม่ได้นึกสงสัยแต่อย่างใด เพราะเคยมีบุรุษหลายคู่ที่กระซิบบอกเขาเช่นนี้ เรียกได้ว่าหอเม่ยเหลียง บริการทุกระดับประทับใจ และมั่นใจได้ว่าไม่มีข่าวลือเล็ดรอดออกไปอย่างเด็ดขาด

“ตกลง”นายท่านหนวดเครารุงรังตอบรับสั้น ๆ  พร้อมกับยื่นตำลึงถุงใหญ่ให้ผู้ดูแลหอทันที

“ไปกินกันเถิดขอรับ ข้าเห็นหน้านายท่านก็ชักจะหิวเต็มที”หยางเฟยฮวาแกล้งพูดให้ผู้ดูแลหอได้ยิน จะได้แนบเนียนยิ่งกว่าเดิม

“กินให้อิ่มเล่า”

นิ้วสากยกขึ้นมาเกลี่ยปลายจมูกสีแดงระเรื่ออย่างนึกหมั่นเขี้ยว เขาบอกไม่ให้ดื้อ นางก็แผลงฤทธิ์ทันทีที่ถึงจุดหมาย แต่ก็นับว่าดีและแนบเนียนใช้ได้ เพียงเท่านี้ผู้ดูแลหอก็ไม่สนใจพวกเขาอีกแล้ว

เมื่อเดินมาถึงห้องส่วนตัวซึ่งว่างอยู่เพียงห้องเดียว ผู้ดูแลหอจึงหันไปกล่าวบางอย่างกับลูกค้าทั้งสองคน ซึ่งพิเศษรองลงมาจากคนใหญ่คนโตพวกนั้น

“กินกันเบา ๆ นะขอรับ ข้าง ๆ ห้องของพวกท่านมีคนใหญ่คนโตมาใช้บริการกับสตรี และตอนนี้ก็กำลังเดินขึ้นมาข้างบนกันแล้ว”

“อ้าว ก็ได้ ๆ พวกข้าจะเก็บเสียงร้องให้ดี พี่ชายอย่าได้เป็นกังวล อย่าลืมให้สาว ๆ เอาสุรามาส่งให้พวกข้าด้วยนะขอรับ อยากให้มากี่คนก็จัดมาได้เลย ข้ามีตำลึงจ่ายไม่อั้น”

“ขอรับ”

ผู้ดูแลตอบรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ที่มีลูกค้ากระเป๋าหนักเข้ามาใช้บริการในค่ำคืนนี้ แต่น่าเสียดายที่สาว ๆ ว่างอยู่เพียงสองคนเท่านั้น

“ฉลาดนักนะเรา”

แม่ทัพหนุ่มเอ่ยชมทันที เมื่อเข้ามาในห้องดื่มสุราส่วนตัว ซึ่งในห้องนี้มีเตียงนอนขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลางห้อง จัดเตรียมไว้เพื่อรองรับกิจกรรมคลายกำหนัด สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้อง มุมปากหยักก็เผลออมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

“อยากได้สักคนไหมขอรับ ข้าน้อยจะได้ออกไปรอด้านนอก”

หนุ่มน้อยเสียงห้าวโผล่หน้าเข้ามาใกล้ เพราะเห็นสายตากรุ้มกริ่มของผู้ร่วมสอดแนม จึงคิดเป็นอื่นไม่ได้นอกจากท่านแม่ทัพกำลังหิวอย่างแน่นอน

“อยากแต่ไม่ใช่สองคนนั้น”คำตอบตรงไปตรงมา ทำเอาคนถามหน้าขึ้นสีแดงก่ำโดยไม่รู้ตัว

“อ๊ะ สาว ๆ มาพอดีเลย ข้าไปต้อนรับสักหน่อยดีกว่า พี่ชายผู้นั้นจัดให้กี่คนกันนะ”หยางเฟยฮวารีบเดินไปต้อนรับสาว ๆ ผู้ทำหน้าที่นำสุรามาให้

ช่วงจังหวะที่คณิกาสาวสองคน เดินถือไหสุรามาที่ห้องของหยางเฟยฮวากับแม่ทัพสวีเยี่ยนหลง บุรุษวัยกลางคนที่กำลังเดินมาพร้อมกับสตรีผู้หนึ่ง ก็มองตามเข้ามาในห้อง ด้วยนิสัยหวาดระแวงเป็นทุนเดิม

เพราะห้อง ๆ นี้อยู่ติดกับห้องที่เขา ต้องเข้าไปพูดคุยกิจธุระสำคัญ เมื่อเห็นว่าทุกอย่างปกติดี จึงเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวที่ทางหอเม่ยเหลียงจัดเตรียมไว้ต้อนรับ ส่วนสตรีที่มาด้วยกันก็เดินตามเข้าไปติด ๆ ไม่ได้ใส่ใจมองสิ่งใดอีก เพราะเคยมาติดต่อกิจธุระกับคนผู้นี้อยู่บ่อยครั้ง

ทางด้านบุรุษรูปงามหนวดบางข้างห้อง เมื่อเห็นว่าคนที่รอคอยปรากฏตัวแล้ว จึงรีบปิดประตูห้องเตรียมพร้อมสอดแนมเต็มที่ วงแขนเรียวบางโอบกอดคณิกาสาวผู้หนึ่งเข้าสู่อ้อมกอด สุราดีและหญิงงามย่อมเป็นของคู่กัน!

“ออกไปได้แล้ว”

เสียงเข้มของคนหน้าหนวด พาลให้สาวงามทั้งสองนึกหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย สองสาวจึงรีบเดินจากไปตามคำสั่งทันที ก่อนไปก็ไม่ลืมหยิบถุงตำลึง ที่หนุ่มน้อยรูปงามยื่นให้อย่างใจดี

“ดุจังขอรับนายท่าน มาดื่มกันเถิด สุราเหล่านี้หอมยิ่งนัก”

“เจ้ากำลังจะทำการใด ชอบสตรีเช่นนั้นหรือ”เสียงดุเอ่ยขึ้นทันทีอย่างไม่ปล่อยผ่าน นางเป็นสตรีไปโอบกอดสตรีด้วยกันได้อย่างไร

“เพื่อความแนบเนียนขอรับ”คนตัวเล็กโน้มใบหน้าไปใกล้คนถาม เมื่อได้ยินบางอย่างจากห้องข้าง ๆ หากจำเป็นนางจะได้ลงมือทันที

ทางด้านห้องข้าง ๆ มีหนึ่งบุรุษกับหนึ่งสตรี ที่นัดหมายกันมาพูดคุยเรื่องสำคัญ กำลังนั่งดื่มสุราเผื่อผ่อนคลายความตึงเครียด เพราะหลายวันมานี้ของที่ถูกส่งไปชายแดนถูกโจรปล้นไปทั้งหมด

“อยากทำอย่างอื่นก่อนพูดคุยกันไหมเพคะ”

สตรีที่คุ้นเคยกับการปรนเปรอบุรุษ หาญกล้ากล่าวออกไปโดยไม่เกรงกลัว เพราะนางถือว่าตนก็เป็นคนสำคัญเช่นกัน มือก็เทสุราลงจอกเพื่อบริการบุรุษสูงศักดิ์วัยกลางคน ที่ยังคงรูปร่างองอาจสง่างามไม่แพ้คนหนุ่ม

“ไม่ รีบจัดการธุระให้เสร็จเถิด ข้ามีคณิกาคนโปรดรอคอยอยู่แล้ว ของแบบนี้ต้องประมูลกันสด ๆ ใหม่ ๆ  ของที่ผู้อื่นใช้แล้วข้าไม่นิยมชมชอบ”

“เพคะ เรื่องอาวุธทางเราจะเตรียมส่งมอบในวัน….”

“หยุดก่อนเหตุใดห้องข้าง ๆ จึงเงียบถึงเพียงนี้ ไม่ใช่ว่ากำลังดื่มสุราอยู่กับสาวงามหรอกหรือ”ผู้ที่ระมัดระวังตัวเองมาโดยตลอดจับสังเกตบางอย่างได้ทันที

“ห่าวอู๋เข้ามา”

“พ่ะย่ะค่ะ”องครักษ์หนุ่มรีบเดินเข้ามาในห้องตามคำสั่งของผู้เป็นนาย

“ไปเปิดประตูห้องข้าง ๆ ดูให้ทั่ว แล้วมารายงานข้าทุกอย่าง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าก็เงียบเสียงก่อน ไม่ต้องพูดการใดทั้งสิ้น จนกว่าคนขอข้าจะกลับเข้ามารายงาน”

“เพคะ”

ทางฝั่งผู้ที่กำลังสอดแนมดวงตาโตเบิกกว้างขึ้น ด้วยไม่คาดคิดว่าบุรุษสูงศักดิ์ผู้นั้น จะฉลาดเป็นกรดถึงเพียงนี้ แต่ฉลาดอย่างไรก็คงแพ้ผู้ที่เตรียมการมาเป็นอย่างดีอยู่วันยังค่ำ

“นายท่านต้องทำแล้วขอรับ ท่านอยู่นิ่ง ๆ ข้าจะจัดการเล่นงิ้วสด ๆ ตบตาพวกเขาเอง”

เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างหูดังขึ้น ก่อนที่ความรู้สึกอุ่นชื้น จะทาบทับลงมาบนริมฝีปากบางเฉียบ ของบุรุษหน้านิ่งหนวดเครารุงรัง

“อเล็กซ์เจ้า..อืม”

เสียงเข้มถูกเปลี่ยนให้เป็นเสียงแหบต่ำกว่าปกติ ในระหว่างที่จูบแลกลิ้นคลอเคลียกันอยู่นั้น หยางเฟยฮวาก็รีบติดตั้งเครื่องเปลี่ยนเสียงขนาดจิ๋ว ให้แม่ทัพใหญ่ทันทีโดยที่เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ หลังจากนี้แม้กระทั่งเสียงพูด ก็ไม่มีผู้ใดจดจำเขาได้อย่างแน่นอน

“อเล็กซ์ อย่ายั่วข้า”

สิ้นเสียงบอกกล่าว คนตัวใหญ่ก็เปลี่ยนมาเป็นผู้คุมสนามรักทันที ริมฝีปากอวบอิ่มของคนใต้ร่าง ถูกเขาบดจูบอย่างหนักหน่วง มือไม้ที่เคยอยู่สุขสงบก็ลูบไล้แผ่นหลังบอบบางอย่างใจนึก บางจังหวะก็เลื่อนมาด้านหน้าแล้วค่อย ๆ ลากเลื้อยขึ้นที่สูง อีกนิดเดียวเท่านั้นก็คงสัมผัสโดนจุดสำคัญ

“อื๊อ!นายท่าน”หยางเฟยฮวาร้องประท้วงในลำคอด้วยความตกใจ เมื่อคู่แสดงงิ้วสดเริ่มเล่นเกินบทบาทที่ได้รับ

หนุ่มน้อยหนวดบางกับหนุมใหญ่เคราหนา นอนจูบกันอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ตรงกลางห้อง หากมีใครสักคนเปิดประตูเข้ามาก็สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่ในห้องนี้

เสียงน้ำลายของคนทั้งสอง ดังเฉอะแฉะไปทั่วทั้งห้อง ไร้เสียงพูดคุยโดยสิ้นเชิง มีเพียงเสียงครางต่ำแห่งความสุขเท่านั้น ที่ดังเล็ดลอดออกมาให้ผู้มาเยือนได้ยิน เพราะมือที่ลากเลื้อยไม่อยู่สุขคราวนี้ถึงจุดหมายที่ต้องการแล้ว

แอ๊ด!!!!