ไม่อ้วน

“แล้วท่านพ่อเล่าเจ้าคะ ฝึกให้ข้าได้หรือไม่”

ดวงตาเป็นประกายส่งให้บิดาคล้ายออดอ้อน เมื่ออยู่ในร่างบุตรีผู้มีนิสัยน่ารักน่าเอ็นดู นางจึงแสดงออกกับบิดาได้น่ารักไม่แพ้กัน

ผู้ที่แอบมองอยู่ห่าง ๆ เผลออมยิ้มตรงมุมปากเล็กน้อยกับความน่ารักตรงหน้า ซึ่งกิริยาผิดแปลกดังกล่าว ไม่สามารถหลุดรอดสายตาบุรุษผู้ถูกน้องสาวปรามาสว่าสะเพร่า ยามนี้หยางเป่ยหนานจ้องสังเกตผู้เป็นนายอย่างไม่คลาดสายตาเลยทีเดียว

“ข้าก็ฝึกเป็นแค่บุรุษร่างกายกำยำ ขืนออกแรงมากข้าก็กลัวมารดาของเจ้าบ่นจนหูชา”

หยางจิ้งถงกล่าวไปตามจริง ตระกูลหยางมีแค่ฮูหยินกับบุตรสาวที่เป็นสตรีซึ่งทั้งสองคนไม่เคยใส่ใจฝึกวรยุทธ์มาโดยตลอด เขาจึงไม่คุ้นเคยในการฝึกสตรี ยิ่งสตรีเจ้าเนื้อยิ่งต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ผิดพลาดมาฮูหยินคงเสียใจมาก

“คงต้องรบกวนท่านแม่ทัพแล้วขอรับ เมตตาฮวาเอ๋อร์ของพวกเราด้วย”หยางเป่ยหนานรีบตอบรับแทนน้องสาว เมื่อมั่นใจในบางอย่างพี่ชายผู้หวังดีต่อน้องสาวด้วยใจจริง จึงไม่ปล่อยโอกาสงาม ๆ เช่นนี้ให้หลุดลอยไป น้องสาวต้องได้ท่านแม่ทัพเป็นสามี!

“ว่าอย่างไร อยากฝึกอยู่หรือไม่เล่า ไม่ต้องเกรงใจสามวันต่อจากนี้ข้าคงขอค้างที่จวนตระกูลหยาง ถือเสียว่าอยู่ปรึกษาหารืองานกับรองแม่ทัพหยาง และกุนซือหยาง”

ที่กล่าวเพียงสามวัน เพราะเขารู้ว่าแม่เสือตรงหน้าไม่ได้อ่อนด้อยเลยสักนิด เพียงแค่ไม่รู้วิธีออกท่าทางของชาวแคว้นเฮ่อ จากทักษะที่เขาเห็นในวันนั้น สตรีตรงหน้าใช้วิธีที่นับว่าแปลกประหลาดอยู่ไม่น้อย

หยางเฟยฮวากระโดดได้สูง และวิ่งเร็วกว่าคนธรรมดาทั่ว ๆ ไป ทว่าไม่ใช่ท่าทางของผู้ฝึกยุทธ์แต่อย่างใด เพราะอยากรู้ข้อมูลเพิ่มเติม เขาจึงอาสาฝึกฝนวรยุทธ์ให้นางด้วยตนเองอย่างไรเล่า!

“ขอบคุณท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ เพียงรู้กระบวนท่าหลัก ๆ หลังจากนั้นข้าสามารถฝึกฝนท่าทางด้วยตนเอง ช่วยฝึกเพียงสามวันก็มากพอแล้วเจ้าค่ะ”

“ดีแล้วฮวาเอ๋อร์ เพราะเรื่องในวันนี้คงต้องปรึกษากับท่านแม่ทัพอีกหลายวัน เผลอ ๆ ท่านแม่ทัพอาจจะต้องค้างที่ตระกูลหยางมากกว่าสามวัน”บิดากล่าวเห็นด้วยกับบุตรสาว มีท่านแม่ทัพคอยชี้แนะย่อมดีกว่าให้ผู้ไม่เก่งวรยุทธ์ช่วยฝึกฝน

“มีเรื่องอะไรเช่นนั้นหรือท่านอา ข้าก็คิดอยู่แล้วว่าพวกท่านมีสิ่งใดเป็นกังวล จึงได้มารอคอยที่ห้องโถงอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ยกเว้นท่านอาหญิงที่พึ่งล้มป่วยลง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือขอรับ”

“ในจวนมีไส้ศึกแคว้นเฉียวขอรับ! ท่านแม่ถูกวางยาพิษแต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว”หยางเป่ยหนานที่คันปากยิก ๆ อยากเล่ามานานแล้วจึงอาสาตอบเอง

“แคว้นเฉียวที่กำลังมีปัญหากับแคว้นเฮ่อของเราเช่นนั้นหรือ”

“ขอรับ คือเรื่องราวเป็นเช่นนี้…”

กรอด!

เสียงกัดกรามเสียงดัง เมื่อได้ยินทุกเรื่องราวในจวนตระกูลหยาง สวีเยี่ยนหลงจ้องมองวีรสตรีตัวน้อย ด้วยความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ นางทำให้เขารู้สึกว่าการมีสตรีอยู่เคียงข้างกาย ก็ไม่ได้รู้สึกแย่เลยสักนิด

“หยางเฟยฮวาข้าขอบใจเจ้าแทนชาวแคว้นเฮ่อ สิ่งที่เจ้าทำในวันนี้มีค่ายิ่งกว่าบุรุษบางคน ที่ออกรบเพียงเพราะถูกสั่งให้ไปรบ พอไปถึงค่ายทหารก็หลบหนีการศึกโดยไม่เกรงกลัวความผิด”

“เรื่องเกิดในจวนข้าย่อมไม่ดูดายเจ้าค่ะ”คนกล่าวตอบรับด้วยรอยยิ้มบางเบา ทว่าเป็นรอยยิ้มที่เหนือกว่าสตรีใด

จิตใจของบุรุษเฉยชาเต้นแรงแทบทะลุออกมานอกอก ยิ่งมองพิศเขายิ่งเห็นถึงความงดงามมาจากข้างในสู่ภายนอก ซึ่งแตกต่างจากสตรีคนอื่น ๆ อย่างเห็นได้ชัด

“ท่านอา อีกหนึ่งเดือนข้างหน้ามีงานเฉลิมฉลองอายุครบ40ปีของฮ่องเต้ คนผู้นั้นคงจะเคลื่อนไหวบางอย่างเป็นแน่ ตระกูลหยางต้องรีบปล่อยข่าวออกไปว่าหยางฮูหยินล้มป่วยหนัก เพื่อไม่ให้เกิดพิรุธ ให้พวกนั้นเข้าใจว่าคนของพวกมันทำงานลุล่วงเป็นอย่างดี”

“ข้าเห็นด้วยขอรับ”

ผู้ที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ ก็กำลังคิดตาม หากวันงานเลี้ยงเฉลิมฉลองนางผู้เป็นม่ายขอติดตามไปด้วยท่านพ่อจะอนุญาตหรือไม่ หากไม่ได้คงต้องรอฟังข่าวอยู่ที่จวน แต่คำกล่าวต่อมาของท่านแม่ทัพใหญ่ก็ทำให้สตรีผู้กำลังครุ่นคิด ยิ้มกว้างออกมา

“หยางเฟยฮวาเจ้าก็ไปด้วยกัน วันงานมีการแสดงร่ายรำมากมายซึ่งนาน ๆ ครั้งแคว้นเฮ่อจะจัดงานลักษณะนี้ขึ้นมา เฮ่อจิ่นเทียนฮ่องเต้มักจะกล่าวว่าสิ้นเปลือง ไม่จำเป็นต้องเสียตำลึงมากมาย แต่บรรดาขุนนางที่รักและเคารพพระองค์ ต่างไม่ยินยอมจึงช่วยกันจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองขึ้นมา”

“ไปได้หรือเจ้าคะ ข้าพึ่งเป็นม่ายสามีหย่าร้างจะไม่ถูกผู้คนว่าร้ายมาถึงตระกูลหรือ หากไปเจอคู่กรณียิ่งสุ่มเสี่ยงทะเลาะวิวาท”

ทั้งที่กล่าววาจาเจียมตัว แต่สายตาที่จ้องมองคนเอ่ยชวนกลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง นางพึ่งข้ามดวงดาวมาก็อยากเห็นศิลปะจีนโบราณดูสักครั้ง หากไปเจอคู่กรณีที่ไม่ยอมจบก็คงต้องพยายามอดทนให้มากหน่อย เพราะไม่อยากให้เกิดความเสื่อมเสียมาถึงตระกูลหยาง

“ไปได้ ไปพร้อมข้าผู้ใดจะกล้ากล่าวสิ่งใด เอาเป็นว่าข้าจะมารับเจ้าเอง ส่วนบิดากับครอบครัวของเจ้าก็ตามไปด้วยกัน”คนชวนสรุปเองเสร็จสรรพ โดยไม่ถามท่านอาที่เคารพเลยสักคำว่ายินดีให้บุตรสาวเดินเคียงคู่ไปกับบุรุษอื่นไหม

“ตามใจเจ้าเถิดฮวาเอ๋อร์ พ่อกับแม่ไม่เคยอายที่บุตรสาวหย่าร้างกับสามีไร้ประโยชน์ เจ้าอย่าได้คิดมากอีกเลย”

บิดาเอ่ยอนุญาต เพราะเห็นประกายแห่งความสนุกในดวงตากลมโตคู่นั้น นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้เห็นแววตาซุกซนเช่นนี้

“เจ้าค่ะ รับรองว่าท่านแม่ทัพจะไม่อายเลยสักนิดที่พาข้าเข้างาน”

“หึหึ ข้าไม่เคยอายอยู่แล้ว วันนี้ก็กินให้อร่อยไม่จำเป็นต้องลดน้ำหนัก ฝึกวรยุทธ์ไปเรื่อย ๆ ประเดี๋ยวเจ้าก็ผอมลงเอง”สวีเยี่ยนหลงกล่าวอย่างใจดี

บนโต๊ะอาหาร บุรุษตระกูลหยางต่างก็หมั่นคีบอาหารไขมันสูงและขนมหวานให้สตรีเพียงคนเดียว เพราะหยางฮูหยินอยากรีบนอนพักผ่อนไว ๆ จึงรับสำรับในเรือนนอน

ผู้เป็นบิดากล่าวว่าบุตรสาวซูบผอมลงมาก ต้องกินให้เยอะหน่อย ส่วนพี่ชายผู้ที่มักจะกล่าวว่านางเป็นลูกหมูตัวน้อย แต่กลับคีบแต่ขนมหวานมาใส่จานอยู่เรื่อย มีเพียงบุรุษสุขุมที่คีบผักต้มกับปลานึ่งของโปรดมาให้

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”ปลานึ่งไร้ก้างชิ้นโต ถูกวางลงบนชามข้าวท่ามกลางสายตาของผู้สอดแนม

“ขาหมูกินได้พอประมาณ ไม่ทำให้อ้วนมากนักหรอก ส่วนขนมหวานก็ชิมได้นิดหน่อยพอให้หายอยาก”

แม่ทัพหนุ่มกล่าวปลอบใจคนกินแต่ผักต้ม และปลานึ่ง เพราะรู้จากกุนซือหยางว่าสตรีตรงหน้าชื่นชอบขาหมูตุ๋น และขนมหวานมากที่สุด

“ข้าไม่ค่อยชอบแล้วเจ้าค่ะ มันเลี่ยนและฝืดคอพิกล ข้าชอบของต้มและนึ่งมากกว่า”หลังจากมื้ออาหารนางก็ดื่มโปรตีนสกัดจากพืชอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องกินเนื้อไขมันสูงที่ตนไม่ชอบ

“จะได้แจ้งพ่อครัวที่จวนตามนี้”

“อย่างไรนะเจ้าคะ”

“ข้าจะได้บอกพ่อครัวที่จวนเอาไว้ เผื่อวันหน้าเจ้ามีธุระที่จวนของข้าอีก จะได้กินอาหารได้เยอะ ๆ อย่างไรเล่า”

ขณะที่พูดใบหน้าคมก็ขยับเข้าใกล้คู่สนทนามากกว่าเดิม มุมปากซึ่งกดลึกลงทำให้ใบหน้าที่หล่อเหลามากอยู่แล้ว ยิ่งมีเสน่ห์มากขึ้น หยางเฟยฮวาถึงกับชะงักกับความใกล้ชิดที่ไม่ทันตั้งตัว

บุรุษตระกูลหยางสองคนพ่อลูก ต่างก็ได้ยินบทสนทนาของผู้บังคับบัญชา กับสตรีที่พวกตนรักและหวงแหน ทางด้านหยางจิ้งถงไม่ได้ติดใจสิ่งใด เพราะคิดว่าท่านแม่ทัพเอ็นดูเด็กน้อยตัวอวบที่เห็นกันมาแต่เยาว์วัย

แต่หยางเป่ยหนานกลับคิดต่าง และมั่นใจมากยิ่งขึ้นใบหน้าหล่อเหลาไม่ต่างจากบิดา อมยิ้มมุมปากอย่างดีใจพลางนึกจินตนาการไปถึงวันดี ๆ ของน้องสาว

หลังจากรับประทานอาหารมื้อเย็นจนอิ่มหนำ ต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปพักผ่อนที่เรือนของตน ทางด้านแม่ทัพใหญ่ก็ไปพักยังเรือนรับรองซึ่งเคยมาพักอยู่บ่อยครั้ง ก่อนจากไปพักผ่อนสวีเยี่ยนหลงก็กล่าวนัดหมายกับลูกศิษย์หญิงคนแรกให้ชัดเจน

“ยามเฉินข้าจะรอที่ลานฝึกยุทธ์ใกล้สระบัว”

“ยามเหม่าดีหรือไม่เจ้าคะ สายมาประเดี๋ยวร้อน”

เฟยฮวาตอบรับแต่ขอเปลี่ยนมาฝึกซ้อมแต่เช้ามืด นางชอบฝึกฝนร่างกายยามเช้ามืดมากที่สุด อากาศบริสุทธิ์ยามเช้ามืดทำให้สมองโล่ง อีกทั้งยังเหลือเวลาไปทำเรื่องอื่นอย่างเพียงพอ

“ตื่นเช้าหรอกหรือ ข้านัดหมายเวลาไปเผื่อ ๆ เพราะเกรงว่าเจ้าจะนอนหลับสบาย ปกติข้าตื่นแต่เช้ามืดทุกวัน”

“ข้าตื่นเช้าเจ้าค่ะ อยากออกมาวิ่งอบอุ่นร่างกายก่อนเรียนรู้วรยุทธ์ขั้นพื้นฐาน”

“เช่นนั้นก็เปลี่ยนเป็นยามเหม่า ข้าก็จะไปวิ่งรอบสระบัวเช่นกัน”