เรื่องลับ

แอ๊ด!!!

เสียงเปิดประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ซึ่งไม่เกินความคาดหมายของผู้เตรียมการรับมือ สวีเยี่ยนหลงรับรู้แล้วว่าใครที่นัดหมายพูดคุยกันในค่ำคืนนี้ เพียงแค่ต้องการอยู่รอฟังว่าคนทั้งสองพูดคุยกันเรื่องใดกันแน่

“อา..นายท่านพอก่อน มีคนมา”เสียงกระเส่าของบุรุษวัยละอ่อนดังขึ้น เมื่อส่วนหน้าที่ยื่นออกมาถูกบีบเคล้นเต็มแรงมือ

ตัวแสดงงิ้วสำรองรีบผลักใบหน้าหล่อเหลา ซึ่งเต็มไปด้วยหนวดเครารุงรังออกเมื่อมีผู้มาเยือนถึงที่ และถึงคราแสดงงิ้วตอนใหม่ให้ผู้มาเยือนได้รับชม สวีเยี่ยนหลงรีบคลายมือข้างขวา ที่กำลังกอบกุมความนุ่มนิ่มอย่างเผลอตัวทันที

“จุ๊บ! อเล็กซ์ ไม่ต้องลุก ข้าจะเดินไปดูเอง”

ตัวแสดงหลักที่แย่งบทมากำกับเอง จ้องมองคนใต้ร่างด้วยสายตาโหยหาและเสียดาย คนพวกนั้นไม่น่ารีบเดินเร็วเลย น่าจะก้าวช้า ๆ กว่านี้หน่อย! ริมฝีปากบางเฉียบก้มลงกดจูบ ตรงต้นคอขาวผ่องอย่างห้ามใจไม่อยู่

“ขอรับ นายท่านปล่อยข้าก่อน ข้าอาย”คนกล่าวรู้สึกเขินอายจริง ๆ เหตุใดท่านแม่ทัพจึงเล่นงิ้วสดได้สมบทบาทถึงเพียงนี้กันเล่า!

“ใครเข้ามาในห้องของข้า ต้องการสิ่งใด ขัดจังหวะจริง ๆ คนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ขอให้ส่วนนั้นใช้การไม่ได้ไปตลอด”

เสียงแหบต่ำคล้ายคนต่างเมือง ร้องเอะอะโวยวายไปตามบทบาท ซึ่งเจ้าตัวก็ยังสงสัยในน้ำเสียงของตนเองเช่นกัน แต่พอลองนึกดูดี ๆ ก็จดจำได้ว่าคงเกิดจากกล่องขนาดจิ๋วสีดำ เช่นเดียวกับที่คนตัวเล็กติดไว้ตรงหน้าอก

“ขออภัยข้าเข้าห้องผิด เชิญพวกท่านตามสบายเถิด”ห่าวอู๋ตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อได้เห็นบทรักระหว่างบุรุษตัดแขนเสื้อทั้งสองคนเต็ม ๆ ตาเป็นครั้งแรกในชีวิต

“เชิญ! แล้วห้ามเข้ามารบกวนพวกข้าอีกเด็ดขาด”

“ขออภัยขอรับ”

คนกล่าวยอมรับผิดแล้วก้มหัวลงเพื่อขอลุแก่โทษ ร่างสูงโปร่งเร่งรีบเดินจากไปทันที ห่าวอู๋ไม่ลืมปิดประตูให้ลูกค้าของหอเม่ยเหลียงอย่างมีมารยาท ขนกายหนุ่มลุกชันอย่างหวั่นวิตก เกิดเป็นความระแวงบุรุษด้วยกันขึ้นมาทันที

“นายท่านปล่อยข้าได้แล้ว”คนร่างบางดิ้นไปมาใต้ร่างสูงใหญ่

“อยากกินให้อิ่มไม่ใช่หรอกหรือ ข้าอนุญาตให้ทำต่อจนกว่าเจ้าจะพอใจ”เสียงแหบต่ำไม่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นอย่างใจดี

“ไม่เลยข้าไม่หิว ข้ามีภารกิจต้องรีบสะสาง”

คนต้นเรื่องดิ้นขลุกขลักหาทางรอด ในใจก็นึกจินตนาการเรื่องเมื่อครู่นี้ต่อ เพราะยังไม่สามารสลัดภาพเหตุการณ์วาบหวิวออกไปจากสมองได้ ท่านแม่ทัพจูบจริงขยำจริง ใครบ้างเล่าจะไม่หวั่นไหว!

“หึ หึ ขึ้นมานั่งตรงนี้เผื่อมีเหตุสุดวิสัยอีก จะได้แสดงงิ้วสด ๆ ได้ทันกาล”

สิ้นเสียงบอกกล่าว ร่างอวบอิ่มในคราบหนุ่มน้อยหน้ามน ก็ถูกอุ้มขึ้นมานั่งบนตักแกร่งของบุรุษใบหน้าโหดเหี้ยมเครายาว ในท่านั่งหันหลังพิงหน้าอกแน่นตึง

“ไม่ต้องอุ้มก็ได้”เสียงห้าวบ่นอุบ เมื่อผู้ร่วมสอดแนมให้ความร่วมมือดีมากเกินไป

“อุ้มไว้จะได้ทันกาล ใบหูเล็ก ๆ นี้ก็ตั้งใจฟังเข้า ประเดี๋ยวจะพลาดข้อมูลสำคัญ”คนกล่าวไม่พูดเปล่า แต่กลับแตะริมฝีปากลงบนใบหูขาวผ่อง ประหนึ่งต้องการให้กำลังใจอย่างไรอย่างนั้น

จุ๊บ!!

“อ๊ะ! นายท่าน ไม่ต้องจูบแล้ว”

“จูบให้กำลังใจใบหูอย่างไรเล่า จะได้ฟังชัด ๆ ไม่พลาดเรื่องสำคัญ”

ใบหน้ารุงรังยิ้มกว้างออกมา ความรู้สึกของเขากำลังนำพาไปสู่จุดที่มั่นใจในบางอย่าง เสร็จเรื่องนี้คงถึงคราแต่งฮูหยินเข้าจวนสักที ต่อให้ต้องถูกผู้คนในเมืองหลวงตราหน้า หรือกล่าวขานในเรื่องไม่ดีเพียงไร เขาก็ไม่นึกหวั่นเกรงใด ๆ ทั้งสิ้น!

“ฟังไม่พลาดหรอกขอรับ ข้าได้ยินชัดแจ๋วทุกประโยคไม่ต้องให้กำลังใจแล้ว”ใบหน้าขาวใสขึ้นสีแดงก่ำ จะไม่ให้เขินอายได้อย่างไรกันในเมื่อบุรุษที่นางแอบยั่วนิด เย้าหน่อย อยู่ทุกวัน นับตั้งแต่ฝึกฝนวรยุทธ์ด้วยกัน เริ่มรุกเข้าใส่จนตั้งตัวแทบไม่ทัน

ผ่านไปเพียงไม่นาน หยางเฟยฮวาก็ได้ยินทุกอย่างที่คนในห้องพูดคุยกัน ถึงแม้พวกเขาจะพยายามพูดเสียงเบาเพียงไรก็ตาม แต่ทักษะหูทิพย์ของนาง ก็ยังคงใช้การได้เป็นอย่างดี

“นายท่านข้าได้ยินทั้งหมดแล้วปล่อยข้าลงก่อน จะได้กลับ เอ๊ะ! คนผู้นั้นกำลังเดินมาทางนี้ เขาอยากมาเห็นใบหน้าของพวกเราด้วยตาตนเอง”คนหูดีรีบบอกล่าวตามที่ได้ยินทันที ไม่ได้มีเจตนาอื่นแต่อย่างใด

“อื้ม…นายท่าน”

แม่ทัพหนุ่มทาบทับริมฝีปากลงอีกครั้ง และครั้งนี้ก็เต็มไปด้วยแรงเสน่ห์หาที่ปกปิดไว้ไม่มิด เขาดูดเม้มแล้วกวาดลิ้นไปทั่วโพรงปากอย่างหลงใหลครั้งแล้วครั้งเล่า ดังคำโบราณที่ว่ามีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งถัดไป

หยางเฟยฮวาทำเขาติดใจรสจูบของนาง จนไม่อยากถอยห่างแม้เพียงก้าว ร่างกายนุ่มนิ่มตรงหน้าก็เช่นเดียวกัน เขาอยากลองสัมผัสให้รู้ดำรู้แดงกันไป

เมื่อคิดได้ดังนั้น มือสากระคายจึงเริ่มอยู่ไม่สุขอีกครั้ง แม่ทัพสวีเยี่ยนหลง เอื้อมมือไปบีบเคล้นในส่วนที่อยากบีบจนเต็มแรงมือ โดยไม่ได้สนใจผู้ที่แอบแง้มประตูห้องมองเลยสักนิด อยากมองก็มองไปหากทนไม่ไหวก็คงไปเอง!

“พวกต่างถิ่น ทั้งเสียงและหน้าตาไม่คุ้นเลย หลันลี่จินเจ้ากลับไปก่อน ข้ามีเรื่องต้องไปจัดการต่อ”

ร่างสูงใหญ่รีบเร่งเดินจากไปทันที ภาพที่เขาเห็นเหตุใดจึงยั่วยวนกำหนัดรุนแรงมากถึงเพียงนี้ ทั้ง ๆ ที่เป็นภาพของพวกต้วนซิ่วเริงรักกันแท้ ๆ หรือเขาจะมีพฤติกรรมเบี่ยงเบนกันแน่!

“เพคะท่านอ๋อง”

คนตอบรับก็อยากกลับจวนเช่นกัน ภาพที่เห็นทำเอาผู้ที่ชื่นชอบเรื่องเช่นนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว รู้สึกตื่นตัวขึ้นมาอย่างรุนแรง คงต้องรีบกลับจวนไปหาคนสวนสุดโปรดคนเดิม

วันนี้นางอุตส่าห์ตั้งใจมาปรนนิบัติผู้สูงศักดิ์ แต่กลับถูกเขาปฏิเสธเสียอย่างนั้น ทั้งยังต้องมาแอบมองบุรุษสองคนเริงรักกันอย่างถึงอกถึงใจอีก

คล้อยหลังที่ผู้ไม่ได้รับเชิญเดินจากไปแล้ว หยางเฟยฮวาก็ดันร่างสูงใหญ่ออกห่างทันที เพราะนางเริ่มหายใจไม่ออก ท่านแม่ทัพตั้งใจสูบลมหายใจของนางจนหมดเลยหรืออย่างไร

“ไปแล้วเจ้าค่ะ พอก่อนข้าหายใจไม่ออก”

“ฮวาเอ๋อร์อยู่นิ่ง ๆ สักครู่ ข้าขอครู่เดียวเท่านั้น”

ถึงจะกล่าวว่าให้อยู่นิ่ง ๆ แต่มือสากที่กอบกุมความอวบใหญ่ไว้เต็มแรงก็ไม่หยุดนิ่งเลยสักนิด เขายังคงบีบขยำเคล้นคลึง เพื่อสกัดกั้นอารมณ์เบื้องลึกเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

“บีบนานประเดี๋ยวได้เรื่องหรอกเจ้าค่ะ” 

“อยากมีเรื่องจะแย่ เจ้ายั่วข้าตั้งแต่ในเรือนแล้ว ไม่คิดเลยหรืออย่างไรว่าหน้าอกโต ๆ คู่นี้จะทำให้ข้าบ้าคลั่งขึ้นมาสักวัน” 

“ข้าก็แค่อาบน้ำแต่งตัวเตรียมเข้านอนปกติทั่ว ๆ ไป ท่านมายามวิกาลเองนะเจ้าคะ”ริมฝีปากที่เป็นอิสระโต้แย้งหน้าซื่อตาใส

“อืม แต่เจ้าแหวกอาภรณ์ให้ข้ามอง เชือกรัดก็ไม่ผูกให้ดี ไม่เรียกยั่วจะให้เรียกว่าอย่างไร เสร็จจากเรื่องนี้ข้าจะไปสู่ขอเจ้ากับท่านอาทั้งสองทันที”

“มั่นใจแล้วหรือเจ้าคะ ท่านแม่ทัพจะไม่อายผู้คนหรอกหรือ ข้าก็แค่สตรีม่ายผู้หนึ่ง”คนถามหลับตาพริ้ม พร้อมทั้งแอ่นอกรับสัมผัสเนิบนาบที่ทาบทับไม่ยอมปล่อย ด้วยความพึงพอใจในน้ำหนักของอุ้งมือ

“ไม่อาย ผู้ใดก็ห้ามข้าไม่ได้ทั้งนั้น จะเป็นม่ายหรือยังโสดข้าก็รับได้ ขอแค่เป็นเจ้าผู้มาจากสวรรค์ เจ้าทั้งงดงามทั้งเก่งกาจหากข้าปล่อยให้หลุดมือไป สวรรค์คงหัวเราะเยาะข้าอย่างแน่นอน”

ขณะที่กล่าวอุ้งมือทั้งสองข้าง ก็ทำงานประสานกันเป็นอย่างดี ถึงแม้ในใจจะอยากสัมผัสผิวเนื้อโดยตรงมากเพียงไร แต่เขาก็ต้องหักห้ามใจเอาไว้ให้ได้

“ข้ารับรู้แล้วเจ้าค่ะ เช่นนั้นกลับกันเลยดีหรือไม่เจ้าคะ หากอยู่ต่อมีหวังท่านพ่อกับท่านแม่ คงได้บุตรเขยคนใหม่ในคืนนี้เลย”

ดวงตากลมโตดำขลับ ลืมตาขึ้นจ้องมองดวงตาคมกริบที่จ้องมองนางไม่ต่างกัน จากนั้นเฟยฮวาก็เลื่อนสายตาลงมองส่วนที่ยังไม่ได้รับอิสระ ‘เต็มมือเลยนะท่านแม่ทัพ’

“รอให้คนพวกนั้นกลับไปก่อน ข้าไม่รีบ หรือเจ้ารีบ”

“อื้อ!…ไม่รีบเจ้าค่ะ แต่ให้ทำแค่นี้นะเจ้าคะ ส่วนที่เหลือต้องวันอื่นและห้ามใช้ตรงนี้อีก”ทั้งถามทั้งเคล้น จะให้นางตอบว่าอย่างไรกันเล่า!

นิ้วเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากบางเฉียบของบุรุษเพื่อห้ามปราม เพราะเกรงว่าจะไม่ได้กลับจวนง่าย ๆ  คืนนี้ท่านพ่อท่านแม่คงกำลังรอฟังผลงานอยู่เป็นแน่

“แค่นี้ก็พอใจแล้ว ประเดี๋ยวเลยเถิดกว่านี้ท่านอาทั้งสองคงรอนาน และอาจหมายหัวข้าจนไม่ยอมให้พาเจ้าไปที่ใดอีก แต่ครั้งหน้าข้าต้องอิ่ม”ประโยคหลังเสียงแหบต่ำกระซิบเสียงเบา เพื่อเย้าอารมณ์สาวน้อย