เกิดเรื่องในตระกูลหยาง

“ครั้งหน้าข้าจะแต่งกับเจ้าด้วยความรัก”

กวงไป่หลงเอ่ยเสียงเบา พอให้ได้ยินกันสองคนกับอดีตภรรยาเขาจะไม่ยอมปล่อยมือจากนางอย่างแน่นอน ยิ่งเห็นสายตาว่างเปล่าที่จ้องมองมา ก็ยิ่งใจเต้นแรงและอยากเอาชนะ ที่ยอมหย่าขาดไปก่อนเพราะไม่อยากให้ตระกูลกวงเดือดร้อน

“สายน้ำไม่ไหลย้อนกลับฉันท์ใด หัวใจของข้าย่อมไม่หวนกลับคืนมาฉันท์นั้น”

อดีตภรรยาตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องที่ไม่อยู่ความคิดด้วยซ้ำ ต่อจากนี้นางจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขด้วยการเป็นหญิงม่ายผู้ร่ำรวย!

“ข้าไม่ได้รักหลันลี่จิน ยามนี้ข้ารู้ตัวแล้วว่าคิดกับนางเพียงแค่น้องสาวเท่านั้น”

กวงไป่หลงยังคงพยายามอธิบาย เพื่อยื้อความสัมพันธ์กับสตรีที่ตนพึ่งมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในหัวใจ ทั้ง ๆ ที่ลงนามในใบหย่าเสร็จสิ้นแล้ว

“ท่านจะรักกันหรือไม่หาใช่เรื่องของข้าอีกต่อไป เพราะยามนี้สถานะของเรา เป็นเพียงคนที่เคยพบหน้ากันก็เท่านั้น ข้าต้องขอบใจท่านที่ไม่ฝืนความรู้สึกของตนเอง ไม่ดันทุรังเข้าหอทั้ง ๆ ที่นึกรังเกียจ”

สตรีผู้มาแทนที่กล่าวออกไปตามตรง เมื่อตรวจสอบร่างกายในที่ลับจนละเอียด จึงรู้ว่าร่างกายของหยางเฟยฮวายังคงบริสุทธิ์ไม่แปดเปื้อนราคีใด ๆ ซึ่งนับเป็นเรื่องดีมากสำหรับผู้มาใช้ชีวิตแทน หากต้องสู้ศึกบนเตียงกับบุรุษยุคโบราณ นางขอเลือกด้วยตนเองย่อมดีกว่า และบุรุษผู้นั้นคงไม่ใช่อดีตสามีอย่างแน่นอน

“ข้าไม่เคยรังเกียจเจ้า เพียงแต่เอ่อ! ยามนั้นมิได้รู้สึกชอบพอจึงไม่อยากให้ความหวังเจ้า”

“ช่างเถิด อย่างไรเสียก็ต้องขอบใจท่าน ที่ไม่หักหาญน้ำใจตนเอง และไม่ให้ความหวังหยางเฟยฮวา”แม่ทัพหญิงผู้รำคาญอดีตสามีเจ้าของร่างรีบเอ่ยตัดบทอีกครั้ง

เมื่อลงนามทุกอย่างเสร็จสิ้น เฟยฮวาก็เตรียมย้ายออกจากจวนตระกูลกวงทันที นางมีทรัพย์สินไม่มากมีเพียงห่อผ้า และหีบสินเดิมที่หลงเหลืออยู่เพียงไม่กี่หีบ จึงไม่จำเป็นต้องรอคอยวันเวลาให้อึดอัดใจต่อกันทั้งสองฝ่าย หยางเฟยฮวาคนเก่ามอบสินเดิมจำนวนมากให้แม่สามีไปเกือบหมด นับตั้งแต่วันแรกที่แต่งเข้าตระกูลกวง

ทางด้านผู้มาใหม่ก็ไม่ได้ใส่ใจทวงคืน มอบให้แล้วก็แล้วกันไปนางก็เป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง จึงไม่ขอกลืนน้ำลายเจ้าของร่างให้เสื่อมเสียเกียรติอีกเหตุผลหนึ่งคือไม่ได้ยากจน หรือสิ้นไร้ไม้ตอกแต่อย่างใด ทองคำแท่งจำนวนมหาศาลในมิติ มีมากพอที่จะช่วยให้ชีวิตใหม่ก้าวเดินต่อไปในเส้นทางของตนเอง หากบิดามารดาและพี่น้องไม่เป็นอย่างที่คาดหวัง

ยามนี้บ่าวชายกับสาวใช้ตระกูลกวง กำลังช่วยกันลำเลียงทรัพย์สินของอดีตฮูหยินน้อย ออกมาวางรอหน้าจวน เพื่อเตรียมขนขึ้นรถม้า ซึ่งกวงไป่หลงสั่งให้ไปส่งอดีตภรรยาถึงจวนตระกูลหยาง

เขาอยากไปส่งถึงจวนตระกูลหยางด้วยตนเอง แต่พอเห็นสายตาของอดีตภรรยาที่แข็งกร้าว สื่อความนัยว่าห้ามยุ่งเด็ดขาด ประกอบกับมารดามีท่าทีอ่อนแรงคล้ายจะเป็นลม จึงยอมให้หยางเฟยฮวาเดินทางเพียงลำพัง

“เจ้าจะไปที่ใดข้าจะไปส่ง อย่างไรเสียข้าก็ช่วยเหลือเจ้ามาขนาดนี้แล้ว ไปส่งเจ้าถึงที่หมายก็นับว่าสมควรกระมัง”

แม่ทัพสวีเยี่ยนหลง เห็นคนที่เขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องการหย่าร้าง ยืนเฝ้าทรัพย์สินอยู่หน้าจวนตระกูลกวง จึงกระโดดลงจากรถม้าเพื่อซักถามให้รู้ความ ข้าวของก็มีมากมายหากปล่อยให้เดินกลับไปเองคงลำบากอยู่ไม่น้อย บุรุษอกสามศอกเช่นเขาจึงจำเป็นต้องช่วยเหลือจนกว่านางจะกลับถึงที่หมายอย่างปลอดภัย

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านแม่ทัพ ข้ากำลังจะกลับตระกูลหยาง ประเดี๋ยวจะมีรถม้าจากตระกูลกวงไปส่งถึงที่หมาย ไม่ขอรบกวนท่านแม่ทัพ เพียงเท่านี้ก็เกรงใจมากแล้วเจ้าค่ะ”

“อ้อ เช่นนั้นก็ดี”

“ท่านแม่ทัพข้าขอขอบคุณในทุก ๆ เรื่องที่ท่านช่วยเหลือ บุญคุณในครั้งนี้สักวันหนึ่งข้าจะตอบแทนอย่างแน่นอน หากมีสิ่งใดให้ข้าช่วยเหลือ ได้โปรดบอกกล่าวอย่าได้เกรงใจ”

เฟยฮวากล่าวพลางก้มหัวลง อย่างต้องการขอบคุณจากใจจริงผู้มีพระคุณตรงหน้า ช่างมีนิสัยใจคอเหมาะสมกับตำแหน่งใหญ่โตอันทรงเกียรติยิ่งนัก นางขอยอมรับด้วยใจจริง

“อืม ข้าช่วยเพราะเห็นแก่ความยุติธรรม ข้าผู้ผ่านทางไปพบเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง หากปล่อยผ่านคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต”

บุรุษผู้ไม่เคยใจดีกับสตรีมาก่อน ยังนึกแปลกใจในวาจาอ่อนโยนของตน หรือเพราะเห็นแก่บิดาผู้จงรักภักดีต่อแว่นแคว้น เขาจึงนึกเอ็นดูตั้งแต่คราแรกที่ได้พบกัน หลังจากที่ไม่ได้พบกันมานานหลายปี นับตั้งแต่นางพ้นวัยปักปิ่น

“รถม้ามาถึงแล้ว เช่นนั้นข้าลานะเจ้าคะ ขอบคุณท่านแม่ทัพอีกครั้ง”เฟยฮวาก้มหัวลงต่ำเพื่อลาบุรุษรูปงามทั้งหน้าตาและจิตใจ

“อืม”

แม่ทัพหนุ่มกล่าวตอบรับเพียงสั้น ๆ แล้วเดินกลับขึ้นรถม้าของตนเองทันที เพราะช่วงสายเขามีประชุมลับกับฮ่องเต้ของแคว้น…..

รถม้าคันใหญ่จากตระกูลกวง แล่นมาจอดหน้าจวนตระกูลหยาง ดวงตาดำขลับจ้องมองที่อยู่อาศัยแห่งใหม่ด้วยความสนใจ เพราะจวนตระกูลหยางมีสิ่งปลูกสร้างหลายอย่าง ซึ่งใหญ่โตกว่าตระกูลกวงหลายเท่า ทั้งยังร่มรื่นน่าอยู่ เดาว่าบริเวณท้ายจวนคงมีสระบัวคล้าย ๆ กัน

ผู้มาเยือนรีบก้าวขาลงจากรถม้าด้วยท่าทีกระฉับกระเฉงสวนทางกับรูปร่าง แล้วเดินไปสั่งการบ่าวชายหลายคน ซึ่งกำลังกวาดใบไม้แห้งอยู่บริเวณนั้น ให้มาช่วยกันขนของลงจากรถม้าให้หมด จากนั้นจึงเดินผ่านสวนดอกไม้บริเวณด้านหน้าจวนด้วยท่าทีผ่อนคลาย

หยางเฟยฮวาก้าวเดินผ่านสวนดอกไม้อย่างเชื่องช้า ในบางครั้งก็หยุดชื่นชมความงดงามตามธรรมชาติของยุคโบราณด้วยความสนใจ จมูกก็สูดดมอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด หลายสิบปีมาแล้วที่จมูกของนางไม่ได้กลิ่นเช่นนี้ นานจนลืมไปเลยว่าอากาศดีเป็นอย่างไร เพราะปกติยามที่ใช้ชีวิตบนดาวจูปิเตอร์ ต้องสวมหน้ากากป้องกันแก๊สพิษอยู่ตลอดเวลา

ในระหว่างที่กำลังเพลิดเพลินไปกับความงดงามตามธรรมชาติสรรค์สร้าง หูซึ่งได้ยินระยะไกลกว่าคนปกติ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ และเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังขึ้นภายในจวนตระกูลหยาง ขาที่ก้าวเดินอย่างเนิบช้าจึงหยุดยืนอยู่นิ่ง ๆ เพื่อจับใจความสำคัญของเสียงที่ตนได้ยิน

“ฮือ! ฮือ! ฮูหยินท่านอย่าเป็นอะไรนะเจ้าคะ ข้าจะทำอย่างไรดีนายท่านกับคุณชายใหญ่ก็ไม่อยู่จวน ใช่แล้วต้องรีบไปแจ้งพ่อบ้านให้ตามหมอ”สาวใช้ข้างกายคนสนิทหยางฮูหยิน พูดคุยกับสาวใช้อีกคนที่พึ่งเข้ามาช่วยงานได้ไม่กี่เดือน

แอ๊ด!

สาวใช้ผู้เป็นห่วงเจ้านายรีบเปิดประตูเรือน แล้วตะโกนบอกกล่าวเรื่องร้ายแก่พ่อบ้านเสิ่นชีหวาง ซึ่งกำลังช่วยบ่าวในจวนปลูกดอกไม้และต้นไม้ เพื่อเพิ่มความสดชื่นในบริเวณรอบ ๆ เรือนนอนของเจ้านาย

“พ่อบ้านเสิ่น รีบไปตามท่านหมอเร็วเข้า ฮูหยินน้ำลายฟูมปากลืมตาไม่ขึ้น ส่งคนไปแจ้งนายท่านในวังหลวงด้วย”น้ำเสียงร้อนรนยิ่งย้ำชัดว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว

ผู้ที่ได้ยินระยะไกลจึงเร่งก้าวขาซึ่งมีพลังแข็งแกร่งยิ่งกว่าคนทั่ว ๆ ไป ผลมาจากการดื่มวิตามินเพิ่มพลังกายของมนุษย์กลายพันธุ์ ขาทรงพลังจึงรีบวิ่งไปยังจุดเกิดเหตุทันที

จากความทรงจำเสียงนี้เป็นเสียงของชิงชิง สาวใช้ข้างกายหยางฮูหยิน หรือมารดาของหยางเฟยฮวานั่นเอง ผู้มาใหม่จึงคาดเดาว่าคงเกิดเรื่องกับท่านแม่อย่างแน่นอน

“หา ฮูหยินน้ำลายฟูมปาก เกิดเรื่องใหญ่แล้วแน่ ๆ ”พ่อบ้านเสิ่นชีหวาง ได้ยินคำบอกกล่าวที่น่าตกใจจึงรีบวางมือจากงานในสวนทันที

พ่อบ้านตระกูลหยางวัยกลางคนรีบเร่งฝีเท้า เพื่อเดินทางออกจากจวนไปจัดการตามคำสั่งของสาวใช้คนสนิทของหยางฮูหยิน ในจังหวะเร่งรีบนั้นก็ถูกน้ำเสียงคุ้นเคยเรียกขานเอาไว้เสียก่อน

“เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะท่านลุงเสิ่น”เฟยฮวารีบซักถามจากพ่อบ้านผู้ดูแลจวน ซึ่งนางจดจำเขาได้จากความทรงจำของร่างเดิม

“คุณหนูสี่ท่านกลับมาเยี่ยมเยียนแล้ว ฮูหยินไม่สบายขอรับจู่ ๆ ก็หมดสติน้ำลายฟูมปาก ข้าน้อยเกรงว่าฮูหยินจะถูกพิษ ยามนี้นายท่านกับคุณชายใหญ่ก็ไม่อยู่จวนไปประชุมในพระราชวัง ส่วนคุณชายรองกับคุณชายสาม ก็ย้ายไปประจำการตามค่ายทหารต่างเมืองขอรับ”

พ่อบ้านเสิ่นชีหวาง รีบบอกกล่าวให้คุณหนูสี่ของจวนรับรู้อย่างคร่าว ๆ เพราะตนต้องรีบไปตามท่านหมอที่โรงหมอในตัวเมือง หากชักช้าเกรงจะช่วยชีวิตหยางฮูหยินไม่ทัน แต่จากที่ได้ฟังคำบอกเล่าของสาวใช้ชิงชิง เขาก็ไม่สามารถคิดในแง่บวกได้เลย