ไม่เสียเวลา

“ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก”เสียงบุรุษผู้ที่สอดแนมจนมั่นใจว่าผู้ร้ายมีประมาณสองร้อยคน และปรากฏตัวกันครบทุกคนแล้ว

“ท่านแม่ทัพใหญ่ มาได้อย่างไร ไหนว่าติดกิจธุระในเมืองเฉิงตู!”

หลันเจียวซินตกใจที่บุรุษผู้มีวรยุทธ์ขั้นสูงปรากฏตัวขึ้น คราแรกคิดว่าจะได้จัดการคนตระกูลหยางโดยง่ายดายเสียอีก แต่มาแล้วอย่างไรเพราะมือสังหารที่ท่านอ๋องห้าส่งมาให้ ก็มีวรยุทธ์สูงกันทุกคน นางจึงพยายามควบคุมสติตัวเองให้ดี

“ผู้ใดส่งพวกเจ้ามา”สวีเยี่ยนหลงถามไปตามเรื่อง เพราะรู้ดีว่ามือสังหารย่อมไม่ตอบคำถามของเขาอย่างแน่นอน

“พวกเราฆ่า คน ๆ เดียวจะสู้สองร้อยคนได้อย่างไร ฆ่าให้หมดทุกคน!”หลันเจียวซินไม่ตอบคำถาม แต่หันไปสั่งการมือสังหารทั้งสองร้อยคน

หยางเฟยฮวาส่งสัญญาณมือให้แม่ทัพใหญ่ นำหน้าต่อสู้เพื่อต้อนให้มือสังหารอยู่รวมกลุ่มกันให้มากที่สุด นางยืนอยู่หน้ารถม้าแล้วแหงนมองขึ้นบนฟ้า เพื่อเล็งพิกัดสัญญาณให้พอดี จะผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด จากนั้นจึงแอบยิงดาวเทียมพกพาขนาดจิ๋ว ตัวที่ติดตั้งคลื่นความถี่ต่ำขึ้นไปบนท้องฟ้า ซึ่งเป็นสิ่งประดิษฐ์ตัวใหม่ล่าสุด ของอดีตคู่หูนามว่าเจมส์ และมีอเล็กซ์แซนดราเพียงคนเดียว ที่เคยทดลองใช้จนชำนาญ

คลื่นความถี่ต่ำชนิดนี้ จะทำให้คนที่อยู่ในระยะสองร้อยเมตร เกิดอาการวิงเวียนศีรษะอย่างรุนแรง และหมดสติในเวลาต่อมา หากไม่ได้รับยาแก้วิงเวียนก็จะหมดสตินานถึงเจ็ดวันเต็ม ไม่มีผลเสียต่อร่างกายในระยะยาว จึงเหมาะสมต่อการนำมาจับกุมตัวผู้ร้าย ที่ต้องการสอบสวนก่อนมอบบทลงโทษตามความผิด

สิ่งประดิษฐ์ชนิดนี้เหมาะสำหรับในกรณีที่สามารถระบุตำแหน่งที่แน่ชัดของผู้ร้ายได้ อีกทั้งต้องรู้จำนวนที่แม่นยำ ของผู้ที่จำเป็นต้องรับยาแก้วิงเวียนศีรษะ จึงจะจัดการได้อย่างรัดกุมและปลอดภัย

ผ่านไปไม่นานผู้คนที่อยู่ในระยะคลื่นความถี่ต่ำทำงาน ต่างก็ล้มลงหมดสติจนครบทุกคน ไม่เว้นแม้กระทั่งฝั่งผู้คุ้มกัน หยางเฟยฮวาเร่งเคลื่อนไหวร่างกายด้วยความรวดเร็ว เพื่อนำยาเม็ดสีฟ้าขนาดเล็กยัดใส่ปากผู้คุ้มกันทุกคน ส่วนพี่ชายทั้งสองนางให้ยาป้องกันคลื่นความถี่ต่ำ ตั้งแต่ก่อนลงมาจากรถม้าแล้ว

“ให้คนของท่านลากตัวพวกมันกลับไปคุมขังที่ค่ายเฉิงตู เพื่อรอรับโทษประหารจากฝ่าบาทเถิดเจ้าค่ะ พวกมันจะหมดสตินานถึงเจ็ดวันอย่างไรก็ทันเวลา”สวีเยี่ยนหลงซึ่งหมดสติไปก่อนหน้านี้ จึงฟื้นคืนสติกลับมาหลังจากกลืนยาเม็ดสีฟ้าลงไปเพียงชั่วครู่

เมื่อก้มมองดูดาบของตนเอง ก็มองไม่เห็นเลือดคนชั่วเลยสักหยด มิน่าเล่า! คนงามของเขาจึงมั่นใจให้ใช้แผนล่อเสือออกจากถ้ำ เพราะนางสามารถจัดการคนร้ายได้ในครั้งเดียว ทั้ง ๆ ที่พึ่งเริ่มต่อสู้เพียงไม่กี่อึดใจเท่านั้น เหตุการณ์ก่อนหน้านี้เกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ เขาก็ยังไม่รู้แน่ชัดเช่นกัน

“ข้าจะให้แม่ทัพอวี้ไป่เหอตามมาจัดการทันที”

สวีเยี่ยนหลงลุกขึ้นเดินไปจุดพลุสัญญาณขอความช่วยเหลือทันที เพราะเตรียมการในส่วนนี้มาเป็นอย่างดี คราแรกคิดว่าจะจุดเพื่อขอกองกำลังเสริมมาช่วยจัดการมือสังหาร แต่ยามนี้คงต้องเรียกมาลากร่างมีชีวิตของมือสังหาร ไปคุมขังไว้ในคุกมืดเพื่อรอตัดสินโทษ

เพื่อความไม่ประมาท สวีเยี่ยนหลงจึงให้ทหารคุ้มกันนำเชือกที่เตรียมมาด้วย มัดมือ มัดเท้า ผู้ร้ายที่หมดสติทุกคนอย่างแน่นหนา โดยเฉพาะหลันเจียวซินที่เขาสั่งมัดปากให้สนิทเพิ่มมาอีกจุด จากนั้นก็แบ่งกำลังผู้คุ้มกันไว้รอคอยคนของแม่ทัพอวี้ไป่เหอ ส่วนคนที่เหลือก็ออกเดินทางต่อ มุ่งหน้าตรงไปยังจุดพักแรมจุดแรกทันที

“ฮวาเอ๋อร์คิดว่าจะมีอีกหรือไม่”เมื่ออยู่ตามลำพังในรถม้า แม่ทัพหนุ่มจึงถามความคิดเห็นของผู้นำหญิงคนเก่ง

“ไม่น่ามีแล้วเจ้าค่ะ ท่านพึ่งปล่อยข่าวออกไปเมื่อเช้า ฉะนั้นคนที่รู้เรื่องการเดินทางจะมีเพียงกลุ่มคนจากเมืองเฉิงตู ส่วนพวกที่แอบแฝงอยู่ตามเมืองอื่น ๆ คงกำลังรอสัญญาณจากกลุ่มที่พวกเราจับกุมตัวไป”

“หลันเจียวซินคงแฝงตัวทำงานให้อ๋องห้ามานาน ฮวาเอ๋อร์คิดเห็นว่าอย่างไร”

ดูจากท่าทางการสั่งการมือสังหารอย่างคุ้นเคย เขาก็คิดเป็นอื่นไม่ได้เลย อ๋องห้าสมควรหาอาภรณ์สตรีมาสวมใส่ คนผู้นั้นช่างหน้าไม่อายให้สตรีออกหน้าแทนทุกเรื่อง!

“หลันเจียวซินคงต้องการรางวัลสักอย่างจากอ๋องห้าเจ้าค่ะ จึงเร่งรีบมาจัดการพี่แฝดด้วยตนเองเช่นนี้”

และก็เป็นไปที่หยางเฟยฮวาคาดการณ์ เพราะตลอดระยะทางที่เหลือจนเดินทางถึงเมืองหลวง ก็ไม่พบเห็นมือสังหารโผล่มากวนใจอีกเลย สวีเยี่ยนหลงจ้องมองคนรักด้วยสายตาชื่นชม และหลงใหลยิ่งกว่าเดิมมากขึ้นทุก ๆ วัน เขาแทบจะอดใจรอวันมงคลไม่ไหว จึงได้แต่นับวันรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ…

ช่วงสาย ๆ ในวันที่สี่ของการเดินทาง รถม้าสองคันจากเมืองเฉิงตู ก็เคลื่อนที่เข้ามาจอดอยู่หน้าจวนตระกูลหยาง ซึ่งยามนี้มีคนตระกูลหยางออกมารอคอยต้อนรับผู้มาเยือนอย่างพร้อมเพรียงกัน

สวีเยี่ยนหลงให้คนมาส่งข่าวให้ผู้นำตระกูลหยางรับรู้ถึงการมาเยือนตั้งแต่ช่วงเช้ามืด หยางจิ้งถงกับหยางฮูหยินและบุตรชายคนโต จึงออกมารอคอยต้อนรับด้วยสีหน้าดีใจ

“คารวะท่านแม่ทัพใหญ่ขอรับ/เจ้าค่ะ”

“พวกเราตระกูลหยาง ขอขอบพระคุณที่ท่านแม่ทัพใหญ่ออกเดินทางไปพร้อมกับฮวาเอ๋อร์ของเรา แล้วร่วมกันช่วยเหลือชีวิตเจ้าแฝดจนปลอดภัย บุญคุณในครั้งนี้ตอบแทนตลอดชีวิตก็ไม่หมด หากมีสิ่งใดที่พวกเราตระกูลหยางสามารถกระทำได้ ขอให้ท่านแม่ทัพรีบบอกกล่าวอย่าได้เกรงใจขอรับ”หยางจิ้งถงเป็นตัวแทนกล่าวขอบคุณ

“พวกท่านได้ตอบแทนแน่ขอรับ ไม่ต้องเกรงใจข้าถึงเพียงนั้น แต่หลัก ๆ คือบุตรสาวของพวกท่าน เป็นผู้นำในการช่วยเหลือชีวิตในครั้งนี้ ข้าเป็นเพียงผู้ทำหน้าที่อารักขาเท่านั้น”

คนพูดจ้องมองใบหน้างดงาม ของคนที่เขาอยากได้เป็นสิ่งตอบแทนจากคนตระกูลหยาง ‘อยากได้ฮูหยินแซ่หยางจะแย่แล้วขอรับท่านพ่อตา!’

“ฮวาเอ๋อร์ พ่อกับแม่ขอบใจเจ้ามากที่พาพี่ ๆ กลับมาอย่างปลอดภัย”หยางจิ้งถงกับหยางฮูหยิน รีบตรงเข้าสวมกอดบุตรสาวด้วยความดีใจ และขอบคุณอย่างสุดหัวใจ

“ฮวาเอ๋อร์พี่ใหญ่ขอบใจเจ้ามากเช่นกัน และยามนี้เจ้าก็ไม่ใช่ลูกหมูตัวกลมอีกแล้ว น้องสาวของพี่ใหญ่งดงามล่มเมือง งามกว่าสตรีทุกคนที่เคยเห็นมา”

หยางเป่ยหนานเดินเข้ามาลูบศีรษะน้องสาว แล้วกล่าวชื่นชมจากใจจริง หยางเฟยฮวาเคยบอกว่าให้เขารอดูความงดงามของนางในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ทว่ายังไม่ครบหนึ่งเดือนด้วยซ้ำลูกหมูตัวกลมคนเดิม ก็แปลงร่างเป็นหงส์สาวผู้สง่างามเกินใคร

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ยามนี้พี่รองกับพี่สามกำลังนอนหลับ อีกไม่นานก็จะรู้สึกตัว ให้บ่าวชายมาเคลื่อนย้ายพาไปพักที่เรือนนะเจ้าคะ”

บิดามารดารีบจัดแจงให้คนพาบุตรชายฝาแฝดเข้าไปพักที่เรือน และตามไปนั่งรอคอยเพื่อสอบถามอาการคนเจ็บอยู่นานสองนาน

วันนี้สวีเยี่ยนหลงยังไม่เดินทางกลับจวนแม่ทัพที่ชานเมือง เขาจึงเข้าไปพักผ่อนที่เรือนรับรองของจวนตระกูลหยางเช่นเคย ซึ่งเวลาต่อมาเรือนรับรองก็ไร้เงาแขกผู้มาพักอาศัย

“แอบเข้ามาเป็นโจรเด็ดบุปผาอีกแล้วหรือเจ้าคะ”

ร่างอวบอิ่มที่พึ่งเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ รู้ได้ทันทีว่ามีผู้มาเยือน เพราะหน้าต่างเรือนนอนไม่ได้ลงสลักกลอนเอาไว้ ตามคำขอของคนเจ้าเล่ห์

“คิดถึงจนนอนไม่หลับ”เสียงทุ้มดังขึ้นในความมืด

“คิดถ้าข้า หรือคิดถึงสิ่งใด”

“คิดถึงฮวาเอ๋อร์ และคิดถึงตรงนี้ด้วย”

ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับอุ้มคนงามของเขาไปนอนบนเตียงทาบทับด้วยร่างบึกบึก ซึ่งโอบซ้อนอยู่ทางด้านหลัง

“ฮวาเอ๋อร์นอนพักเถิด”

ราตรีที่มืดมิดมาเยือนทุกสรรพสิ่งต่างหลับใหลและเงียบสงบ ทว่าในเรือนนอนบุตรสาวคนเล็กของตระกูลหยาง กลับมีเสียงกระทบกันของริมฝีปากของบุรุษและสตรีอยู่นานสองนาน สองเต้าอวบก็ประจำการอยู่ใต้อุ้งมือใหญ่ ด้วยน้ำหนักมือที่แรงมากกว่าทุกวัน จนกระทั่งเช้ามืดจึงยอมถอยห่างออกไป

เช้าวันต่อมาแม่ทัพใหญ่ของแคว้นเฮ่อ ก็มานั่งรอที่โถงรับแขกตระกูลหยางแต่เช้าตรู่ เพราะอยากพูดคุยกับบิดามารดาของคนรักให้เข้าใจตรงกัน เขาจะไม่รั้งรอคอยเวลาอีกต่อไป อยากกอดร่างนุ่มนิ่มที่ถวิลหาอย่างถูกต้องในทุก ๆ ค่ำคืน

“ท่านอา ท่านอาหญิง ขอรับ ข้ารักฮวาเอ๋อร์ และอยากแต่งงานกับนางหลังเสร็จสิ้นงานเลี้ยงในวังหลวง”

บุรุษที่รอคอยไม่ไหวอีกต่อไป ตัดสินใจบอกกล่าวความจริงอย่างตรงไปตรงมา เมื่อเห็นผู้ใหญ่ทั้งสองคนกำลังเดินเข้ามาในห้องโถง เพื่อร่วมรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน

“ห๊ะ! ว่าอย่างไรนะท่านแม่ทัพ”

หยางจิ้งถงเอ่ยถามด้วยความแปลกใจในสิ่งที่ได้ยิน แต่หยางฮูหยินกลับอมยิ้มพึงพอใจ คล้ายกับว่ารับรู้ทุกเรื่องของบุตรสาวอยู่แล้ว