มาเยอะกว่าที่คิด

“ฮวาเอ๋อร์เสร็จจากงานเลี้ยงในวัง ข้าจะไปสู่ขอเจ้ากับท่านอาทั้งสอง แล้วแต่งเข้าจวนแต่เพียงผู้เดียว ไม่มีสตรีอื่นอีกไปตลอดชีวิต ข้ารักเจ้าฮวาเอ๋อร์ ข้าไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน”สวีเยี่ยนหลงเอ่ยคำว่ารักออกมา เพื่อยืนยันว่าการกระทำของเขา ผ่านการคิดและไตร่ตรองมาเป็นอย่างดี

“ข้าก็รู้สึกดีกับท่านเป็นคนแรกเช่นกันเจ้าค่ะ”

“แค่รู้สึกดีหรือ”

ขณะที่ถามนิ้วกร้านก็เริ่มสะกิดส่วนปลาย ซึ่งกำลังชูชันอยู่ภายใต้อาภรณ์ตัวบาง เพราะคนในอ้อมกอดพึ่งอาบน้ำเสร็จ จึงไม่มีเสื้อตัวจิ๋วบังทรวงเอาไว้

“อ๊ะ!..ก็ อืม..ชอบเจ้าค่ะ ข้าชอบท่านอาจารย์ ส่วนรักหรือไม่ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน แต่ข้าหวงท่านและอยากอยู่ใกล้ ๆ ไม่ชอบให้สตรีอื่นจ้องมองท่าน และไม่ชอบให้ท่านพูดคุยกับสตรีอื่น”คำกล่าวซื่อตรงทำให้คนฟังยิ้มกว้างด้วยความพอใจ

ปลายนิ้วก็เร่งสะกิดตุ่มไตระรัวเร็ว อุ้งมือใหญ่ก็ทำหน้าที่เคล้นคลึงอย่างหนักมือ เพื่อเป็นรางวัลให้กับคำตอบที่ถูกใจ

แผ่นหลังบอบบางแอ่นขึ้น เพื่อรับสัมผัสบางอย่างที่กำลังแล่นริ้วไปทั่วร่าง หยางเฟยฮวาชื่นชอบความรู้สึกเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร ยิ่งเป็นบุรุษที่พึงใจทำให้ ยิ่งชื่นชอบมากกว่าเดิม

“แล้วรังเกียจสัมผัสของข้าหรือไม่”ถึงแม้จะรู้ว่านางไม่รังเกียจแต่เขาก็อยากได้ยินชัด ๆ กับหูตัวเอง

“หากรังเกียจจะให้สัมผัสเช่นนี้หรือเจ้าคะ มือขยำไม่ปล่อยยังกล้าถามกัน คนเจ้าเล่ห์”

“หึ หึ นอนพักเสียเถิดข้าอยู่ตรงนี้ อยากได้สิ่งใดก็บอก อยากทำมากกว่านี้ก็บอก”

ประโยคหลังเขากระซิบข้างใบหู พร้อมกับพรมจูบซุกไซ้ไปทั่วซอกคอหอมกรุ่น นางบอกให้เว้นไว้สักสามจุด แสดงว่าจุดอื่นก็ใช้ริมฝีปากได้!

ค่ำคืนนี้สวีเยี่ยนหลงก็นอนหลับไปพร้อม ๆ กับมือที่ไม่ยอมปล่อยส่วนโปรดปรานให้เป็นอิสระ เขากอบกุมเคล้นคลึงทั้ง ๆ ที่ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ หลับสนิทแค่ไหนก็ไม่ยอมปล่อย

เช้าตรู่มาเยือน หยางเฟยฮวารีบจัดการตัวเองสวมใส่อาภรณ์ที่รัดกุม แล้วไปตรวจดูอาการของพี่ชายทั้งสอง ว่าพร้อมเดินทางไกลหรือไม่ ทางด้านบุรุษที่นอนร่วมเตียงกันทั้งคืน ก็ออกจากห้องไปตั้งแต่เช้ามืดเพื่อไปจัดการตามแผนลวงที่ตกลงกันไว้ ‘แผนล่อเสือออกจากถ้ำ’

“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ พี่รอง พี่สาม พร้อมออกเดินทางกันหรือไม่ หากไม่ไหวข้าจะได้ประเมินอาการอีกที”

“พร้อม! พวกข้ารู้สึกเจ็บแผลอยู่บ้าง แต่ถือว่ายังไหว”พี่สามเป็นคนตอบคำถามน้องสาว

“ไม่ต้องลุกเดินเองนะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าให้ทหารมาช่วยเคลื่อนย้ายพวกท่านไปนอนต่อที่รถม้า ประเดี๋ยวแผลจะกระทบกระเทือนจนฉีกขาดได้ หลังมื้ออาหารเช้าข้าจะให้ยาแก้ปวด ยาแก้อักเสบ และยาผ่อนคลายร่างกาย คนป่วยจะได้นอนหลับพักผ่อนมาก ๆ หน่อย ตื่นขึ้นมาก็ถึงที่พักแรมจุดแรกพอดี”

เฟยฮวาต้องการให้คนป่วยหลับพักผ่อนไปตลอดทาง เพราะหากเกิดเรื่องร้ายขึ้นมาจริง ๆ พี่แฝดจะได้ไม่ลุกพรวดพราดออกไปร่วมต่อสู้ให้แผลฉีกขาด และไม่ต้องมาคอยตอบคำถามในทุก ๆ เรื่อง พี่ชายทั้งสองคนไม่ใช่พวกเข้าใจง่ายแบบท่านแม่ทัพใหญ่ ให้รู้เพียงบางเรื่องย่อมดีกว่า

“อืม ฮวาเอ๋อร์ เอาสำรับอาหารเช้าเข้ามาเถิด พวกข้าจะได้รีบกินยา จะได้หายป่วยไว ๆ ”พี่รองผู้ใจร้อนอยากหายป่วย เรียกหาอาหารและยาทันทีที่ลืมตาตื่น

ครึ่งชั่วยามต่อมา กลุ่มผู้เดินทางกลับเมืองหลวงก็เริ่มเคลื่อนขบวน รถม้าที่ใช้ในการเดินทางมีสองคันเท่านั้น คันแรกให้ผู้ป่วยทั้งสองคนนอนพักผ่อน มีผู้คุ้มกันฝีมือดีนั่งอยู่ข้างคนขับรถม้า และแน่นอนว่าคนป่วยหลับสนิทตั้งแต่กินยาหลังอาหาร

ส่วนคันที่สองมีหยางเฟยฮวา และแม่ทัพสวีเยี่ยนหลงนั่งมาด้วยกัน แม่ทัพใหญ่แอบตามมาขึ้นรถม้าหลังจากรถม้าเคลื่อนที่ผ่านกำแพงค่ายทหารมาแล้ว เพราะการมาของเขาเป็นความลับ มีเพียงผู้คุ้มกันที่รู้และผู้คุ้มกันทั้งห้าสิบคนเขาก็เป็นผู้คัดเลือกด้วยตนเอง

คณะเดินทางทั้งห้าสิบกว่าคน เคลื่อนที่ผ่านเส้นทางในเมืองเฉิงตูไปอย่างเรียบง่ายไร้อุปสรรค ไม่มีแม้แต่เงาของผู้ผ่านทางคนอื่น ๆ ในช่วงขณะกำลังเคลื่อนที่เข้าสู่ป่ารอยต่อของเมืองเฉิงตูกับเมืองเล่อคง หยางเฟยฮวาก็สะกิดแขนคนข้างกาย เพื่อส่งสัญญาณเตือนภัยบางอย่าง

“มาเยอะกว่าที่คิดเจ้าค่ะ”

“เท่าไหร่”

“ไม่ต่ำกว่าสองร้อยคน”

“ห๊ะ! พวกมันตั้งใจฆ่าให้ตายทุกคนเลยหรืออย่างไร จึงมาเยอะถึงเพียงนี้”

แม่ทัพใหญ่ถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจ แล้วเริ่มประเมินฝีมือของผู้คุ้มกันทั้งห้าสิบคนที่ร่วมเดินทางมาด้วย ซึ่งประเมินได้ว่าตึงมืออยู่ไม่น้อย

“ข้าจะลงไปหาพี่แฝด ท่านหลบไปซุ่มสังเกตการณ์ว่าพวกมันมากันหมดหรือยัง ระวังตัวดี ๆ นะเจ้าคะ ข้าไม่อยากให้พวกเราบาดเจ็บหรือล้มตาย”

“ฮวาเอ๋อร์ระวังตัวด้วย ข้าจะให้ผู้คุ้มกันอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน”

“จุ๊บ! ข้ารักท่านดูแลตัวเองดี ๆ ”ริมฝีปากอวบอิ่มทาบทับลงแก้มสาก เพื่อให้กำลังใจคนตัวโต ที่ยามนี้มีสีหน้าเคร่งเครียดอยู่ไม่น้อย

สวีเยี่ยนหลงหลบไปตามแผนที่วางไว้ และเป็นจังหวะเดียวกับที่บุรุษชุดดำหลายคน เริ่มเคลื่อนที่ออกมาจากป่ารอยต่อ คนพวกนั้นตรงเข้าล้อมรอบคณะผู้เดินทางไว้อย่างแน่นหนา หนึ่งในนั้นมีสตรีสวมใส่อาภรณ์สีแดง ซึ่งเป็นผู้ที่มีวรยุทธ์ขั้นกลางร่วมด้วย

“หยางเฟยฮวาหลบหดหัวในรถม้าอยู่ทำไม ออกมาเดี๋ยวนี้ พาพี่ชายฝาแฝดของเจ้าออกมาด้วย”

สตรีที่ตั้งใจมาจัดการคนตระกูลหยาง ส่งเสียงตะโกนให้คนในรถม้าได้ยิน นางเกลียดหยางเฟยฮวาไม่ต่างจากน้องสาว เพราะอิจฉาที่สตรีอัปลักษณ์ ได้แต่งงานกับกวงไป่หลงรองแม่ทัพผู้เพียบพร้อม ส่วนตัวเองต้องทำหน้าที่สนมลับแทนน้องสาว เพราะอ๋องห้าไม่อยากได้หลันลี่จินผู้แปดเปื้อนคาวโลกีย์

“หลันเจียวซิน มาตะโกนเรียกข้าเสียงดังทำไม ไร้มารยาทสิ้นดี ส่วนพี่ชายข้าพวกเขาหลับอยู่ ไม่สะดวกต้อนรับแขกหรอก”

น้ำเสียงราบเรียบตอบกลับ พร้อมกับร่างอวบอิ่มที่ค่อย ๆ ก้าวเดินลงจากรถม้าด้วยท่าทีผ่อนคลาย ไม่ทุกข์ร้อนหรือกังวลสิ่งใดเลยสักนิด

“แกเป็นใคร หยางเฟยฮวามันหลบอยู่ที่ใด ออกมาเดี๋ยวนี้”

หลันเจียวซินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อมองเห็นสตรีที่พึ่งเดินลงมาจากรถม้า นางไม่ได้สนิทสนมกับหยางเฟยฮวาจึงจดจำน้ำเสียงไม่ได้ จำได้แค่ใบหน้าที่มีแก้มกลม ๆ กับรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์

แต่สตรีตรงหน้าไม่ตรงกับความทรงจำเลยสักอย่าง ใบหน้างดงามเกินกว่าสตรีใด รูปร่างก็อวบอิ่มจนน่าอิจฉา หากสามีลับ ๆ ของนางมาเห็นเข้า คงไม่แคล้วขอให้ไว้ชีวิตอย่างแน่นอน ซึ่งจะยอมให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้อย่างเด็ดขาด

กลับเมืองหลวงครั้งนี้ ถึงเวลาที่พระชายาบนหิ้งผู้นั้นต้องหลีกทางให้นางผู้ที่ทำงานยาก ๆ ทุกอย่างแทนสามีมาโดยตลอด หากมีสนมคนใหม่โผล่มาอีก แล้วเมื่อไหร่จะกำจัดครบทุกคน!

“อ้าวก็หยางเฟยฮวาอย่างไรเล่า ข้าก็แค่ผอมลงเลยงดงาม ปกติข้าก็งามอยู่แล้วแค่ตัวอวบมากไปหน่อย ว่าแต่เจ้าพาคนมาทำการใดตั้งมากมาย แต่งกายเหมือนพวกโจรกระจอก”

ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง!

เสียงปลอกดาบถูกถอดออกโดยพร้อมเพรียงกัน เมื่อได้ยินคำกล่าวเหยียดหยาม จากปากสตรีที่พวกเขาต้องสังหาร ถึงแม้จะเสียดายรูปโฉมของคนตรงหน้ามากเพียงไรก็ตาม

“อ้อ ไม่ใช่โจรกระจอก แต่เป็นโจรมืออาชีพ ขออภัยข้าเข้าใจผิดเล็กน้อย”

ถึงจะแก้ต่างในคำกล่าว แต่ก็ก่นด่าไม่ต่างจากครั้งแรก กลุ่มคนทั้งสองร้อยคนเริ่มแสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด เฟยฮวายืนพิงรถม้าพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วคิดอยู่ในใจ‘ทิ้งระเบิดลูกเดียวคงตายหมู่ แต่ไม่หรอกเดี๋ยวเสียงดังมากเกินไป ใช้แค่คลื่นความถี่ต่ำกับดาบก็เอาอยู่’

“ปากดี จะตายอยู่แล้วก็ยังไม่สลด”สตรีผู้มาเยือนตะโกนด่าคนที่ตนอิจฉาจนดวงตาร้อนผ่าว

“อ้อ! มาฆ่าข้าหรอกหรือ ข้าไปทำอะไรให้เจ้า เกิดมาก็พึ่งเคยพูดคุยกัน สติไม่ดีหรืออย่างไรจู่ ๆ ก็อยากให้ตายว่างั้น”

“ข้าจะฆ่าให้หมดทั้งตระกูลเลยคอยดู ตระกูลหยางของเจ้าคงต้องไร้ผู้สืบทอดเสียแล้ว”คนกล่าวเริ่มคุมสติตนเองไม่อยู่ ยิ่งคิดยิ่งเกลียดเพราะตระกูลหลัน มักจะถูกเปรียบเทียบกับตระกูลหยางอยู่เรื่อย!

“ตระกูลหลันมากกว่าที่จะไร้ผู้สืบทอด”

สตรีงดงามในอาภรณ์สีดำสนิทโต้กลับด้วยน้ำเสียงเฉยชา คนพวกนี้ไม่จำเป็นต้องลงมือให้เหนื่อยเปล่า เอาเวลาไปทำอย่างอื่นยังจะดีเสียกว่า ดาบของนางไม่ควรแปดเปื้อนเลือดชั่ว!

“พวกเรา ฆ่ามัน!”

หลันเจียวซินเกลียดรูปร่างหน้าตาของคนตรงหน้า ซึ่งงดงามมากกว่าตนหลายเท่านัก ยิ่งมองยิ่งอิจฉา อีกทั้งท่าทางสบายใจไม่เกรงกลัวกันเลยแม้แต่น้อย ทำให้ยิ่งรู้สึกโมโหเข้าไปใหญ่ จึงสั่งสังหารให้ตาย ๆ ไปจะได้จบสิ้นกันเสียที

หลังจากนี้จะได้รีบไปกำจัดรองแม่ทัพฝาแฝดตามคำสั่งของสามี ซึ่งคนป่วยทั้งสองคงจะนอนเป็นผักเน่าอยู่ในรถม้า หากได้หัวของคนทั้งสองไปมอบให้สามี นางยิ่งจะได้รับตำแหน่งที่ต้องการในเร็ววัน ตำแหน่งพระชายาเอกของอ๋องห้าเฮ่อไท่หมิงอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมมือ