ตอนที่3

จวนตระกูลหลี่

หลี่หรูอี้หยิบขนมป้อนห่าวตี้หลุน เขาอ้าปากรับเคี้ยวตุ้ยๆ แต่สีหน้ายังบูดบึ้งไม่สบอารมณ์

" พี่ตี้หลุน ทำไมทำหน้าแบบนั้นเล่า หรือขนมที่ข้าทำไม่ถูกปาก ถ้าเป็นแบบนั้นก็บอกข้าดีๆสิ"

" ไม่ ไม่ใช่ ขนมอร่อยมาก ฝีมือของอี้เอ๋อดีไม่มีตก เพียงแต่ข้ามีเรื่องให้คิด"

" เรื่องอะไรรึ บอกข้าได้ไหม เผื่อข้าจะช่วยท่านได้ "

" อี้เอ๋อของข้าจิตใจดีจริงๆ ไม่มีอะไรมากหรอก ข้าแค่คิดว่าจะกลับเข้ากองทัพดีหรือไม่"

" ท่านคิดจะกลับเข้ากองทัพรึ "

ห่าวตี้หลุนพยักหน้า เขาว่างงานมานานแล้วไม่มีรายได้ กินใช้สมบัติเดิมของตระกูล ส่วนเงินชดเชยที่ได้จากการเสียขาครั้งนั้นก็หมดไปกับค่าหมอค่ายานานแล้ว อาศัยเบี้ยหวัดน้อยนิดจากบิดาของเขาก็แทบไม่พอค่าใช้จ่ายในจวน จริงอย่างที่เมิ่งอันหลานพูด หากไม่มีสมบัติเดิม จวนตระกูลห่าวคงไม่เหลืออะไร ทั้งมารดาของเขาเดี๋ยวก็ไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนนั้นจวนนี้ น้องสาวของเขาวันๆก็เอาแต่เที่ยวเล่น กลับจวนทีก็ซื้อเสื้อผ้าเครื่องประดับกลับมาด้วยทุกครั้งโดยเฉพาะเสื้อผ้า เขาไม่เข้าใจว่านางจะซื้อมาทำไมนัก เท่าที่มีก็ใส่แทบไม่หมด แต่ละวันใส่ซ้ำกันซะที่ไหน ทุกวันนี้ต้องมีห้องสำหรับเก็บเสื้อผ้าเครื่องประดับของนางโดยเฉพาะ นี่ยังไม่รวมเครื่องประทินโฉมอีกไม่รู้จะแต่งไปให้ใครดู แต่งได้ก็เท่านั้นแหละ อายุ17แล้วยังไม่มีใครมาสู่ขอเลย

" พี่ตี้หลุน ถ้าพี่เข้ากองทัพแล้วก็ต้องไปอยู่ที่ค่ายชายแดน แล้วข้าหล่ะ ท่านไม่คิดถึงข้าเลยรึว่าถ้าไม่มีท่านข้าจะอยู่ยังไง ข้ารอท่าน รอให้ท่านรับข้าเข้าไปอยู่ที่จวนตระกูลห่าวอยู่ทุกวันคืน หรือว่าท่านไม่รักข้า ใช่สิข้าเป็นหญิงที่ผ่านการแต่งงานมาแล้ว ซ้ำยังเคยหย่า ท่านคงรังเกียจข้าใช่ไหม"

" ไม่ใช่ ข้าไม่เคยรังเกียจเจ้า หากข้าไม่รักเจ้าแล้วจะมาแอบมาหาเจ้าทำไม"

" แอบเหรอเจ้าคะ "

" เอ่อ คือ อี้เอ๋อ เจ้าก็รู้ว่าข้าแต่งงงานแล้วเจ้าเองก็พึ่งหย่าร้าง มันไม่เหมาะหากเราจะไปมาหาสู่กันแบบเปิดเผย"

" ข้ารู้ แต่ข้ารักท่านแล้วท่านก็รักข้า ทุกคนต่างก็รู้ว่าเรารักกันเคยเป็นคู่หมั้นกันมาก่อน ตอนนั้นข้าไม่อยากทิ้งท่าน แต่ท่านพ่อกับท่านแม่บังคับข้าบอกถอนหมั้นกับท่านโดยไม่บอกข้าก่อน แล้วยังบีบบังคับข้าให้แต่งงานกับซื่อไฉ่ ทั้งที่ข้าไม่ได้รักเขาเลยสักนิด แต่ข้าก็ทำอะไรไม่ได้ "

หลี่หรูอี้ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ บีบน้ำตาร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของห่าวตี้หลุน 

" ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ข้าขอโทษที่เคยเข้าใจเจ้าผิด คิดว่าเจ้ารังเกียจข้าที่ข้าพิการ เลยทิ้งข้าไปแต่งงานกับคนอื่น เจ้ารู้ไหมตอนนั้นข้าเสียใจขนาดไหน ข้าแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ หากข้ารู้ว่าเจ้าถูกบังคับตั้งแต่แรกข้าจะไปขัดขวาง ไม่ให้เจ้าต้องแต่งงานกับซื่อไฉ่ไอ้หมูอ้วนนั่น"

หลี่หรูอี้เบะปาก ตอนนั้นห่าวตี้หลุนพิการเดินไม่ได้ ใครจะอยากแต่งงานดูแลคนพิการไปตลอดชีวิตกัน ซื่อไฉ่ถึงจะอ้วนเหมือนหมูตอน แต่เป็นบุตรชายคนเดียวของเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้มั่งคั่ง หึ คิดจะล่มงานแต่ง ไม่ดูสภาพตัวเอง เดินไม่ได้แล้วยังจะอวดเก่ง หากไม่เพราะจวนเสนาบดีถูกจับกุมข้อหาก่อกบฏ ป่านนี้นางก็คงสุขสบายไปแล้ว พอกลับจวนมาบิดาของนางก็ไม่อยากให้นางอยู่ที่นี่ ดีที่ห่าวตี้หลุนกลับมาเดินได้อีกและยังรักภักดีกับนางอยู่ นางจึงคิดจะแต่งกับเขา แต่งเข้าไปก่อนแล้วค่อยกำจัดเมิ่งอันหลาน เมื่อนั้นนางก็จะเป็นใหญ่ครองจวนตระกูลห่าว แม้ตระกูลห่าวจะไม่มั่งคั่งเท่าจวนเสนาบดี แต่ทรัพย์สมบัติเดิมก็มากโขกินใช้ทั้งชาติไม่หมด ที่นางรู้มา ห่าวตี้หลุนแต่งงานเพราะย่าของเขาจัดการให้เพื่อต้องการให้มีคนดูแลเขาก็แค่นั้น เขาไม่ได้รักฮูหยินของเขาเลยสักนิด 

" พี่ตี้หลุน ข้าไม่สนว่าจะอยู่ในฐานะอะไร ขอแค่ได้อยู่กับท่านเป็นภรรยาคอยปรนนิบัติท่าน จะให้ข้าเป็นอนุข้าก็ยอม"

" อี้เอ๋อ ใครบอกว่าจะให้เจ้าเป็นอนุข้ากันเล่า"

" แต่ท่านมีฮูหยินอยู่แล้ว"

" เรื่องนี้ ไว้ข้าจะกลับไปปรึกษากับท่านแม่ดูก่อน แล้วจะให้คำตอบเจ้าอีกที"

" ได้ ข้าจะรอท่าน"

ห่าวตี้หลุนกอดกระชับหลี่หรูอี้ราวของมีค่า 

กลับถึงจวน ห่าวลั่วชิงก็รีบเดินเข้ามาหา

" กลับมาซะที ทุกคนรอท่านอยู่รู้ไหม"

" มีเรื่องอะไร"

" จะเรื่องอะไรซะอีกหล่ะ ก็ภรรยาตัวดีของท่านพี่หน่ะสิ ลอบคบชู้ "

เดินเข้ามาในห้องโถง ห่าวตี้หลุนเห็นชายแปลกหน้ากับบ่าวรับใช้คนหนึ่งถูกคุมตัวให้คุกเข่าอยู่ที่พื้น มารดาของเขานั่งหน้าเคร่งเครียดอยู่ ถัดมาเป็นเมิ่งอันหลานที่ยืนอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

" กลับมาแล้วรึ เจ้าดูเอาเถิด ภรรยาแสนดีที่ย่าของเจ้ามาให้ทำงามหน้านัก บังอาจนัดแนะชู้ให้มาหาถึงในจวน"

ห่าวตี้หลุนมองหน้าชายสองคนที่คุกเข่าชายร่างท้วมสวมอาภรณ์สีฟ้ารีบพูดขึ้น

" เป็นความผิดของข้าเอง เพราะข้าทนคิดถึงนางไม่ไหวจึงได้ลอบเข้ามาหานางทำให้นางต้องเดือดร้อน"

" เจ้าพูดอะไรข้าไม่รู้จักเจ้า ไม่เคยเห็นหน้าซะด้วยซ้ำ"

" หลานหลาน ทำไมเจ้าพูดอย่างงั้นหล่ะข้ากับเจ้าเราลอบคบกันมาตั้งนาน เจ้าบอกว่าอยากหนีไปจากที่นี่ ยังนัดแนะให้ข้าพาเจ้าหนีอยู่เลย เจ้าบอกว่าฮูหยินผู้เฒ่าไม่อยู่เวลานี้สะดวกที่จะหลบหนีไปด้วยกัน เจ้าบอกว่าสามีของเจ้าไม่เอาไหน เรื่องอย่างว่าไม่ถึงใจสู้ข้าไม่ได้ ช่วงนี้เขายังละเลยเจ้าอีก เจ้าทนไม่ไหวอีกแล้ว"

" หยุดนะ ข้าไม่เคยพูดอย่างที่เจ้าว่าทำไมต้องใส่ร้ายข้าด้วย หรือมีใครสั่งให้เจ้าทำแบบนี้"

ชายชุดฟ้าหันไปมองหน้าห่าวลั่วชิง 

เพี๊ยะ ห่าวลั่วชิงรีบเข้าไปตบหน้าเมิ่งอันหลานอย่างแรง 

" สารเลว ทำผิดแล้วยังไม่ยอมรับอีก เจ้าคบชู้สวมหมวกเขียวให้พี่ชายข้ามานานแล้วใช่ไหม ที่เจ้าไม่ตั้งท้องสักทีเพราะไม่อยากมีลูกกับพี่ข้าสินะ ท่านแม่ เช่อเหลียงเป็นบ่าวในครัว บอกข้าว่าได้รับคำสั่งให้เอาน้ำแกงคุมกำเนิดไปให้นางกินทุกเช้า"

" ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง ถึงว่าทำไมข้าให้เจ้ากินยาบำรุงไปก็ไม่ท้องซะที "

เมิ่งอันหลานเดินเข้าไปหาเช่อเหลียง นางก้มหน้างุด

" เจ้าบอกว่าข้าเป็นคนสั่งให้เจ้าต้มน้ำแกงคุมกำเนิดไปให้ข้ากินทุกเช้าอย่างงั้นรึ "

" ฮะ ฮูหยินเป็นคนสั่งบ่าวจริงๆนี่เจ้าคะ"

" หึ ข้าสั่งหรือใครสั่งเจ้ารู้ดีแก่ใจ"

ห่าวตี้หลุนรู้ดีว่าเรื่องนี้เมิ่งอันหลานไม่เกี่ยวเป็นเขาเองที่เป็นคนออกคำสั่ง แต่แล้วยังไงมันไม่เกี่ยวกับเรื่องที่นางมีชู้เลย

" พอแล้ว เจ้าบอกข้ามาว่านานแค่ไหนแล้ว เจ้าสวมหมวกเขียวให้ข้านานเท่าใดแล้ว"

" ข้าบอกไปแล้วว่าข้าไม่รู้จักเขา"

" เจ้าไม่ยอมรับสินะ"

" เจ้าบอกไม่รู้จักแต่กลับส่งจดหมายรักหากัน"

ห่าวเหลียนฮวาหยิบจดหมายหลายฉบับออกมาโปรย ห่าวตี้หลุนคว้าเก็บจดหมายมาฉบับหนึ่ง อ่านดูเนื้อหาที่พร่ำพรรณารักกันหวานซึ้งก็ยิ่งโกรธ แม้เขาจะไม่ได้รักนางแต่นางก็เป็นภรรยาของเขา เขาร่วมรักกับนางแทบทุกคืนนางเป็นของเขา ทำแบบนี้มันหยามเกียรติกันชัดๆ