ตอนที่4

เมิ่งอันหลานก้มลงหยิบจดหมายมาอ่านแล้วแค่นหัวเราะ

" นี่ไม่ใช่ลายมือของข้า"

" หลักฐานชัดเจนขนาดนี้เจ้ายังปฏิเสธ"

" แล้วจะให้ข้ายอมรับได้ยังไงก็มันไม่ใช่ลายมือของข้าจริงๆ หากไม่เชื่อก็ไปเอากระดาษกับพู่กันมา"

ห่าวลั่วชิงมองหน้าห่าวเหลียนฮวา หากให้เมิ่งอันหลานได้เขียนตัวอักษรก็จะพิสูจน์ได้ว่าลายมือไม่ตรงกับในจดหมาย นั่นก็จะถูกจับได้ว่าพวกนางปลอมแปลงขึ้นมา และห่าวลั่วชิงที่เป็นคนเขียนจดหมายเอง

" ช้าก่อน เจ้าบอกว่าเจ้าไม่ได้เขียนจดหมายแต่จะบอกว่าไม่รู้จักคนส่งจดหมายด้วยใช่ไหม มีคนเห็นเจ้ารับจดหมายจากบ่าวรับใช้คนนี้ พอเจ้าได้รับจดหมายก็รีบเปิดอ่านยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ หรือเจ้าจะปฏิเสธ ไปเรียกคนมา"

วันก่อนห่าวลั่วชิงมาบอกนางว่าเห็นบ่าวรับใช้ส่งจดหมายให้เมิ่งอันหลาน นางเองก็ไม่รู้ว่าใครส่งมาและเนื้อหาในจดหมายมีข้อความอะไร แต่ก็ทำให้นางคิดแผนขึ้นมาได้

บ่าวรับใช้4คนเดินเข้ามา

" พวกเจ้าใช่ไหมที่เห็นเจ้าคนนั้นส่งจดหมายให้ฮูหยินน้อย"

" ขอรับ ตอนนั้นบ่าวกวาดใบไม้อยู่ไม่ไกลเห็นชายคนนั้นเอาจดหมายมาให้ฮูหยินน้อย"

" บ่าวก็รดน้ำดอกไม้อยู่เห็นเหมือนกันเจ้าค่ะพอฮูหยินน้อยเปิดอ่าน ก็ยิ้มไม่หุบเหมือนมีความสุขมากเจ้าค่ะ"

" บ่าวก็เห็นขอรับ"

" บ่าวด้วยเจ้าค่ะ"

" ทีนี้ปฏิเสธไม่ได้แล้วสินะ"

" บ่าวคนนั้นเป็นคนส่งจดหมายให้ข้าจริงๆ"

" นั่นไงท่านพี่ นางยอมรับแล้วว่านางคบชู้ "

ห่าวลั่วชิงชี้หน้าเมิ่งอันหลาน

" หุบปาก ข้าพูดตอนไหนว่าข้ายอมรับ ข้าแค่บอกว่าเขาคือคนที่ส่งจดหมายให้ข้าจริงแต่เป็นจดหมายจากน้องชายของข้าที่อยู่เมืองหลวงส่งมา จดหมายยังอยู่ที่ห้องข้าไม่เชื่อไปค้นดูได้ "

" เจ้าไปค้น"

ห่าวตี้หลุนหันไปสั่งหยางหยางคนสนิทหยางหยางสบตากับห่าวเหลียนฮวาก่อนพาบ่าวรับใช้อีกสามคนเดินตรงไปที่ห้องนอนของเมิ่งอันหลาน สักพักก็กลับมา

" ไม่มีขอรับ"

" โกหก จะไม่มีได้ยังไง"

" ไม่มีจริงๆขอรับ พวกข้าค้นหาจนทั่วแล้ว"

หยางหยางยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเจอจดหมายจริงแต่ก็ได้เผาทำลายทิ้งแล้ว

" ข้าจะไปหาเอง"

หว่านเอ๋อกำลังจะเดินไปแต่ถูกหยางหยางขวางเอาไว้

" ข้าบอกไม่มีก็ไม่มีสิ"

" หลีกไปเจ้ามาขวางข้าทำไม ข้ารู้ว่าฮูหยินน้อยเอาไว้ที่ไหนข้าจะไปเอามาเอง"

" ไม่ต้องหรอก ถึงต่อให้หาเจอพวกเขาก็คงทำลายไปแล้ว"

เมิ่งอันหลานดึงแขนหว่านเอ๋อกลับมา

" ฮูหยินน้อยท่านจะพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะขอรับ แบบนี้เท่ากับใส่ความพวกข้าว่าพวกข้าทำลายจดหมายที่ไม่มีอยู่จริงของท่าน"

" แล้วพวกเจ้าหล่ะ ข้าเคยปฏิบัติกับพวกเจ้าไม่ดีตอนไหนบ้าง ทำไมต้องใส่ร้ายข้าทำลายจดหมายของข้าพวกเจ้ารู้ดีแก่ใจ เจ้า ปีก่อนเพราะแดดร้อนโรคลมชักจึงกำเริบ ข้าช่วยชีวิตเจ้าให้ยารักษาเจ้า แต่เจ้าก็ยังใส่ร้ายข้า ส่วนเจ้า เคยขโมยของในจวนไปขายแต่ถูกจับได้ ท่านย่าไล่เจ้าออกเป็นข้าที่ช่วยพูดขอร้องให้เจ้ายังทำงานอยู่ในจวนนี้ต่อ เจ้าบอกว่าต้องการเงินไปรักษาน้องที่ป่วย เป็นข้าอีกที่ช่วยรักษาน้องเจ้าจนหายดี แต่เจ้าก็ยังทรยศข้า และเจ้า หยางหยาง เจ้าถูกงูพิษกัดจนเกือบต้องตัดขาข้างหนึ่งทิ้ง หากไม่ใช่ข้าที่ช่วยถอนพิษให้เจ้า ป่านนี้เจ้าคงตายไปแล้ว"

หยางหยางกับบ่าวรับใช้อีกสองคนพากันก้มหน้าสลด เมิ่งอันหลานมีบุญคุณเคยช่วยพวกเขาคือเรื่องจริง แต่ในจวนนี้ตอนนี้คนที่ใหญ่สุดคือห่าวเหลียนฮวา นางสั่งพวกเขาก็ต้องทำตาม

" ฮูหยินน้อย ท่านยอมรับผิดเถอะขอรับโทษหนักจะได้เป็นเบา ท่านกับชายผู้นี้ลอบคบหากันมีบ่าวเป็นคนส่งจดหมายให้พวกท่านตลอด"

บ่าวรับใช้ที่คุกเข่าอยู่พูดขึ้นมา

" เจ้าส่งจดหมายให้ข้าแค่ครั้งเดียว นั่นเป็นจดหมายจากน้องชายข้า เจ้าโกหกใส่ความข้า คงได้ข้าจ้างเยอะสินะ เจ้าก็เหมือนกันพวกเจ้าก็ด้วย"

เมิ่งอันหลานชี้หน้าบ่าวรับใช้ที่เป็นคนส่งจดหมาย ชายชุดฟ้าที่อ้างว่าเป็นชู้ของนางและบ่าวทุกคนที่สมรู้ร่วมคิดใส่ร้ายนาง

" พอแล้ว เจ้าทำผิดแล้วยังจะกล่าวหาคนอื่นว่าใส่ความอีก เจ้านี่มันเกินเยียวยาจริงๆ"

ห่าวตี้หลุนตะคอกเสียวดัง

" เห็นแก่ที่เจ้าเคยดูแลข้าตอนข้าเดินไม่ได้ข้าจะไม่ส่งเจ้าให้ทางการ มาเอานางไปโบย50ทีแล้วให้นางคุกเข่าอยู่ข้างนอกจนกว่านางจะยอมรับผิด"

" ปล่อยนะอย่าทำฮูหยินน้อย ฮูหยินน้อย คุณชายได้โปรดอย่าทำแบบนี้เลย ฮูหยินน้อยไม่ผิดนางถูกใส่ร้าย ท่านสืบสวนให้ดีแล้วจะรู้ว่าใครถูกใครผิด"

เพี๊ยะ ห่าวเหลียนฮวาเข้าไปตบหน้าหว่านเอ๋ออย่างแรง

" นางไม่ผิดงั้นข้าผิดอย่างงั้นสิ ตี้หลุนลงโทษนายอย่างเดียวไม่ได้ต้องลงโทษบ่าวด้วย พวกนางรู้เห็นเป็นใจกัน"

" เอาตัวนางไปโบย50ไม้แล้วขายออกไป"

" หยุดนะ เจ้าไม่มีสิทธิ์ขายนาง นางเป็นอิสระไม่ใช่บ่าวของจวนนี้ ข้าใช้เงินส่วนตัวซื้อนางมาแล้วท่านย่าเป็นคนลงชื่อด้วยตัวเอง สัญญาซื้อขายยังอยู่ พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์"

เมิ่งอันหลานได้ยินว่าหว่านเอ๋อจะถูกขายก็รีบพูดขึ้นมา

" ดี งั้นโบยนางเสร็จก็จับโยนทิ้งไปนอกจวนจะเป็นจะตายก็ไม่เกี่ยวกับจวนตระกูลห่าว"

ห่าวตี้หลุนออกคำสั่งเสียงดัง เเล้วเดินไปนั่งดูเมิ่งอันหลานกับหว่านเอ๋อถูกโบยจนเนื้อแตก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง

" แล้วชายผู้นั้นหล่ะขอรับ"

" โบยมันจนตาย"

" ช้าก่อน แม่ว่าจับส่งทางการดีกว่า"

" แต่ข้าอยากเห็นมันถูกโบยจนตาย"

" เอ่อ แต่ว่าถ้ามันตายจวนเราจะเดือดร้อนนะ"

" นั่นสิพี่ใหญ่ ข้าว่าเชื่อท่านแม่เถอะ ส่งตัวให้ทางการจัดการดีกว่า"

เห็นห่าวตี้หลุนลังเลห่าวเหลียนฮวาก็ส่งสายตาให้หยางหยางมาพาตัวชายชุดฟ้าไปพอพ้นประตูจวน หยางหยางก็ส่งตั๋วเงินให้ชายคนนั้น ชายคนนั้นรีบเก็บเงินเข้าชายเสื้อแล้วรีบจากไป

บ่าวรับใช้ลากหว่านเอ๋อที่สลบเหมือดมาโยนทิ้งทางหลังจวน ที่ด้านหลังเป็นแม่น้ำและป่า ส่วนเมิ่งอันหลานที่สลบถูกนำมาปล่อยทิ้งไว้กลางลานบ้าน ท่ามกลางหิมะตกหนัก 

ห่าวเหลียนฮวากับห่าวลั่วชิงแสยะยิ้มสะใจ

" ท่านแม่ ข้ามีเรื่องจะปรึกษาท่าน เรื่องของอี้เอ๋อ คือว่าข้า ข้าอยากแต่งงานกับนาง ท่านแม่จะว่าอะไรหรือไม่"

" แม่จะว่าอะไรได้ อี้เอ๋อเคยเป็นคู่หมั้นของเจ้ามาก่อน ถ้าเจ้าไม่บาดเจ็บตอนนั้น ป่านนี้เจ้ากับนางก็คงได้แต่งงานมีลูกกันไปแล้วเป็นเพราะย่าของเจ้าเจ้ากี้เจ้าการ หาสตรีไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาแต่งงานกับเจ้า เลยต้องลำบากกำจัด เอ๊ย ต้องมาเสียเวลาของพวกเจ้า "

" ใช่ๆ ข้าก็รู้อยู่แล้วว่าขาของพี่ใหญ่ต้องกลับมาเดินได้แน่ เป็นท่านย่านั่นแหละที่ใจร้อนรีบหาภรรยามาให้ท่าน ท่านแม่ ตอนนี้ท่านย่าไม่อยู่หากพี่ใหญ่จะแต่งกับพี่อี้เอ๋อก็ต้องรีบแล้วหล่ะ ถ้าท่านย่ากลับมาต้องไม่เห็นด้วยแน่ รับรองพี่ใหญ่ไม่มีทางได้แต่งกับพี่อี้เอ๋อหรอก"

" ลั่วชิงพูดถูก ย่าของเจ้าอยู่แม่เองก็แทบไม่มีสิทธิ์มีเสียงในจวนนี้ ฉะนั้นเราต้องรีบจัดงานแต่ง ถึงตอนนั้นย่าของเจ้ากลับมาก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว"

" งั้นข้าฝากท่านแม่ช่วยจัดการด้วย"

" ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวแม่จะไปเตรียมสินสอดแล้วไปจวนตระกูลหลี่สู่ขออี้เอ๋อตอนนี้เลยเจ้าเตรียมตัวให้ดี งานแต่งของเจ้ากับอี้เอ๋อจะจัดขึ้นภายในสามวัน"