บทที่ 1

"ท่านจะช่วยพี่สะใภ้มีบุตร? ช่วยอย่างไรกัน"

ลู่เจาหนิงขนตาสั่นระริก นางมองบุรุษตรงหน้าด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ เขาคือกู้ฉางยวน สามีของนางนั่นเอง

กู้ฉางยวนเพิ่งคว้าชัยกลับมาวันนี้ ยังคงสวมชุดเกราะที่แข็งและเย็นเฉียบ

เขามองตรงไปข้างหน้า น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเย็นชาเด็ดขาดตามลักษณะเฉพาะของขุนนางนักรบ

"ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ข้าจะไปค้างที่เรือนทิงอวี่ของนาง จนกว่านางจะท้อง"

ลู่เจาหนิงหัวใจร่วงหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

"มิน่าเล่า พี่ใหญ่จากไปเดือนกว่าแล้ว ท่านพ่อท่านแม่กลับปกปิดเรื่องนี้ไว้ จนป่านนี้ยังไม่มีการจัดงานศพแจ้งข่าวออกไป..."

นางเบะปากหัวเราะเยาะตัวเอง

"ดังนั้น พวกท่านปรึกษาหารือกันเรียบร้อยแล้ว ที่มาตอนนี้ก็เพียงเพื่อบอกให้ข้ารู้เท่านั้น?"

หลังแต่งงาน กู้ฉางยวนก็ไปประจำการที่ชายแดน จนป่านนี้ทั้งสองจึงยังไม่ได้ร่วมห้องร่วมหอกันเลย

คืนนี้ควรจะเป็นคืนเข้าหอเขาที่ชดเชยให้นาง แต่เขากลับจะไปพัวพันกับสตรีอื่น อีกทั้งสตรีนางนั้นยังเป็นถึงพี่สะใภ้ของเขาด้วย!

ช่างเหลวไหลสิ้นดี!

กู้ฉางยวนฟังออกว่านางกำลังประชดประชัน

"ท่านพ่อท่านแม่ตัดสินใจแล้ว เดิมทีไม่จำเป็นต้องถามความเห็นเจ้าด้วย แต่พี่สะใภ้ยืนกรานให้ข้ามาถามความสมัครใจของเจ้า"

ลู่เจาหนิงเงยหน้าขึ้นด้วยสายตาเย็นชา

"พี่สะใภ้ช่างแสนดีจริง ๆ เพียงแต่เรื่องที่ผิดศีลธรรมเช่นนี้ พี่สะใภ้ก็ยินยอมลงด้วยอย่างนั้นหรือ"

กู้ฉางยวนเผยสีหน้าโกรธเคืองออกมาทันที

"พี่สะใภ้บริสุทธิ์ผุดผ่อง! นางทำไปเพื่อจวนโหวจงหย่ง! เพื่อสืบทอดทายาทให้พี่ใหญ่!

เจ้าอย่าได้พาลไม่เข้าเรื่องอีกเลย แค่ตอบตกลง เพื่อให้พี่สะใภ้สบายใจก็พอ"

"แล้วหากข้าไม่ตกลงเล่า" ลู่เจาหนิงย้อนถาม

"เช่นนั้นข้าก็จะหย่าขาดจากเจ้าแล้วแต่งงานใหม่!" กู้ฉางยวนว่า

ลู่เจาหนิงรูม่านตาสั่นสะท้าน

หย่าข้าอย่างนั้นหรือ?!

การทุ่มเทและรอคอยตลอดสองปีของนาง กลายเป็นเรื่องน่าขันไปเสียแล้ว...

ลู่เจาหนิงไม่คาดหวังในตัวเขาอีกต่อไป

"ก็ได้ ข้ายินยอม"

เมื่อกู้ฉางยวนเห็นสายตาผิดหวังของนาง ในใจเขากลับรู้สึกกลัดกลุ้มอย่างบอกไม่ถูก

เขาพยายามทำใจให้สงบและเอ่ยเตือนนาง

"เรื่องนี้ห้ามบอกใครเด็ดขาด โดยเฉพาะบิดาของเจ้าที่มีพื้นเพมาจากพ่อค้าและในหัวมีแต่คิดคำนวณผลประโยชน์"

ลู่เจาหนิงหัวเราะอย่างเย็นชา

"ตอนนั้นจวนโหวจงหย่งติดหนี้อยู่หนึ่งแสนทอง เป็นตระกูลลู่ของข้าที่ยื่นมือเข้าช่วย สองปีมานี้ตระกูลลู่ก็ช่วยส่งเสริมหน้าที่การงานของท่านไม่น้อย

ท่านไม่ให้เกียรติข้าในฐานะภรรยาเอกก็ช่างเถิด แต่นี่ถึงขั้นดูหมิ่นท่านพ่อของข้า เป็นพ่อตาของท่าน และผู้มีพระคุณของจวนโหว!"

กู้ฉางยวนทำสีหน้าซื่อตรงชอบธรรม และแย้งคำพูดนาง

"เรื่องในปีนั้น เจ้าจำเป็นต้องเอามาพูดติดปากอยู่ทุกวันด้วยหรือ

ส่วนเรื่องหน้าที่การงานของข้า พ่อของเจ้าก็แค่พ่อค้าธรรมดา จะทำอะไรได้

ท่านพ่อของพี่สะใภ้ต่างหากที่เป็นถึงอัครมหาเสนาบดี เขาต่างหากคือผู้มีพระคุณตัวจริงในเส้นทางขุนนางของข้า"

พ่อตาคนนั้นของเขา ไม่มาขอให้จวนโหวช่วยเหลือก็ดีมากแล้ว จะมาเทียบกับอัครมหาสนาบดีได้อย่างไร

ลู่เจาหนิงเริ่มตาแดงเล็กน้อย

กู้ฉางยวนสามารถขึ้นมาถึงตำแหน่งนี้ได้ ก็เพราะตระกูลลู่ของนาง! เพราะตระกูลลู่ใช้ทองเงินปูเป็นบันไดเมฆาให้เขาต่างหาก!

นอกจากเงินที่ต้องใช้ติดสินบนปูทางให้ขุนนางทั้งระดับล่างและระดับบนในเมืองหลวงแล้ว ยังมีเรื่องเสบียงอาหารและยุทโธปกรณ์อีก

แต่ตอนนี้สิ่งที่ออกจากปากเขา กลับไม่มีความดีความชอบใด ๆ มีแต่หาว่านางเจ้าเล่ห์...

นางแทบจะอดใจไม่ไหว อยากจะตบเขาสักสองสามฉาด

ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็วิ่งพรวดเข้ามา

"ฉางยวน เจาหนิง พวกเจ้าอย่าทะเลาะกันเลย"

นางคือพี่สะใภ้ หลินหว่านฉิง

นางสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ น้ำตานองหน้าเป็นสาย

สายตาของกู้ฉางยวนมองตามนางด้วยความห่วงใย

"กลางคืนอากาศเย็น เหตุใดพี่สะใภ้จึงสวมเสื้อผ้าบางเช่นนี้"

ลู่เจาหนิงไม่เคยเห็นสีหน้าที่อ่อนโยนเช่นนี้จากเขาเลย

เขาเป็นคนนิสัยเย็นชามาตั้งแต่ไหนแต่ไร ยามมาทาบทามขอแต่งงานก็เป็นเช่นนี้ วันเข้าพิธีแต่งงานก็เป็นเช่นนี้

นางคิดมาตลอดว่าเขาเป็นคนเช่นนี้เอง แต่ที่แท้กลับไม่ใช่

หลินหว่านฉิงจับมือของลู่เจาหนิงเอาไว้ ทั้งรู้สึกผิดทั้งโศกเศร้า

"เป็นเพราะข้าที่ไม่ได้เรื่องเอง แต่งงานมาสามปีแต่ไร้ทายาท ยามนี้ยังต้องมาทำให้เจ้าลำบากใจ... ให้อภัยข้าเถิด อย่าได้ให้พี่สะใภ้ที่ไร้ประโยชน์คนนี้ มาทำให้เจ้ากับสามีต้องหมางใจกันเลย"

เมื่อเห็นนางน้ำตาร่วงหล่นดั่งสายฝน กู้ฉางยวนก็ดึงตัวลู่เจาหนิงมาแล้วตำหนิเสียงต่ำ

"หลังจากพี่ใหญ่สิ้นใจ พี่สะใภ้ก็ตั้งใจจะตายตามเขาไป ข้ากับท่านแม่ที่ลำบากแทบตายกว่าจะเกลี้ยกล่อมนางได้ ประเดี๋ยวเจ้าจงระวังคำพูดด้วย"

"แน่นอนอยู่แล้ว" ลู่เจาหนิงยิ้มบาง ๆ

จากนั้น นางก็หันกายไปมองทางหลินหว่านฉิง

"พี่สะใภ้ ข้าตกลงให้ท่านกับสามีของข้ามีบุตรด้วยกันได้"

หลินหว่านฉิงได้ยินดังนั้น ก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทำท่าเตรียมคุกเข่า

"ข้าขอขอบคุณเจ้าแทนสามีของข้า..."

กู้ฉางยวนรีบประคองนางไว้ด้วยทันที

"ท่านเป็นพี่สะใภ้ ควรเป็นเจาหนิงที่ต้องทำความเคารพท่าน! อีกอย่างท่านทำไปก็เพื่อเสียสละให้จวนโหว!"

ลู่เจาหนิงรู้สึกเพียงว่าช่างน่าเยาะเย้ยสิ้นดี

ด้านหนึ่งแสดงความรักมั่นต่อสามีผู้ล่วงลับ แต่อีกด้านกลับพิงอยู่ในอ้อมกอดกู้ฉางยวนโดยไม่ขัดขืน

นี่หรือคือพี่สะใภ้ผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องที่กู้ฉางยวนบอก

"แค่กๆ..." หลินหว่านฉิงไออย่างอ่อนแรง ทั้งยังมีทีท่าว่าจะหน้ามืดสิ้นสติ

"ข้าจะไปส่งพี่สะใภ้กลับห้อง" กู้ฉางยวนร้อนใจมาก

พูดจบเขาก็อุ้มหลินหว่านฉิงเดินจากไป

ภายใต้แสงเทียน ใบหน้าที่สวยสดของลู่เจาหนิงดูลึกลับอยู่ท่ามกลางแสงและเงา

อาหมานผู้เป็นสาวใช้เดินเข้ามาด้วยความโกรธแค้นแทนเจ้านาย

"คุณหนู บ่าวได้ยินหมดแล้ว! พวกเขาช่างไร้ยางอายจริง ๆ!"

ดวงตาของลู่เจาหนิงฉายแววเย็นเยียบขึ้นวูบหนึ่ง

"ยา มาถึงหรือยัง"

"มาแล้วเจ้าค่ะ!"

อาหมานรีบล้วงออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นให้

"คุณหนู เหตุใดไม่บอกฮูหยินผู้เฒ่ากับท่านแม่ทัพว่าซื่อจื่อเพียงแค่ถูกพิษประหลาดจนตกอยู่ในสภาพหลับลึก หากพวกเขารู้ ก็คงไม่คิดแผนการชั่วร้ายเรื่องยืมเชื้อคนอื่นมาทำพันธุ์เช่นนี้หรอก

ท่านเป็นถึงลูกศิษย์ของหมอเทวดาเซวีย มีท่านช่วยฝังเข็ม กอปรกับยาที่ทุ่มเงินซื้อมาจากแดนซีอวี้ขวดนี้ ต้องช่วยให้ซื่อจื่อฟื้นขึ้นมาได้แน่นอนเจ้าค่ะ!"

ลู่เจาหนิงลูบไล้ขวดยา แววตาดูหนักใจ

ตอนแรกที่ไม่ได้บอก เพราะนางเองก็ยังไม่มั่นใจเช่นกัน ไม่อยากให้แม่สามีและคนอื่น ๆ ดีใจเก้อ

ที่ตอนนี้ไม่บอก ก็เพราะกู้ฉางยวนไม่ได้ให้โอกาสนั้นแก่นางเลย

นางเงยหน้าขึ้น โค้งมุมปากเผยรอยยิ้มเย็นเยียบ

ในเมื่อจวนโหวทำเรื่องน่าสะอิดสะเอียนต่อนางเพียงนี้

นางก็จะทำให้ซื่อจื่อฟื้นจากความตาย เพื่อให้เขาได้เห็นกับตาว่าน้องชายกับพี่สะใภ้ที่เที่ยวบอกว่า "รักสามีเคารพพี่ชาย" ลับหลังกลับมีสัมพันธ์ลึกซึ้งจนตั้งท้องไปได้อย่างไร...