บทที่ 3

หลินหว่านฉิงยิ้ม ทว่าในดวงตาไม่อาจซ่อนเร้นความดูแคลนได้ นางเลี่ยงที่จะไม่ตอบคำถามของลู่เจาหนิง

"เป็นคนน่ะ ควรต้องรู้จักเจียมตัวเอาไว้บ้าง

มังกรคู่หงส์ เป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

ยามนี้ที่ให้เจ้าขอหย่าเอง ก็ถือว่าเหลือเกียรติไว้ให้เจ้าแล้ว

เชื่อหรือไม่ว่าแค่ข้าพูดคำเดียว ฉางยวนก็จะหย่าขาดจากเจ้าทันที?"

ลู่เจาหนิงทำทีท่าเหมือนไม่ยินยอม

"ข้าไม่ได้ทำความผิดอันใด จวนโหวจะหย่าขาดจากข้าไม่ได้"

แววตาของหลินหว่านฉิงมืดครึ้มลง

"ข้าสงสัย เหตุใดเจ้าถึงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องกันนะ?

คงไม่ใช่ว่าคิดจะดื้อด้านไม่ยอมไป เพื่อหาโอกาสคลอดบุตรชายให้ฉางยวน หวังจะชูคอเพราะลูก แล้วขึ้นเป็นนายหญิงของจวนโหวในภายภาคหน้าหรอกนะ?

ข้าจะบอกเจ้าให้ ต่อให้ข้ากลายเป็นหม้าย เจ้าก็ไม่มีวันสั่นคลอนตำแหน่งชายาซื่อจื่อของข้าได้"

นางลูบหน้าท้องของตนเอง ใบหน้าปรากฏความภาคภูมิใจอยู่หลายส่วน

"ฉางยวนเป็นคนซื่อสัตย์กตัญญู เขาบอกแล้วว่าจะไม่รับสืบทอดตำแหน่งซื่อจื่อ แต่เขาจะมอบบุตรแก่ข้าคนหนึ่ง เพื่อสืบทอดตำแหน่งซื่อจื่อและจวนโหว ชาตินี้ทั้งชาติเจ้าก็ไม่มีวันเหนือกว่าข้าไปได้ เข้าใจหรือไม่?"

ส่วนลึกในดวงตาของลู่เจาหนิงเย็นเยียบลง

ยอมละทิ้งทุกอย่างเพื่อผู้หญิงคนหนึ่งอย่างนั้นหรือ? กู้ฉางยวนช่างโง่เง่าสิ้นดี!

ยามนี้ไม่ใช่ปัญหาที่ว่าเขาจะหย่านางหรือไม่ แต่เป็น...นางต่างหากที่ต้องพิจารณาเรื่องเปลี่ยนสามีใหม่เสียแล้ว

หลินหว่านฉิงเห็นลู่เจาหนิงนิ่งเงียบไป ก็คิดว่านางถูกข่มขวัญจนอยู่หมัด จึงยิ้มเยาะกับตัวเอง

นางคือคุณหนูจวนอัครมหาเสนาบดี เล่าเรียนวิชาควบคุมหลังบ้านมาตั้งแต่เด็ก

ลู่เจาหนิงจะมีปัญญาอะไรมาสู้กับนาง!

ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งพระชายาซื่อจื่อ หรือตัวและหัวใจของกู้ฉางยวน ก็ล้วนเป็นของนางทั้งสิ้น!

......

พอหลินหว่านฉิงเดินจากไป อาหมานก็กลอกตาใส่ทันที

โมโหจะตายอยู่แล้ว!

หลินหว่านฉิงช่างโอหังนัก!

"คุณหนู นางมีสิทธิ์อะไรมาให้ท่านหย่าเจ้าคะ?!"

ลู่เจาหนิงเงยหน้าขึ้น แล้วยิ้มให้อาหมาน

"เจ้าคิดว่า ตำแหน่งพระชายาซื่อจื่อนั่นเป็นอย่างไรบ้าง?"

อาหมานตกใจขึ้นมาทันที

สายตาของลู่เจาหนิงกวาดมองไปนอกหน้าต่าง มุมปากประดับยิ้มบางเบาราวกับไม่มีอยู่จริง

นางอยากจะลองดูนัก ว่ากู้ฉางยวนจะหย่านางก่อน หรือนางจะเป็นฝ่ายเขี่ยหลินหว่านฉิงทิ้งก่อน...

อาหมานไม่เข้าใจเจตนา "คุณหนู ท่าน..."

ลู่เจาหนิงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันควัน "ไปคำนับแม่สามีกันก่อนเถิด"

เรือนหรงเวย

นายหญิงกู้นั่งอยู่บนตำแหน่งประธาน

ลู่เจาหนิงยืนตัวตรง แล้วย่อกายคำนับ

"ลูกสะใภ้คำนับท่านแม่เจ้าค่ะ"

นายหญิงกู้ปรายตามองนางแวบหนึ่ง สีหน้าเย็นชาเฉยเมย

"นั่งลงเถอะ"

"ขอบพระคุณท่านแม่"

พอลู่เจาหนิงนั่งลงแล้ว ก็ได้ยินคำเตือนของนายหญิงกู้ดังเข้าหู

"หว่านฉิงกับฉางยวนทำไปเพื่อจวนโหว เจ้าต้องคำนึงถึงภาพรวมและรู้ความ จวนโหวไม่เหมือนพวกบ้านเล็กบ้านน้อยทั่วไป ไม่อาจยอมรับเล่ห์เหลี่ยมสกปรกหลังบ้านได้ เจ้าเข้าใจหรือไม่"

ลู่เจาหนิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนจะถามย้อนกลับทันที

"ท่านแม่ไม่กลัวพี่ใหญ่จะทราบเรื่องนี้หรือเจ้าคะ"

นายหญิงกู้พลันเกิดโทสะขึ้นมา

"พูดจาเหลวไหลอะไร? เหิงเอ๋อร์เขาได้..."

ลู่เจาหนิงเปลี่ยนคำพูดทันที "ท่านแม่ ข้าหมายความว่า เกรงว่าพี่ใหญ่ที่อยู่ใต้ปรภพจะสงบสุขไม่ได้น่ะเจ้าค่ะ"

นายหญิงกู้แสดงความโศกเศร้าออกมาวูบหนึ่ง

"เหิงเอ๋อร์จะต้องเข้าใจแน่นอน หว่านฉิงกับฉางยวนทำเช่นนี้ก็เพื่อเขา หากไม่มีบุตรชาย ต่อไปใครจะไปกราบไหว้เขา ใครจะคอยเซ่นไหว้ธูปเทียนให้เขา"

แน่นอนว่ายังมีเหตุผลที่ลึกซึ้งกว่านั้น จวนโหวจงหย่งเริ่มตกต่ำลงทุกวัน หากเอาแต่รักษาบรรดาศักดิ์ไว้แต่ไร้คนในราชสำนัก ก็ไม่อาจทำการใดได้สำเร็จ

เด็กที่หว่านฉิงคลอดออกมา ก็คือหลานตาของท่านอัครมหาเสนาบดี มีอัครมหาเสนาบดีคอยหนุนหลัง ย่อมก้าวหน้าไปได้ไกลดั่งพุ่งขึ้นก้อนเมฆ

นี่คือการตัดสินใจที่นางกับท่านโหวปรึกษากันแล้ว ทำไปก็เพื่ออนาคตของจวนโหว น่าสงสารก็แต่เหิงเอ๋อร์ที่ด่วนจากไป มิเช่นนั้นด้วยความสามารถระดับจอหงวนของเขา คงไม่จำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้...

นางยิ่งคิดก็ยิ่งสลดใจ จึงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตา

ลู่เจาหนิงไม่ได้ปลอบโยนนาง เพียงกล่าวว่า

"ท่านแม่ การที่ท่านปิดบังข่าวการตายของพี่ใหญ่ต่อภายนอก แล้วซ่อนร่างของเขาไว้ในศาลบรรพชน นี่ไม่ใช่วิธีการที่ดีเช่นกัน

ศาลบรรพชนมีการจุดธูปเทียนบูชาอยู่ตลอดปี ร่างกายจะเน่าเปื่อยเร็วขึ้นนะเจ้าคะ

ลูกสะใภ้เห็นว่า ควรเปลี่ยนที่เก็บจะดีกว่าเจ้าค่ะ"

นายหญิงกู้ขมวดคิ้ว

ปกติศาลบรรพชนไม่มีคนเข้าออก ถือเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดในจวนโหวแล้ว

แต่เรื่องร่างเน่าเปื่อยเร็ว ก็เป็นปัญหาจริง ๆ

นางจึงเงยหน้าถามทันที "จะเปลี่ยนไปที่ใด"

"เรือนทิงอวี่เจ้าค่ะ"

นายหญิงกู้ได้ยินดังนั้นก็คัดค้านทันควัน

"ไม่ได้! เจ้าก็รู้อยู่เต็มอกว่าช่วงเวลาต่อจากนี้ ฉางยวนจะต้องไปค้างที่เรือนทิงอวี่ มันไม่เหมาะสม!"

ลู่เจาหนิงกระตุกมุมปากเบา ๆ

เมื่อครู่ยังบอกอยู่เลยไม่ใช่หรือว่า ต่อให้ซื่อจื่อรู้เขาก็จะเข้าใจ? แล้วยามนี้กลัวอะไรกัน?

"ท่านแม่เจ้าคะ ที่เรือนทิงอวี่มีห้องเก็บสุราอยู่ห้องหนึ่ง อยู่ใต้ดิน ทั้งเย็นและมิดชิด อีกทั้งยังอยู่ห่างจากเรือนหลักพอสมควรเจ้าค่ะ"

เมื่อเห็นนายหญิงกู้ยังคงทำหน้าตึง ลู่เจาหนิงจึงกล่าวต่อ

"พี่ใหญ่จากไปแล้ว การรักษาร่างกายไว้สำคัญที่สุด อีกอย่าง พี่ใหญ่มีโรคประจำตัวจึงแยกเรือนอยู่กับพี่สะใภ้มาตลอด หากจู่ ๆ พี่สะใภ้เกิดตั้งครรภ์ขึ้นมาจะอธิบายยากนะเจ้าคะ อีกทั้งในตอนกลางคืน ท่านพี่กับพี่สะใภ้ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะส่งเสียงดังหรือเรียกหาน้ำ การที่พี่ใหญ่ ‘ย้าย’ ไปอยู่ที่เรือนทิงอวี่ จะช่วยตบตาคนอื่นได้บ้างเจ้าค่ะ"

คิ้วที่ขมวดแน่นของนายหญิงกู้เริ่มคลายลง สีหน้าไม่ดูเด็ดเดี่ยวเหมือนเมื่อครู่แล้ว

"คนตายมองไม่เห็น ไม่ได้ยินหรอกเจ้าค่ะ" ลู่เจาหนิงกล่าวเสริม

อาหมานแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

คนตายมองไม่ได้ยินไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ แต่ซื่อจื่อยังไม่ตายนี่นา

แผนของคุณหนูช่างร้ายกาจนัก!