บทที่ 5

พอลู่เจาหนิงได้ยินว่ากู้ฉางยวนจะรั้งอยู่ค้างคืน นางก็หนักใจทันที

โดยเฉพาะท่าทีที่วางโตสูงส่งราวกับเป็นเจ้าชีวิตของเขา คล้ายกับว่านี่คือรางวัลที่ประทานให้นาง

เขาคิดว่าตนเองเป็นของล้ำค่าที่ใคร ๆ ก็ต้องการจริงหรือ?

นางอยากให้เขาไปสิงสถิตอยู่ที่เรือนทิงอวี่ทั้งวันทั้งคืน ร่วมเคียงคู่โผบินไปกับหลินหว่านฉิง และมีบุตรด้วยกันไว ๆ เสียเหลือเกิน

กู้ฉางยวนเห็นนางนิ่งเงียบไป ก็สำคัญตัวผิดว่านางตื้นตันใจจนพูดไม่ออก

เพราะอย่างไรเสีย นางก็เฝ้ารอคอยวันนี้มาเนิ่นนานถึงสองปีเต็ม

ทว่าลู่เจาหนิงกลับเงยหน้ามองเขา แผ่นหลังตั้งตรงแน่วแน่ แววตาสงบนิ่งราวน้ำในสระร้าง ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความหวั่นไหวใด ๆ

"ศพของท่านพี่นับวันยิ่งเน่าเปื่อย ท่านแม่ทัพเอาใจใส่พี่สะใภ้ดี ทางข้าไม่เป็นไรหรอก"

นางช่างเป็นคนรู้ความและเห็นแก่ส่วนรวมเสียจริง

แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ในใจของกู้ฉางยวนกลับรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

เขาเลิกชายเสื้อคลุมแล้วนั่งลง กวาดสายตามองอาหารบนโต๊ะอันอุดมสมบูรณ์

ไก่น้ำเต้า ปลาแปดเซียน... และยังมีอาหารอีกหลายอย่างที่เขาเรียกชื่อไม่ถูก มองปราดเดียวก็รู้ว่าราคาสูงลิ่ว

เขายังมิได้เริ่มกิน แต่กลับไร้เงาสาวใช้ที่จะเข้ามาจัดเตรียมถ้วยตะเกียบเพิ่มให้

คนของเรือนหลันนี่ช่างไร้ไหวพริบสิ้นดี

เขาพลันนึกไปถึงอาหารที่เรือนทิงอวี่ หากเทียบกันแล้ว ที่นั่นเรียกว่า "อัตคัด"

กู้ฉางยวนเกิดความไม่พอใจทันที

"ได้ยินท่านแม่บอกว่า เจ้าจะซื้อของบำรุงให้พี่สะใภ้ นางชอบทานรังนกของร้านตงซาน ซื้อไปให้มากหน่อย

แล้วก็ ต่อไปอาหารการกินของเรือนทิงอวี่ ให้จัดตามมาตรฐานเรือนของเจ้า จะได้ไม่เป็นการลำเอียง จนคนจะหาว่าจวนโหวทอดทิ้งพี่สะใภ้หม้าย..."

อาหมานรู้สึกคับแค้นใจแทนคุณหนูยิ่งนัก

ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นคนคุมบัญชี เงินที่จ่ายให้แต่ละเรือนต่อเดือนมีเพียงน้อยนิด อาหารที่สมบูรณ์ของเรือนหลันล้วนเป็นเงินส่วนตัวที่คุณหนูควักจ่ายเอง แล้วเรือนทิงอวี่มีสิทธิ์อะไรมาให้เรือนหลันแบกรับภาระ?

"ท่านแม่ทัพ ในบัญชีไม่ได้มีเงินมากขนาดนั้นเจ้าค่ะ" ลู่เจาหนิงปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา

กู้ฉางยวนตวาดขึ้นทันที "เป็นไปได้อย่างไร!"

"หากท่านไม่เชื่อ ก็ตรวจสอบบัญชีดูได้เจ้าค่ะ"

"ไม่ใช่ว่ามีกำไรมาโดยตลอดหรอกหรือ"

ลู่เจาหนิงตอบกลับอย่างราบเรียบเย็นชา

"ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพไปได้ยินมาจากที่ใด

แต่ความจริงคือ ร้านที่มีกำไรล้วนเป็นร้านค้าในนามของข้า ส่วนร้านค้าของจวนโหวทำได้เพียงประคองตัวไม่ให้ขาดทุน เมื่อเดือนก่อนท่านพ่อรับคำสั่งลงใต้ ก็เบิกเงินก้อนใหญ่ไปก้อนหนึ่ง ยามนี้รายรับไม่พอกับรายจ่าย มิหนำซ้ำยังค้างค่าแรงคนงาน..."

กู้ฉางยวนเกลียดการคิดบัญชีเป็นที่สุด

"ไม่ต้องมาพูดเรื่องพวกนี้กับข้า คนบ้านเดียวกันไยต้องแบ่งแยกชัดเจนปานนี้ ในบัญชีจวนโหวไม่มีเงิน ในบัญชีของเจ้าก็ต้องมีไม่ใช่หรือ เจ้าก็เอาเงินส่วนของเจ้าสำรองจ่ายไปก่อน วันหน้าค่อยคืนให้ ตอนนี้ต้องเห็นเรื่องของพี่สะใภ้สำคัญที่สุด"

ลู่เจาหนิงยังคงรักษารอยยิ้มแสนอ่อนโยนไว้บนใบหน้า

"ท่านแม่ทัพคงไม่ทราบ เงินในส่วนของข้านั้น นำไปซื้อโลงหยกเย็นและน้ำแข็งให้ท่านพี่หมดแล้วเจ้าค่ะ"

กู้ฉางยวนขมวดคิ้วมุ่น

ไม่ทันให้เขาได้ซักไซ้ ลู่เจาหนิงก็กล่าวต่อ

"นอกจากนี้ ยังนำไปมอบให้ขุนนางผู้ใหญ่หลายท่าน เพื่อหวังให้พวกเขาช่วยส่งเสริมให้ท่านแม่ทัพได้เลื่อนบรรดาศักดิ์ จึงไม่มีเงินเหลือติดบัญชีแล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้ฉางยวนก็บันดาลโทสะจนแทบคลั่ง

"ซื้อโลงศพให้พี่ข้าจะไม่ว่าสักคำ แต่เหตุใดเจ้าต้องไปวุ่นวายกับขุนนาง เรื่องราวในราชสำนัก ลูกสาวพ่อค้าอย่างเจ้าจะไปรู้อะไร!

เงินที่เจ้าเสียไปโดยเปล่าประโยชน์นั้น ยังสู้ให้ท่านอัครมหาเสนาบดีทูลเพียงไม่กี่คำต่อหน้าพระพักตร์ไม่ได้ด้วยซ้ำ! อีกอย่างเรื่องเลื่อนยศของข้ามีท่านอัครมหาเสนาบดีคอยหนุนอยู่แล้ว จำเป็นต้องให้เจ้ามาเสริมด้วยหรือ"

ลู่เจาหนิงยิ้มบาง ๆ แล้วตอบกลับ

"ท่านแม่ทัพกล่าวได้ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ"

เมื่อเห็นนางยอมรับผิด กู้ฉางยวนก็มิอยากเอาความต่อ

"ภายหน้าหากไม่รู้ความ ก็จงถามท่านแม่กับพี่สะใภ้ให้มาก

ยามนี้เจ้าเป็นถึงสะใภ้รองของจวนโหว และเป็นฮูหยินแม่ทัพของข้า ควรจะเลิกทำตัวแบบพวกลูกสาวพ่อค้าเสียที

ไม่หวังให้เจ้าเชี่ยวชาญศาสตร์ศิลป์หรือเก่งเรื่องสมุนไพรเหมือนพี่สะใภ้หรอก แต่อย่างน้อยก็ควรมีความสามารถโดดเด่นติดตัวบ้าง

หาอะไรทำเสียบ้าง จะได้มิต้องทำเรื่องโง่เขลาอยู่ร่ำไป"

อาหมานแทบจะอดใจไม่ไหว อยากด่าสวนกลับ

คุณหนูของนางพรสวรรค์ล้ำเลิศ ร่ำเรียนกับอาจารย์เอกมาตั้งแต่เด็ก ฝีมือในศาสตร์ศิลป์ทั้งหลายนั้น หลินหว่านฉิงมีหรือจะเทียบติด? เพียงแต่คุณหนูชอบเก็บงำความสามารถไว้มิดชิดเท่านั้น

ส่วนเรื่องยา คุณหนูเป็นถึงศิษย์สายตรงของท่านหมอเทวดาเซวีย! หลินหว่านฉิงแค่เคยอ่านตำราเล่น ๆ เพียงไม่กี่เล่ม ก็นับว่าเชี่ยวชาญแล้วหรือ

อีกประการ คุณหนูใช่คนว่างงานเสียที่ไหน? หากนางไม่ทำบัญชี ไม่บริหารร้านค้า จวนโหวจะมีทรัพย์สินพรั่งพร้อมเช่นทุกวันนี้หรือ

อาหมานโกรธจนอยากจะเข้าไปกัดขย้ำ

ทว่าลู่เจาหนิงกลับหลุดหัวเราะออกมา

"เจ้าขำอะไร" กู้ฉางยวนขมวดคิ้วมุ่น

ลู่เจาหนิงเงยหน้ามองเขาฉับพลัน นัยน์ตาทอประกายเย็นเยือกแวบหนึ่ง รวดเร็วเสียจนกู้ฉางยวนนึกว่าตาฝาด

ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้ม ทว่าดวงตากลับมืดมิดยากหยั่งถึง

"ข้าเพียงแต่คิดว่า ท่านแม่ทัพกำลังจะได้เลื่อนยศ ช่างน่ายินดียิ่งนัก จนอดใจไว้มิไหวเจ้าค่ะ"

กู้ฉางยวนจึงไม่ได้สงสัยในเจตนาอื่น

"ข้าต้องเข้าวังไปรายงานตัว คงไม่ร่วมโต๊ะกับเจ้าแล้ว แม้คืนนี้จะไม้ค้างด้วย แต่ก็จะแวะมาหาเจ้าเสียหน่อย"

กล่าวจบเขาก็ลุกจากไป จนกระทั่งก้าวพ้นประตูเรือน ก็ไม่เห็นว่าลู่เจาหนิงจะเอ่ยปากรั้งให้เขาอยู่ทานข้าวเลยสักคำ

……

ภายในห้อง

ในที่สุดอาหมานก็กลั้นไว้ไม่อยู่

"คุณหนู! นี่คนประเภทกัน! เอ่ยปากสามคำก็ไม่พ้นเรื่องหลินหว่านฉิง หากคนนอกไม่รู้คงนึกว่าหลินหว่านฉิงเป็นเมียเขาไปแล้ว! ยังจะเอารังนกร้านตงซานอีก ช่างเลือกนักนะ! นึกว่าท่านเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่คอยโปรยเงินให้พวกเขาทุกวันหรือไร!

แต่คุณหนูเก่งกาจนัก พูดเพียงไม่กี่คำก็ล้างบัญชีจนเกลี้ยง ทำให้จวนโหวเอาเปรียบไม่ได้เลย!"

นั่นสิ ลู่เจาหนิงตระหนักมาแต่เด็กว่า ทรัพย์สินเงินทองต้องกุมไว้ในมือตนเองให้มั่นที่สุด

นางจิบชาคำหนึ่ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"ทางห้องบัญชี กำชับเรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่"

"ทำตามที่คุณหนูกำชับตั้งแต่เมื่อวานแล้วเจ้าค่ะ ไม่มีการส่งเงินไปติดสินบนพวกขุนนางอีก บ่าวละอยากจะรอดูนัก ว่าหากขาด 'การวาดงูเติมขา' ของคุณหนู ท่านเขยของเราจะร่ำไห้ออกมาเช่นไร!"

ลู่เจาหนิงทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง

"เตรียมการเถิด คืนนี้ข้าจะฝังเข็มให้ซื่อจื่อ หากโชคดี เขาจะกลับมาได้ยินเร็ว ๆ นี้"

นัยน์ตารูปลูกท้อน้อยฉายแววประหลาดใจ

"เช่นนั้นเขาจะไม่ได้ยินท่านแม่ทัพกับหลินหว่านฉิง..."

แม่เจ้า! แค่คิดก็เริ่มตื่นเต้นแล้ว!