บทที่ 2

เรือนทิงอวี่

กู้ฉางยวนวางร่างหลินหว่านฉิงลงบนเตียง การเคลื่อนไหวช่างอ่อนโยนและระมัดระวัง

หลินหว่านฉิงดึงชายเสื้อของเขาไว้

"ฉางยวน เจ้าอย่าได้ตำหนิเจาหนิงเลย ในฐานะสตรีด้วยกัน ข้าย่อมรู้ดีว่าในใจนางต้องรู้สึกทรมาน"

กู้ฉางยวนพยักหน้า "ยังคงเป็นพี่สะใภ้ที่รู้ความและเห็นใจผู้อื่น"

พี่สะใภ้สูญเสียสามีไปแล้วแท้ ๆ แต่ยังต้องมาเผื่อแผ่ความคิดถึงผู้อื่น ย้อนกลับมาดูชิงเจาหนิงสิ รู้จักแต่หึงหวง ไม่คำนึงถึงสถานการณ์ภาพรวมสักนิด

บุรุษมีสามภรรยาสี่อนุเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็แค่ให้ยืมเชื้อเพื่อสืบทอดสายเลือดให้พี่ชายเท่านั้น

หลินหว่านฉิงน้ำตาไหลริน

"ล้วนเป็นเพราะข้าที่ปรนนิบัติสามีไม่ดีพอ"

"หาก... หากพี่ชายเจ้ายังคงมีชีวิตอยู่ พวกเราก็คงไม่ถึงกับต้อง..."

กู้ฉางยวนใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาพลางปลอบโยนนาง

"พี่สะใภ้ไม่ควรโทษตัวเอง พี่ใหญ่ขี้โรคมาตั้งแต่เด็ก จะเป็นท่านที่ดูแลไม่ดีได้อย่างไร คนตายไม่อาจฟื้นคืน เรามองไปข้างหน้ากันเถิด"

หลินหว่านฉิงเงยหน้า มองเขาด้วยท่าทางที่น่าสงสารและจับใจ ทว่าส่วนลึกในดวงตากลับซ่อนประกายบางอย่างเอาไว้

"เจ้าพูดถูก คนตายไม่อาจฟื้นคืนได้"

เมื่อซื่อจื่อตายจากไป นางก็สิ้นไร้ที่พึ่งพิงในจวนโหว นางต้องคว้าตัวกู้ฉางยวนไว้ให้มั่น และให้กำเนิดบุตรชายให้ได้!

กู้ฉางยวนจ้องมองนาง ลำคอเริ่มแห้งผากด้วยความรู้สึกบางอย่าง

พี่สะใภ้ตรงที่อยู่หน้านี้ คือสตรีที่เขาเคยหวั่นไหวให้มาตั้งแต่ครั้งเยาว์วัย

ต่อมานางแต่งงานพี่ชาย เขาจึงไม่กล้ามีความคิดล่วงเกินอีก ตั้งมั่นว่าจะใช้เวลาสองปีเพื่อลืมความสัมพันธ์นี้ ใช้ชีวิตร่วมกับลู่เจาหนิงให้ดี

ทว่ายามนี้พี่ใหญ่จากไปแล้ว เขาได้รับมอบหมายหน้าที่สำคัญให้มอบบุตรแก่พี่สะใภ้ ลึก ๆ แล้วย่อมมีความเห็นแก่ตัวปนอยู่บ้าง

คิดเสียว่าสวรรค์เมตตาต่อความรักที่เขามีให้มาหลายปี จึงช่วยทำให้ความปรารถนาสุดท้ายของเขาเป็นจริง

เขาขอสาบานว่า หลังจากเรื่องนี้จบลง เขาจะถอนใจคืนมาทั้งหมด และเฝ้าดูแลเพียงภรรยาของตนเองเท่านั้น

"พี่สะใภ้ พวกเราพักผ่อนกันเถิด"

หลินหว่านฉิงแสดงสีหน้าเขินอายพลางก้มหน้าลง

"ได้" เสียงของนางแผ่วเบาราวกับยุงบิน

เมื่อกลิ่นอายของบุรุษเพศจู่โจมเข้ามา นางก็เงยหน้าหลับตาลง ปล่อยให้เขาเชยชมตามใจปรารถนา…

เรือนหลัน

อาหมานมองไปยังราตรีมืดมิดภายนอก กลัวว่าคุณหนูจะนึกเสียใจภายหลัง

"คุณหนู หรือจะให้บ่าวไปที่เรือนทิงอวี่ เพื่อพูดกับท่านแม่ทัพให้รู้เรื่องตอนนี้เลยดีหรือไม่เจ้าคะ!

บ่าวพอดูออกว่า ถึงแม้การแต่งงานนี้ นายท่านจะเป็นผู้ผลักดัน แต่คุณหนูเองก็ชอบท่านแม่ทัพอยู่เช่นกัน..."

ลู่เจาหนิงรีบห้ามปรามทันที

"อย่าไปนะ"

ต่อให้เรียกตัวกู้ฉางยวนกลับมาได้ แต่จะเรียกหัวใจเขากลับมาได้หรือ?

อีกอย่าง ใครบอกว่านางชอบเขา แล้วต้องเป็นเขาเท่านั้นเล่า?

ตั้งแต่ตอนที่เขาอุ้มหลินหว่านฉิงก้าวพ้นประตูเรือนนี้ไป กู้ฉางยวนผู้นั้น ก็ไม่ใช่สามีของนางอีกต่อไปแล้ว…

หนึ่งคืนผ่านพ้นไป

วันต่อมา

แต่เช้าตรู่ ในขณะที่ลู่เจาหนิงกำลังแต่งกาย เรือนหลันก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเยือน

หลินหว่านฉิงสวมชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีฟ้าน้ำทะเล ไม่แต่งแต้มเครื่องสำอาง ใบหน้าดูผุดผ่องสะอาดตา ทว่าบนลำคอกลับมีรอยแดงประทับอยู่ ไม่มีการปกปิดแม้แต่น้อย

ลู่เจาหนิงลุกขึ้นทำความเคารพทันที "พี่สะใภ้"

หลินหว่านฉิงรีบเข้ามาประคองนางให้ลุกขึ้น

"ไม่ต้องมากพิธี ข้าเป็นห่วงเจ้าเลยแวะมาดู เมื่อคืนหลับสบายดีหรือไม่"

อาหมานแค่นหัวเราะในใจ

ดีหรือไม่ดี นางจะไม่รู้ชัดเชียวหรือ? แย่งสามีผู้อื่นไป ปล่อยให้คุณหนูเฝ้าห้องว่างเพียงลำพัง ยามนี้กลับเสนอหน้ามา มีเจตนาอะไรกันแน่!

ลู่เจาหนิงยิ้มตอบ "ขอบคุณพี่สะใภ้ที่เป็นห่วง ข้าเห็นพี่สะใภ้ดูเหนื่อยล้าเหลือเกิน คาดว่าเพื่อพี่ใหญ่แล้ว เมื่อคืนท่านคงจะลำบากมากทีเดียว"

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินหว่านฉิงแข็งค้างไปทันที

นางทำเป็นใจกว้างแล้วเอ่ยว่า

"เมื่อคืน ข้าพยายามเกลี้ยกล่อมฉางยวนแล้ว ให้เขาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าก่อน แต่เขาไม่ยอมฟังเลย"

ลู่เจาหนิงเงยหน้ามองนาง กล่าวด้วยน้ำเสียงแสดงความเห็นอกเห็นใจ

"สามีต้องตรากตรำลงแรงอย่างหนักเพื่อพี่ใหญ่ ข้าในฐานะภรรยา ย่อมต้องสนับสนุนอย่างเต็มที่อยู่แล้ว"

หลินหว่านฉิงคิ้วขมวดมุ่น จ้องมองคนตรงหน้าเขม็ง

ลู่เจาหนิงไม่ถือสาจริง ๆ หรือว่ากำลังอดทนอยู่กันแน่?

"ท่านพ่อของข้าเป็นอัครมหาเสนาบดี ส่วนพ่อของเจ้าก็แค่พ่อค้า ข้าสามารถช่วยส่งเสริมฉางยวนให้ก้าวหน้าในหน้าที่การงานได้ เจ้าเล่าจะทำอะไรได้ เช่นเรื่องการเลื่อนยศของฉางยวนในครั้งนี้ ก็เป็นจวนอัครเสนาบดีของข้าที่ออกแรง..."

ลู่เจาหนิงนิ่งเงียบไป ในดวงตาฉายประกายเย็นเยียบ

เรื่องการเลื่อนยศ เป็นตระกูลลู่ที่คอยจัดการมาตลอด จวนอัครเสนาบดีทำอะไรบ้าง? หลินหว่านฉิงไม่รู้จริง ๆ หรือว่าแกล้งโง่เพื่อชิงความดีความชอบกันแน่?

เมื่อเห็นลู่เจาหนิงก้มหน้าเงียบ หลินหว่านฉิงก็คิดว่านางไม่มีคำโต้แย้ง จึงพูดโพล่งออกมาอีก

"ฉางยวนแต่งกับเจ้าในตอนนั้น เพราะสถานการณ์บังคับเท่านั้น"

"ยามนี้เขามีผลงานการรบ ได้รับอวยยศเป็นแม่ทัพ เจ้าที่เป็นเพียงลูกสาวพ่อค้า ยิ่งไม่คู่ควรกับเขาเข้าไปใหญ่"

ลู่เจาหนิงแย้มยิ้มทางแววตา "พี่สะใภ้ ข้าฟังไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าท่านต้องการจะบอกอะไรกันแน่"

หึ! แกล้งโง่สินะ?

หลินหว่านฉิงยิ้มตาหยี แสดงด้านที่เป็นกุลสตรีผู้เพียบพร้อมและสง่างามออกมา

"ถ้าเช่นนั้นข้าจะพูดตรง ๆ ลู่เจาหนิง เจ้าจงขอหย่าขาดไปเสียเถิด"

ลู่เจาหนิงหัวใจหล่นวูบ ก่อนจะถามย้อนกลับอย่างสุขุม

"นี่เป็นความต้องการของพี่สะใภ้ หรือว่าเป็นความต้องการของท่านแม่ทัพและจวนโหวกันแน่"