ร่วมเตียง3

             “นี่เธอ!” เสียงดุดังสนั่นก่อนจะดันร่างบางลงยังเตียงกว้าง มือหนาก็ยังกดข้อมือเธอให้ราบเรียบไปเช่นกัน

            “จะทำอะไร” ความกลัวแล่นพล่านเข้าสู่ขั้วหัวใจ เมื่อใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนเข้ามาอยู่ใกล้กันแค่คืบ ลมหายใจร้อนสัมผัสยังเรียวหน้างาม

            “ทำหน้าที่สามี” คนตัวเล็กรู้สึกถึงความเร่าร้อนในดวงตาเพียงแค่เขาเอ่ยประโยคนั้น นาวินมองร่างเล็กไม่วางตา

            ตาคมเข้มไล่มองยังทุกสัดส่วนที่โผล่พ้นชุดนอนซีทรูสีขาว พิมพ์พลอยอยากก่นด่าตัวเองที่โง่งมกล้าสวมชุดนี้เพราะวางใจว่าเขาไม่มีทางทำอะไรเธอแน่นอน

            ประโยครังเกียจกันยังคงดังสนั่นในทุกเสี้ยวของความทรงจำ แต่คนตัวเล็กไม่อาจล่วงรู้เลยว่าอย่าฝากเนื้อไว้กับเสือ

            โดยเฉพาะเสือหนุ่มอย่างนาวิน เพราะคนเห็นแก่ตัวพร้อมตะครุบชิ้นเนื้อแสนหวานเป็นอาหารอันโอชะอย่างไม่ลังเล

            ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มซุกไซ้ยังซอกคอหอมกรุ่น ไรเคาของเขานั้นบาดลึกลงยังผิวบางเป็นจนปรากฏรอย

            ไม่มีการทะนุถนอมน้ำใจ...มีเพียงแค่ความปรารถนาร้ายซึ่งซุกซ่อนอยู่

            “ปะ...ปล่อย” เหยื่อสาวดิ้นราวกับปลาขาดน้ำไม่มีหนทางต่อสู้เลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มประทับรอยจูบสีกุหลาบไว้ยังซอกคอขาว เขาใช้เขี้ยวคมขบเม้มจนเธอรู้สึกเจ็บปวด ไร้ซึ่งความปรานีสิ่งที่ทำนั้นไม่ต่างกับการระบายอารมณ์กับคู่นอนคนหนึ่ง

            ไม่ใช่คนรัก…

            “เงียบ” เสียงทุ้มกระซิบจิ๊ปากราวกับขัดใจ

            “ตะ...แต่”

            “เธอก็อยากได้ฉันมาตลอดไม่ใช่เหรอ” เหมือนค้อนปอนด์ใหญ่ทุบลงกลางศีรษะ สิ่งที่เขาย้อนถามนั้นทำเธอหน้าชา

            …ไม่อยากได้ตัวแต่อยากได้หัวใจต่างหาก

            หมดหนทางหนีรอดแล้วเมื่อร่างเบื้องบนนั้นเคลื่อนลงต่ำมาเรื่อยๆ เหมือนต้องการต้อนเธอให้จนมุม ลิ้นร้อนแทรกตัวเข้าไปยังริมฝีปากแดงอย่างจาบจ้วง

            พิมพ์พลอยรู้สึกถึงห้วงหายใจที่ติดขัดเพราะจุมพิตร้ายราวกับต้องการพรากลมหายใจนั้นเริ่มต้นขึ้น เมื่อลิ้นเขาตวัดเกี่ยวพันพร้อมดูดซับน้ำหวานจากในโพรงปากเธอ

            “ฮะ..ฮึก” ร่างบางผวาเมื่อชายหนุ่มนั้นเอื้อมมือไปดันแผ่นหลังขาวเนียนให้แนบชิดเขามากยิ่งขึ้น นิ้วร้อนนั้นลูบไล้เหมือนต้องการให้เธอผ่อนคลาย ส่วนมืออีกข้างหนึ่งนั้นไม่อยู่เฉยจับคางมนให้จูบรับสัมผัสจากเขาได้ถนัดถนี่

            นาวินช่ำชองเหลือเกิน...เขาสามารถเปลี่ยนเตียงกว้างให้กลายเป็นสมรภูมิรักร้อนได้ไม่ยาก

            ไม่!...เธอจะไม่เคลิ้มตามเขาเด็ดขาด รู้ว่าพยายามหลอกล่อโดยใช้ชั้นเชิงที่เหนือกว่า คนเห็นแก่ตัวเองนั้นยังคงเหมือนเดิม เขาใช้คำว่ารักของเธอเป็นเครื่องมือทำลายตัวเธอ

            ‘อย่าเดินตามเกมของเขาพิมพ์พลอย’ เสียงหวานย้ำเตือนตัวเองในใจ 

            “รักฉันไม่หรือไง” คนใต้ร่างดิ้นรนพยายามหาหนทางหลุดพ้นจากเสือร้ายในทุกวิธี เสียงเย็นกระซิบในขณะที่เรียวลิ้นร้อนนั้นไล่ต่ำลงจูบซับผิวกายขาวผ่องที่โผล่พ้นชุดนอนในทุกตารางนิ้ว

            “หยุดนะ…” ไม่มีทางที่เธอจะห้ามปรามเขาได้อีกต่อไป มือหนากระชากสายเส้นบางจนขาดริ้วด้วยอารมณ์รุนแรง ความเจ็บปวดแล่นสู่ผิวกายสาวฉับพลัน สัมผัสรุกร้ายนั้นบาดผิวเธอจนไม่เหลือชิ้นดี

            ครั้งนี้พิมพ์พลอยรู้ว่า…เขาเอาจริง!

            “สาวน้อยเดี๋ยวเธอจะไม่อยากให้ฉันหยุด” ยิ้มเจ้าเล่ห์แสยะขึ้น จนพิมพ์พลอยร้อนรนแทบทำอะไรไม่ถูกมือบาง ซึ่งถูกปล่อยให้เป็นอิสระแล้วทุบตียังอกแกร่งเหมือนต้องการบอกว่า

            …เธอไม่ต้องการเขาอีกแล้ว!

            ‘ไม่เอาแล้ว!’ ใบหน้างดงามซีดเผือดเมื่อรู้ว่าอย่างไรก็ไม่มีทางหนีพ้น ชายหนุ่มไม่สนใจว่าเธอจะหวาดกลัวแค่ไหน เต็มใจหรือไม่ ผู้ชายคนนี้ยืนยันที่จะทำตามความต้องการของตนเองเท่านั้น

            …เขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ไม่ใช่พี่วินที่เคยรู้จัก

            ท่อนแขนแกร่งที่โอบรัดแนบชิดในขณะเดียวกันริมฝีปากหนาไล่ต่ำยังมายังเนินอกอิ่ม มือหนาดึงรั้งจนชุดซีทรูกองอยู่บริเวณเอวคอดกิ่ว

            ชายหนุ่มดูดกลืนเม็ดทับทิมสีแดงไว้ในเรียวปากเมื่อมันปรากฏสู่สายตา ดวงตาสีรัตติกาลนั้นสะท้อนความต้องการที่ท่วมท้นจนแทบทนไม่ไหว

            พิมพ์พลอยหอบหายใจเหมือนจะขาดใจเมื่อลิ้นร้อนนั้นยังซุกซนไม่หยุด ทั้งงับทั้งดื่มด่ำจนคนตัวเล็กดิ้นพล่านทันใด

            “อะ…อื้อ” สัมผัสวาบหวามเคลื่อนเข้าสู่ทุกอณูของความรู้สึก ชายหนุ่มจู่โจมเธอไม่ต่างอะไรกับพายุร้ายที่พัดกระหน่ำทุกอย่างจนพังยับเยิน

            …ไม่เว้นแม้แต่หัวใจของเธอ

            เหมือนล่องลอยอยู่ในอากาศไม่รับรู้ว่ามืออีกข้างของเขานั้นปลดชุดนอนตัวสวยออกจากเรือนกายไปเมื่อไร รู้ตัวอีกทีความเย็บเฉียบของเครื่องปรับอากาศได้สัมผัสลงมายังผิวกายจนขนลุกซู่ ทว่าข้างในนั้นกลับร้อนรุ่มเป็นไฟ จากสัมผัสสวาทที่เขาเป็นผู้ปรนเปรอ

            ริมฝีปากร้อนซึ่งทาบทับอยู่ยังทรวงอกนุ่มนั้นโลมเลียซ้ำมืออีกข้างยังบีบเคล้นหน้าอกตามที่ใจปรารถนา

            พิมพ์พลอยกัดปากแม้จะเสียวซ่านแค่ไหน แต่ถ้าหากไม่รักกัน เธอไม่อาจยอมให้เขาทำร้ายตนเองอย่างเลือดเย็นแบบนี้

            วินาทีที่คิดว่าต้องสูญเสียสิ่งที่เฝ้ารักษามาตลอดให้กับคนที่ไม่เห็นค่านัยน์ตาหวานเริ่มปริ่มไปด้วยน้ำตาเฉียบพลัน

            “ฮะ…ฮึก” เหมือนทุกอย่างหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้นเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ที่เปล่งออกมาเบาๆ จากเธอ

            นาวินเหมือนได้สติและผละห่างกายสาวราวกับของร้อน ดวงตากลมที่มองเขามาราวกับผิดหวังนั้นกระแทกหัวใจเข้าอย่างจัง

            นี่เขาทำอะไรลงไป…พลั้งมือทำร้ายเธอขนาดนี้ได้อย่างไรกัน

            ชายหนุ่มด่าทอตัวเองในใจไม่มีคำขอโทษเปล่งออกมาเพราะปากหนักเกินจะพูดมัน คนตัวสูงนั้นลุกออกไปราวกับไม่แยแส

            ทิ้งไว้เพียงความเสียใจที่สลักลึกลงไปในจิตใจของผู้ถูกกระทำ พิมพ์พลอยกอดผ้าห่มผืนใหญ่แน่นก่อนมองเขาผ่านม่านน้ำตา ในใจได้แต่คิดเพียงว่าเธอทำอะไรให้นาวินนักหนา

            ทำไมถึงต้องอยากทำลายกันขนาดนี้…

            แต่เธอคงลืมคิดไปว่าชายหนุ่มสามารถทำได้ทุกอย่างแค่เพราะคำว่าเขา ‘อยาก’ แค่คำเดียว นาวินสามารถแยกระหว่างเรื่องหัวใจกับเรื่องเซ็กซ์ออกจากกันได้

            ในขณะที่เธอไม่เคยทำได้แม้แต่ครั้งเดียว…ให้ยอมมีอะไรกับคนที่ไม่เคยรักกัน พิมพ์พลอยทำไม่ได้จริงๆ