บทนำ

บทนำ

สายลมของต้นฤดูหนาวพัดกรรโชกมาเป็นระยะ แสงเทียนมงคลในห้องหอตำหนัก ‘เฟิ่งหนิง’ ของซู่จิ้งอ๋องแห่งดินแดนเทียนสุ่ยกำลังโยกไหวโอนเอนไปมาตามแรงลมที่พัดเข้ามาทางช่องหน้าต่าง จนบังเกิดแสงและเงาวูบวาบราวกับเปลวเทียนนั้นกำลังเริงระบำอยู่ก็มิปาน ยามจื่อแล้ว งานเลี้ยงด้านนอกยังคงแว่วเสียงร้องรำทำเพลง และเสียงสรวลเสเฮฮามาให้ผู้เป็นเจ้าสาวซึ่งอยู่ภายในห้องหอได้ยินอยู่เป็นระยะ ถึงอากาศจะหนาวเหน็บ แต่สุรามากมายดื่มได้ไม่จำกัดนั่นก็คงทำให้ทุกคนคลายหนาวไปได้ ดูท่างานเลี้ยงนี้คงยังอีกยาวไกล ท้องฟ้าไม่กระจ่างคงไม่เลิกราโดยง่ายเป็นแน่

ภายในห้องหอขณะนี้นั้นมีสาวน้อยผู้สวมชุดเจ้าสาวอย่างเต็มพิธีการของราชวงศ์จ้าว ผู้เป็นใหญ่อยู่เหนือผู้คนทั้งเทียนสุ่ยกำลังทอดสายตามองตรงไปยังโต๊ะอาหารมงคลสำหรับคู่บ่าวสาวที่อยู่กลางห้องผ่านผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงแสบตาเจิดจ้าอย่างยิ่ง นางมองอาหารน่ากินเหล่านั้นที่ยังไม่มีผู้ใดแตะต้องมันเลยแม้เพียงครึ่งคำด้วยสายตาละห้อย เพราะ ‘เจ้าบ่าว’ นั้นจนป่านนี้แม้แต่เงาก็ยังไม่ปรากฏกายให้ได้เห็น ขณะนั้นเองสายลมด้านนอกเริ่มพัดกรรโชกรุนแรงขึ้นอีกหลายส่วน คาดว่าอีกไม่นานหิมะแรกของต้นฤดูหนาวก็คงจะตกลงมาแล้วเป็นแน่ เด็กสาวหิวจนตาลาย หิวจนแสบท้อง แต่บุรุษผู้เป็นสวามีไม่มา นางก็มิอาจแตะต้องอาหารโอชะบนโต๊ะนั้นไปได้

หากแต่เลยยามจื่อมาราวหนึ่งก้านธูปกลับยังไร้เงาของคนผู้นั้น 'จ้าวเหลียงอี้' นั่นคือนามของบุรุษผู้ซึ่งเป็นเจ้าบ่าว และนับจากนี้ก็เขาก็คือสวามีของนางอย่างถูกต้องครบทั้งธรรมเนียมและพิธีการ แม้แต่กฎหมายของราชวงศ์แห่งเทียนสุ่ย นางกับเขาก็ถูกผูกมัดเอาไว้ด้วยกันอย่างเหนียวแน่นยากจะแยกจากกัน ต่อให้อยากแยกจากกันแทบตายก็ตาม

‘หานซางจื่อ’ ผู้มีนามรองว่า ‘เฉียนเกอ’ นั่งรอเจ้าบ่าวมากว่าสองชั่วยาม ผู้เป็นซู่จิ้งอ๋องนั้นกลับยังคงทอดทิ้งให้นางอยู่เฝ้าห้องหอรอเขาอยู่เพียงเดียวดายในราตรีที่คู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันคู่อื่นๆ นั้นสมควรหวงแหนช่วงเวลาดีนี้ดังทองคำพันชั่ง แต่จะเอาอันใดหนักหนากับคู่ของนาง เพราะระหว่างนางกับซู่จิ้งอ๋องผู้นั้นแรกเริ่มก็ล้วนฝืนใจด้วยกันทั้งสิ้น ที่แต่งงานก็เพราะถูกบีบบังคับทั้งนางเองและเขา ดังนั้นหากราตรีเข้าหอนี้นางต้องอดทนนั่งรอเขาจนก้นเป็นเหน็บชาจะแปลกอันใดเล่า? ...

“ถิงเฟย ขอน้ำนมแพะให้ข้าสักถ้วยเถิด ข้ารู้สึกหิวจนแสบท้องไปหมดแล้ว”

เมื่อหิวก็ต้องกิน จะให้นางหิ้วท้องรอคอยบุรุษใจคออำมหิตผู้นั้นเห็นทีจะเป็นการอกตัญญูกับท่านแม่ที่สู้อุตส่าห์อุ้มท้องตนเองมาสิบเดือนแล้วยังต้องคลอดนางออกมาอย่างยากลำบาก พร้อมกับเลี้ยงดูมาจนเติบใหญ่มาถึงสิบเจ็ดหนาวไม่ขาดไม่เกินในวันนี้เกินไปแล้ว นางเป็นเด็กกตัญญู ดังนั้นข้าวนั้นไม่อาจกินได้ แต่น้ำนมแพะสักหนึ่งถ้วยคงไม่ฝืนธรรมเนียมจนเกินไปเป็นแน่ นางทนหิ้วกระเพาะรอสวามีไม่ไหวอีกแล้ว ช่างหัวจ้าวเหลียงอี้ไปเถิด นางหิวจนสามารถกินไก่ได้ทั้งตัวแล้วขณะนี้

“เหตุใดจนป่านนี้ซู่จิ้งอ๋องจึงยังไม่มาอีกนะ เลยยามจื่อแล้วแท้ๆ หากเลยฤกษ์งามยามดีของราตรีเข้าหอไปแล้วจะทำอย่างไรเล่า?”

สาวใช้คนสนิทที่ถูกส่งให้ติดตามคุณหนูสามของสกุลหานมาเป็น

‘ซู่จิ้งหวางเฟย’

หรือพระชายาเอกของซู่จิ้งอ๋องแห่งดินแดน ‘เทียนสุ่ย’ พึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ดีนัก เพราะเพียงผู้เป็นนายของตนแต่งเข้ามาวันแรกก็ถูกผู้เป็นสวามีปฏิบัติเช่นนี้มิใช่สิ่งดีเลย หากเลยฤกษ์งามยามดีกำเนิดสายเลือดมังกรจะทำอย่างไร อนาคตของตำแหน่งพระชายาซู่จิ้งอ๋องดูแล้วมืดมนยิ่งกว่าท้องฟ้าในยามราตรีในขณะนี้ไปแล้วเจ็ดส่วนในความคิดของเด็กสาวนามว่า ‘ถิงเฟย’ ในยามนี้

“ไม่รีบ ไม่รีบ เรื่องนี้ข้าไม่รีบร้อนสักนิดเลยถิงเฟย กว่าจะเลยฤกษ์งามยามดีเวลาเข้าหออันเป็นมงคลเหมาะแก่การให้กำเนิดทายาทสกุลจ้าวก็อีกราวหนึ่งชั่วยาม ซู่จิ้งอ๋องไม่รีบร้อน ข้าก็ไม่รีบร้อนอันใดเช่นกัน เจ้าเองก็อย่าได้ว้าวุ่นใจไปเลยนะ เอานมมาเถอะข้าหิวจนตาลายหมดแล้ว”

น้ำเสียงหวานกังวานไพเราะกล่าวเนิบนาบและแผ่วเบา ฟังราวกับเสียงของกระดิ่งลมกระทบกันผสานกันกับจังหวะที่เอ่ยไม่หนักและไม่เบา ฟังเช่นไรก็ชวนให้จิตใจสงบ หากแต่ถิงเฟยกลับสงบใจไม่ลงจริงๆ เพราะหากเลยฤกษ์งามยามดีสำหรับพิธีร่วมหอคราวนี้ ฝ่ายมารดาสามีคงยากจะญาติดีกับนายหญิงของนางเป็นแน่

ก๊อก!

ก๊อก!

“ซู่จิ้งอ๋องใกล้จะมาถึงแล้ว ขอให้พระชายาซู่จิ้งอ๋องได้โปรดสำรวมกิริยาให้ดีด้วยเพคะ”

เสียงของแม่นมจางคนสนิทของเฝิงกุ้ยเฟย พระมารดาแท้ๆ ของซู่จิ้งอ๋องส่งเสียงกำชับเข้ามาย้ำเตือนผู้เป็นเจ้าสาว ก่อนที่เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งจะเริ่มชัดเจนขึ้นมาในหูของหานซางจื่อทุกขณะ เรียวปากงามจึงโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มไร้ความหมายออกมาหนึ่งสาย ฝ่ายถิงเฟยเองกลับร้อนรนเร่งตรงเข้ามาจัดแจงตรวจดูความเรียบร้อยของคุณหนูสามของตนเองอีกรอบทั้งที่ทุกสิ่งก็ไร้ข้อตำหนิอยู่แล้วโดยแท้

“ไม่ต้องร้อนรนไป สงบใจหน่อยถิงเฟย ร้อนรนไปจะเสียกิริยาแล้วไม่งาม เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าท่านแม่ของข้ากำชับเจ้าอยู่บ่อยครั้งก่อนงานแต่งงานนี้หรอกหรือเด็กดี”

ถิงเฟยนั้นบางครั้งนางก็อยากกรีดร้องให้กับความใจเย็นของผู้เป็นนายของตนเองยิ่งนัก แต่สิบเอ็ดหนาวที่นางติดตามรับใช้คุณหนูสามมาล้วนย่อมทราบดี ต่อให้ท้องฟ้าถล่มหรือปฐพีลุกไหม้ หานซางจื่อผู้นี้ก็ยังคงรักษากิริยาเอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่นไม่หลุดจนควบคุมไม่ได้ออกไปแม้เพียงธุลีเดียว แล้วแค่เพียงต้องเผชิญหน้ากับพระสวามีย่อมมิอาจสั่นสะเทือนใบหน้าของหานซางจื่อ จนบังเกิดการเปลี่ยนสีได้เป็นแน่ แต่สำหรับเด็กสาวเช่นนางมิอาจทำได้เช่นผู้เป็นนายนี่นา

“เอาละ พวกเราส่งน้องหกเพียงเท่านี้ก็แล้วกันพี่ใหญ่ พี่ห้าขอให้ราตรีนี้ของน้องหกกับน้องสะใภ้หกมีความสุขมากล้นนะ แล้วก็ขอให้พวกเจ้าเร่งมีหลานให้เฝิงกุ้ยเฟยได้ชื่นใจโดยเร็ว”

เสียงทุ่มที่หานซางจื่อพอจะจดจำได้ว่าคือผู้ใดลอยมาเข้าหู แววตาคู่งามสั่นไหวเพียงเล็กน้อย ซึ่งมันน้อยมาก จนหากมีผู้ใดสักคนผ่านมาเห็นก็คงจับสังเกตไม่ได้เด็ดขาด เพราะผู้เป็นเจ้าของนั้นควบคุมมันได้เป็นอย่างดีนั่นเอง

“ลำบากเว่ยเหยียนอ๋องและองค์ไท่จื่อให้ต้องใส่ใจอี้เอ๋อร์แล้ว”

เสียงของบุรุษผู้เป็นสวามีของนางกล่าวโต้ตอบฟังดูนุ่มนวลและนอบน้อมอย่างยิ่ง แต่ผู้ใดเล่าจะรู้แจ้งไปกว่าตัวผู้กล่าวออกไปว่า ที่แท้จริงแล้วเขารู้สึกเช่นนั้นหรือไม่ และแน่นอนหานซางจื่อเองนางก็ไม่ทราบเช่นกัน แต่ผู้ใดสนใจเขากันเล่า

“ระหว่างพี่น้องเหตุใดน้องหกต้องกล่าวเกรงใจกันถึงเพียงนี้เล่า ฮ่า อ่า ฮ่า ใช่หรือไม่น้องห้า คืนนี้พวกเราล้วนเป็นคนกันเอง อย่าได้มากพิธีจะดีกว่านะน้องหก มาๆ ดื่มสุราอีกหน่อยค่อยเข้าหอก็ยังไม่สาย”

เสียงบุรุษอีกผู้ที่ค่อนข้างไปทางเมามายดังลอยมาเข้าหูของผู้เป็นเจ้าสาวอีกครั้ง คาดเดาได้ว่าบัดนี้หน้าห้องหอคงรวมตัวบุตรชายทั้งสามของฮ่องเต้แห่งเทียนสุ่ยแล้วเป็นแน่ นั่นก็คือไท่จื่อ ‘จ้าวหลงเฉิน’ และยังคงมี เว่ยเหยียนอ๋อง ‘จ้าวลู่ฉือ’ พี่ชายทั้งสองของจ้าวเหลียงอี้ ไม่นับรวมพี่สาวและน้องสาวของพวกเขาที่ไม่ได้สิทธิ์มาส่งเจ้าบ่าวเช่นพี่น้องผู้เป็นบุรุษ ซึ่งหานซางจื่อนั้นก็พอจะรู้มาบ้างว่า พวกเขาพี่ชายน้องชายทั้งสามนี้ออกจะมีความรักลึกซึ้งระหว่างพี่น้องชวนขวัญผวามากเชียวละ

“เอาละ นี่ก็ดึกมากแล้ว ขอเชิญไท่จื่อและเว่ยเหยียนอ๋องกลับไปพักผ่อนเถิดเพคะ ซู่จิ้งอ๋องเองคงต้องเข้าหอแล้ว ประเดี๋ยวจะเลยฤกษ์งามยามดีเหมาะสมกับการร่วมหอเอาได้ ขอทั้งสองท่านช่วยเข้าใจความลำบากใจนี้ของบ่าวด้วยนะเพคะ หากดึกไปกว่านี้คงจะเลยฤกษ์มงคลอันยอดเยี่ยมไปจริงๆ แล้ว”

เสียงนี้แน่นอนว่าจะต้องเป็นแม่นมจางผู้เคร่งครัดทุกพิธีการไม่ผิดไป ซึ่งหานซางจื่อรู้สึกขอบคุณสตรีสูงวัยผู้นั้นเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่รู้จักนางมา เพราะนี่เกือบปลายยามจื่อแล้ว นางทั้งเหนื่อย ทั้งหิว และง่วงนอนอย่างยิ่ง อยากเร่งให้จบสิ้นทุกพิธีการไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายแล้วเข้านอนเต็มทน ส่วนกิจกรรมหลังเข้าหอ นางยิ่งกว่าแน่ใจว่าจ้าวเหลียงอี้จะไม่มีวัน ‘ยุ่งเกี่ยว’ หรือ ‘เกินเลย’ กับตนเองเป็นแน่

“ได้สิ ในเมื่อแม่นมจางกล่าวถึงเพียงนี้ เช่นนั้นข้ากับน้องห้าก็ส่งเจ้าเท่านี้ก็แล้วกันนะน้องหก”

แอ๊ด…

พอสิ้นเสียงบอกลาพอเป็นพิธีของพี่น้องทั้งสามแล้วไม่นานประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเข้ามาเข้ามาด้วยฝีมือของแม่นมจางที่คอยควบคุมทุกพิธีการให้สำเร็จไปด้วยดี ไม่สิ สำหรับสตรีสูงวัยผู้นั้นคงมีแต่คำว่า ‘ยอดเยี่ยม’ อยู่สิ่งเดียวใจชีวิตเท่านั้นกระมัง

“แม่นมจางเร่งกลับไปดูแลเสด็จแม่เถิด ทางนี้ไม่มีอันใดแล้ว ที่เหลือเปิ่นหวางจัดการต่อเองได้ ท่านอย่าได้ว้าวุ่นไปเลย”

เสียงของซู่จิ้งอ๋องเอ่ยกับคนของพระมารดาของเขาเสียงราบเรียบยิ่งนัก หากแต่ ‘หานถิงเฟย’ กลับรู้สึกว่าไอ้กิริยาเอ่ยด้วยถ้อยคำราบเรียบเช่นนี้มันกลับน่าหวาดหวั่นเสียยิ่งกว่าเอ่ยวาจาดุดัน จนสาวใช้ตัวน้อยถึงกับเหงื่อกาฬพลันแตกซ่าน

ซึ่งน่าแปลกที่หานซางจื่อนั้นกลับรับรู้ได้ถึงอาการหวาดกลัวนั้นของคนสนิท นางจึงเอื้อมมือมากุมมือของสาวใช้คล้ายจะปลอบขวัญกันอยู่ในคราวเดียวกัน หวังไม่ให้อีกฝ่ายนั้นตื่นกลัวบุรุษผู้นั้นจนเป็นลมเป็นแล้งไปเสียก่อนทุกสิ่งจะจบสิ้น

“แต่ว่า…”

“แม่นมจางเชิญ!”

“เพคะ!”