ตอนที่ ๒

ตอนที่ ๒

          นิศากรแปลกใจเล็กน้อยที่ได้พบว่านอกจากคนขับรถจะไม่ใช่คุณลุงคนเดิมแล้ว แต่เป็นชายหนุ่มอายุน่าจะพอๆ กับเธอก็ยังมีบุลินนั่งมาด้วย 

“สวัสดีค่ะพี่บุ้ง” เธอยังคงทักทายเขาด้วยความเคารพด้วยการยกมือไหว้ บุลินจึงจำต้องยกมือขึ้นรับไหว้

          “ปกติที่บ้านผมไม่ได้มีของสำหรับทำอาหารตุนไว้หรอก อาหารทุกอย่างมีแม่ครัวจากบ้านของคุณย่าทำมาส่ง ถ้าอยากไปทำที่บ้านผมต้องไปซื้อของก่อน” บุลินแจกแจงให้หญิงสาวฟัง “ส่วนนั่นเป็นเลขาของผมเอง คอยช่วยประสานงานกับบริษัทแทนผม ชื่อศิลป์แก่กว่าคุณสองปี”

“สวัสดีค่ะพี่ศิลป์”

          “สวัสดีครับ”

          เลอศิลป์ส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับหญิงสาว ก่อนจะหันกลับไปสตาร์ตรถและขับตรงไปยังห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อของสำหรับทำอาหาร

          เมื่อรถหยุดสนิทยังที่จอดรถใต้อาคารของห้างสรรพสินค้า

บุลินก็เอ่ยขึ้น “เดี๋ยวให้ศิลป์ไปเป็นเพื่อน เพราะผมคงไม่ได้ลงไปเดินด้วย”

          นิศากรรับคำอย่างว่าง่ายก่อนจะลงจากรถ เลอศิลป์ที่ยังไม่ได้ลงตามไปหันมาหาบุลิน “พี่บุ้งมาขนาดนี้แล้ว จะไม่ลงไปเดินเป็นเพื่อนว่าที่เจ้าสาวของพี่จริงๆ เหรอครับ”

          นอกจากจะเป็นเลขาแล้ว เลอศิลป์ก็ยังเป็นญาติกันอีกด้วย เพราะเจ้าตัวนั้นเป็นหลานของแม่ชายหนุ่ม

          “ปวดขา”

          “เล่นไม้นี้ตลอดเลย แล้วใครจะไปบังคับพี่ได้ล่ะฮึ” เลอศิลป์บ่นอุบอิบก่อนจะลงจากรถ แล้วเดินตามร่างเล็กๆ ของนิศากรไป

          บุลินมองตามไปจนสุดสายตาแล้วจึงยกเอาแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดดูแผนการดำเนินงานปรับปรุงโรงแรมสาขาหนึ่งที่มียอดจองค่อนข้างต่ำ หลังจากผ่านที่ประชุมและผู้เป็นพี่ชายอย่างบวรอนุมติ ก็ส่งงานมาให้เขาเป็นผู้ดูแล

          โดยปกติคนที่ไปตรวจดูความเรียร้อยก็เป็นเลอศิลป์นั่นแหละ ส่วนเขามีหน้าที่พิจารณาอนุมัติเอกสารต่างๆ คอยดูให้ทุกอย่างไม่หลุดไปจากกรอบและแผนที่วางไว้มากนัก น้อยครั้งมากถึงจะออกไปปฏิบัติงานในสถานที่จริง อย่างมากสุดก็อาจจะไปตรวจดูความเรียบร้อยในขั้นสุดท้าย

          ชายหนุ่มเคาะนิ้วกับหน้าจอด้วยความเผลอไผล ตอนแรกเขาไม่ได้ตั้งใจว่าจะมา แต่เพราะเลอศิลป์ที่เขาใช้ให้มารับนิศากรเอ่ยปากชวนให้มาด้วยกันแบบไม่จริงจังนัก แต่เขากลับตอบตกลงอย่างง่ายๆ ทำเอาคนชวนเลิกคิ้วสูง

          ‘ก็เป็นสิ่งที่ฉันสมควรทำไม่ใช่หรือไง’

          เลอศิลป์หัวเราะ ‘ครับพี่ เป็นเรื่องที่สมควรทำมากๆ เลย’

          ใช่ เป็นสิ่งที่เขาควรทำ ก็ในเมื่ออีกฝ่ายจะต้องเป็นภรรยาของเขาไปอีกนานและต้องเป็นแม่ของลูกอีกด้วย ถ้าไม่สนใจไยดีเลยความปรารถนาของคุณย่าจะต้องล่มไม่เป็นท่า

          ที่ผ่านมาคุณย่ากับพี่ชายก็ทำเพื่อเขามาตลอดโดยไม่บ่น แม้ว่าเขาจะนิสัยไม่ดีแค่ไหนและเคยอาละวาดไว้มากเพียงใด แต่ก็ยังอดทนกับเขาเสมอมา แล้วกับเรื่องที่ไม่ยากอย่างแต่งงานมีลูก เขาก็ทำได้หรอก แค่เรื่องง่ายๆ เขากล่อมตัวเอง

          แต่มันจะจริงอย่างที่คิดไหม...

          จะรักษาความสัมพันธ์นี้ไปได้นานแค่ไหน...

          ชายหนุ่มรู้สึกว่าไม่มีสมาธิในการทำงานหรือคิดอะไรแล้ว จึงเปลี่ยนมาเปิดดูการแข่งขันรถมอเตอร์ไซค์ฆ่าเวลา ถึงจะเจ็บ แต่เขาก็เลิกดูมันไม่ได้สักที เอาแต่คิดซ้ำๆ ว่าถ้าขายังปกติ บางทีคนที่รับถ้วยรางวัลจะต้องเป็นเขา เพราะตอนอายุเท่าหมอนี่ เขาทำสถิติไว้ดีกว่านี้อีก

          เสียงปิดท้ายรถเก๋งทำให้ห้วงความคิดเลื่อนลอยของเขาถูกดึงกลับมาอยู่กับตัว บุลินปิดคลิปแข่งรถก่อนที่ทั้งสองคนซึ่งออกไปซื้อของทำอาหารจะเปิดประตูรถเข้ามา

          “รอนานหรือเปล่าคะพี่บุ้ง”

          เขาส่ายหน้าทันที แล้วก็เงียบไป ก่อนมองดูหญิงสาวอีกรอบอย่างพิจารณา อากาศก็ร้อนแต่กลับแต่งตัวด้วยกระโปรงที่ยาวคลุมเกือบทั้งขาและเสื้อเชิ้ตแขนยาว

ในความคิดของเขานิศากรกับมาริษาช่างเหมือนกับตัวละครในนิยายเหลือเกิน สองคนช่างต่างกันสุดขั้ว และดูเหมือนคนหนึ่งจะเป็นลูกรัก ส่วนอีกคนก็เป็นลูกชัง พ่อแท้ๆ กลับดูโอ๋ลูกติดของภรรยาใหม่มากกว่าลูกของตัวเองเสียอีก เป็นอะไรที่ค่อนข้างน่าแปลกใจในความคิดของบุลิน

บุลินคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งรถจอดลงยังหน้าบ้านของบ้านชั้นเดียวที่อยู่ภายในพื้นที่อันกว้างขวางซึ่งถูกล้อมรอบด้วยรั้วยาวสุดลูกตา

“คฤหาสน์เป็นของคุณย่า ท่านอาศัยอยู่ที่นั่น ส่วนพวกเราจะอยู่กันที่นี่” ชายหนุ่มเอ่ยปากบอกหลังจากทั้งคู่ลงมาจากรถเรียบร้อยแล้วและปล่อยให้เลอศิลป์อำนวยความสะดวกด้วยการนำของที่ซื้อมาไปส่งถึงในครัว

นิศากรมองบ้านของชายหนุ่มที่เป็นเพียงบ้านหลังเล็กสีขาวสะอาดตา ตกแต่งด้วยลายฉลุรอบตัวบ้าน ถูกแมกไม้โอบล้อมและบดบังจนเกือบไม่รู้ว่ามีมันซ่อนอยู่ตรงนี้

“ดูน่ารักดีค่ะ”

“ครับ ผมก็ว่าอย่างนั้น ดูขัดกับคนที่อยู่ที่นี่อย่างผมไม่น้อย”

“ไม่นี่คะ พี่บุ้งก็ดูน่ารักเหมือนบ้าน” เธอชมเขาอย่างหน้าตาเฉยโดยไม่มีอาการเขินอายเลยสักนิด ทำเอาบุลินได้แต่มองตาปริบๆ

“...” เขาเหรอน่ารัก

“ว่าแต่พี่บุ้งคะ” นิศากรเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วเม้มปากเล็กน้อย ท่าทาเหมือนกำลังตัดสินใจ “พี่บุ้งให้ไนท์เรียกพี่บุ้งว่าพี่ แต่พี่บุ้งทำไมไม่แทนตัวเองว่าพี่ล่ะคะ”

นั่นสิ บุลินก้มมองหญิงสาวที่ตัวเล็กกว่าเขาเยอะ เขาแทนตัวเองว่าผมและแทนเธอว่าคุณเพราะคิดว่าสุภาพ แต่ถ้าคิดถึงสถานะของตัวเองตอนนี้

“อืม ต่อไปจะแทนตัวเองว่าพี่ครับ”

นิศากรยิ้มน้อยๆ “พี่ศิลป์บอกว่าพี่บุ้งชอบแซลมอน ไนท์เลยคิดว่าจะทำสเต๊กแซลมอนกับสปาเกตตีผัดซอส แล้วก็สลัด”

“ก็ดีครับ” บุลินขานรับเสียงเบา รู้สึกว่านิศากรเหมือนจะเริ่มทำตัวเป็นภรรยาที่ดีแล้วสินะ รู้จักเอาใจสามีด้วย

“ผมกลับบริษัทก่อนนะครับเจ้านาย มีประชุมด่วน” เลอศิลป์ก้มหัวให้กับบุลินเล็กน้อย ก่อนจะโบกมือให้กับนิศากรอย่างร่าเริง “เอาไว้วันหน้าพี่ค่อยมาชิมนะ เพราะถ้าแต่งกับพี่บุ้งยังไงก็ต้องได้เจอกันอีกจนเบื่อ”

“ค่ะ”

บุลินอดมองนิศากรที่ยิ้มแย้มกับเลอศิลป์ไม่ได้เลย แต่ดูเหมือนหญิงสาวก็ยิ้มแย้มแจ่มใสกับทุกคนนั่นแหละ

ชายหนุ่มเดินนำหญิงสาวไปยังครัวที่ไม่เคยใช้งานเลยสักครั้ง แต่เมื่อวานนี้เขาสั่งให้คนเตรียมทุกอย่างไว้ให้สามารถใช้งานได้แล้ว

“ตามสบายเลยนะ พี่...ขอตัวไปทำงานหน่อย”

“ค่ะ”

“แต่จะทำในห้องรับแขกที่เราเดินผ่านมานั่นแหละ”

“ค่ะ” หญิงสาวรับคำอย่างแข็งขันก่อนหันไปดูของที่ซื้อมาและลงมือทำอย่างรวดเร็ว

บุลินยืนดูอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปลีกตัวออกมาจากครัว ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาพลางยกขาข้างซ้ายที่สวมขาเทียมขึ้นพาดบนโต๊ะเตี้ยตรงหน้า

ถ้าไม่ได้เป็นแบบนี้เขาก็คงไม่สนใจผู้หญิงที่ดูไม่ค่อยมีสีสันแบบนิศากรหรอก ยิ่งเรื่องที่จะให้แต่งงานกันก็คงเป็นแค่เรื่องเพ้อฝัน

พอนึกถึงช่วงเวลาที่ใช้ชีวิตควงผู้หญิงสนุกไปวันๆ แล้วก็รู้สึกว่าตอนนั้นตัวเองมีความสุขที่สุดแล้วหรือเปล่า กระทั่งตอนที่คิดว่าตัวเองตกหลุมรักผู้หญิงคนนั้นอย่างจริงจังก็ด้วย เขาตอบตัวเองไม่ได้หรอก เพราะบางครั้งก็เผลอคิดว่าอยู่อย่างสงบๆ คนเดียวแบบนี้ดีกว่า

“จะว่าไปโชคดีที่เกิดมารวย เลยอยู่บ้านเฉยๆ ก็ได้” ชายหนุ่มเผลอรำพึง

บุลินถอนหายใจ ยังไงวันนี้ก็เหมือนจะไม่มีอารมณ์ทำงานแล้ว ดังนั้นจึงเปิดทีวีดูฆ่าเวลาระหว่างรอมื้อเที่ยงฝีมือว่าที่ภรรยาอย่างนิศากร

“พี่บุ้งคะ เรียบร้อยแล้วค่ะ”

“ครับ” ชายหนุ่มรับคำก่อนจะลุกขึ้น

นิศากรยังคงสวมผ้ากันเปื้อนที่เขาให้เลอศิลป์ไปเลือกซื้อมาและดูเหมือนว่าหมอนั่นจะเข้าใจว่าพวกผู้หญิงเหมาะกับอะไรแบบไหน เพราะลายดอกไม้มีระบายมันช่างเหมาะกับคนตรงหน้าเขาเหลือเกิน

 “หลังบ้านมีโต๊ะเล็กๆ อยู่ เราไปนั่งกินด้วยกันที่นั่นก็ได้”

“ค่ะ”

“ไม่ร้อนเหรอ เสื้อแขนยาวน่ะ” เขามองดูเหงื่อที่ไหลซึม

“ไม่ร้อนค่ะ” อีกฝ่ายตอบกลับมาทันที แล้วก็หมุนตัวกลับเข้าไปในครัวเพื่อหยิบอาหารซึ่งทำเสร็จเรียบร้อยแล้วออกมา ส่วน

บุลินเดินตามไปช่วยถือเหยือกน้ำ แก้วน้ำและผ้าปูโต๊ะ

“สวนสวยมากเลยนะคะ” นิศากรเห็นตั้งแต่ในครัวแล้วว่าด้านนอกนั้นเป็นสวนที่สวยมาก แถมยังมีน้ำตกซึ่งมีปลาคาร์ปว่ายไปมาด้วย

“เพราะกลัวพี่จะเบื่อ คุณย่าก็เลยจ้างนักจัดสวนมาทำไว้ให้ครับ” ซึ่งโดยปกติชายหนุ่มไม่ได้สนใจมันมากนักหรอก อย่างมากก็ออกมาให้อาหารปลาเท่านั้น

บุลินมองดูอาหารหน้าตาราวกับของที่อยู่ในร้านหรูซึ่งกำลังส่งกลิ่นหอมยวนใจ พอลงมือชิมแล้วก็พบว่าอีกฝ่ายคงมีความเป็นแม่บ้านแม่เรือนพอตัว

“อร่อย” เขาชม

“ดีใจค่ะที่ได้ยินคำชม”

ทั้งสองต่างฝ่ายต่างกินเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง

“ชอบทำอาหารเหรอครับ”

“เปล่าค่ะ”

คำตอบที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินทำให้บุลินต้องเลิกคิ้ว เขามองอาหารในจาน จริงๆ ไม่ใช่ว่าแค่อร่อย แต่อร่อยมากต่างหาก เป็นคนที่มีพรสวรรค์ในการทำอาหารคนหนึ่ง

“แต่ว่าต้องทำค่ะ เพราะว่าคุณพ่อเป็นคนเลือกกิน ถ้าไม่ถูกปากก็จะไม่ยอมกิน แล้วคุณพ่อก็ชอบรสมือของไนท์”

คงเป็นลูกกตัญญูสินะ

บุลินนึกถึงชายสูงวัยที่อายุประมาณห้าสิบอย่างชัยกร ดูเป็นคนภูมิฐาน ท่าทางใจดี แต่จากที่คุณย่าเล่าให้ฟังกลับเป็นคนที่บริหารไม่เก่งนักจึงทำให้บริษัทเริ่มสั่นคลอนจนต้องกู้เงินจำนวนมากมาหมุนเวียน

“ถ้ามาอยู่ที่นี่จะไม่ทำก็ได้นะ มีแม่ครัวทำให้อยู่แล้วน่ะ”

นิศากรนิ่งไปนิดหนึ่ง “ขอทำได้ไหมคะ อยากจะทำให้พี่บุ้งกินค่ะ จริงๆ ถึงจะไม่ได้ชอบทำ แต่ก็ไม่ได้เกลียด อีกอย่างคือไนท์ชอบออกไปจ่ายตลาด”

ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก พอจะมองออกว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้ชอบไปจ่ายตลาด แค่ชอบออกไปเที่ยวเล่นนอกบ้านซะมากกว่าละมั้ง เพราะดูเหมือนว่าคนเป็นพ่อจะไม่ได้ให้อีกฝ่ายทำงาน ให้อยู่แต่บ้าน

“เย็นนี้ตอนไปส่งเดี๋ยวพี่จะไปขออนุญาตคุณพ่อของเธอให้ก็แล้วกัน เพราะออกมาติดๆ กันสองวันแต่พี่ไม่ได้เป็นฝ่ายไปขอมันคงไม่ดี”

“พรุ่งนี้จะไปไหนเหรอคะ” รอยยิ้มนั้นกว้างขึ้น

“วันหยุดงานของคุณย่าน่ะ เห็นว่าอยากเจอเธออยู่เหมือนกัน เธอสะดวกหรือเปล่า” แม้ว่าแสงรุ้งจะอายุแปดสิบกว่าแล้วแต่ก็ยังไม่ยอมวางมือจากงาน

“สะดวกค่ะ”

รู้สึกว่าชัยกรจะไม่มีลูกกับภรรยาใหม่ ดังนั้นก็มีแค่นิศากรกับลูกเลี้ยงอย่างมาริษา จากที่ชายหนุ่มเห็นและสัมผัสทั้งสองแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทั้งนิสัย บุคลิกและลักษณะภายนอก คงเป็นผลมาจากการเลี้ยงดูที่ต่างกัน

เขาเพิ่งรู้จักเธอแค่นี้ก็คงจะถามออกไปไม่ได้หรอกว่า แม่เลี้ยงนิสัยไม่ดีหรือเปล่า ต่อหน้าพ่อเป็นอย่างหนึ่งลับหลังเป็นอย่างหนึ่ง หรือก็อยากจะถามว่าปกติใช้ชีวิตรันทดแบบลูกแม่ปลาบู่ทองหรือไง เวลาได้ออกจากบ้านถึงดูดีใจจนหางกระดิกแบบนี้