บทที่ 8 เสือซุ่ม

“สวัสดีค่ะ..” สองสาวยกมือไหว้พี่ชายของเพื่อน

“สวัสดีคับน้องลออ น้องน้ำน่าน ยินดีที่ได้รู้จักครับ แล้วกินข้าวกันหรือยังครับ” มานิตถามน้องสาวกับเพื่อนเพราะเขากำลังจะเลิกงานพอดีหากสามสาวยังไม่ได้กินข้าวเขาจะได้เลี้ยง

“ยังเลยค่ะเฮีย พอดีมายด์จะไปกินที่ฟู้ดคอร์ทค่ะ” คนเป็นน้องตอบพี่ชาย

“งั้นเดี๋ยวเฮียเลี้ยงเองน้องมายด์พาน้องลออกับน้องน้ำน่านไปรอเฮียที่ร้านประจำของเรานะอีกสิบนาทีเฮียตามไป” มานิตพูดจบไม่รอให้น้องสาวกับเพื่อนปฏิเสธร่างสูงใหญ่ก็เดินไปหาพนักงานของเขาแล้วเดินที่ลิฟต์

“วันนี้มีคนเลี้ยงแล้วไปเถอะน้ำน่าน ลออ” มาริดาบอกเพื่อนที่ทำหน้าอิหลักอิเหลื่อและเกรงใจพี่ชายเพื่อน

“น่านว่าเราไปกินที่ฟู้ดคอร์ทกันดีกว่านะมายด์เกรงใจพี่ชายของแกอ่ะ” วีรินทร์พูดกับเพื่อนอย่างเกรงใจเพิ่งรู้จักกันมานิตก็เลี้ยงข้าว

“นั่นสิมายด์ลออว่าเราไปกินที่ฟู้ดคอร์ทกันดีกว่านะ” ลอออรก็คิดเหมือนวีรินทร์และเห็นสายตาของมานิตมองเธอแปลกๆ

“พี่ชายของมายด์ใจดีมากไม่ต้องเกรงใจป่านนี้คงจองโต้ะไว้แล้วล่ะ พวกแกดูสิอยู่ให้พวกเราปฏิเสธมั้ยล่ะครั้งเดียวเองนะน้ำน่าน ลออ” มาริดาบอกเพื่อนเพราะเธอไม่ทันปฏิเสธพี่ชายก็เดินลิ่วไปแล้ว

“ก็ได้แค่ครั้งเดียวนะมายด์” วีรินทร์มองสบตากับลอออรว่าจะเอายังไงดีก่อนทั้งสองจะพยักหน้าตกลงเพราะไม่อยากให้ใครมาว่าได้ว่าเธอคบกับมาริดาเพราะฐานะร่ำรวยมีพี่ชายหล่อหวังเป็นสะใภ้เศรษฐี

“ขอโทษนะแก” มาริดาขอโทษเพื่อน

“ไม่เป็นไรไปเถอะน่านหิวแล้ว”

สามสาวสวยในชุดนักศึกษาเดินไปชั้นห้าที่มีร้านหาหารหรูนับยี่สิบร้านมีลูกค้าเดินประปรายเพราะเป็นโซนอาหารนานาชาติราคาแพงแล้วมาริดาก็พาสองสาวเข้าร้านอาหารฝรั่งหรูหราจนสองสาวตัวลีบเพราะรู้ว่าร้านนี้แพงหูฉี่แต่มาแล้วจะเดินออกก็ไม่ได้พนักงานต้อนรับพานั่งโต้ะริมกระจกที่มองเห็นตึกรามบ้านช่องใกล้ๆวิวไม่ดีเท่าไหร่เพราะอยู่กลางเมืองมีตึกสูงเยอะ

“ตามสบายนะแก”

“จะสบายได้ยังไงมายด์ ร้านมันหรูมากจนลออนั่งไม่ลงเลยนะแก” ลอออรกระซิบตอบเพื่อน

วีรินทร์นั่งลงก่อนแล้วลอออรก็นั่งข้างๆส่วนมาริดานั่งตรงข้ามวีรินทร์แล้วหยิบเมนูมาดูรายการอาหารเพื่อแนะนำเพื่อน

“สั่งอาหารรอเฮียเบสเลยแก ที่นี่มีแต่ของอร่อย” มาริดาแนะนำอาหารให้เพื่อนทั้งสองแล้ววีรินท์กับลอออรก็สั่งสเต็กซึ่งกินง่ายสุดส่วนอาหารอย่างอื่นพวกเธอกลัวทำขายหน้า

“น่านขอทีโบนสเต็กจ้ะมายด์”.

“ของลออเอาสเต็กปลาแซลมอนจ้ะ” ลอออรบอกเพื่อนแล้วสั่งเครื่องดื่มเป็นน้ำผลไม้

มาริดาก็สั่งอาหารให้พี่ชายกับตัวเองและคุยเรื่องพี่ชายให้เพื่อนทั้งสองฟังว่ามานิตเป็นพี่ชายแม่เดียวกันเพราะพ่อของเธอมีเมียสองคนซึ่งคนแรกมีลูกสองคนแล้วเลิกกันพอมาแต่งงานกับแม่ของเธอก็มีลูกสามคนมีพี่สาวคนโตอายุ33ปีและตัวเธอเป็นลูกหลงคนเล็กสุด

“แล้วพี่ชายแกมีแฟนหรือยังล่ะมายด์” ลอออรถามเพื่อนยิ้มๆเพราะหล่อรวยขนาดนี้ต้องสาวๆตรึมแน่

“ยังเลยจ้ะ เฮียเบสยังโสดแต่ไม่สดแกสนใจมั้ยลออ” มาริดาถามเพื่อนขำๆ

“ไม่อ่ะ ลออว่าพี่ชายแกต้องมีสาวๆเยอะแน่กลัวอกหักขอชื่นชมความหล่อก็พอแล้ว คิกๆๆ..”

“แกล่ะน้ำน่านสนใจจะเป็นพี่สะใภ้มายด์มั้ย”

“ไม่อ่ะมายด์ น่านไม่คิดจะมีแฟนตอนนี้ขอเรียนจบแล้วทำงานก่อนเอาไว้สักสามสิบค่อยคิด” วีรินทร์ตอบเพื่อนยิ้มๆเธอกับมาริดาและพี่ชายอยู่คนละสังคมแตกต่างกันมากขนาดพ่อเธอเป็นลูกเสี่ยบ้านนอกแม่เป็นลูกสาวแม่ค้าขายข้าวแกงยังเจอแม่ผัวรังเกียจและไม่ยอมรับเลยแล้วนี้ลูกชายมหาเศรษฐีหมื่นล้านแสนล้านเธอไม่ยุ่งด้วยแน่

“อะไรกันอ่ะพวกแก พี่ชายของมายด์ไม่น่าสนใจขนาดนั้นเลยเหรอ” มาริดามองเพื่อนทั้งสองอย่างไม่เข้าใจทั้งที่พี่ชายของเธอหล่อรวยเก่งมีแต่สาวๆรุมล้อมแต่เพื่อนทั้งสองไม่สนใจเลย

“คุยอะไรกันอยู่ครับสาวๆ หรือว่าน้องมายด์นินทาพี่ให้น้องลออกับน้องน้ำน่านฟังครับ” มานิตสั่งงานเสร็จก็ตรงมาหาน้องสาวกับเพื่อนทั้งสองและเขาเล็งคนหน้ามัธยมนมหาลัยไว้ซึ่งเป็นสเป็คเลยแต่อีกคนก็สวยแต่เขาชอบคนผิวขาวมากกว่า

“มายด์เปล่านินทาเฮียเบสนะคะ พอดีสั่งอาหารเสร็จก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อยตามประสาสาวๆค่ะ” มาริดาตอบพี่ชายยิ้มๆและเธอกำลังพูดถึงอยู่พอดี

จากนั้นหนึ่งหนุ่มหล่อกับสาวสวยทั้งสามก็คุยกันเรื่องทั่วไปและเรื่องเรียนของพวกสาวๆและรับประทานอาหารอิ่มแล้ววีรินทร์กับลอออรก็ขอตัวกลับเพราะมาริดาจะกลับบ้านพร้อมพี่ชาย

“ขอบคุณมากนะคะเฮียเบสที่เลี้ยงอาหารเราสองคน” วีรินทร์ยกมือไหว้ขอบคุณมานิตที่เลี้ยงอาหารเธอกับเพื่อนที่ตอนนี้กลายเป็นคนพูดน้อยเพราะอะไรน่ะหรือก็เขินพี่ชายเพื่อนที่เอาแต่ยิ้มให้และชวนคุยไม่บอกก็รู้ว่าหนุ่มไฮโซสุดหล่อชอบลอออร

“ขอบคุณค่ะ” ลอออรยกมือไหว้ของคุณพี่ชายเพื่อนเช่นกัน

“ไม่เป็นไรครับเอาไว้คราวหน้าพี่จะขอเลี้ยงน้องลออกับน้องน้ำน่านอีกนะครับ และห้ามปฏิเสธด้วยขับรถดีๆนะครับ” มานิตบอกสองสาวที่ขึ้นรถเสร็จแล้วโบกมือให้มองตามหลังรถของวีรินทร์ขับออกไปจากห้าง

“จะไปส่งถึงคอนโดเลยมั้ยคะเฮียเบส” คนเป็นน้องล้อพี่ชายที่มองตามรถของเพื่อนเธอไปจนลับตา

“ถ้าไปได้ก็ดี”

“โห,กล้าพูดเนอะ แต่มายด์ขอเตือนไว้ก่อนนะว่าอย่ามาหลอกเพื่อนของมายด์ไม่งั้นได้เห็นดีกันแน่” มาริดาเตือนพี่ชายของเธอที่มีผู้หญิงล้อมหน้าล้อมหลัง

"พี่จริงจังนะครับน้องรัก"

"มายด์ก็เห็นเฮียเบสพูดแบบนี้ทุกครั้งนั่นแหละคะ" คนเป็นน้องว่าพี่ชายเพราะรู้จักนิสัยใจคอดี

"จริงๆครับ พี่ไม่หลอกน้องลออแน่นอนครับ" มานิตยืนยันก็เขาไม่เคยคิดจะหลอกสาวๆแต่ทุกคนมีทางเลือกในเมื่อไปกันไม่ได้ก็จะฝืนไปทำไมกัน

"ขอให้จริงเถอะ ไปกลับบ้านกันมายด์อยากอาบน้ำนอนแล้ว” มาริดาบอกพี่ชายแล้วสองพี่น้องก็เดินไปชั้นจอดรถของมานิตที่มีป้ายบอกว่าเป็นผู้บริหารฝ่ายพื้นที่ซึ่งอยู่ในความรับผิดชอบของมานิตทั้งหมดทุกสาขาซึ่งเขาจะไปตรวจทุกเดือน

วีรินทร์ขับรถออกจากห้างหรูกลางเมืองที่ห่างจากมหาวิทยาลัยไม่ไกลแต่ขับรถมันอ้อมก็เลยดูเหมือนไกลเพื่อกลับคอนโดและขับเร็วไม่ได้ช่วงเวลานี้รถติดมาก

“พี่เบสชอบแกแน่ๆเลยลออ” วีรินทร์พูดกับเพื่อนเพราะมานิตแสดงออกชัดเจนว่าสนใจเพื่อนของเธอ

“แกจะเอาอะไรแน่กับพวกคนรวยล่ะน่าน เขาก็ชอบของแปลกปะเดี๋ยวประด๋าวเท่านั้นเองเดี๋ยวก็ลืมเชื่อลออเถอะ” ลอออรตอบเพื่อนขนาดเพื่อนในมหาลัยยังแบ่งชนชั้นกันทั้งที่ไม่ได้รู้จักกันแต่มองคนที่ไม่ใช้ของแบรนด์เนมเป็นจนและมองอย่างดูถูกเพราะแต่ละคนก็ใช้ของแบรนด์เนมแข่งกันไม่ว่าจะกระเป๋าแอร์เมส ชาแนล หลุยส์วิตตรอง ดิออร์ ปราด้า กุชชี่  นาฬิกาต้อง ปาเต้ะ ฟิลิปป์ โรเล็กซ์ โชพาร์ด แฟรงค์มูลเลอร์และอีกหลายยี่ห้อที่จาระไนไม่หมด โทรศัพท์ แมคบุ๊ค ก็ต้องยี่ห้อแอปเปิ้ลแหว่ง ส่วนเธอทั้งสองใช้กระเป๋าผ้าลายทอมือสินค้าโอท็อปของดีจากจังหวัดที่ซื้อมาใช้หลายใบแต่โทรศัพท์ก็ยีห้อดังเหมือนคนอื่นถึงจะเป็นเด็กบ้านนอกแต่ไม่ล้าสมัย