บทที่ 3 รองเจ้ากรมพิธีการ (1/4)

                                                                                 3

                                                                    รองเจ้ากรมพิธีการ

            สตรีที่นั่งอยู่ตรงหน้าแต่งกายสะอาดสะอ้าน อาภรณ์ที่สวมใส่เป็นอาภรณ์เนื้อดีเช่นที่สตรีของผู้สูงศักดิ์สวมใส่ แม้ใบหน้าจะซีดเซียวแต่ทว่ายังคงความงดงามและอ่อนหวานของสตรีวัยออกเรือน หานโมลี่ทรุดกายคุกเข่าลงตรงหน้าพลางหลั่งน้ำตาอย่างเงียบงัน ไม่มีเสียงร้องโวยวายคร่ำครวญขอความเมตตา ท่าทางเช่นนี้สามารถละลายความเย็นชาของบุรุษได้ไม่ยาก

            “ที่เจ้ามาคุกเข่าอยู่หน้าตำหนักของเปิ่นหวางหลายวันเจ้าต้องการสิ่งใด”

            “หม่อมฉันเพียงอยากขอความเมตตาจากพระองค์ ขอให้พระองค์รับหม่อมฉันเข้ามารับใช้ในตำหนักได้หรือไม่เพคะ” เดิมทีนางพึงใจและเฝ้ามองชินอ๋องมานานหวังเพียงวันหนึ่งจะได้ปรากฏกายตรงหน้าเขา ไม่คิดเลยว่าจะต้องแลกมาด้วยชีวิตของบิดามักมากและมารดาโง่เขลาที่ไม่กล้าแม้แต่จะปีนป่ายตำแหน่งฮูหยินเอก

            “เจ้าบอกเปิ่นหวางได้หรือไม่ ว่าเหตุใดเปิ่นหวางต้องรับเจ้าเข้ามารับใช้ในตำหนักด้วย” กล่าวจบเขายิ้มเย็นชา สายตาที่ทอดมองสตรีตรงหน้าฉายแววรังเกียจชัดเจน

            “ยามนี้หม่อมฉันไม่เหลือใครแล้วเพคะ ท่านพ่อก็สิ้นชีพหลังจากรับธนูดอกนั้น ส่วนมารดาเมื่อทราบข่าวก็เสียใจจนตายที่หน้าประตูจวน”

            “ในจวนของเจ้ายังมีฮูหยินเอกอยู่มิใช่หรือ เปิ่นหวางคิดว่านางคงสามารถหาคู่ครองที่ดีให้เจ้าออกเรือนได้”

            “ที่ผ่านมาท่านแม่ใหญ่โกรธแค้นที่มารดาของหม่อมฉันได้รับความโปรดปรานจากบิดาทำให้ชีวิตยามอยู่ในจวนของหม่อมฉันและมารดาไม่ใคร่สุขสบายนัก ทว่าตอนนี้ไร้บิดามารดา หม่อมฉันมิอยากจะคาดคิดเลยเพคะว่าต่อจากนี้ชีวิตของหม่อมฉันจะเป็นเช่นไร” กล่าวจบน้ำตาที่เหือดแห้งไปก็เริ่มไหลรินอีกครั้ง ท่าทางราวดอกสาลี่ต้องฝนทำให้ชินอ๋องนึกชิงชัง

            อันใดคือฮูหยินใหญ่ชิงชังฮูหยินรองที่ได้รับความโปรดปรานจากสามี แต่ฮูหยินรองและบุตรสาวกลับมีชีวิตที่ลำบาก ช่างขัดแย้งยิ่งนัก

            “ด้วยเหตุนี้เจ้าจึงคิดกล่าวอ้างว่าบิดาเจ้ามีบุญคุณช่วยชีวิตเปิ่นหวางเพื่อให้เปิ่นหวางรับเจ้าเข้าตำหนักใช่หรือไม่”

            “หม่อมฉันมิกล้าเพคะ เพียงขอความเมตตาจากพระองค์ให้ช่วยเหลือ”

            “แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าบิดาของเจ้าทำเรื่องใดลงไปบ้าง”

            “มะ มิทราบเพคะ แต่หม่อมฉันเชื่อว่าบิดาของหม่อมฉันถูกใส่ร้าย ขอพระองค์ทรงช่วยคืนความยุติธรรมให้กับบิดาของหม่อมฉันด้วย”

            “เรื่องที่บิดาเจ้าได้ทำไว้นั้นเพียงแค่ชีวิตไม่อาจชดใช้หมดได้ ทั้งทุจริตและยักยอกเงินมาใช้ส่วนตัวและยังร่วมมือกับคนสนิทของเจ้ากรมโยธาหลี่ ใส่ร้ายป้ายสีความผิดที่ตนกระทำหวังให้ตำแหน่งเจ้ากรมโยธากลายเป็นของตน เมื่อเปิ่นหวางมีหลักฐานสามารถจับกุมคนที่ร่วมมือกับบิดาของเจ้าได้ เขาก็ลงมือสังหารคนผู้นั้นต่อหน้าเปิ่นหวางหวังปิดปากเพื่อไม่ให้สืบสาวความผิดมาถึงตัว ทำให้เปิ่นหวางไม่อาจจับผู้กระทำผิดมาลงโทษได้ เจ้ายังคิดว่าบิดาของเจ้าถูกใส่ร้ายหรือไม่”

            “ท่านอ๋อง ได้โปรดเมตตาหม่อมฉันด้วยเพคะ หม่อมฉันไม่มีที่ไปจริง ๆ หม่อมฉันยินดีทำงานตอบแทนพระองค์ ขอเพียงพระองค์เมตตารับหม่อมฉันเอาไว้” หานโมลี่ขยับกายเข้าไปกอดขาของชินอ๋องเอาไว้หวังให้อีกฝ่ายได้เห็นความงามล่มเมืองของตน

            ‘ไม่! ข้าจะยอมแพ้ไม่ได้’ นางทุ่มเทเงินทองไปมากมายเพื่อติดสินบนซุนกงกงให้ช่วยเหลือ นางเชื่อว่าหากชินอ๋องได้เห็นใบหน้าที่งดงามล่มเมืองของตน เขาต้องใจอ่อนยอมรับนางเข้าตำหนักเป็นแน่  

            พลั่ก! ท่านอ๋องที่ไม่เคยเมตตาผู้ใด ก็เอามือแกะมืออีกฝ่ายออกจากขาของตนเมื่อสำเร็จก็ยกเท้าถีบสตรีน่ารังเกียจ

            “กรี๊ด!” หานโมลี่กรีดร้อง ร่างบอบบางกระเด็นออกห่างราวครึ่งจั้ง[1]

            “น่ารังเกียจยิ่งนัก” กล่าวจบชินอ๋องก็ยื่นมือไปรับผ้ามาจากม่อฉินที่ยืนนิ่งอยู่ด้านข้าง มาเช็ดมือ และเช็ดบริเวณแข้งขาก่อนจะโยนทิ้งลงพื้น        

            “ท่านอ๋อง หม่อมฉันขออภัยที่ทำให้พระองค์ทรงกริ้ว ได้โปรดเมตตา...” หานโมลี่ที่แม้จะเจ็บปวดไปทั่วทั้งตัวแต่ทว่าก็ต้องอ้อนวอนขอความเมตตาจากผู้สูงศักดิ์ให้จงได้

            “พาตัวนางไปโยนทิ้งที่หน้าจวนตระกูลหานเสีย”

            “พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” สิ้นเสียงตอบรับของม่อฉิน บุรุษชุดดำจำนวนสองคนก็ปรากฏกายก่อนจะพาคุณหนูใหญ่ตระกูลหานออกไป

            “ไม่นะเพคะ ท่านอ๋องได้โปรดเมตตาหม่อมฉันด้วย หม่อมฉันผิดไปแล้ว” เสียงกรีดร้องของสตรีค่อย ๆ ห่างออกไปพร้อมกับอีกฝ่ายที่หายลับไปจากสายตา

[1]  1 จั้ง = 3.33 เมตร