FAZER LOGINCompartilhar
บทที่22 อธิษฐาน
Data de publicação:
2026-09-21 12:09:12
Último capítulo
อธิษฐานเคียงคู่ บทที่23 ปฏิหาริย์
ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพ 01.00 น. ติ๊ด… ติ๊ด…. ติ๊ด…เสียงเครื่องมอนิเตอร์ข้างเตียงที่เคยดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เริ่มเปลี่ยนเป็นสัญญาณรัวถี่ บ่งบอกถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่พุ่งสูงจนวิกฤต ติ๊ดๆๆๆๆๆๆ ทำให้ชายหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่งที่นั่งเฝ้าลูกสาวตนเองข้างเตียงถึงกับตกใจ ก่อนที่จะตะโกนเรียกพยาบาลเข้ามาดูอาการให้ ติ๊ด----------- แต่แล้วเขาทั้งสองเหมือนกับถูกฟ้าผ่าลงตรงกลางอก เมื่อเสียงของมอนิเตอร์ลากยาวเป็นเส้นตรง ทั้งสองกอดกันร้องไห้อยู่อีกมุมของห้อง พยาบาลคนหนึ่งรีบใช้นิ้วกดคล้ำชีพจรที่คอของคนไข้ ก็พบว่าไม่มีชีพจรแล้ว “ตามหมอเวร! เตรียมรถ Crash Cart มาด่วน!” เสียงพยาบาลประสานงานกันอย่างรู้หน้าที่ สักพักพยาบาลอีกคนเอ่ยเชิญญาติคนไข้ออกไปรอที่ข้างนอก “เดี๋ยวเชิญญาติคนไข้ออกไปรอที่ข้างนอกก่อนนะคะ" ทั้งสองยังคงกอดกันร้องไห้อยู่หน้าห้อง ก่อนที่หมอจะวิ่งผ่านหน้าทั้งสองเข้าไปในห้องคนไข้อย่างรวดเร็ว ภายในห้อง หนึ่ง และ สอง และ สาม…
อธิษฐานเคียงคู่ บทที่22 อธิษฐาน
เสียงบทสวดมนต์ทำวัตรเช้าอันน่าเลื่อมใสของพระสงฆ์ดังก้องไปทั่วศาลาการเปรียญ น้ำเสียงที่สวดประสานกันอย่างพร้อมเพรียง ท่วงทำนองเนิบนาบแต่กลับอิ่มเอิบไปด้วยความเลื่อมใสยามที่ได้ฟัง “โย โส ทะสะพะโล สัมสัมพุทโธ… อุตตะมัง ธัมมัง อะภิปูชะยามิ…” กลิ่นธูปและควันเทียนที่ลอยมาตามสายลมจางๆ ช่วยกล่อมเกลาจิตใจที่กำลังฟุ้งซานของฉันให้ค่อยๆสงบเย็นลง ฉันนั่งพับเพียบลงอย่างสำรวม เมื่ออยู่ต่อหน้าพระประธานองค์ใหญ่ นิ้วมือทั้งสิบประนมเข้าหากัน โดยมีดอกบัวขาวในมือถูกกุมไว้แน่น ฉันหลับตาลงช้าๆพลันกราบลงกับพื้นสามครั้งด้วยความเคารพ ในจังหวะนั้นเอง พระภิกษุผู้เป็นที่เคารพศรัทธาก็เริ่มเจริญพระพุทธมนต์บทสำคัญ เป็นบทสวดที่อัญเชิญชัยชนะและความแคล้วคลาดปลอดภัย “พาหุง สะหัสสะมะภินิมนิตะสาวุธันตัง… คิริเมขะลัง อุทิตะโฆระสะเสนะมารัง…” เสียงสวดคาถาพาหุงสวดประสานพร้อมกันอีกครั้งราวกับมีพลังพรมจิตใจผู้คนที่ได้ฟังพร้อมขจัดความกลัวในใจออกไป ฉันค่อยๆหลับตาลงอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มตั้งจิตอธิฐานขอพรอย่างตั้งใจ ‘ขอคุณพระศรีรัตนตรัยและสิ่งศักดิ
อธิษฐานเคียงคู่ บทที่21 ต้องรอดกลับมานะคุณพี่เดช
สองวันต่อมา ตึ้ง ตึ้ง! ตึ้ง!! เสียงกลองศึกและแตรสังข์ดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนไปทั่วทุ่งพระราชวัง ปลุกขวัญกำลังใจทหารนับหมื่น ประตูเมืองกรุงศรีอยุธยาเปิดออกพร้อมการเคลื่อนขบวนของมหาทัพที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกร เสียงบทสวดมนต์พร่ำบ่นคาถาอาคมดังพึมพำไม่ขาดสาย พร้อมประพรมน้ำพระพุทธมนต์ให้กองทัพที่กำลังเคลื่อนผ่านประตูเมือง แสงอาทิตย์อุทัยสาดส่องกระทบเข้ากับยอดฉัตร เสื้อเกราะเหล็ก และคมดาบนับหมื่นเล่มจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับราวกับเกลียวคลื่นโลหะอันไร้สิ้นสุด ฝุ่นตลบอบอวลเมื่อฝีเท้าของเหล่าไพร่พลและกีบม้าศึกจนบดบังแสงแดด ยอดช้างศึกมหึมาเยื้องกรายทรงพลัง เสียงกระดึงและโซ่ตรวนที่คล้องคอช้างดังประสานไปกับฝีเท้าที่หนักหน่วงทำเอาแผ่นดินสะเทือน ทหารราบกระชับหอก ทหารปืนอาสาแบกอาวุธไฟเดินหน้าอย่างเคร่งขรึม เหนือทัพทั้งหมดคือธงชัยของ ‘เจ้าพระยาโกษาเหล็ก’ ที่โบกสะบัดพลิ้วไหวสำแดงแสนยานุภาพบดขยี้ทุกความกระด้างกระเดื่องหัวเมืองฝ่ายเหนือให้ราบคาบเพื่อทวงแผ่นดินคืนกลับมา ด้านฝั่งแม่หญิงบุษบาที่ตอนนี้นางยืนปะปนกับชาวบ้าน ที่ทั้งสองฝั่ง
อธิษฐานเคียงคู่ บทที่20 รอพี่กลับมานะ
เป็นอีกครั้งที่เธอมานั่งมุมเดิมริมข้างหน้าต่าง เงยหน้ามองพระจันทร์ที่ถูกรายล้อมไปด้วยหมู่ดาวนับร้อย นิ้วเรียวลูบไล้กำไลที่ข้อมือเบาๆ ยามเมื่อห้วนนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ใบหน้าก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อๆ เธอยกมือขึ้นแตะที่ริมฝีปากตัวเองก่อนจะแอบหลุดยิ้มออกมาคนเดียวท่ามกลางพระจันทร์และหมู่ดาวนับร้อยที่เป็นสักขีพยาน “ตาคนบ้า!” เธอบ่นพึมพำถึงเขาทั้งรอยยิ้ม แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักไปเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาจะต้องยกทัพขึ้นเหนือ เธอพยายามนึกเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ที่เคยเรียนมาว่าช่วงระยะเวลานี้มีเหตุการณ์ใดบ้างที่จะเกิดขึ้น แต่เธอพยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ค่อยออก ต้องโทษตัวเองที่ระหว่างเรียนมัธยมเธอไม่ค่อยตั้งใจฟังคุณครูเลย เอาแต่แอบหลับอยู่ในคาบเรียนบ่อยครั้ง พอเรียนจบมาก็ต่อคณะที่ตัวเองสนใจไม่ได้ข้องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์มากเท่าไหร่นัก “พรุ่งนี้ฉันคงต้องไปหาคุณพี่เดชซะแล้ว” เธอพูดออกมาด้วยความแน่วแน่ เช้าวันต่อมา วันนี้ฉันตื่นเช้ามากแบบมากเป็นพิเศษ ตื่นมาก็รีบเข้าครัวเองแต่เช้าตรู่ พร้อมแต่งองค์ทรงเครื่
อธิษฐานเคียงคู่ บทที่19 กลางแสงจันทร์
เสียงพายกระทบผืนน้ำอย่างแผ่วเบาพาเรือเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แสงจันทร์วันเพ็ญทอแสงลงมากระทบผืนน้ำกลายเป็นสีขาวนวลทอประกายระยิบระยับ แหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าก็เจอกับหมู่ดาวที่เปล่งประกายเต็มไปหมด แสงกระพริบของฝูงหิ่งห้อยตัวน้อยนับร้อยนับพันบินวนไปรอบเรือ ทำให้ต่างก็มองเห็นเสี้ยวหน้าของกันและกันในท่ามกลางความเงียบนี้ “สวยจังเลยค่ะ” ฉันเอ่ยชมขึ้นมาอย่างใจจริง ในขณะที่สายตาก็ยังคงมองหิ่งห้อยที่บินวนรอบตัวไปมา ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง “ว่าแต่เหตุใดคุณพี่เดชจึงพาน้องมาที่นี่รึเจ้าคะ” “พี่เพียงคิดว่า น้องน่าจะชอบ” เขาเอ่ยปากตอบ พลางส่งยิ้มให้เธอด้วยสายตาที่อบอุ่น แต่แววตาที่เขามองมา ราวกับเหมือนมีบางอย่างที่ซ่อนอยู่ คล้ายกับมีคำพูดมากมายที่อยากจะบอก “คุณพี่เดชมีเรื่องใดกังวลในใจหรือเจ้าคะ” ฉันตัดสินใจเอ่ยปากถามเขาไปตรงๆ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาจับจองมาที่ใบหน้าของฉัน ก่อนจะยอมเปิดปากพูดออกมา “แม้ว่าน้องจะแสร้งทำเป็นลืมเลือนเรื่องราวคราวนั้นไป แต่พี่ก็ยังอยากบอกกล่าวคว
อธิษฐานเคียงคู่ บทที่18 เราจะไม่มีวันแยกจากกัน
ตอนนี้เราสองคนก็มาถึงยังสถานที่จัดงาน กว่าจะมาถึงก็ทำเอาเมื่อยขากันเลยทีเดียว เหตุเพราะเรือติดที่ไม่ใช่รถติด พูดไปใครจะเชื่อ อยากจะเหยียดขาให้สุดก็ทำลำบากเลยต้องนั่งงอขาอยู่อย่างนั้น “คุณหลวงเดช น้องบุษ ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงเสียทีเจ้าค่ะ” ฉันกับคุณพี่เดช เดินเข้ามาในงานได้ไม่เท่าไหร่ เสียงคุณพี่สร้อยก็เอ่ยขึ้นจึงต้องหันไปมองทันที ลืมไปเสียสนิทเลยว่าคุณพี่สร้อยก็ขอมาด้วยเช่นกัน “อ้าวคุณพี่สร้อย สวัสดีค่ะ” ฉันเอ่ยทักอีกฝ่ายตามสไตล์ของตัวเอง “น้องบุษกล่าวความอันใดกัน ฟังดูไม่คุ้นหูนัก” คุณพี่สร้อยถามด้วยสีหน้างุนงง “ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ คุณพ่อคุณแม่น้องล่ะเจ้าคะ” ฉันเดินไปคล้องแขนคุณพี่สร้อยแล้วเนียนเปลี่ยนเรื่องคุยทันที คุณพี่เดชก็ถือกระทงสองใบเดินข้างฉันตามมาอย่างเงียบๆ “คุณหลวงเดชถือสิ่งใดมาหรือเจ้าคะ ช่างงามตานัก” คุณพี่สร้อยหันไปถามคุณพี่เดช แต่อีกฝ่ายไม่ได้ตอบอะไรกลับไป จนฉันต้องเป็นฝ่ายเอ่ยตอบแทน “กระทงเจ้าค่ะ ข้าทำให้คุณพี่เดชน่ะ”
Você também pode gostar
ยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน173.5K visualizaçõesท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน62.6K visualizaçõesข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ
เยว่หลง33.3K visualizaçõesแต่งกับขุนนาง
หอมดังเดิม123.3K visualizaçõesบ่วงแค้นผลาญด้ายแดง
ไป๋ลี่เซียน124 visualizaçõesเมื่อชะตารักย้อนคืน
หนามชมพู1.5K visualizaçõesจ้าวซิ่วเหริน บทนางร้ายนี้ข้าไม่ขอรับ
น้ำพริกหวาน631 visualizaçõesเกิดใหม่อีกครา อนุไร้ค่าขอทวงแค้น
เสี่ยวเยว่234 visualizações
