7.1

“ถ้าคุณอารมณ์ไม่ดีก็นั่งสงบสติอารมณ์เงียบๆ คนเดียวไปก่อนนะคะ ฉันขอเอาของขึ้นไปเก็บข้างบนก่อน รอให้คุณอารมณ์เย็นกว่านี้แล้วเราค่อยมาคุยกัน” อลีนาบอกอย่างใจเย็นแล้วหอบถุงชุดแต่งงานของอันนาเดินหนีขึ้นชั้นบน ถ้าไม่จำเป็นเธอก็ไม่อยากทะเลาะกับเขา โดยเฉพาะในบ้านของตัวเองที่มีพ่อกับแม่นั่งดูซีรีส์เกาหลีกะหนุงกะหนิงกันอยู่อีกห้องหนึ่ง

               คิรากรพยายามจะนั่งนับหนึ่งถึงสิบในใจ แต่ก็ทนไม่ไหวนับได้แค่สอง เขาลุกพรวดพราดขึ้นแล้วเดินตามเธอขึ้นไปชั้นบนด้วยความร้อนใจ เขาตามมาทันในจังหวะที่หญิงสาวกำลังจะปิดประตูห้องนอนพอดี คนใจร้อนไม่รอช้ารีบเบียดตัวผ่านช่องแคบๆ ของบานประตูเข้าไปแล้วกดล็อก

               “คุณคิม!” อลีนาเผลออุทานเสียงดังลั่นด้วยความตกใจ

ชายหนุ่มผู้บุกรุกรีบยกมือขึ้นปิดปากเธอไว้ ไม่รู้ว่ามือเขาใหญ่หรือหน้าเธอเล็ก เพราะฝ่ามือที่ทาบทับลงมานั้นกินพื้นที่ไปครึ่งใบหน้าเธอเลยทีเดียว

               หญิงสาวส่งเสียงอู้อี้อย่างขัดเคืองใจแล้วปัดมือที่ปิดปากเลยไปถึงจมูกเธอออก “ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ” 

               “ผมไม่ออก เรามีเรื่องต้องคุยกัน” เขาบอกเสียงหนัก ในดวงตาสีน้ำตาลเข้มคมกริบมีความกระวนกระวายใจคุกรุ่นอย่างเห็นได้ชัด

               “เราจะคุยกันค่ะ แต่ต้องเป็นตอนที่คุณอารมณ์ปกติมากกว่านี้” อลีนาเดินหนีมาที่กลางห้องแล้ววางชุดแต่งงานอันหนักอึ้งของน้องสาวลงที่ปลายเตียง แล้วหันมาย้ำด้วยน้ำเสียงเข้มดุ “ออกไปก่อนที่พ่อกับแม่ของฉันจะขึ้นมาเห็น”

               “ถึงเห็น พ่อกับแม่คุณก็ไม่ว่าอะไรหรอก เมื่อกี้พ่อคุณยังบอกให้เรารีบมีลูกกันอยู่เลย” เขาบอกหน้าตายพลางก้าวยาวๆ เข้ามายืนตรงหน้าเธอ

               “คุณเป็นอะไรของคุณเนี่ย” อลีนาถอยหลังหนีไปสองก้าวก็ชนกับขอบเตียง

               คิรากรสืบเท้าตามไปประชิดตัวเธอแบบใกล้มากชนิดที่ปลายเท้าแทบจะชนกันแล้วย้อนถามด้วยสีหน้านิ่งเรียบดังเดิม “คุณไปไหนมา ทำไมกลับถึงบ้านช้า คุณออกจากออฟฟิศตั้งแต่บ่ายสามโมง ก็น่าจะถึงบ้านไม่เกินสี่โมงครึ่ง นี่มันหกโมงเย็นแล้ว คุณหายไปไหนมาตั้งชั่วโมงครึ่ง”

               ใช่...เขากำลังระแวงว่าเธอจะหายไปกับผู้ชายคนอื่น เพราะคำพูดประโยคสุดท้ายที่เธอบอกเขาตอนคุยโทรศัพท์กันคือ ‘พี่พอลโทร. มา’

               “ฉันแวะไปหาพี่พอลมา”

               คำตอบที่ได้รับทำให้เขาต้องกำหมัดทั้งสองข้างแน่น พยายามสงบสติอารมณ์เต็มที่เพราะรู้ว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด คนที่ผิดคือเขาเองที่ ‘หวง’ เธอมากเกินไป “ทำไมต้องไปหา”

               “พี่พอลมีปัญหากับเอยนิดหน่อยเลยอยากคุยกับฉัน” อลีนาพยายามบังคับเสียงตัวเองให้เป็นปกติมากที่สุด ไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะแสดงอารมณ์ขุ่นเคืองที่โดนไล่บี้ แต่เป็นเพราะจุดที่เธอยืนอยู่มันชวนให้ใจวาบหวิว ข้อพับขาด้านหลังของเธอชิดกับขอบเตียง ลำตัวด้านหน้าแทบจะแนบสนิทไปกับร่างกายกำยำของชายหนุ่มที่สูงราวหนึ่งร้อยแปดสิบสามเซนติเมตร ไอร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้ช่องท้องเธออุ่นวาบเหมือนมีพลังงานแปลกประหลาดบางอย่างวิ่งวนอยู่ภายใน

               หญิงสาวทนตกอยู่ในสถานการณ์วาบหวามแบบนี้ต่อไปไม่ไหว เธอเบี่ยงตัวออกไปทางช่องว่างด้านข้างเพื่อจะก้าวออกไปหาพื้นที่โล่งที่จะทำให้หายใจได้คล่องขึ้น แต่มือใหญ่ร้อนผ่าวทั้งสองข้างของคนตรงหน้าก็คว้าหมับเข้าที่เอวบางยึดเธอไว้ให้อยู่กับที่

               “อย่าเดินหนีผม” เขาก้มหน้าลงมาสบตากับคนตัวเล็กที่สูงเพียงแค่ไหล่แล้วตรึงเธอไว้ด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาอย่างเข้มข้น ผู้หญิงคนนี้มีแรงดึงดูดมหาศาล ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้กอดเธอเพราะอุบัติเหตุในซอยข้างโรงเรียนของไออุ่น เขาก็ไม่เคยหยุดความต้องการที่มีต่อเธอได้เลย

               “ปล่อยฉัน” หญิงสาวประท้วงเสียงแผ่วหวิว แต่สิ่งที่เธอได้รับคือการทำตรงกันข้าม

เขาดึงตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอด

“คุณทำให้ผมนั่งไม่ติดเก้าอี้จนต้องตามมาหาคุณที่นี่” ชายหนุ่มแนบแก้ม สารภาพพึมพำกับเรือนผมนุ่มสลวยสีมะฮอกกานีที่ยาวถึงกลางหลังของคนในอ้อมกอด พลางลูบไล้ฝ่ามือร้อนผ่าวไปบนผิวเนื้อสีน้ำนมอมชมพูนุ่มนิ่มบริเวณต้นแขนเรียว

“ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย” อลีนาตอบเสียงเบาพลางออกแรงต้านเล็กน้อยเมื่อถูกวงแขนแข็งแกร่งที่โอบอยู่รอบตัวกอดกระชับแน่นขึ้นอย่างอ่อนโยน อ้อมกอดของเขาทำให้เธอหายใจติดขัด ไม่ใช่เพราะอึดอัดที่ถูกโอบรัด แต่เป็นเพราะกระแสพลังงานบางอย่างที่ส่งผ่านออกมาจากตัวเขา มันทำให้อากาศรอบตัวคล้ายเต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าที่แล่นแปลบปลาบมากระทบผิวเนื้อจนเธอรู้สึกสะบัดร้อนสะบัดหนาว เธอเคยสัมผัสความรู้สึกแบบนี้มาแล้วครั้งหนึ่งตอนที่ถูกเนื้อต้องตัวกับเขาครั้งแรก ทว่าครั้งนี้รุนแรงกว่าหลายเท่า

“คุณทำให้ผมหวง” เขาจับปลายคางเล็กมนให้เชิดขึ้นเพื่อจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตสีน้ำตาลวับวาวน่าหลงใหล “รู้มั้ย เวลาที่ผมหวง ผมจะทำยังไง”

“คุณจะทำอะไร” แววตาที่เต็มไปด้วยประกายความเร่าร้อนของเขาทำให้เสียงหวานที่เปล่งออกมาคล้ายติดอยู่แค่ในลำคอ

แทนคำตอบ เขาเคลื่อนใบหน้าลงมาใกล้ ตรึงเธอไว้ด้วยสายตาอันมีเสน่ห์และทรงพลัง แล้วในที่สุด ริมฝีปากอบอุ่นของเขาก็ประทับลงบนเรียวปากของเธอ เขาออกแรงกดสลับดูดเม้มอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นใจและเต็มไปด้วยความช่ำชองไปตามขอบโค้งของกลีบปากนุ่ม เขารุกเร้าบดเบียดอย่างแนบสนิท ดูดกลืนเสียงประท้วงของเธอไปจนหมดสิ้น

อลีนาแทบล้มทั้งยืน แข้งขาชาวาบไร้ความรู้สึก สองมือเล็กที่พยายามออกแรงผลักดันแผงอกกว้างให้ถอยห่างในทีแรกเปลี่ยนเป็นขยุ้มปกเสื้อสูทของเขาไว้แน่นเมื่อเขารุกเร้าเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ ทว่านุ่มนวลอ่อนหวาน หญิงสาวไม่เคยยอมให้ใครจูบมาก่อน แต่กับผู้ชายคนนี้ เธอกลับเต็มใจมอบ ‘จูบแรก’ ให้เขาอย่างน่าละอาย

คิรากรส่งเสียงครางทุ้มลึกในลำคอด้วยความพึงพอใจเมื่อหญิงสาวเริ่มโอนอ่อนผ่อนตาม เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยในองศาที่พอเหมาะเพื่อจะจูบเธอได้ล้ำลึกมากยิ่งขึ้น ริมฝีปากช่ำชองของเขาหยอกเย้าและหลอกล่อให้เธอเผยอริมฝีปากขึ้นแล้วฉวยโอกาสแทรกปลายลิ้นเข้าไปลูบโลมภายใน

               อลีนาส่งเสียงครางแผ่วหวาน ร่างกายสั่นสะท้านไปกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน เขาทำให้เธออ่อนเปลี้ยและร้อนผ่าวแทบหลอมละลาย

               ชายหนุ่มบรรจงจูบดูดดื่มเนิ่นนานกว่าจะบังคับตัวเองให้ถอนริมฝีปากออกอย่างแสนเสียดาย ความจริงเขาอยากจูบเธอให้นานกว่านี้ อยากประคองร่างบอบบางให้เอนตัวลงนอนบนเตียงด้านหลังแล้วทิ้งตัวลงทาบทับ แต่ก็รู้ดีว่ายังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม ทั้งด้วยเรื่องของสถานที่ และความพร้อมทางด้านจิตใจของหญิงสาว หากจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง เขาอยากให้มันเกิดขึ้นเพราะความรักที่เขาและเธอมีให้แก่กัน ไม่ใช่เพราะการใช้ประสบการณ์ที่เหนือกว่าหลอกล่อชักจูง

“ถ้าคุณทำให้ผมหวงอีก ผมก็จะจูบคุณอีกเพื่อย้ำเตือนให้คุณไม่ลืมว่าคุณเป็นของผม” คิรากรก้มหน้าลงพูดกับหญิงสาวที่ปักหน้าผากอยู่กลางอกเขา ลมหายใจเธอหอบสะท้าน ร่างกายอ่อนเปลี้ยเหมือนจะยืนไม่อยู่ หากไม่มีวงแขนของเขาโอบประคองไว้ เขาแน่ใจว่าเธอต้องทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นแน่