8.1

หลังจากศรียุดากับแก้วกลับไปแล้ว คิรากรก็หายไปกับดานิกานานร่วมชั่วโมงจนไออุ่นถามหา

               “คุณพ่อหายไปไหนคะแม่เอิงขา”

               “คุณพ่อลงไปคุยกับน้าพายที่ร้านกาแฟข้างล่างค่ะ อีกแป๊บเดียวเดี๋ยวคุณพ่อก็ขึ้นมาแล้วนะคะ” อลีนาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงตอบคำถามเด็กหญิงด้วยคำตอบเดิมเป็นครั้งที่ห้าอย่างใจเย็นเหมือนไม่รู้สึกอะไร ทั้งที่ในใจกำลังกระวนกระวายอยู่ไม่สุข หญิงสาวบอกตัวเองว่าเธอไม่ได้หึงหวง เพราะรู้ตัวว่ายังไม่มีสิทธิ์ถึงขั้นนั้น แต่พอคิดถึงคำพูดที่สนิทสนมและสายตาที่คิรากรกับดานิกามองกันก็อดคิดมากไม่ได้

               “ไม่แป๊บค่ะ” ไออุ่นแย้งเสียงเบา หน้ามุ่ย ปกติเวลาจะเข้านอนคุณพ่อต้องอยู่กับเธอเสมอ “ไออุ่นอยากให้คุณพ่อเล่านิทานให้ฟัง”

               “แม่เอิงเล่าให้หนูฟังตั้งสองเรื่องแล้ว ยังอยากฟังอีกเหรอคะ” หญิงสาวยิ้มเอ็นดูเด็กไม่ยอมนอนทั้งที่ตาปรือจนแทบลืมไม่ขึ้น แต่คงเป็นเพราะความเคยชินที่ต้องมีคุณพ่อส่งเข้านอนทุกคืนเธอจึงรอ

               “ไออุ่นอยากให้คุณพ่อเล่าให้ฟังค่ะ คุณพ่อเล่าตลก”

               “คุณพ่อเนี่ยนะคะตลก” อลีนานึกภาพไม่ออกเลยว่าผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาเคร่งขรึมอย่างคิรากรมีวิธีเล่านิทานยังไงลูกถึงได้บอกว่าตลก

               “ใช่ค่ะ คุณพ่อเล่าตลกสุดๆ เลยค่ะ” ไออุ่นบอกอย่างภูมิใจในตัวคุณพ่อของเธอเป็นอย่างยิ่ง

               “นินทาอะไรคุณพ่อให้แม่เอิงฟังคะลูกสาว” คิรากรยิ้มหน้าระรื่นขณะเดินเข้ามานั่งที่ขอบเตียงฝั่งเดียวกับที่อลีนานั่งอยู่ เขาเห็นหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาตำหนิเขาที่ขึ้นมาช้าด้วยสายตาแวบหนึ่ง และเหมือนมีคำถามบางอย่างซ่อนอยู่ในดวงตาคู่สวยด้วย เขารู้ว่าเธอคงอยากรู้เรื่องของดานิกา เขาต้องเล่าให้เธอฟังแน่ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้

               “ไออุ่นอยากให้คุณพ่อเล่านิทานให้ฟังค่ะ”

               “ได้เลยค่ะ” คิรากรตอบรับด้วยเสียงสองที่ทั้งอบอุ่นและอ่อนโยน ซึ่งเป็นน้ำเสียงที่เขาใช้พูดกับลูกสาวอยู่เสมอ “ป้าแก้วบอกว่าเตรียมอุปกรณ์มาให้คุณพ่อแค่สามเรื่อง มีเรื่องลิตเติ้ลเมอร์เมด หนูน้อยหมวกแดง แล้วก็สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด ไออุ่นอยากฟังเรื่องอะไรคะ”

               เด็กหญิงครุ่นคิดนิดหนึ่งก่อนตอบเสียงใส “ลิตเติ้ลเมอร์เมดค่ะ”

               “โอเค” เมื่อตอบรับลูกสาวออกไปแล้ว คิรากรก็ชะงักไปนิดหนึ่งเพราะเพิ่งนึกได้ว่าวันนี้เขาไม่ได้เล่านิทานให้ไออุ่นฟังแค่คนเดียว แต่มีอลีนาร่วมฟังด้วย แม้จะรู้สึกอายมาก แต่เพื่อลูกสาวเขายอมได้ “ไออุ่นรอแป๊บนึงนะคะ คุณพ่อขอไปเตรียมตัวก่อน”

               “ค่ะ มาเร็วๆ นะคะคุณพ่อ”

               “ไม่เกินสามนาทีการแสดงจะเริ่ม คุณผู้ชมตัวน้อยตั้งตารอดูได้เล้ยยย” คิรากรจุ๊บที่แก้มป่องของลูกสาวแล้วเดินไปหยิบถุงอะไรบางอย่างในตู้เสื้อผ้าก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ครู่หนึ่งก็แง้มประตูออกมาอย่างเชื่องช้า ชายหนุ่มหลบอยู่หลังประตูอย่างทำใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล้าแล้วเดินทิ้งสะโพกออกมาอย่างมาดมั่นในชุด ‘นางเงือก’ พร้อมกับทำเสียงเล็กเสียงน้อยราวกับหญิงสาวผู้อ่อนหวานให้เข้ากับชุดที่สวมใส่ “เจ้าหญิงแอเรียล เงือกน้อยแสนสวยมาแล้วค่าาา”

               “เย้ๆ นางเงือกมาแล้ว”

ไออุ่นลุกขึ้นนั่งปรบมือด้วยความดีใจ อาการง่วงงุนงอแงหายไปเป็นปลิดทิ้ง ในขณะที่อลีนามองตะลึงตาค้างไม่คิดว่าจะได้เห็นคิรากรในเวอร์ชันนี้ หญิงสาวรู้ว่าเขากำลังอายหนักมาก เพราะเขาไม่ยอมสบตาเธอเลย

“สู้ๆ นะคะเจ้าหญิงเงือกน้อยแสนสวย” อลีนาส่งยิ้มให้กำลังใจและบอกเขาด้วยสายตาว่า สิ่งที่เขากำลังทำอยู่ไม่ใช่เรื่องน่าอายเลยสักนิด ในทางตรงกันข้าม มันน่ารักมากด้วยซ้ำที่คนเป็นพ่อยอมทำอะไรแบบนี้เพื่อลูกสาว

คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวจำเป็นเล่านิทานให้ลูกสาวฟังอย่างออกรสออกชาติ น้ำเสียงและลีลาประกอบก็สุดเลิศ ชนิดที่ถ้าทีมงานดิสนีย์ออนไอซ์มาเจอจะต้องขอซื้อตัวไปร่วมแสดงด้วยแน่นอน

เมื่อการเล่านิทานเรื่องลิตเติ้ลเมอร์เมดภาคพิสดารที่สนุกที่สุดในโลกจบลง ไออุ่นก็หัวเราะร่าพร้อมปรบมือรัวๆ ให้คุณพ่อของเธอ “เย้ๆ นิทานของคุณพ่อสนุกที่สุดในโลกเลยค่า”

“นิทานจบแล้ว ทีนี้ก็นอนได้แล้วนะคะเด็กดี” คิรากรประคองร่างเล็กนุ่มนิ่มที่นั่งอยู่กลางเตียงให้นอนลงและห่มผ้าให้ เขาแตะหลังมือลงบนหน้าผากของลูกสาวและพบว่าอุณหภูมิในร่างกายของเด็กป่วยไม่สูงเท่าเมื่อวานแล้ว “ลุงหมอบอกว่าอีกสองวันไออุ่นก็กลับบ้านได้แล้ว ดีใจมั้ยคะ”

“ไม่ดีใจค่ะ” เด็กหญิงตอบเสียงเบา สีหน้าเศร้าสร้อยลงทันใด

“ทำไมล่ะคะ” คุณพ่อของเธอถามอ่อนโยน

“ที่บ้านไม่มีแม่เอิง”

               อลีนาได้ยินดังนั้นจึงจับมือเล็กของเด็กหญิงมากดแนบกับแก้มของตัวเองแล้วบอกด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “แม่เอิงจะไปอยู่กับไออุ่นที่บ้านนะคะ”

               “จริงเหรอคะ”เด็กหญิงยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

               “จริงสิคะ แม่เอิงรักไออุ่น แม่เอิงจะไปนอนกอดไออุ่นที่บ้านแบบนี้ทุกคืนเลย” หญิงสาวลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วโน้มตัวลงกอดเด็กหญิงตัวน้อย และไม่คาดคิด เธอถูกนางเงือกยักษ์โอบกอดซ้อนทับอีกที

               “คุณพ่อก็จะนอนกอดไออุ่นแบบนี้ทุกคืนเหมือนกัน”

               “เย้ๆ กอดกันสามคนแบบนี้ทุกคืนเลยนะคะ”

               “เราจะนอนกอดกันสามคนแบบนี้ทุกคืนเล้ยยย” คิรากรตอบรับลูกสาวน้ำเสียงสดใส หรือจะเรียกอีกอย่างว่าระริกระรี้น่าหมั่นไส้ก็คงไม่ผิด ถ้าไม่เห็นว่าไออุ่นกำลังดีใจและมีความสุขมาก อลีนาคงจะดีดคนฉวยโอกาสให้ลอยไปติดผนังแล้ว “แต่ตอนนี้เจ้าหญิงตัวน้อยของคุณพ่อต้องนอนได้แล้วนะคะ”

               “ค่า...” ไออุ่นตอบรับเสียงใสแล้วหลับตาลงอย่างว่าง่าย

“ฝันดีนะคะเด็กดีของคุณพ่อ” ชายหนุ่มก้มหน้าลงจุ๊บที่หน้าผากของไออุ่น ทำให้แก้มของเขาแนบชิดกับแก้มนุ่มของหญิงสาวอีกคนที่อยู่ในอ้อมกอด สัมผัสที่ผิวเนื้อเสียดสีกันสร้างความรู้สึกอุ่นวาบขึ้นในโพรงอกของทั้งคู่

               “คุณพ่อจุ๊บแม่เอิงด้วยสิคะ แม่เอิงจะได้ฝันดีเหมือนไออุ่น” เด็กหญิงลืมตาโพลงขึ้นมาอีกครั้ง

               “ไม่ต้องจุ๊บก็ได้ค่ะ แม่เอิงยังไม่นอนตอนนี้” อลีนารีบบอกแล้วจะดันตัวออก แต่ถูกวงแขนแข็งแกร่งที่โอบอยู่รอบกายกักเอาไว้ เธอหันไปบอกเขาด้วยสายตาว่าให้ปล่อย แต่เขากลับทำหน้าซื่อตาใสไม่รู้ไม่ชี้

               “ไออุ่นอยากให้คุณพ่อจุ๊บแม่เอิงตรงไหนคะ” เขาถามลูกสาว แต่สายตากลับไม่ละไปจากใบหน้าเรียวสวยที่อยู่ห่างกันเพียงแค่เสี้ยวมิลลิเมตรเลย

               “ตรงนี้ค่ะ” ไออุ่นใช้นิ้วเล็กป้อมจิ้มที่หน้าผากของตัวเอง ซึ่งเป็นจุดเดียวกันกับที่คุณพ่อจุ๊บเธอ

               “อ๋อ...ไออุ่นอยากให้คุณพ่อจุ๊บเหม่งแม่เอิงเหรอคะ” เขาแกล้งแซวไปอย่างนั้นเอง ความจริงหน้าผากของอลีนาสวยได้รูปและไม่ได้กว้างจนเกินไปเลยสักนิด

               “คุณพ่อจุ๊บแม่เอิงเลยค่ะ แม่เอิงจะได้ฝันดี”

               คิรากรยิ้มพรายเมื่อเห็นแก้มทั้งสองข้างของอลีนาแดงระเรื่อลามไปถึงใบหูเหมือนทุกครั้งที่เธอเขินอาย ชายหนุ่มเลือกที่จะจุ๊บที่หน้าผากของหญิงสาวอย่างรวดเร็วแล้วผละออกแทนการกดจูบเนิ่นนานอย่างที่อยากทำ เพราะรู้ว่าการเล่นบทสวาทต่อหน้าลูกเป็นเรื่องที่ไม่สมควรทำเป็นอย่างยิ่ง

แต่ถ้าลูกหลับ...ถึงไหนถึงกัน!