LOGINด้านปีเตอร์เดินกลับเข้ามาในห้องนอนหลังจากไปส่งแดเนียลกับแมทธิวเข้านอน เห็นเมียรักหลับอยู่บนเตียงแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ คงจะเหนื่อยมากสินะลูกตั้งสามคนปีเตอร์คิดในใจ เดินไปชะโงกหน้ามองดูลูกสาวคนเล็กที่กำลังนอนหลับปุ๋ยด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็หายเข้าในห้องน้ำ ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับชุดนอนไปล้มตัวลงนอนข้า
"หนูเปล่านะคะ คุณพ่อ" นีน่าร้องไห้สะอึกสะอื้น "เอาล่ะ จอห์นลูกเห็นไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น" โรสถามขึ้น "เห็นครับ ลิลลี่ยืนหันหลังพอดี นีน่ากำลังจะสาดน้ำหวานใส่แต่โชคดีที่น้องแดเนียลมาเห็นก่อนก็เลยปัดมือออกก่อนครับ" จอห์นมองหน้านีน่าที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เด็กอะไรนิสัยไม่ดีพี่สาวตัวเองแท้ๆยังจะแก
ช่วงเย็นของวันปีเตอร์กับพิมพ์กำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องนอน เพื่อจะไปร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของวิลเลียมพ่อของปีเตอร์ ส่วนลูกๆ พิมพ์ให้พี่เลี้ยงคอยดูให้ก่อน ร่างบางยืนใส่ต่างหูกับเครื่องเพชรอยู่ตรงหน้ากระจก วันนี้เธอสวมชุดเดรสยาวสายเดี่ยวสีครีม ส่วนปีเตอร์ก็ใส่สูทผูกไทด์สีดำ ร่างหนาเดินเข้าไปสวมกอดร่า
เช้าวันใหม่หลังจากที่พิมพ์จัดการเปลี่ยนแพมเพิสให้เดซี่เสร็จก็พาตัวเองกับลูกไปลงนอนข้างร่างหนาที่ยังคงหลับสนิทอยู่ พิมพ์ลุกขึ้นนั่งเล่นกับลูกน้อยอยู่ข้างๆสามีที่รัก เสียงพิมพ์กับเสียงอ้อแอ้ของลูกน้อย ทำให้ปีเตอร์ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่เห็นเมียกับลูกอยู่ข้างๆกาย "ว่าไงสองแม่ลูกเล่นอะไรกันแต่เช
หลายเดือนต่อมา ร่างอุ้ยอ้ายท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที นั่งถักไหมพรมอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างมีความสุข โดยมีปีเตอร์สามีที่รักนั่งอยู่ข้างๆ ส่วนลูกชายอีกสองคนก็นั่งเล่นของเล่นกันอยู่ตรงพื้นในห้องเดียวกัน ปีเตอร์ใช้มือหนาลูบท้องนูนใหญ่เบาๆด้วยความรักใคร่ พร้อมกับหอมแก้มเมียรักเบาๆ "ชื่นใจจังเลยเมียจ๋า" "ค
"ค่ะ" "บ๊ายบายครับ" แดเนียลโบกมือให้พ่อกับแม่ "ไปก่อนนะคะ คุณพ่อคุณแม่" พิมพ์เอ่ยลามิเชลกับวิลเลียม "จ้ะ ไปเถอะ"มิเชลส่งยิ้มให้พิมพ์ "รอรับขวัญหลานคนใหม่ด้วยนะครับ คุณพ่อคุณแม่" "จ้ะรีบไปเถอะ เดี๋ยวลูกก็งอแงไม่ได้ไปกันพอดี" มิเชลเอ่ยเตือน "ครับ" ปีเตอร์เดินจูงมือพิมพ์เดินออกจากบ้านไปทันที
พอโรสเข้าไปข้างในห้องก็หยิบการ์ดออกมาจากกระเป๋าเสื้อตัวเอง อ่านข้อความที่หลุยส์เขียนให้เธออีกครั้ง "คุณเป็นห่วงฉันจริงๆใช่ไหมหลุยส์" มองการ์ดในมือกับช่อกุหลาบแดงที่วางอยู่บนโต๊ะ ด้านหลุยส์นั่งมองด้านหน้าคาสิโนของปีเตอร์อยู่ในรถคันหรู เขามาดักรอพบโรสตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เขาก็เลยมาวันนี้อีกแต่เธอก็ยั
วันต่อมา หลังจากที่พิมพ์ตื่นนอนก็อาบน้ำแต่งตัว กำลังยืนหวีผมอยู่ตรงหน้ากระจก ปีเตอร์เดินออกมาจากห้องน้ำ ก็เข้าไปสวมกอดพิมพ์ทางด้านหลังพร้อมกับหอมแก้มหนึ่งที "ที่คุณถามฉันเรื่องคุณเกรซเมื่อคืนมีอะไรหรือเปล่าคะ" หันหน้ามาถามปีเตอร์ตรงๆ "ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่อยากรู้ก็เท่านั้นเอง" ยืนหันหลังให้พิมพ์ทั
"ฉันไม่ไล่เธอหรอก เธอยังต้องอยู่กับฉันอีกนาน" หันมาเผชิญหน้ากับพิมพ์ตรงๆ "ก็คุณเป็นคนพูดเองว่าฉันเป็นคนทำ งั้นฉันจะไปบอกคุณโรสเองว่าฉันเป็นคนทำ" หมุนตัวจะเดินออกไปจากห้อง "เธอจะไปไหนมานี้เลย นั่งลงไป"รีบคว้าแขนดึงให้เดินตามไปนั่งลงบนโซฟา จากนั้นก็ไปหยิบกล่องยามาวางลงบนโต๊ะพร้อมกับนั่งลงข้างพิมพ์
"เจนคุณปีเตอร์เรียกพบรีบไปสิ เควินรออยู่แล้วอย่าให้มีพิรุทหรือหลุดอะไรออกมาเด็ดขาด ถ้าไม่อย่างนั้นเราสองคนตายแน่" พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ฉันกลัวจังเลย ทำไมต้องเรียกพบอีก ต้องมีอะไรแน่ๆเลย ฉันไม่ไปได้ไหม" พูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล "เธอจะบ้าเหรอ ไม่ไปได้ยังไงกัน รีบไปสิ" พูดแกมขู่บังคับ เจนได้ยินอย







