เกมรักพนันสวาท

เกมรักพนันสวาท

last update최신 업데이트 : 2024-12-25
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
39챕터
1.4K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ปัง ปัง ปัง เขาเคาะประตูกวาดตามองรอบๆ อย่างระแวดระวัง แก่นกายเจ็บปวดเพราะต้องการปลดปล่อย ลมหายใจหอบหนักขึ้นทุกขณะ แอด... นาราภัทรแงมประตูมอง เห็นคนยืนหน้าห้อง ใบหน้าคุ้นเคยเธออ้าปากแต่กลับถูกปิดไว้ แล้วลากเข้าห้องทันที “อื้อ!” หญิงสาวดิ้นรนเมื่อถูกกอดรัดไว้แน่น ความร้อนจากร่างกาย ทำเอาหญิงสาวขมวดคิ้ว ดิ้นรนให้เขาปล่อยเธอ ได้ยินเสียงฝีเท้าคนอยู่ด้านนอก เสียงพูดคุยตามหาใครสักคน แล้วเงียบหายไป ริมฝีปากเป็นอิสระ นาราภัทรผลักแผงอกทันที “ทำบ้าอะไร ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้นะ!” คนตัวเล็กตวาดแว๊ด “ผมขอโทษ...” เสียงพร่าเอ่ยบอก กอดตัวเองแน่น “เป็นอะไรมิทราบ!” เขาปรือตา แล้วทอดมองใบหน้างดงามของหญิงสาว เขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ต่อให้ต้องถูกโกรธ เกลียด ก็จำต้องทำ หากเป็นแบบนี้เขาคงขาดใจตายแน่ “ผมขอโทษ ขอโทษด้วย ให้อภัยผมด้วยนะ....” เขาบอกเสียงแหบพร่า “หมายความว่ายังไง ขอโทษเรื่องอะไร!” หมับ! ตุบ! ร่างบางถูกเหวี่ยงลงบนเตียงกว้าง คนตัวเล็กกระเด้งตัวลุกขึ้นแล้วตะเกียกตะกายหนีทันที เธอรู้ดีว่าเขาต้องการอะไร “ช่วยด้วย ช่วยด้วยกรี๊ด!”

더 보기

1화

บทที่ 1 ทางเดินสีดำ

On the night of the full moon. The door closed behind us.

Deucalion walked to the window and stared out at the moon for a long moment. I stayed near the door, the ceremonial gown still clinging to my skin.

Finally he turned.

He looked me in the eye.

“Get on the bed.”

His voice was flat.

I did not move.

He looked at me then, just briefly, and the cold in his eyes made my chest tighten.

“Do not make this harder than it already is.”

I walked to the bed and sat on the edge.

He removed his shirt without a word. The hard lines of his chest and shoulders caught the moonlight. When he came to me, every movement was controlled. Efficient. Detached.

He kissed me deeply.

His hands pushed the gown off my shoulders. The fabric slid down my arms and pooled at my waist. His palms moved over my breasts, firm and assessing, thumbs brushing across my nipples until they hardened against his touch. There was no tenderness in it. Only the slow, deliberate way a man completes a required task.

He pushed me onto my back.

I stared at the ceiling and tried to disappear inside my own head.

His mouth closed over one nipple, sucking hard enough to pull a sharp breath from my throat. His teeth scraped lightly. One hand slid down my stomach, between my legs, and found me already wet despite everything. Two fingers pushed inside without warning, curling, stretching, testing. He worked them in and out with the same cold precision he used for everything else, the wet sound of it loud in the quiet room.

When he finally settled between my thighs, I felt the thick head of him press against me. He pushed in slowly, inch by inch, filling me completely until my body had no choice but to take him. The stretch burned. The incomplete mark on my neck throbbed in time with every deep thrust.

His hips moved with steady, powerful strokes. Each one drove him deeper. The bed creaked. My breath came shorter. Heat built low in my stomach even as my chest stayed hollow. His body was heavy, hot, relentless. One of his hands gripped my hip hard enough to leave bruises. The other braced beside my head.

At one point his breath brushed my ear. “You are not her.”

The words cut deeper than the mark.

I closed my eyes.

He kept going, harder now, chasing his own release with no care for mine. The slap of skin against skin filled the room. My body responded anyway, tightening, pulsing, betraying me with a sharp, unwanted climax that left me shaking beneath him.

He finished moments later with a low, rough sound, burying himself deep as he came.

When it was over, he pulled out and stood, already reaching for his clothes.

The incomplete mark still burned. It throbbed in time with my heartbeat, reminding me that the bond had been forced and rejected in the same breath.

I sat up slowly, pulling the sheet around myself. My body still tingled. My thighs were slick. The air smelled of sex and rejection.

Neither of us spoke.

Outside, the mating celebration continued. Voices. Laughter. Music.

Then the noise changed.

Shouting.

A woman’s voice, sharp and furious, cut through the celebration.

I frowned. Deucalion’s head turned toward the door.

More shouting.

Then a crash.

I stood and walked to the window. From here I could see part of the stone circle. People were moving in every direction. The elders looked alarmed.

Deucalion opened the door without a word and walked out. I grabbed the discarded ceremonial gown, pulled it on as fast as I could, and followed.

The moment I stepped into the hallway, the chaos hit me fully.

Aria, my younger sister, stood in the middle of the stone circle.

Her hair was messy. Her eyes were red and wild. She looked like she had run the entire way here. “Where is she?” Aria shouted. “Where is my sister?”

And the moment her eyes landed on me, I knew this night was about to get much worse.

****

Weeks earlier I had woken up in my room angry.

My wolf was already pacing under my skin before my eyes even opened. She hated this room. Hated the thin mattress. Hated that no one ever knocked on my door unless they needed something cleaned or fixed. That was how I was being treated.

I got up and went straight to the training ground while the rest of the pack still slept. The dirt was cold. I didn’t care. I hit the wooden post until my knuckles split. Blood smeared across the wood. My wolf pushed harder, wanting real pain, real fight. I gave her what I could.

By the time the sun rose, Aria, my younger sister, stepped out onto the porch like she owned the morning. Perfect hair. Clean clothes. That soft little smile everyone loved.

Dad walked straight past me who was doing more training. Without even a word, he just went straight to her.

“Show me that new form,” he said, voice warm.

She moved like water. Her wolf flashed bright and strong under her skin. Stronger than mine. Everyone always said so. Two warriors stopped to watch. One of them whistled.

I kept hitting the post. No one looked my way.

Mom came out with tea and only had eyes for Aria. “Don’t push too hard, baby. You have that meeting later. We need you looking your best.”

Aria glanced over at me for half a second. Just long enough to let me see the small, satisfied curve of her mouth. Then she turned back to Dad and laughed at something he said.

I wiped the blood from my hands on my pants and walked to the kitchen.

The floor was covered in flour again. Aria’s failed baking from last night. I cleaned it. Then I started the morning food. When one of the younger girls dropped a pot and looked scared, I fixed it before Mom could start yelling. When Aria left her jacket on the floor for the third time this week, I picked it up without a word.

At lunch I sat at the far end of the table. Dad talked about patrols. No one asked how my training went. No one ever did.

Afterward I was outside fixing the east fence when two warriors passed by, talking low.

“Debt to Blackridge is worse than they told the pack.”

“They’re going to lose territory if they don’t make a deal soon.”

I hammered the nail in harder than I needed to. The sound covered the rest of their words.

That evening the air in the house felt wrong. Heavy. I was carrying water when I heard voices from Dad’s study. The door was shut tight. That only happened when something bad was being decided.

I set the buckets down and stepped closer.

Mom’s voice came first, sharp. “We can’t give Aria to the elder one. He's too big for her. The younger brother will be perfect.”

Dad sounded tired. “Blackridge wants a mating bond to happen on the coming full moon. They asked for her by name.”

Silence stretched.

Then Mom again, quieter. “There’s another option. The older one.”

My blood went cold.

“Malia?” My father asked.

“Yes, we can offer Malia to their first son and Aria can go with the second son.”

“Is that ok? Aria and the first son has a thing going on already, don't you—”

“Don't mind Aria, she's too young to see that the eldest son is too much for her. I can't have my eighteen year old baby mating with someone old enough to be her father.”

“You have a point. So what are you saying?” My father asked.

I could hear the movement of chairs. “Since Malia would be thirty years next week, why don't she mate with him instead? Their age gap is just ten years, compared to Aria.

I didn’t wait to hear more. I walked into the room before more decisions were made behind me.

“What the hell is going on here?” I asked with my fist clenched.

My mom looked at my father. Then she faced me and let out a long breath. “How much did you hear?”

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
39 챕터
บทที่ 1 ทางเดินสีดำ
เสียงคลื่นกระทบจนเรือไหว ทว่าคนในเรือกลับไม่รู้สึกกับมัน ดื่มกิน ฟังเพลงคละเคล้าเสียงดนตรีอย่างมีความสุข เจ้าของรูปร่างเพรียวระหงส์ ส่วงสูงร้อยหกสิบห้า วงหน้ารูปไข่ ผมหยักศกยาวเคลียแผ่นหลัง ดวงตากรมโตขนตางอน จมูกโด่งริมฝีปากได้รูป สาวเท้าวางเครื่องดื่มไว้บนโต๊ะตามความต้องการของลูกค้าหมับ!ข้อมือหญิงสาวถูกคว้าไว้ แววตาคนจับกวาดมองแล้วยิ้มอย่างพึงพอใจ กับรูปร่างหน้าตาของพนักงานเสริฟ์ เธอบิดแขนเพื่อให้พ้นการเกาะกุม แต่ไม่เป็นผล หันมองคนอื่นเพื่อขอความช่วยเหลือ“เท่าไหร่!” ลูกค้าวีไอพีถาม แล้วยิ้มอย่างหื่นกระหาย“ไม่ได้ขายตัวค่ะ” เธอตอบเสียงแข็ง พยายามขืนตัวออก แต่กลับถูกจับไว้แน่น“อย่าเล่นตัวเลย เท่าไหร่ว่ามาเลย พร้อมจ่าย ถ้าเธอดีฉันรับเลี้ยงต่อ เอาไหม” ลูกค้ายังคงพูดไม่หยุด คงฟันฉุนแต่พยายามเก็บอารมณ์เอาไว้“บอกว่าไม่ขายไงคะ ไม่ได้ยินหรือไง!” คนถูกลวนลามเริ่มส่งเสียงดัง เพราะไม่พอใจที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้บ่อยๆแขกชักสีหน้าไม่พอใจต่อกิริยา “เป็นแค่พนักงาน กล้าขึ้นเสียงเหรอ!” เขาง้างมือ“ช้าก่อนครับคุณลูกค้า ทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ เรือเรามีกฎถ้าพนักงานไม่ผิดหรือผิดจริงต้องสอบสวนก่อ
더 보기
บทที่ 2 ทางเดินสีดำ
เขากวาดมองทั่วเรือนร่าง แม้นั่งอยู่ ทว่าเธอคนนี้กลับมีทรวดทรง ผิวกาย น่าพิสมัย ทำเอาเลือดในกายชายหนุ่มร้อนขึ้นมาทันที ภีมพลลอบมองบ่อยครั้งเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ เขาและเธอทายผลเหมือนกันตลอด ส่วนคนร่วมวงคนอื่นพากันออกจากโต๊ะจนเหลือแค่สองคนเท่านั้น ชายหนุ่มนึกสนุกเลยหันไปมอง“พนันกับผมหน่อยไหม” เขาเอ่ยถาม แล้วยกแก้วไวน์กระดกดื่ม“พนันอะไรคะ” นาราภัทรย้อนถาม“ทายแต้มเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือผมให้คุณตาละห้าหมื่น แต่ถ้าคุณทายผิด ผมขอให้คุณถอดสิ่งที่คุณใส่อยู่ทีละชิ้นโดยที่ผมเป็นคนเลือก เอาไหม”ข้อต่อรองน่าสนใจ แต่ถ้าหากเธอแพ้ มีหวังได้อายคนทั้งห้องแน่ ทว่าหากชนะเงินนี้จะช่วยให้หนี้สินที่ติดชัยวุฒิเบาบางลงมาก เธออยากไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เพราะกลัวว่าสักวันจะกลายเป็นเมียน้อยชัยวุฒิเข้าจริงๆ“ได้ค่ะ ฉันยินดีพนันกับคุณ”พนักงานประจำโต๊ะเขย่าลูกเต๋า คนตัวเล็กนิ่งฟัง ส่วนเขายกยิ้มแล้วเหลือบมอง เมื่อพนักงานวางแก้วลง นาราภัทรหยิบชิพแล้ววางเงินลงบนแต้มต่ำ เขาวางตรงกันข้าม“ต่ำค่ะ” พนักงานบอกนาราภัทรยิ้มกว้างทันที ฟังเสียงพนักงานเขย่าลูกเต๋าต่อ แล้ววางชิพไว้ตรงแต้มต่ำเหมือนเดิม เขายังคงวางชิพไว้ตรงแ
더 보기
บทที่ 3 ทางเดินสีดำ
คนถูกปรามาสนิ่งแล้วคิดหนัก การเขย่าของเขามันทำให้เธอหงุดหงิด ผู้ชายคนนี้เหมือนต้องการกลั่นแกล้งกัน แต่ช่างเถอะ อย่างไรเธอก็ได้เงินจากเขามาไม่น้อยในตอนนี้“สูง!” ตอบอย่างรวดเร็ว และรออย่างใจจดใจจ่อเขาเปิดออกมา แต้มออกเป็นต่ำ สีหน้าคนทายนิ่งไป เหลือบมองผู้ชนะแววตาหวาดหวั่น เห็นรอยยิ้มฉาบในใบหน้านั้น เหมือนอีกฝ่ายกำลังคุมเกม และอยู่เหนือกว่าทุกทาง“เดรสของคุณ ผมขอได้ไหม” ภีมพลพูดจบยื่นมือไปด้านหน้า เพื่อรอรับเดรสที่กำลังจะถูกปลดมือบางเริ่มสั่นเทา แต่เธอต้องยอมทำ ไม่เช่นนั้นอาจเกิดปัญหาขึ้น เธอรูดซิบด้านหลังแล้วรูดชุดเดรสออกทางปลายเท้า วางชุดนั้นไว้บนมือฝ่ายชนะ และนั้นมันทำให้ทรวดทรงเธอเผยออกมาต่อสายตาชายแปลกหน้า บราเซียเกาะอก รวมถึงซับในลูกไม้สีเดียวกับชุด ชวนให้หลงใหล อยากยกมือปกปิดทว่านาราภัทรเลือกทำตรงกันข้าม เธอหย่อนกายลงนั่งตามเดิม เชิดหน้าประดุจนางพญา หากเราไม่เกรงกลัว ชายคนนี้คงไม่กล้าทำอะไรทรวดทรงปรากฏต่อสายตา ภีมพลลอบกลืนน้ำลายลงคอ ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าแต่ไม่เคยพบใครคนไหน หุ่นและหน้าตาช่างบาดหัวใจแบบนี้ ไม่อยากคิดหากได้มานอนกกกอด จะมีความสุขสักแค่ไหนกัน ถ้าต่อรองให้เธอมาขึ้นเต
더 보기
บทที่ 4 ทางเดินสีดำ
ตุบ!เธอโยนเงินไว้ตรงหน้าเขา ชัยวุฒิมองแล้วขบกรามแน่น เงินจากการไปนอนกับผู้ชายรวย เมื่อคืนนาราภัทรได้ขนาดนี้เชียวหรือ“สองแสนห้า นี่คือเงินที่ฉันใช้หนี้คุณ!”“แต่หนี้ระหว่างเรายังไม่หมด รู้ใช่ไหม”คนเป็นหนี้เม้มริมฝีปาก “ฉันรู้!”“ยังไงเธอก็ต้องทำงานใช้หนี้ฉันต่อไปนารา เงินสองล้านเธอเพิ่งหาใช้ได้ห้าแสนเท่านั้นเอง” เขาก้าวเข้ามาใกล้ เชยคางมนขึ้นมา “ถ้าเธอยอมเป็นเมียฉัน ฉันจะล้างหนี้ให้ทั้งหมด ดีไหม...”เธอปัดมือเขาออก แล้วหรี่ตามอง“ฉันยอมกระโดดน้ำตายดีกว่าเป็นเมียคุณ!” พูดจบเธอหันกายเร่งฝีเท้าออกจากห้องอย่างรวดเร็วชัยวุฒิกัดฟันข่มใจ สักวันนาราต้องเป็นของเขา ยังไงก็ต้องเอามาให้ได้เลยคอยดู!ร่างเพรียวระหงส์ยกขาขึ้นไขว่ห้าง เดรสสั้นส่งผลให้เกือบเห็นถึงเนื้อใน เธอยิ้มยั่วยวนกวาดตามองรอบ แล้วหยุดที่ชายหน้าตาหล่อเหลาตรงหน้า ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นลูกเลี้ยง มือบางเอื้อมหาแล้วกุมมือเขาแผ่วเบา ภีมพลช้อนสายตามอง ชุดเว้าตัววีเผยให้เห็นทรวงงามซึ่งถูกปกปิดด้วยบราเซียสีดำ สีหน้าแววตาชายหนุ่มเรียบนิ่ง ไร้อารมณ์ใดๆ“คุณไม่ควรทำแบบนี้” เขาบอกเสียงเบา หันไปสนใจกับเอกสารตรงหน้าต่อ“ภีม... คุณอย่าทำเย็นชากับ
더 보기
บทที่ 5 ทางเดินสีดำ
วรินดาลุกยืน “หวานไม่เกรงใจแล้วนะคะ” จบคำพูดรูดซิบกระโปรงออก แล้วสะบัดอาภรณ์ท่อนบนจากร่างกายชิ้นส่วนสองชิ้นแทบปกปิดไม่มิด กำลังห่อหุ้มของสำคัญไว้ เธอค่อยคร่อมบนตักเขา แล้วบดเบียดร่างกายเข้าหา“หวานจะทำให้คุณมีความสุข” เธอบอกเสียงพร่ามือบางค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ด แล้วเลื่อนไล้ไปตามหน้าท้องอุดมด้วยมัดกล้าม รั้งให้ร่างสูงลุกยืน ปลดทุกอย่างออกจากร่างกาย จนเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าสองร่าง ท่ามกลางแสงของจันทราที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่างเขาถูกผลักให้นั่งลงบนโซฟา วรินดาทรุดกายลงนั่งจับต้นขาไว้แน่น แล้วช่วยให้เขามีความสุข ศีรษะคนตัวใหญ่แหงนหงายดวงตาฉ่ำปรือเมื่อถูกปรนเปรออย่างชำนาญจากคู่ขาเก่า วรินดายิ้มกว้างเมื่อเห็นเขาปลดปล่อยความต้องการออกมาจนหมดสิ้น เธอหยัดตัวแล้วค่อยๆ คร่อมทับบนตักริมฝีปากบางสั่นระริก เมื่อความสุขเข้าครอบงำ ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามความต้องการ เวลานี้เธอคือคนคุมเกม แต่ไม่นานนัก สะโพกงอนกับถูกกอบกุมและขยับตามใจเขาแทน ร่างสองร่างร้อนระอุทุกขณะ เมื่อเกมรักจบลง ร่างงามกลับถูกโอบอุ้มออกจากห้องนั่งเล่นไปอีกห้อง ทันทีที่หลังแตะฟูกหนา เกมรักอันเร่าร้อนก็เริ่มต้นอีกครั้ง และอีกคร
더 보기
บทที่ 6 วันที่ฟ้าร้องไห้
ขวัญจิราตระหนกตกใจ บอดี้การ์ดรีบกระชากร่างเจ้านายออกจากบริเวณนั้น ปล่อยให้คนเจ็บนอนกองกับพื้นนาราภัทรรีบวิ่งเข้ามาดูคนเจ็บ พยุงร่างบอบช้ำไว้ ใบหน้าเขียวช้ำโชคดีที่มาทัน ไม่งั้นคงเละแน่ คิ้วบางขมวดเมื่อมองหน้าชัดๆ ปากอ้าค้างด้วยความตกใจ“คะ...คุณเมื่อเช้า!”รวินดาปรือตามอง “อย่าบอกใครนะ ขอร้อง...”“บอกใครเรื่องไหน เรื่องคุณกับภีมพล หรือเรื่องที่คุณถูกทำร้าย!” หญิงสาวถามรัว“ทั้งสองเรื่อง อย่าบอกใคร ไม่อย่างนั้นพวกมันต้องฆ่าฉันตายแน่!”“พาฉันไปหาภีม พาไปหาเขาที”ให้ตายสิ เธออยากจะบ้า ช่วยแล้วยังต้องลำบากอีก ควรทำยังไงดี ช่วยหรือไม่ช่วย จะซวยหรือเปล่า คนพวกนั้นดูโหดเสียด้วย“ฉันจะพาคุณไปหลบที่ห้องฉันใกล้ๆ นี้ก่อน แล้วจะไปตามผู้ชายของคุณมาหาก็แล้วกัน!”เธอพยักหน้าช้าๆ แทนคำตอบ นาราภัทรพยุงร่างบอบช้ำไปยังห้องตัวเองซึ่งอยู่ใกล้ๆ ค่อยๆ จับคนเจ็บเอนกายนอนลงบนเตียง แล้วออกมาจากห้อง เร่งฝีเท้าไปหาเป้าหมาย ไม่อยากไปเลยจริงๆ ผู้ชายคนนั้นทำให้เธอหงุดหงิดพิลึก จนแทบอยากตบหน้าเสียด้วยซ้ำ วันนั้นแทนที่จะหยุดปกปิด แต่กลับทำหน้าตาเหมือนจะกวนอารมณ์ มันทำให้เธอละอายจนต้องหนีไปเองก๊อก ก๊อกเคาะประตูหน้า
더 보기
บทที่ 7 วันที่ฟ้าร้องไห้
มือบางกำแน่น แววตาเจ็บปวด“ฉันเคยอธิบายคุณไปแล้ว ว่าฉันทำเพื่อครอบครัว!”“ถ้าทำเพื่อครอบครัว ก็ทำตัวให้มันดีๆ อย่ามาวุ่นวายกับผม ผมไม่นิยมมีเมียคนเดียวกับพ่อเข้าใจไหม!” เขาตวาดลั่น “คุณอยากให้ผมเป็นไอ้ลูกทรพีแย่งเมียพ่อหรือไง เราเลิกกันแล้วคุณไม่มีสิทธิ์ยุ่งกับผม ถ้าไม่เลิก อย่าหาว่าผมไม่เตือน ผมถือว่าผมอดทนกับคุณมามากพอแล้วขวัญ!”คนถูกตวาดน้ำตานองหน้า ริมฝีปากสั่นระริก“ฉันยังรักคุณ คุณก็รู้ภีม”เขาหัวเราะในลำคอ “รักเหรอ? รักภาษาอะไร ถ้ารักผมมากพอคุณน่าจะรอได้ แต่คุณรอไม่ได้ไงขวัญ”“ฉันมีความจำเป็น คุณก็รู้”“เปล่าเลยผมไม่รู้อะไรเลย ผมไม่ต้องการจะรู้ด้วย คุณคือเมียของพ่อผม ผมรู้แค่นี้เข้าใจไหม!”มือบางยกปิดปาก ทรุดกายลงนั่งกับโซฟา เขาหันกายเพื่อกลับ“เดี๋ยวก่อนได้ไหมภีม ดื่มกับขวัญสักแก้ว เหมือนที่เมื่อก่อนเราเคยดื่มด้วยกันได้ไหม ขวัญสัญญาว่าขวัญจะหยุดทุกอย่าง”เขาหันมาสีหน้าไม่ไว้ใจ “อย่าดีกว่า ผมไม่อยากเชื่อใจอะไรคุณอีก”หญิงสาวหัวเราะ “คุณกลัวขวัญเหรอ กลัวทั้งๆ ที่ธามไทอยู่ด้วย”ภีมพลเหลือบมองลูกน้อง แล้วเดินกลับมากระแทกก้นลงบนโซฟาระบายลมหายใจ“แก้วเดียวเท่านั้น!”เธอรินไวน์ขาวใส่
더 보기
บทที่ 8 วันที่ฟ้าร้องไห้
แควก!มือบางยกปิดบังไม่ยอมให้ถูกรุกรานโดยง่าย แต่มีหรือที่อีกคนจะยินยอม ร่างสูงใหญ่ปลดอาภรณ์จากร่างกายแล้วใช้ความชำนาญกลืนกินอีกคน ความเดียงสาทำให้เธอไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นคืออะไร ร่างกายมันร้อนวูบวาบ ความรัญจวนพุ่งทะยาน เธอเหมือนล่องลอยอยู่บนปุยเมฆ ลมหายใจหอบถี่ขึ้นทุกขณะยามเขาจูบซับไปทุกส่วน ทุกซอก ทุกมุมร่างบางสั่นสะท้านไหว มือบางยกกระหวัดโอบรอบคอเขาไว้แน่น หวาดกลัวและเสียวซ่านผสมปนเป เขาแทรกซึมเข้าหาและรู้ว่าคนใต้ร่างยังไม่เคยผ่านชายใด ผ่อนปรน และค่อยๆ เร่าร้อนขึ้นทุกขณะ นาราภัทรสวยไปหมดทั้งใบหน้าและร่างกาย เธอทำให้เขาแทบหลงลืมทุกสิ่งทุกอย่างหญิงสาวกรีดร้องน้ำตารินไหล เมื่อรับรู้ว่าตนเองได้สูญเสียสิ่งที่เฝ้าระแวดระวัง ความสวยเป็นของอันตราย เธอไม่เคยคิดว่าตนเองจะต้องตกเป็นของคนแปลกหน้าที่รู้จักได้ไม่กี่วัน ไม่คิดว่าชีวิตนี้ต้องเป็นที่ระบายความใคร่ของใครโดยไม่ตั้งใจ ไม่ยินยอม เขาหยุดขยับกายแล้วผละห่าง คนตัวเล็กหันหลังตะแคงสะอื้นไม่หยุดทว่าฤทธิ์ยายังไม่ผ่อนลง เขาขบกรามแล้วรั้งร่างบางให้หันมาเผชิญหน้า แววตาทอดมองมามีความตื่นตระหนกหวาดหวั่น เขาไม่ได้ตั้งใจ ถึงรู้ว่าเจ้าของเรือนร่า
더 보기
บทที่ 9 วันที่ฟ้าร้องไห้
ชัยวุฒิผ่ายมือเชิญแขกเข้ามา เจ๊มะนาวนั่งลงตรงข้ามกับเจ้าของห้อง แล้ววางเงินไว้ตรงหน้า เขาขมวดคิ้วมองสีหน้าสงสัย“อะไรครับเจ๊” ชัยวุฒิเอ่ยถาม แล้วมองเลยไปยังด้านหลัง เห็นสาวที่เจ้าตัวหมายตากำลังยืนสงบนิ่ง“หนี้ของนาราไง ฉันใช้คืนให้”เขาหัวเราะ “ใช้คืน ใช้ทำไมกันเจ๊!”“ฉันต้องการพาตัวนาราไปทำงานด้วย” เจ๊อธิบาย สีหน้าเครียดขึ้น รู้สึกรำคาญกับท่าทางกวนประสาทของหมอนี่ชัยวุฒิกัดฟันขบกรามแน่น แน่ล่ะ ทำไมเจ๊จะไม่อยากได้ ก็สวยออกขนาดนั้น เป็นดาราคงทำเงินได้ไม่น้อย แต่เขายังไม่เคยชิมสักครั้ง เกิดเป็นคนดัง จะชิมคงลำบาก“ไม่! ผมไม่ยอม!” ชัยวุฒิปฏิเสธเสียงแข็ง“คุณปฏิเสธเจ๊ได้ด้วยเหรอชัยวุฒิ สัญญาระบุไว้ว่ายังไง นาราเอาให้เจ๊อ่านแล้วนะ ถ้ามีเงินใช้หนี้มันก็จบไม่ใช่หรือไง ถ้าคุณรั้งไว้ ระวังจะกลายเป็นคดีความเอานะ”“ผมไม่กลัวเรื่องคดี ผมไม่ให้นาราไป!”เจ๊มะนาวกระตุกยิ้มมุมปาก“อยากได้นาราเป็นเมียน้อยเหรอ ไม่ได้เอาก็เลยยังไม่อยากยกให้ ถ้าดังขึ้นมาคงเอายากใช่ไหม!” มะนาวเริ่มเสียงดัง ชัยวุฒิขบกรามตีหน้าเครียด“เจ๊อย่ามากล่าวหาผมดีกว่า”“แล้วแกมีปัญหาอะไรถึงไม่ยอม!”ชัยวุฒิฮึดฮัด ทำหูทวนลม จนมะนาวทนไม
더 보기
บทที่ 10 ฝันร้ายมาเยือน
ประตูห้องพักเปิดออก บอดี้การ์ดสองคนกางแขนกั้นไม่ให้ภีมพลเข้าด้านใน ทว่าเขากลับใช้กำลังจัดการพวกมัน จนหมอบราบคาบ ธามไทยืนนิ่งมองเจ้านาย ไม่เคยเห็นเขาโกรธขนาดนี้มาก่อน ภีมพลตรงไปยังร่างเพรียวระหงส์ที่ลุกยืนมองมา เมื่อถึงตัวมือหนาจับไหล่มนแล้วบีบสุดแรง“โอ้ย! ขวัญเจ็บนะภีม!!” ขวัญจิราร้อง แล้วดิ้นรนเพื่อหลีกหนี แต่มือเขาราวคีมเหล็ก“เรื่องนี้พ่อต้องรู้!”เธอยกมือดันแผงอกแล้วผลักสุดแรง ทว่าคนถูกผลักกลับไม่สะเทือน“ปล่อยนะภีม ขวัญเจ็บ!” ขวัญจิราร้อง เบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด“เธอทำให้ฉันต้องกลายเป็นคนบาป ทำร้ายคนบริสุทธิ์!” ผลักร่างบางจนล้มกองกับพื้นมือหนากำแน่น เป็นครั้งแรกที่อยากทำร้ายผู้หญิง หากบีบคอได้คงทำไปแล้ว ภีมพลขบกรามสูดลมหายใจเข้าปอด ในอกมันจุกแน่นไปหมด เขาจะมองหน้าเธอคนนั้นได้อย่างไรกันขวัญจิรายิ้มเย้ย แล้วแหงนมอง“คนบาปงั้นเหรอ ในความเป็นจริงคุณก็เป็นอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง!”เขาย่อกายลง ดวงตาเรียวคมจ้องมอง มันเยือกเย็นแฝงไว้ด้วยความน่ากลัว“ต่อให้ต้องแตกหัก พ่อต้องรู้เรื่องนี้ ฉันมีพยานและภาพจากกล้องวงจรปิด เธอพยายามทำให้ฉันกลายเป็นลูกอกตัญญู เธอไม่รู้จริงๆ เหรอว่าฉันหมดรักเธอนาน
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status