ตอนที่ 54

ยามเฉิน (ประมาณ 07.30 น.) ณ ห้องบรรทมส่วนตัว วังชินอ๋อง เมืองหลวงต้าซิง

แสงแดดอุ่นยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแยกของม่านหน้าต่างไม้จันทน์หอม ไออุ่นระเรื่อขับไล่ไอเย็นของค่ำคืนจนหมดสิ้น

บนเตียงกว้าง มะลิค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างงัวเงีย นางนอนคว่ำหน้าอยู่คนเดียวบนฟูกนุ่มหนา แขนสองข้างกางแผ่หราประหนึ่งปลาดาวเกยตื้น

“อือออ... สบายตัวจังแฮะ...”

มะลิพึมพำเสียงแผ่ว พลางออกแรงยันสองแขนเตรียมจะลุกขึ้นบิดขี้เกียจต้อนรับเช้าวันใหม่

ทว่า...

กึก!

“โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนแหกปากลั่นห้องบรรทมดังก้องกังวานปานฟ้าผ่า!

มะลิสะดุ้งตัวโยน เอามือสองข้างตะปบกุมบั้นเอวตัวเองทันควัน ใบหน้าน่ารักบิดเบี้ยวหน้ายู่ยิ่งกว่าผ้าขี้ริ้วตากแห้ง!

ความรู้สึกเจ็บแปลบปวดร้าวระบมตั้งแต่กระดูกเชิงกราน ลามไปถึงบั้นเอว ข้อพับ และสะโพก ขาสองข้างสั่นพั่บๆ เปลี้ยจนแทบไร้ความรู้สึก ราวกับช่วงล่างโดนรถบรรทุกสิบล้อปี 2026 พุ่งชนเต็มเหนี่ยว แล้วถอยหลังกลับมาเหยียบซ้ำอีกสามตลบ!

“เชี่ยเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!”

มะลินอนคว่ำหน้า จิกนิ้วลงบนผ้าปูเตียงไม้จันทน์หอมแน่น กรีดร้องโอดครวญในใจด้วยความแค้นระดับจักรวาล!

(บาดแผลจากศึกสงครามน่ะหายสนิทเพราะปราณมังกรกับปราณเหมันต์... แต่ไอ้อาการเอวจะหักนี่มันคืออะไรวะเนี่ย! ไหนบอกว่าเป็นพญามัจจุราชผู้ตัดกิเลส ตัดรัก โลภ โกรธ หลง ไงวะ! พอแผลหายปุ๊บ กลายร่างเป็นหมาป่าหิวโซหลุดจากกรงชัดๆ! ซัดหนูทั้งคืนยันฟ้าสางจนไม่มีแรงก้าวขาเลยเนี่ยไอ้คุณพี่บ้า! คนหรือเครื่องจักรโรงงานอุตสาหกรรมวะเนี่ย!)

ณ หน้าประตูห้องบรรทม ในเวลาเดียวกัน...

กึก... กึก...

‘อาชู’ สาวใช้น้อยกำลังเดินประคองถาดไม้ที่บรรจุ ‘ชามข้าวต้มปลาเนื้อขาวควันฉุย’ กลิ่นหอมกรุ่นของขิงซอยและน้ำมันงาโชยแตะจมูก อาชูกำลังจะยกมือขึ้นเคาะประตูเพื่อปลุกคุณหนูสาม

ทว่า...

แอ๊ด...

บานประตูไม้จันทน์หอมกลับเปิดอ้าออกเสียก่อน!

ร่างสูงใหญ่สง่างามในชุดลำลองผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ ก้าวออกมายืนขวางประตูไว้ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาไร้ที่ติ ผิวพรรณเปล่งปลั่งสดชื่นดั่งเทพเซียนจุติ ดวงตาคมกริบสุกใสเป็นประกาย ไม่มีร่องรอยของความเหน็ดเหนื่อยหรือคนเพิ่งผ่านศึกสงครามเลยแม้แต่น้อย!

“ท... ท่านอ๋อง!” อาชูสะดุ้งเฮือก รีบย่อกายคารวะ

เวินเชียนฟานปรายตามองถาดอาหารในมืออาชู ก่อนจะยื่นมือหนาไปรับถาดข้าวต้มปลามาถือไว้เองหน้าตาเฉย

“ข้าวต้มปลานี่ ข้าจะยกเข้าไปดูแลและป้อนภรรยาข้าเอง” สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบเรื่อย “เจ้าไปพักผ่อนเถิด หากไม่มีเสียงเรียก ห้ามผู้ใดเข้ามารบกวน”

อาชูกะพริบตาปริบๆ แอบชะโงกหน้ามองลอดผ่านแขนเสื้อของชินอ๋องเข้าไปข้างใน...

ภาพที่เห็นคือ คุณหนูสามของนางกำลังนอนคว่ำหน้าหมดสภาพ ขาสั่นพั่บๆ มือจิกผ้าปูเตียงพลางส่งเสียงคราง หงิงๆ ปานลูกหมาโดนทับ!

อาชูถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับ ถอนหายใจยาวตาลอย พึมพำในใจทั้งน้ำตา: (คุณหนูสามเจ้าคะ... บ่าวเตือนแล้วใช่ไหมเจ้าคะว่าอย่าไปท้าทายพญามัจจุราช เมื่อคืนศึกสวรรค์เพิ่งจบ รุ่งเช้ามาเอวเคล็ดขาเปลี้ยจนลุกไม่ขึ้นเสียแล้ว...)

“บ่าว... รับทราบเจ้าค่ะ” อาชูรีบย่อกายแล้วถอยกริบออกไปทันที

ภายในห้องบรรทม...

เวินเชียนฟานถือถาดข้าวต้มปลาเดินกลับเข้ามาที่เตียง มุมปากหยักลึกยกยิ้มหวานเชื่อมจนน้ำผึ้งยังยอมแพ้

“ตื่นแล้วรึ... ยอดดวงใจของข้า”

“ไม่ต้องมายิ้มเลยนะคะคุณพี่!”

มะลิตะแคงหน้าค้อนขวับใส่สามี ตาเขียวปั๊ด ปากยื่นยาว “ดูผลงานตัวเองสิคะ! เอวหนูจะขาดสองท่อนอยู่แล้วเนี่ย! เดินไม่ได้แล้วเนี่ยคุณพี่! ไหนบอกว่าบาดเจ็บสาหัสไงคะ? เมื่อคืนไปเอาเรี่ยวแรงมหาศาลมาจากไหนทั้งคืนห๊ะ!”

เวินเชียนฟานหลุดหัวเราะทุ้มต่ำในลำคออย่างมีความสุข แววตาคมกริบเปี่ยมล้นไปด้วยความเอ็นดูระคนเสน่หา ชินอ๋องวางถาดข้าวต้มลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะนั่งลงบนฟูกนุ่ม สอดแขนแกร่งเข้าช้อนประคองร่างบางขึ้นมา

ฟึ่บ!

“ว้าย! คุณพี่ เบาๆ สิคะ หนูเจ็บเอว!” มะลิร้องโวยวาย

เวินเชียนฟานมิได้ปล่อย เขาดึงมะลิขึ้นมานั่งเกยซ้อนบนตักกว้างของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ แผ่นหลังของมะลิแนบชิดกับแผงอกแกร่งอุ่นจัด มือหนาโอบรอบเอวคอดของนางไว้อย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มเนียนทัดหู ก่อนจะก้มหน้าลงกดจมูกโด่งหอมแก้มนางฟอดใหญ่!

ฟอดดดดดดดดดดด!

“อื้อ! คุณพี่! แก้มหนูช้ำหมดแล้ว!” มะลิหน้าแดงแจ๋ ดิ้นขลุกขลักบนตักเขา “หนูระบมไปทั้งตัวแล้วนะ วันนี้ห้ามแตะต้องหนูเด็ดขาดเลยนะคะ!”

“หึๆ...” ชินอ๋องกระซิบชิดริมหูนาง น้ำเสียงทุ้มพร่าชวนละลายใจ “เรื่องนั้น... ข้าคงรับปากเจ้ามิได้ รสหวานของเจ้า เสพติดยิ่งกว่าโอสถทิพย์ใดๆ ในใต้หล้า”

“คุณพี่บ้า! ลามกแต่เช้า!” มะลิเอาศอกถุ้งอกแกร่งแก้เขิน

“มาเถิด... เจ้าเหนื่อยมาทั้งคืน กินข้าวต้มปลาบำรุงกำลังเสียหน่อย ข้าสั่งให้อาชูเคี่ยวเนื้อปลาเนื้อขาวเป็นพิเศษเพื่อเจ้าโดยเฉพาะ”

ชินอ๋องหยิบช้อนตักข้าวต้มปลาขึ้นมา เป่าลม ฟู่ๆ ให้คลายร้อนอย่างทะนุถนอม ก่อนจะยื่นไปจ่อถึงริมฝีปากอิ่ม

มะลิที่ได้กลิ่นหอมของข้าวต้มปลา ท้องก็เริ่มประท้วงส่งเสียงจ๊อกๆ นางค้อนสามีอีกหนึ่งวง แต่สุดท้ายก็ยอมอ้าปากงับข้าวต้มเข้าปากตุ้ยๆ

“ง่ำ... อื้มมม อร่อย!” มะลิเคี้ยวแก้มตุ่ย สองแก้มพองออก

เวินเชียนฟานมองภาพนั้นด้วยสายตาหวานเชื่อม คอยเป่าและป้อนให้นางคำแล้วคำเล่า มือหนาอีกข้างก็โอบกระชับเอวนางไว้ไม่ยอมปล่อย สกินชิปตลอดเวลาดั่งคนเสพติดสัมผัสของภรรยา

ยามสาย (ประมาณ 09.30 น.) ณ ห้องโถงด้านหน้าห้องบรรทม

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงฝีเท้าเร่งรีบของ ‘โม่เฟิง’ และ ‘ทูตสวรรค์หัวล้าน’ รวมถึง ‘อาชู’ วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดยืนหน้าประตูห้องโถง

“กราบทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่ระดับฟ้าถล่มแล้วพะยะค่ะ!” โม่เฟิงรายงานเสียงเคร่งเครียด

ทว่า... ภาพที่ปรากฏสู่สายตาของทุกคนในห้องโถง ทำเอาโม่เฟิงกับทูตสวรรค์ต้องชะงักกึก ตาค้าง!

บนเก้าอี้ไม้แกะสลักตัวใหญ่... เวินเชียนฟานนั่งตระหง่านอยู่ โดยมีร่างของมะลินั่งซ้อนอยู่บนตักกว้างของเขา! มือหนาข้างหนึ่งของชินอ๋องโอบรัดเอวภรรยาไว้แน่นหนา ไม่ยอมปล่อยให้นางลงไปนั่งเก้าอี้ตัวอื่นแม้แต่นิ้วเดียว!

มะลิพยายามจะดันตัวลง: “คุณพี่คะ ปล่อยหนูลงไปนั่งเก้าอี้ดีๆ เถอะค่ะ คนอื่นมองกันเต็มแล้วเนี่ย!”

“นั่งตรงนี้แหละ... เจ้ายังเจ็บเอวอยู่” ชินอ๋องตอบหน้าตาย แขนกอดเอวนางแน่นขึ้นอย่างดื้อดึง

โม่เฟิงกับทูตสวรรค์หัวล้านต้องรีบเสตามองเพดานห้องแก้เก้อ ส่วนอาชูที่ยืนอยู่ข้างหลัง รีบยกมือขึ้นปิดหน้า... แต่แอบถ่างนิ้วออกมองลอดช่องด้วยความฟินแก้มแตก!

“มีเรื่องอันใด รายงานมา” ชินอ๋องตวัดสายตาคมกริบมองโม่เฟิง

โม่เฟิงกลืนน้ำลายลงคอดัง เอื๊อก! ก่อนจะรีบกราบทูล

“บนท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงต้าซิง... ปรากฏ ‘วิหคเพลิงสวรรค์เก้าชั้นฟ้า’ บินวนเวียน นำม้วนโองการสีทองด่วนพิเศษจากตำหนักหยกสวรรค์เบื้องบนมาถึงพะยะค่ะ!”

ทูตสวรรค์หัวล้านควันฉุย รีบก้าวออกมารายงานเสริมด้วยใบหน้าตื่นตระหนก

“อาจารย์เตาไฟขอรับ! มหาเทพเบื้องบนกำลังพิโรธจัดเรื่องเรือรบหนึ่งร้อยลำพังยับเยิน! สาส์นโองการนี้ สั่งให้ท่านอ๋องและ ‘ผู้ครอบครองสายเลือดมังกรบรรพกาล’ เดินทางขึ้นสู่สภาสวรรค์ (Upper Realm) เพื่อรับการไต่สวนคดีถล่มทัพสวรรค์ในอีกสามวันข้างหน้าขอรับ!”

บรรยากาศในห้องโถงพลันเย็นเยียบลงในพริบตา!

ดวงตาคมกริบของเวินเชียนฟานวาวโรจน์ไปด้วยจิตสังหารเหมันต์ทมิฬ แขนแกร่งกระชับร่างมะลิแน่นขึ้น สุรเสียงทุ้มต่ำดุดันสะท้านห้อง

“ไต่สวนรึ? หากพวกเซียนเบื้องบนกล้าแตะต้องภรรยาข้าแม้แต่ปลายเล็บ... ข้า เวินเชียนฟาน จะนำกระบี่มัจจุราชไปฟาดฟันตำหนักหยกให้พังพินาศคามือ!”

“ใจเย็นๆ ค่ะคุณพี่ขา!” มะลิรีบเอื้อมมือไปลูบอกแกร่งของสามีเพื่อเบรกความโหด

ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง!

ฟึ่บ!

เงาร่างสีเทาหม่นดั่งสายลมพุ่งทะยานลงมาจากหลังคาห้องโถง! ‘เยี่ยหาน’ ยอดองครักษ์เงาแห่งบูรพา ปรากฏกายขึ้น ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้ามะลิและชินอ๋อง สองมือประคอง ‘ม้วนสาส์นมังกรทองคำแท้’ ขึ้นเหนือศีรษะ!

“กราบทูลองค์หญิงเก้าและท่านชินอ๋อง!” เยี่ยหานรายงานสุรเสียงหนักแน่น “มหาจักรพรรดิแห่งบูรพา (เสด็จพ่อตา) ทรงรับรู้เรื่องที่ทัพเรือรบสวรรค์บุกต้าซิงแล้ว จึงส่งสาส์นมังกรด่วนพิเศษแปดร้อยลี้มาหนุนหลังพะยะค่ะ!”

มะลิเลิกคิ้ว “คุณพ่อส่งสาส์นมาเหรอคะ? ว่าไงบ้างพี่เยี่ยหาน?”

เยี่ยหานคลี่สาส์นทองคำออก อ่านถ้อยคำที่มหาจักรพรรดิทรงเขียนด้วยลายพระหัตถ์อันดุดัน:

“เหมยเอ๋อร์ ลูกรักของพ่อ! หากพวกเซียนเฒ่าบนสวรรค์กล้าแตะต้องเจ้าแม้แต่ปลายเล็บ... พ่อจะนำทัพมังกรเกราะทองคำสิบล้านนาย ปีนบันไดสวรรค์ขึ้นไปถล่มตำหนักหยกให้ราบเป็นหน้ากลอง! สภาสวรรค์อันใด ข้าไม่เห็นอยู่ในสายตา!

ส่วนเจ้าหนุ่มหน้ามึน (เวินเชียนฟาน)... หากเจ้าปกป้องลูกสาวข้าไม่ได้ ปล่อยให้นางต้องมีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย ข้าจะตามไปคิดบัญชีเชือดคอเจ้าคนแรก!”

กริบ...

มะลิหัวเราะแหะๆ: “คุณพ่อหนูนี่... พร้อมบวกกับคนทั้งจักรวาลจริงๆ เลยนะคะ”

เวินเชียนฟานแค่นเสียงฮึ่มเบาๆ ในลำคอ สบตากับสาส์นพ่อตาอย่างไม่ยอมแพ้ “บอกเสด็จพ่อตาไป... ข้าปกป้องภรรยาข้าได้ มิต้องให้พระองค์มาเหนื่อยออกแรง”

หลังจากเยี่ยหานถอยออกไป...

มะลินั่งอยู่บนตักชินอ๋อง พลางเอานิ้วเคาะคางตัวเองเบาๆ

สัญญาณสมอง 5G ของอดีตฟรีแลนซ์ คอนเทนต์ครีเอเตอร์สายป่วน และตัวแม่นักล่าบุฟเฟต์ปี 2026 เริ่มทำงานด้วยความเร็วแสงระดับจักรวาล!

มะลิหันขวับไปมอง ‘ทูตสวรรค์หัวล้าน’ ที่ยืนอยู่ข้างเสา

“พี่หัวมะนาวคะ...” มะลิเอ่ยถามเสียงหวาน “บนสวรรค์นั่น... เหล่าเซียนเขากินแต่น้ำค้างจืดชืดกับลูกกลอนลมปราณรสขี้เถ้ามาหมื่นปีเหมือนพี่ใช่ไหมคะ?”

ทูตสวรรค์หัวล้านชะงัก กลืนน้ำลายดัง เอื๊อก! ก่อนจะพยักหน้ารัวๆ “ใช่แล้วขอรับอาจารย์เตาไฟ! ตลอดหมื่นปีพวกเราบำเพ็ญตบะตัดกิเลส กินแต่น้ำค้างกับลูกกลอนขี้เถ้า ไม่มีผู้ใดเคยได้ลิ้มรสอาหารปรุงสุกเลยขอรับ!”

“แล้วตอนที่พี่ได้กินปาท่องโก๋กับเนื้อแกะย่างเนย... พี่รู้สึกยังไงคะ?” มะลิถามยิ้มๆ

ทูตสวรรค์ตาโตเป็นประกายทันที “ฟินระดับบรรลุธรรมขอรับ! น้ำตาไหลพราก จิตวิญญาณสว่างวาบ รสชาติแห่งมรรคาแท้จริงขอรับ!”

เพียะ!

มะลิตบเข่าฉาด หัวเราะร่าอย่างมั่นใจ แววตาสีน้ำตาลสุกใสสว่างวาบไปด้วยประกายเจ้าเล่ห์ระดับตัวแม่!

“นั่นไงล่ะ! จุดอ่อนของสวรรค์!”

มะลิหันกลับมามองชินอ๋อง สองมือจับแก้มสากของสามีไว้

“คุณพี่คะ! ในเมื่อสวรรค์เปิดโอกาสส่งสาส์นเชิญพวกเราขึ้นไปไต่สวน... มีเหรอที่ตัวแม่อย่างหนูจะยอมเดินขึ้นไปให้พวกเซียนแก่ๆ นั่งด่าฟรีๆ!”

เวินเชียนฟานเลิกคิ้วมองนางด้วยความเอ็นดู “เจ้าคิดจะทำสิ่งใดรึ ยอดดวงใจของข้า?”

“ยุทธศาสตร์การทูตสตรีทฟู้ดปี 2026 ค่ะคุณพี่!”

มะลิยืดอก ประกาศแผนการสะท้านสามภพอย่างฉะฉาน

“หนึ่ง... ด้านความปลอดภัย: พลังมังกรเก้าเล็บของหนู ผสานกับเพลงกระบี่มัจจุราชของคุณพี่ คุ้มกันตัว ใครคิดจะใช้กำลัง เราฟาดมันให้ยับ!”

“สอง... ด้านการเจรจา: เราจะจัด ‘มหาเซ็ตอาหารทิพย์ฟื้นฟูวิญญาณสตรีทฟู้ด 2026’ ยกครัวขึ้นไปเปิดโต๊ะเจรจาหน้าบัลลังก์มหาเทพเลยค่ะ!”

มะลิหันไปสั่งการโม่เฟิงและอาชูรัวๆ ราวกับผู้กำกับกองถ่าย

“อาชู! พี่โม่เฟิง! สั่งเปิดคลังเสบียงสิบโกดังท้ายวังเดี๋ยวนี้ค่ะ! ขนเตาปิ้งย่างร้อยเตา, กระทะทองคำมังกรแท้, หม้อไฟทองเหลืองสองช่อง, เนื้อแกะแดนเหนือหมักหม่าล่า, เนื้อวัว A5 ลายหินอ่อน, เนยสด, แป้งปาท่องโก๋, ชานมไข่มุกโบราณ, และบัวลอยน้ำขิงเก้าสวรรค์! แพ็กใส่เกวียนเสบียงทองคำให้ครบทุกอย่าง!”

มะลิหันมาฉีกยิ้มกริ่มให้ชินอ๋อง

“พวกเซียนแก่ๆ ที่อดอยากปากแห้งมาหมื่นปี พอได้กลิ่นหมูกระทะกับหม้อไฟหม่าล่ารมควันเข้าไป... รับรองว่าตบะแตก น้ำลายไหลพราก ยอมเซ็นสัญญาสงบศึกแทบไม่ทันแน่ค่ะคุณพี่!”

เวินเชียนฟานมองท่าทางกระตือรือร้นและแผนการสุดแสบของภรรยาบนตัก ชินอ๋องหลุดหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอด้วยความรักใคร่จนล้นอก อ๋องหนุ่มโน้มหน้าลงจุมพิตหน้าผากมนของนางเบาๆ

“ตามใจเจ้าทุกประการ... ข้าจะช่วยเจ้าแบกเตา และยืนเคียงข้างเจ้าทุกย่างก้าว ยอดดวงใจของข้า”

ยามบ่าย ณ ลานกว้างหน้าวังชินอ๋อง

ทั่วทั้งวังชินอ๋องเตรียมการอย่างคึกคักและโกลาหล!

เกวียนเสบียงทองคำนับสิบเล่ม อัดแน่นไปด้วยเครื่องเทศ เนื้อสัตว์ชั้นเลิศ และอุปกรณ์ทำครัวระดับมหาเทพ โดยมี ‘ทูตสวรรค์หัวล้าน’ รับหน้าที่สะพายกระทะทองคำมังกรแท้ไว้บนหลังอย่างภาคภูมิใจ

ข้างเกวียนเสบียง... ‘เจ้าส้มยักษ์’ (พยัคฆ์ทมิฬเก้าหาง) ที่ผูกโบผ้าไหมสีแดงขนาดยักษ์ เดินต้วมเตี้ยมพุงกระเพื่อม ลิ้นยาวเลียริมฝีปากแฉะๆ คอยเฝ้าถังเนยสดไม่ห่าง

เวินเชียนฟานในชุดคลุมดำขลิบทองคำสง่างาม อุ้มประคองมะลิในชุดฮั่นฝูสีชมพูขึ้นสู่ ‘ขบวนเสด็จลอยฟ้าแห่งต้าซิง’ สองมือหนายังคงโอบประคองเอวนางไว้ไม่ยอมห่างกาย

ตึงงงงงงง! ปู๊นนนนนนน!

เสียงกลองศึกและแตรเขาสัตว์ดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านแผ่นดิน ขบวนเสด็จประวัติศาสตร์ยกพลลอยลำขึ้นสู่ท้องฟ้า แหวกม่านเมฆาสีทอง มุ่งหน้าตรงดิ่งขึ้นสู่ ‘ประตูสวรรค์ทิศใต้’ แห่งแดนเซียนเบื้องบนอย่างอหังการ!