ตอนที่ 53

ยามโพล้เพล้แก่ๆ สู่พลบค่ำ ณ ลานกว้างหน้าวังชินอ๋อง เมืองหลวงต้าซิง

“ซูเหมย... ซูเหมย!”

สุรเสียงทุ้มต่ำที่เคยสุขุมเยือกเย็น บัดนี้สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกจนแทบควบคุมไม่อยู่

เวินเชียนฟานตระกองกอดร่างบางที่หมดสติไว้แนบอกอย่างแนบแน่น สองแขนแกร่งสั่นเทา เสื้อเกราะศิลาทมิฬของชินอ๋องแตกร้าว เลือดสดๆ จากบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกยังคงซึมเปรอะเปื้อนออกมาไม่ขาดสาย ทว่าเขากลับไม่ปรายตามองแผลของตนเองแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว สองแขนช้อนอุ้มร่างของมะลิขึ้นแนบอกอย่างมั่นคงดุจโอบอุ้มสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิต

“โม่เฟิง!” ชินอ๋องตวาดสั่งการสุรเสียงเฉียบขาดก้องกังวาน “สั่งทหารเกราะทองคำปิดล้อมเขตเรือนพักส่วนตัว ห้ามผู้ใดก้าวล้ำเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว! ไปเบิกโอสถสมานแผลหิมะพันปีที่ดีที่สุดจากคลังหลวงมาเดี๋ยวนี้!”

“รับบัญชาพะยะค่ะ!” โม่เฟิงคุกเข่ารับคำสั่ง ก่อนจะรีบทะยานร่างไปจัดการอย่างรวดเร็ว

“คุณหนูสาม! ฮือออ... คุณหนูสามของบ่าว!” อาชูวิ่งกระหืดกระหอบน้ำตานองหน้า ถืออ่างทองแดงกับผ้าสะอาดวิ่งตามหลังมาติดๆ

“อาชู เตรียมน้ำอุ่นกับผ้าสะอาดตามข้ามา” ชินอ๋องสั่งการเสียงเข้ม ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ มุ่งหน้าตรงดิ่งเข้าสู่ห้องบรรทมส่วนตัว

ที่หน้าประตูตำหนักใหญ่... ‘เจ้าส้มยักษ์’ พยัคฆ์ทมิฬเก้าหางที่ผูกโบแดง ทิ้งตัวลงนอนหมอบคู้ขวางหน้าประตูอย่างรู้ความ หางเก้าเส้นสะบัดปัดฝุ่นเบาๆ เคียงข้าง ‘ทูตสวรรค์หัวล้าน’ ที่นั่งพัดลมควันฉุย ช่วยกันทำหน้าที่เป็นการ์ดเฝ้าหน้าห้องไม่ยอมให้ใครเข้ามารบกวนอาจารย์เตาไฟเป็นอันขาด!

ยามค่ำ (ประมาณ 20.30 น.) ณ ห้องบรรทมส่วนตัว วังชินอ๋อง

แสงเทียนสีสลัววูบไหว กลิ่นไม้จันทน์หอมอ่อนๆ อบอวลไปทั่วห้องบรรทมอันเงียบสงัด

บนเตียงไม้จันทน์หอมขนาดใหญ่ มะลินอนทอดร่างอยู่บนฟูกนุ่มหนา ใบหน้าน่ารักซีดเซียว เปลือกตาปิดสนิท ลมหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอ

เวินเชียนฟานปลดเกราะอกที่แตกร้าวทิ้งลงบนพื้นห้องอย่างไร้เยื่อใย รอยไหม้เกรียมจากสายฟ้าสวรรค์และคราบเลือดบนแผงอกกว้างของเขายังคงแสบร้อน ทว่าชายหนุ่มกลับไม่สนใจ เขานั่งลงบนขอบเตียง นำผ้าไหมชุบน้ำอุ่น ค่อยๆ บรรจงเช็ดคราบเขม่าควัน ฝุ่นดิน และคราบเลือดบนพวงแก้มและลำคอขาวเนียนของภรรยาอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมประหนึ่งกลัวนางจะแตกสลาย

เมื่อเลื่อนผ้าลงมาถึงมือขวาของนาง...

มือหนาของพญามัจจุราชพลันชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อ หัวใจของเขากระตุกวูบปวดร้าวราวกับถูกคมดาบเฉือนเนื้อสดๆ

ง่ามนิ้วเรียวสวยของมะลิฉีกขาด เลือดสีแดงชาดแห้งกรังเปรอะเปื้อนไปทั้งฝ่ามือ ผิวเนียนละเอียดมีรอยฟกช้ำเขียวคล้ำจากการรับแรงสะท้อนของหอกสายฟ้าเทวะ

“เด็กโง่...”

สุรเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าสั่นเครือ หยาดน้ำใสๆ คลอเบ้าในดวงตาคมกริบของบุรุษผู้ไม่เคยหลั่งน้ำตาให้แก่สิ่งใดในใต้หล้า

เวินเชียนฟานยกมือข้างที่บาดเจ็บของนางขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ประคองจรดริมฝีปากอุ่นลงบนหลังมือและง่ามนิ้วที่ฉีกขาดของนาง จุมพิตซับคราบเลือดอย่างทะนุถนอมและปวดใจสุดขั้วหัวใจ

ชินอ๋องเปิดตลับโอสถหิมะพันปี บรรจงทายาสมานแผลลงบนง่ามนิ้วของนางอย่างนุ่มนวลที่สุด ก่อนจะใช้ผ้าไหมขาวพันแผลให้อย่างประณีต จากนั้นจึงสอดประสานฝ่ามือหนาเข้ากับมือเล็กของนาง ถ่ายทอดกระแสลมปราณบริสุทธิ์อันอบอุ่นเข้าสู่เส้นชีพจร เพื่อขับไล่ความเจ็บปวดและฟื้นฟูเรี่ยวแรงให้นางอย่างต่อเนื่องตลอดหนึ่งชั่วยามเต็มๆ โดยไม่ยอมหยุดพักแม้แต่นาทีเดียว

ยามดึกสงัด (ประมาณ 22.00 น.)

“อือ... อึก...”

เสียงครางแผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่มที่แห้งผาก

เปลือกตาบางของมะลิค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก สายตาที่พร่ามัวเริ่มปรับโฟกัส ภาพแรกที่ปรากฏสู่สายตา คือเพดานห้องไม้จันทน์หอมอันคุ้นเคย และกลิ่นกายไม้กฤษณาผสมกลิ่นน้ำชาอุ่นๆ ที่แสนจะคุ้นเคย

“ซูเหมย... เจ้าฟื้นแล้วหรือ?”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมล้นไปด้วยความโล่งอกระคนห่วงใยดังขึ้นข้างหู

มะลิหันหน้าไปมอง... เบื้องหน้าของนางคือเวินเชียนฟานที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ยอมห่าง ใบหน้าคมคายหล่อเหลาของเขาซีดเซียว ริมฝีปากแห้งแตก แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ทว่าประกายตาคมกริบที่จ้องมองนาง กลับสุกใสและเปี่ยมล้นไปด้วยความรักท่วมท้น

และเมื่อสายตาของมะลิเลื่อนลงมามองที่แผงอกกว้างของเขา...

นางก็เบิกตากว้างทันที!

ผ้าพันแผลสีขาวที่พันรอบอกของชินอ๋อง มีรอยเลือดสีแดงสดซึมทะลักออกมาเป็นวงกว้าง เสื้อคลุมตัวในสีขาวถูกย้อมไปด้วยคราบเลือด ทว่ามือของเขากลับยังคงกุมมือของนางไว้แน่นเพื่อถ่ายทอดไออุ่นลมปราณให้ไม่หยุด!

“คุณพี่...!” มะลิพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่เรี่ยวแรงยังไม่ฟื้นตัวดี จึงส่งเสียงดุอุบอิบทั้งน้ำตา “แผลที่อกลึกขนาดนี้ เลือดยังไหลซึมอยู่เลย ทำไมไม่ทำแผลตัวเองก่อนคะ! มานั่งถ่ายทอดลมปราณให้หนูทำไมเนี่ย! ตัวเองเจ็บเจียนตายยังจะมาห่วงคนอื่นอีก!”

เวินเชียนฟานรีบประคองไหล่บางให้นางนอนพิงหมอนนุ่ม มุมปากหยักลึกยกยิ้มละมุน นัยน์ตาคมกริบเชื่อมหวานปานน้ำผึ้ง

“แผลเพียงเท่านี้... เทียบไม่ได้กับรอยแผลบนมือเจ้าแม้แต่น้อย” ชินอ๋องกระซิบเสียงแผ่ว “ขอเพียงเจ้าปลอดภัย... เนื้อหนังของข้าจะแหลกสลายก็หาสำคัญอันใดไม่”

“พูดจาบ้าๆ อีกแล้ว!” มะลิตาแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความสะเทือนใจ มะลิยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างดื้อดึง คว้าตลับโอสถหิมะพันปีและผ้าไหมสะอาดข้างเตียงมาถือไว้ “หยุดถ่ายทอดลมปราณเดี๋ยวนี้เลยค่ะคุณพี่! หันหน้ามานี่ ถอดเสื้อออก เดี๋ยวหนูทำแผลใหม่ให้คุณพี่เอง!”

เวินเชียนฟานมองท่าทางดุแบบเป็นห่วงของภรรยาด้วยความเอ็นดู ชินอ๋องยอมปลดสาบเสื้อคลุมตัวในออก เผยให้เห็นแผงอกกำยำที่มีรอยไหม้เกรียมจากสายฟ้าสวรรค์และบาดแผลฉกรรจ์ที่ยังมีเลือดสดๆ ไหลริน

มะลิสูดปากด้วยความสงสาร มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะป้ายตัวยาโอสถหิมะพันปีชะโลมลงบนแผลฉกรรจ์ของเขาอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะพันผ้าไหมรอบอกแกร่งให้อย่างประณีต

“เจ็บไหมคะคุณพี่...” มะลิเอ่ยถามเสียงสั่น แตะมือลงบนผ้าพันแผลตรงหน้าอกของเขาแผ่วเบา “ถ้าคุณพี่เป็นอะไรไป หนู... หนูก็...”

คำพูดของนางขาดห้วงไป เมื่อมือหนาของเวินเชียนฟานเลื่อนขึ้นมากุมมือของนางที่แตะอยู่บนอก ดึงมือนางแนบเข้ากับพวงแก้มสากของเขา

ดวงตาคมกริบของพญามัจจุราชสบประสานกับดวงตากลมโตของมะลิอย่างลึกซึ้งและจริงจังที่สุดในชีวิต

“ซูเหมย... ฟังข้าให้ดี” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าสั่นเครือด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่อัดแน่นมาเนิ่นนาน “วินาทีที่ข้าเห็นหอกสายฟ้าสวรรค์พุ่งเข้าใส่เจ้า... หัวใจของข้าพลันหยุดเต้น ข้ารู้แล้วว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมา ข้าอยู่เพื่อการเข่นฆ่า อยู่เพื่อเป็นอาวุธค้ำจุนบัลลังก์... แต่บัดนี้ หากโลกนี้ไร้เจ้า ลมหายใจของข้าก็ไร้ความหมาย”

“คุณพี่...” มะลินิ่งอึ้ง หัวใจเต้นกระหน่ำดั่งกลองศึก

“ข้ามิอาจมีชีวิตอยู่ได้หากไม่มีเจ้า ยอดดวงใจของข้า” ชินอ๋องจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง เอ่ยคำสาบานด้วยวิญญาณ “ไม่ว่าเจ้าจะมีชาติกำเนิดเป็นผู้ใด ไม่ว่าฟ้าดินจะขวางกั้นเพียงไร... ข้าขอใช้ชีวิต เลือดเนื้อ และวิญญาณทั้งหมดของข้า เพื่อรักและปกป้องเจ้าแต่เพียงผู้เดียว”

ตึก... ตัก... ตึก... ตัก...!

กำแพงความลังเล ความกลัว และความกวนประสาทของสาวโสดปี 2026 พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ในวินาทีนี้!

หยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันรินไหลอาบแก้มเนียน มะลิแย้มยิ้มหวานจับใจ รอยยิ้มที่อ่อนหวานที่สุดเท่าที่นางเคยมีมา นางยกมืออีกข้างขึ้นลูบใบหน้าคมคายของสามีเบาๆ

“หนูก็เหมือนกันค่ะคุณพี่...” มะลิเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่หนักแน่น “ตอนที่เห็นคุณพี่กระอักเลือดเพื่อบังสายฟ้าให้หนู... หนูก็รู้แล้วว่าหนูยอมตายไม่ได้ และหนูก็จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องสามีของหนูเหมือนกัน... รักนะคะ คุณพี่เวินเชียนฟานของหนู”

ยามดึกสงัด (ประมาณ 22.30 น.)

คำว่า ‘รักนะคะ’ ดังแว่วเข้าสู่โสตประสาทของเวินเชียนฟาน...

เปรี๊ยะ... ชิ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

ในวินาทีที่สองหัวใจหลอมรวมเป็นหนึ่ง และฝ่ามือของทั้งสองสอดประสานกันแนบแน่น...

ปาฏิหาริย์แห่งพลังบรรพกาลที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในใต้หล้าพลันบังเกิดขึ้น!

กระแสพลัง ‘สายเลือดมังกรบรรพกาลเก้าเล็บ’ สีทองคำบริสุทธิ์ในกายของมะลิที่เพิ่งตื่นรู้เต็มพิกัด พลันระเบิดไออุ่นมหาศาล ไหลเวียนเข้าสู่ฝ่ามือของเวินเชียนฟาน สอดประสานเข้ากับ ‘ลมปราณเหมันต์ทมิฬ’ ของชินอ๋องอย่างสมบูรณ์แบบ!

วูบบบบบบบบบบบบ!

ละอองแสงสีทองคำและประกายเหมันต์สีเงินยวบยาบ ก่อตัวเป็น ‘กระแสปราณหยินหยางรักษาเทวะ’ หมุนวนห่อหุ้มร่างของทั้งสองคนไว้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ!

บาดแผลฉกรรจ์บนแผงอกของชินอ๋องที่เคยมีเลือดซึม... เนื้อเยื่อและเส้นชีพจรที่ฉีกขาดเริ่มเชื่อมต่อประสานกันด้วยความเร็วระดับมหัศจรรย์! รอยไหม้เกรียมจากสายฟ้าสวรรค์หลุดลอก รอยแผลสมานตัวปิดสนิทจนผิวพรรณกลับมาเรียบเนียนดั่งหยกขาว!

ขณะเดียวกัน ง่ามนิ้วที่ฉีกขาดและกล้ามเนื้อที่อ่อนล้าของมะลิ ก็ถูกไออุ่นของปราณมังกรและเหมันต์ชะโลมรักษาจนแผลหายสนิท ไร้รอยแผลเป็นแม้แต่เสี้ยวเดียว!

ความเจ็บปวด ความเหนื่อยล้า และพิษบาดแผลทั้งหมดมลายหายวับไปในพริบตาเดียว!

เรี่ยวแรง ลมปราณ และพละกำลังอันมหาศาลของทั้งคู่ ฟื้นฟูกลับคืนมาเต็มเปี่ยมร้อยเปอร์เซ็นต์ ซ้ำยังเปี่ยมล้นไปด้วยพลังชีวิตอันสดชื่นเกินมนุษย์ธรรมดา!

ดวงตาคมกริบของชินอ๋องเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเห็นแผลของทั้งคู่หายสนิท ทว่าในวินาทีถัดมา... ประกายตาคู่นั้นก็วาวโรจน์ไปด้วยประกายแห่งความเสน่หา ความปรารถนา และความคลั่งรักที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนาน!

เมื่อไร้ซึ่งบาดแผลขวางกั้น...

เมื่อทั้งสองมีเรี่ยวแรงและพละกำลังแห่งสายเลือดมังกรอันไร้ขีดจำกัด...

วงแขนแกร่งกระชับร่างบางขึ้นแนบอกอย่างแนบแน่น ใบหน้าคมคายโน้มลงมาอย่างช้าๆ

ริมฝีปากอุ่นจัดประทับจุมพิตลงบนหน้าผากมน ไล่ลงมาที่เปลือกตา ปลายจมูกรั้น... ก่อนจะประทับแนบชิดลงบนริมฝีปากอิ่มของมะลิอย่างดูดดื่ม อ่อนหวาน ลึกซึ้ง และร้อนแรงดั่งเพลิงสุริยัน!

“อื้อ...”

มะลิหลับตาพริ้ม สองแขนยกขึ้นโอบรอบลำคอหนาของเขา ตอบรับสัมผัสอันแสนอ่อนโยนด้วยหัวใจที่เปิดรับอย่างเต็มเปี่ยม

ไม่มีอาการ Food Coma มาขัดจังหวะ...

ไม่มีเสียงท้องร้องมาทำลายบรรยากาศ...

และไม่มีบาดแผลใดๆ มาเหนี่ยวรั้งความรู้สึกของคนทั้งสองอีกต่อไป!

เวินเชียนฟานค่อยๆ ประคองร่างบางเอนลงบนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอม มือหนาวาดผ่าน ปลดม่านเตียงผ้าไหมสีแดงชาดทิ้งตัวลงมาปิดกั้นเตียงบรรทม แสงเทียนสลัววูบไหวสะท้อนเงาร่างสองร่างที่แนบชิดเป็นหนึ่งเดียว...

ค่ำคืนวิวาห์ที่แท้จริงดำเนินไปอย่างอ่อนหวาน ลึกซึ้ง ร้อนแรง และเนิ่นนานดั่งเวลาหยุดหมุน... ความรักและความผูกพันของคนสองคนจากต่างภพต่างมิติ ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์ใต้ร่มเงาแห่งราตรีที่ดำเนินไปจนกระทั่งแสงแรกแห่งรุ่งอรุณสาดส่อง