ตอนที่ 60

ยามเหม่าปลายๆ (ประมาณ 06.45 น.) ณ ระเบียงหน้าห้องบรรทม พระตำหนักลอยฟ้าส่วนตัว

สายลมสวรรค์ยามเช้าพัดเอื่อยๆ ม่านเมฆาสีขาวนวลลอยเอื่อยเฉื่อยตัดกับประกายแสงอาทิตย์สีส้มทอง บรรยากาศควรจะเงียบสงบ เหมาะแก่การนอนหลับปุ๋ยของคู่สามีภรรยาที่เหน็ดเหนื่อยจากการขายหมูกระทะและปาท่องโก๋มาทั้งคืน...

ทว่า...

ตึงงงงงง! ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!

เสียงทุบประตูดั่งฟ้าผ่าฟาดลงกลางกบาลดังสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งตำหนักลอยฟ้า!

“เปิดประตูว้อยยยยยยยยยย! นังหนูมะลิ! ตื่นเดี๋ยวนี้โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!”

ร่างทิพย์ของ ‘ยมทูตหมายเลข 7’ ในชุดเซียนฝึกหัดสีขาว หมวกฟางหลุดกระเด็นไปตั้งแต่ก้าวแรก ผ้าก๊อซสีขาวพันรอบศีรษะเริ่มหลุดลุ่ยจนผมชี้โด่เด่ เหงื่อกาฬแห่งดวงวิญญาณไหลทะลักท่วมใบหน้าขาวซีด สองมือซีดเซียวรัวทุบประตูไม้จันทน์หอมแทบพังทลาย ปากอ้ากว้างแผดเสียงส่งกระแสจิตลอดช่องประตูจนม่านลูกปัดแก้วสั่นกระดิ่งดังกริ๊งกรั๊ง!

(นังหนูมะลิ! เกิดเรื่องระดับจักรวาลวินาศสันตะโรแล้วโว้ยยยยย! ขืนเจ้านอนอืดอยู่ตรงนั้น... หัวเจ้าหลุดจากบ่า วิญญาณโดนถลกหนังแน่!!)

กริบ...

เปรี๊ยะ!

บรรยากาศหน้าประตูห้องบรรทมพลันลดฮวบลงสู่จุดเยือกแข็งติดลบแปดสิบองศาในเสี้ยววินาที!

แอ๊ด... โครมมมมมมมมม!!

บานประตูไม้จันทน์หอมเปิดผางออกอย่างรุนแรงด้วยแรงกระแทกของลมปราณเหมันต์ทมิฬ!

สิ่งที่ปรากฏอยู่หลังบานประตู... มิใช่มะลิที่งัวเงียตื่น

แต่คือร่างสูงใหญ่ตระหง่านของ ‘เวินเชียนฟาน’ ในชุดคลุมลำลองสีขาวบริสุทธิ์ แผงอกกว้างเปิดเปลือยเล็กน้อย เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตึงไร้รอยแผล ทว่าใบหน้าคมคายหล่อเหลานั้น บัดนี้มืดทะมึนดั่งท้องฟ้าก่อนพายุสุริยะ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ไปด้วยจิตสังหารมัจจุราชอันไร้ขีดจำกัด!

ในมือขวาของชินอ๋อง... ดัน ‘กระบี่มัจจุราช’ ออกจากฝักครึ่งเล่มดัง ชิ้ง! คลื่นไอเย็นสีดำสนิทแผ่พุ่งออกมาเสียดแทงทะลวงลำคอของยมทูตในระยะห่างไม่ถึงหนึ่งคืบ!

“เจ้า...” สุรเสียงทุ้มต่ำของพญามัจจุราชเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งใต้ก้นนรก “เป็นเพียงเซียนฝึกหัดกิ๊กก๊อก... กล้าดียังไงมารบกวนการนอนของภรรยาข้า หากวาจาที่เจ้าจะเอ่ยต่อจากนี้ไร้สาระ... ข้าจะฟันกบาลเจ้าให้ขาดสะบั้น แยกวิญญาณเจ้าเป็นหมื่นชิ้นเดี๋ยวนี้!”

เฮือกกกกกกกกกกกกกกกก!!

ยมทูตหมายเลข 7 ขนหัวลุกชันชี้ฟ้าทะลุผ้าพันแผล! สองขาอ่อนยวบยาบทลายลง กระแทกคุกเข่าเอาหัวมุดแทบเท้าชินอ๋องทันควัน สองมือยกพัดดามเทปกาวขึ้นบังหัว สั่นงันงกดั่งลูกนกตกน้ำ!

“ย... ยอมแล้วขอรับท่านอ๋อง! อย่าฟันข้าน้อยเลยขอรับ!” ยมทูตละล่ำละลักเสียงสั่น “ข้าน้อยมีข่าวด่วนระดับคอขาดบาดตายจริงๆ ขอรับ! สภาสวรรค์... มหาเทพ... มีราชโองการด่วนสะท้านเก้าชั้นฟ้ามาถึงพระชายาขอรับ!”

ยามเฉินต้นๆ (ประมาณ 07.15 น.) ณ ห้องโถงรับรอง พระตำหนักลอยฟ้า

บนตั่งไม้นุ่มตัวยาว...

มะลิที่เพิ่งสวมเสื้อคลุมฮั่นฝูสีชมพูทับชุดนอน นั่งสะลึมสะลือ ตาปรือ สองมือกอดหมอนอิงไว้แนบอก พลางอ้าปากหาวหวอดใหญ่จนน้ำตาเล็ด สมองยังประมวลผลไม่ถึง 10% ร่างกายแทบจะไหลละลายกองไปกับตั่งนุ่ม

“ฮ้าววววววววววว... มีอะไรเหรอคะคุณพี่ยะ... ยม... ยมทู...”

กริบ...

คำว่า ‘ยมทูต’ หลุดออกจากปากมาเกือบครึ่งคำ!

ขวับ!

เวินเชียนฟานที่ยืนกอดอกคุมเชิงอยู่ด้านหลังตั่ง พลันหรี่ตาคมกริบลง ขมวดคิ้วมุ่นเป็นปมแน่น สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยความสงสัยทันควัน:

“ยม... ยมอันใดรึ ซูเหมย? เหตุใดเจ้าจึงเรียกเซียนฝึกหัดผู้นี้เช่นนั้น?”

เฮือกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!

วินาทีนั้น เหมือนมีน้ำแข็งขั้วโลกเหนือสาดโครมเข้ากลางแสกหน้า! มะลิสะดุ้งตัวโยนจนหมอนอิงแทบกระเด็นหลุดจากอก! สัญญาณสมอง 5G จากที่ดับสนิทพลันช็อตฟีลสว่างวาบ ตื่นตัวเต็มพิกัดร้อยเปอร์เซ็นต์ในเสี้ยววินาทีเดียว!

(ชิบหายแล้วอีมะลิ๊! กูเผลอหลุดปากเรียกพี่ยมทูตต่อหน้าผัววววววววววว!)

มะลิกลืนน้ำลายลงคอดัง เอื๊อก! ก่อนจะรีบฉีกยิ้มแห้งๆ แก้เก้อ แกล้งทำตาปรือไอโขลกๆ สวมวิญญาณนักแสดงแถสดระดับรางวัลตุ๊กตาทองคำทันที!

“พี่ยะ... ยอม! คุณพี่ ‘ยอมรับฟังคำสั่ง’ ไงคะคุณพี่ขา!” มะลิรีบโบกไม้โบกมือ รัวลิ้นแก้คำอย่างไวปานสายฟ้าแลบ “หนูหมายถึง... พี่ชายเซียนฝึกหัดคนนี้ เขานิสัยดี ว่านอนสอนง่าย หนูสั่งให้กวาดขี้เถ้า ล้างกระทะ หรือยกถังน้ำ เขาก็ ‘ยอมทุกอย่าง’ ไม่เคยบ่นสักคำ หนูเลยตั้งฉายาเอ็นดูให้เขาว่า ‘พี่ยอมใจในความสู้ชีวิต’ ไงคะคุณพี่! ตะกี้หนูงัวเงียลิ้นพันกันไปหน่อย แฮะๆ!”

มะลิรีบหันขวับไปถลึงตาใส่ยมทูตที่คุกเข่าตัวสั่นอยู่ใต้โต๊ะ สั่งการทางสายตาปานจะกินเลือดกินเนื้อ: (เออออตามกูเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้พี่ยม! ขืนตอบไม่ตรง ผัวกูได้ฟันมึงขาดสองท่อนตรงนี้แน่!)

ยมทูตหมายเลข 7 หน้าซีดยิ่งกว่าไก่ต้ม รีบพยักหน้ารัวๆ ดั่งไก่จิกข้าวสาร เหงื่อกาฬไหลทะลักท่วมผ้าก๊อซ:

“ถ... ถูกต้องแล้วขอรับท่านอ๋อง! ข้าน้อยมีนามว่า ‘เซียนน้อยยอมทุกสิ่ง’ ขอรับ! พระชายาทรงมีเมตตา เรียกขานฉายาข้าน้อยอย่างสนิทสนมขอรับ!”

เวินเชียนฟานปรายตามองยมทูตสลับกับมะลิ คิ้วคมเข้มคลายออกเล็กน้อย แม้จะยังแอบแปลกใจกับสรรพนามพิลึกกึกกือของภรรยา ทว่าด้วยความเอ็นดู ชินอ๋องจึงมิได้ซักไซ้ต่อ มือหนาเอื้อมมาลูบเรือนผมนุ่มของมะลิเบาๆ อย่างทะนุถนอม:

“เช่นนั้นรึ... เจ้ายังเหนื่อยอยู่ นอนพักต่อเถิด อย่าเพิ่งไปใส่ใจเซียนรับใช้ผู้นี้เลย”

มะลิถอนหายใจยาวในใจอย่างโล่งอก เหงื่อแตกซึมเต็มหลังมือ ก่อนจะรีบหรี่ตาส่งกระแสจิตลอดไรฟันไปสับยมทูตเป็นชิ้นๆ: (แล้วนี่วิ่งหน้าตื่นผ้าก๊อซหลุดลุ่ยมาเคาะประตูหาพระแสงอะไรคะคุณพี่ยมทูต! เกือบทำกูโป๊ะแตกตายต่อหน้าคุณพี่แล้วเห็นไหมเนี่ย! สวรรค์จะสั่งปาท่องโก๋เพิ่มอีกแปดร้อยคู่เหรอคะ?!)

ยมทูตเหลือบตามองชินอ๋องด้วยความหวาดผวา ก่อนจะกระเถิบเข่าเข้าใกล้โต๊ะน้ำชา สูดลมหายใจลึก เอ่ยปากรายงานหน้าฉากต่อหน้าทั้งสองคนด้วยสุรเสียงสั่นเครือ:

“พ... พระชายาและท่านชินอ๋องโปรดสดับขอรับ! ข่าวด่วนจากตำหนักหยกสวรรค์... มหาเทพทรงมีพระประสงค์จะจัด ‘มหาพิธีวิวาห์เทวะสะท้านสามภพ’ บนยอดสวรรค์เก้าชั้นฟ้า สถาปนาพระชายาขึ้นเป็นมหาเทวีมังกรขอรับ!”

“อ้าว!” มะลิเลิกคิ้ว ฉีกยิ้มแหะๆ “ก็นึกว่าเรื่องคอขาดบาดตายอะไร สรุปเขาจัดงานแต่งใหม่อีกรอบเหรอคะ? แหม... มีงานแต่งอีกรอบก็ดีสิคะ โกยซองขาว โกยหยกเซียนเข้ากระเป๋าอีกรอบ รวยเละเลยนะเนี่ย!”

ยมทูตหมายเลข 7 หน้าซีดเผือด รีบส่ายหัวรัวๆ ก่อนจะพูดรายงานข้อกำหนดสำคัญหน้าฉากเสียงดังฟังชัด:

“ม... มิใช่แค่งานแต่งธรรมดาขอรับพระชายา! เรื่องคอขาดบาดตายมันอยู่ตรงที่... ตามกฎมณเฑียรบาลดึกดำบรรพ์ของแดนเซียน ในยามเช้าก่อนเริ่มพิธีวิวาห์และก่อนรับตำแหน่งมหาเทวี พระชายาจะต้องเสด็จไปประกอบพิธีบวงสรวง ยืนส่อง ‘แว่นแก้วกระจกส่องวิญญาณบรรพกาล (Mirror of Soul Truth)’ ต่อหน้ามหาเทพและสภาเซียนนับพันคน เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์แห่งวิญญาณมังกรเก้าเล็บขอรับ!”

เวินเชียนฟานขมวดคิ้วเล็กน้อย “แว่นแก้วกระจกส่องวิญญาณบรรพกาลรึ? ข้าเคยได้ยินว่ามันเป็นสมบัติเทวะศักดิ์สิทธิ์ที่สืบทอดมาตั้งแต่ยุคกำเนิดสวรรค์...”

มะลิกระพริบตาปริบๆ หันไปสบตายมทูต ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

“กระจกส่องวิญญาณบรรพกาล? กระจกอะไรเหรอคะ?” มะลิถามซื่อๆ “กระจกส่องหน้าสิวหน้ามันเหรอคะ สวรรค์เขาจะเอามาให้หนูแต่งหน้าทาลิปสติกเตรียมเป็นเจ้าสาวใช่ไหมคะ?”

(นังหนูสมองกลวงเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!)

ยมทูตหมายเลข 7 แผดเสียงกรีดร้องในหัวมะลิผ่านกระแสจิตจนเส้นเลือดในกะโหลกนางแทบกระเด็น! เขายกมือขึ้นกุมขมับที่พันผ้าก๊อซ กัดฟันกรอด ส่งกระแสจิตแปลศัพท์แบบถอดรหัสปี 2026 ให้นางฟังชัดๆ:

(หยุดคิดเรื่องเงินเรื่องแต่งหน้าเดี๋ยวนี้โว้ยยยยย! นังหนูหน้ามนเอ๊ย! ฟังข้าให้ชัดๆ ด้วยสองรูหูของเจ้าเดี๋ยวนี้! กระจกบานนั้นมันไม่ใช่กระจกโต๊ะเครื่องแป้ง! ไม่ใช่กระจกส่องสิวเสี้ยน! แต่มันคือ "เครื่องสแกนกรรมระบบ X-Ray ความละเอียดระดับ 8K Ultra HD ทะลวงวิญญาณ" โว้ยยยยยยยยยยยยยย!)

(หะ... เครื่องสแกนกรรม 8K ทะลุวิญญาณ?!) มะลิส่งกระแสจิตทวนคำ ใบหน้าเริ่มถอดสี

(ถูกต้อง!) ยมทูตส่งกระแสจิตสำทับ รัวเร็วปานปืนกล (กายเนื้อภายนอกของเจ้า... ยามนี้อาจจะเป็นร่างมังกรเก้าเล็บขององค์หญิงเก้าเซวียนหยวนเหมย แต่กระจกเทวะบานนี้มันไม่สนเปลือกนอก! ทันทีที่เจ้าก้าวไปยืนหน้ากระจก แสงอาคมมันจะลอกคราบกายเนื้อมังกรออก แล้วฉายภาพ ‘เนื้อแท้แห่งจิตดั้งเดิม’ ของเจ้าออกมาประจานกลางท้องพระโรงเก้าชั้นฟ้า!)

กริบ...

วินาทีนั้น... สัญญาณสมอง 5G ของมะลิเกิดอาการช็อตฟีลระเบิดตูมตามระดับโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ลัดวงจร!

ภาพจินตนาการในหัวของมะลิฉายวาบขึ้นมาทันที: ท่ามกลางสภาเซียนนับพันคน มหาเทพผู้สูงส่งนั่งตระหง่าน... แล้วตัวนางก้าวไปยืนหน้ากระจก... วิ้งงงงงงงงงง! ภาพที่กระจกยักษ์ฉายออกมา ไม่ใช่องค์หญิงมังกรผู้สง่างาม... แต่เป็น "สาวฟรีแลนซ์ปี 2026 สวมเสื้อยืดคอกระเช้า กางเกงขาสั้นสีส้ม แว่นตาหนาเตอะ กำลังนั่งขัดสมาธิซดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยร้อน พร้อมกระดิกเท้าดูซีรีส์!"

(เชี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!)

มะลิตะโกนกรีดร้องในใจจนเซลล์สมองแทบระเบิดเป็นสายรุ้ง! ใบหน้าน่ารักแข็งค้าง หน้าซีดยิ่งกว่ากระดาษ A4 ที่เพิ่งดึงออกจากเครื่องพรินต์! ม่านตาขยายกว้างจนเป็นอัมพาต เหงื่อกาฬเม็ดโป้งผุดซึมเต็มขมับ!

(โดนจับขึ้นศาลไคฟงสวรรค์แน่กู! ข้อหาสวมรอยเบิกเนตรมังกรเก้าเล็บ ซ้ำยังปีนขึ้นมาหลอกขายหมูกระทะให้มหาเทพ! โดนฟ้าผ่ากบาลแยกแปดหมื่นล้านโวลต์แน่คราวนี้!!)

ยามเฉินแก่ๆ (ประมาณ 08.00 น.) ณ โต๊ะน้ำชา พระตำหนักลอยฟ้า

“ซูเหมย... เจ้าเป็นอันใดไป? เหตุใดหน้าเจ้าจึงซีดเผือดถึงเพียงนี้”

สุรเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมล้นไปด้วยความห่วงใยของเวินเชียนฟานดังขึ้นข้างหู! มือหนาอันอบอุ่นเอื้อมมาประคองพวงแก้มเนียนของนาง ชินอ๋องโน้มกายลงมาใกล้ แววตาคมกริบสำรวจสีหน้าของภรรยาด้วยความร้อนใจ

มะลิสะดุ้งเฮือก ดึงสติตัวเองกลับมาอย่างทุลักทุเล!

สมอง 5G เริ่มประมวลผลการแสดงระดับรางวัลสุพรรณหงส์ทันที! เพราะในเมื่อยมทูตเปิดประเด็นเรื่องกระจกส่องวิญญาณหน้าฉากไปแล้ว แต่นาง ไม่สามารถบอกความจริงเรื่องวิญญาณสลับร่างปี 2026 ให้ชินอ๋องรู้ได้ ขืนบอกตรงนี้ ชินอ๋องคงได้ช็อกตาตั้งเป็นลมล้มพับคาตั่งแน่!

มะลิรีบปรับสีหน้า เบะปาก ทำตาละห้อย น้ำตาคลอเบ้า สองมือเอื้อมไปเกาะแขนเสื้อชินอ๋องแน่น สั่นระริกดั่งลูกกวางน้อยกลางสายฝน

“คุณพี่ขา...” มะลิบีบเสียงสั่นเครือ แถหน้าฉากสดๆ “หนู... หนูได้ยินที่พี่ยอมเล่าเมื่อกี้แล้วหนูกลัวค่ะ ‘แว่นแก้วกระจกส่องวิญญาณบรรพกาล’ บานนั้น เป็นสมบัติเทวะดึกดำบรรพ์ที่มีรังสีอาคมศักดิ์สิทธิ์รุนแรงมาก... หนูเพิ่งต่อสู้กับทัพเรือรบมา ลมปราณเตาไฟในกายยังไม่คงที่ หนู... หนูกลัวว่ารังสีของกระจกมันจะกระทบกระเทือนเส้นชีพจรลมปราณของหนูจนธาตุไฟแตกซ่าน หนูไม่อยากส่องกระจกเลยค่ะคุณพี่!”

สิ้นเสียงออดอ้อนปนน้ำตาของภรรยา...

เปรี๊ยะ!

ดวงตาคมกริบของเวินเชียนฟานพลันตวัดขวับ สัญชาตญาณสามีคลั่งรักสายพร้อมบวกทำงานเต็มพิกัดร้อยเปอร์เซ็นต์ทันที!

ชินอ๋องรวบดึงร่างบางของมะลิเข้ามากอดแนบอกกว้าง มือหนาลูบเรือนผมนุ่มสลวยของนางอย่างทะนุถนอม สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยปลอบประโลมข้างหูอย่างอ่อนโยน:

“อย่าได้กลัว... ยอดดวงใจของข้า”

ทว่า วินาทีถัดมา... ชินอ๋องกลับเงยหน้าขึ้น สบตากับยมทูตที่นั่งอยู่บนพื้น แววตาคมคายคู่นั้นเย็นเยียบดุดันดั่งพญามัจจุราชผู้พร้อมจะล้างผลาญสวรรค์ทั้งเก้าชั้นฟ้า ชินอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เด็ดขาดสะท้านแผ่นดิน:

“หากกระจกเฮงซวยบานนั้นจะทำให้เจ้าต้องเดือดร้อน หรือส่งผลกระทบต่อร่างกายของเจ้าแม้แต่ปลายก้อย... คืนนี้ ข้าจะลอบเข้าไปในท้องพระโรงใหญ่ แล้วใช้ ‘กระบี่มัจจุราช’ ฟาดฟันแว่นแก้วส่องวิญญาณบานนั้นให้แหลกละเอียดเป็นผุยผงคามือ!”

กริบ...

ยมทูตหมายเลข 7 ใต้โต๊ะ: “...!!” (ลูกตาถลน ขนลุกซู่ ช็อกตาตั้งยิ่งกว่าเดิม!)

ยมทูตส่งกระแสจิตแผดเสียงด่ามะลิรัวๆ ลั่นกะโหลก:

(นังหนูมะลิ! มึงรีบเบรกผัวมึงเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ยยยยยยยยยยยยย!) ยมทูตกรีดร้องในหัวนาง (ผัวเจ้าจะบ้าเลือดไปถึงไหนห๊ะ! กระจกนั่นเป็นสมบัติเทวะดึกดำบรรพ์ที่สร้างจากศิลาแก่นแท้แห่งจักรวาล ฟันไม่เข้าโว้ย! ซ้ำยังมี ‘ค่ายกลแปดทิศเก้าสวรรค์’ คุ้มกันแน่นหนา ขืนผัวเจ้าถือกระบี่ดุ่มๆ ไปฟัน กระจกไม่พัง แต่สวรรค์จะรู้ทันทีว่ามีพิรุธ! แล้วถ้าความลับเรื่องวิญญาณปี 2026 โดนขุดคุ้ยแตกโพละขึ้นมา ผัวเจ้าได้โดนลูกหลงร่างสลายไปด้วยแน่!)

มะลิสะดุ้งโหยง รีบเอื้อมสองมือไปลูบแผงอกแกร่งของชินอ๋องรัวๆ เพื่อดับไฟแค้น

“ใจเย็นๆ ค่ะคุณพี่! อย่าเพิ่งไปฟันเลยค่ะ!” มะลิหัวเราะแห้งๆ หน้าม่านเหงื่อแตก “กระบี่คุณพี่มีไว้ปกป้องแคว้น อย่าเอาไปฟันกระจกให้บิ่นเลยค่ะ เดี๋ยวเรื่องมันจะบานปลายกลายเป็นสงครามสามภพเปล่าๆ หนู... หนูขอลองหาวิธีปรับสมดุลลมปราณของตัวเองดูก่อนนะคะคุณพี่!”

เวินเชียนฟานก้มมองภรรยาในอ้อมอก แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความละมุน ชินอ๋องโน้มหน้าลงจุมพิตหน้าผากมนของนางเบาๆ: “ตามใจเจ้า... แต่หากมีผู้ใดบังคับเจ้า จงบอกข้า ข้าพร้อมจะสะบั้นสวรรค์เพื่อเจ้าเสมอ”

มะลิแอบเหลือบตาไปสบตากับยมทูตใต้โต๊ะ ส่งกระแสจิตปรึกษาแผนกู้ชีพอย่างบ้าคลั่ง:

(แล้วจะเอายังไงดีคะคุณพี่ยมทูต! มีเวทมนตร์หรือของวิเศษอะไรบ้างไหมคะ? ถ้าเราเอาศาสตร์เครื่องสำอางปี 2026... แบบโบกแป้งพอกหนาๆ โบกบีบีครีมลงบนดวงวิญญาณ ดั่งฟิลเตอร์กล้องแอปความงาม เพื่อหลอกกระจกสวรรค์ให้มองไม่เห็นร่างสาวฟรีแลนซ์ จะได้ไหมคะคุณพี่?!)

ยมทูตหมายเลข 7: “...” (ยกมือกุมขมับ เหงื่อตกกับตรรกะความกาวระดับมหาจักรวาลของนังหนูปี 2026)

(นังหนู... มึงคิดว่ากระจกเทวะมันคือกล้องมือถือติดฟิลเตอร์ไอจีเรอะ?! โอ๊ยยยย ข้าจะบ้าตาย!)