ทั้งที่ทุ่มเท1.1

ทั้งที่ทุ่มเท

เสียงเฮฮาดังแว่วออกมาจากร้านหม้อไฟแถวใจกลางย่านเจียฟางเป่ย ร้านหม้อไฟร้านนี้ถือเป็นร้านดัง ที่ได้รับความนิยมมากร้านหนึ่งในเมืองฉงชิ่งเลยก็ว่าได้ ไม่ว่าจะเป็นคนท้องถิ่นเอง หรือแม้แต่นักท่องเที่ยว ต่างก็แวะเวียนมากินหม้อไฟที่ร้านนี้อย่างไม่ขาดสาย

ซึ่งเจียงเถาเฟยเองก็เช่นกัน วันนี้เขาเลือกร้านหม้อไฟแห่งนี้เป็นที่เฉลิมฉลองกับเพื่อน ๆ เพราะเขาได้รับคัดเลือกให้เข้าไปเป็นพนักงานในบริษัทที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง  เขาอยากได้งานที่บริษัทนี้มาก จึงได้ทุ่มเทตั้งใจเรียนจนมีผลการเรียนที่ดี และได้ทุนไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ

เมื่อเรียนจบกลับมาเขาก็ยื่นประวัติเข้ามาสมัครงานที่นี่ และในที่สุดด้วยความสามารถของเขาก็เข้าตาฝ่ายบุคคลจนได้ ความสำเร็จครั้งนี้เป็นสิ่งที่เขาภาคภูมิใจอย่างยิ่ง ดังนั้นการเลี้ยงฉลองจึงเต็มไปด้วยความสุข

“อาเฟย นายนี่เก่งจริง ๆ นะ ในที่สุดก็สามารถเข้าทำงานในบริษัทที่ตัวเองใฝ่ฝันได้” หลิวกัง เพื่อนหนุ่มคนหนึ่งของเจียงเถาเฟยกล่าวชื่นชมเจ้าภาพของงาน เขายังยกแก้วเบียร์ของตัวเองขึ้นมา เพื่อที่จะชวนทุกคนดื่มให้กับเจียงเถาเฟยด้วย “เอ้า พวกเรา ดื่มให้อาเฟยหน่อย”

เพื่อน ๆ ทุกคนในโต๊ะต่างยกแก้วเบียร์ของตัวเองขึ้นมาแล้วดื่มให้กับเจียงเถาเฟย

“ต้องขอบคุณพวกนายนะ ที่มาร่วมแสดงความยินดีกับฉันในวันนี้ พวกนายเป็นเพื่อนแท้ของฉัน ดังนั้นวันนี้เราจะฉลองกันให้เต็มที่เถอะ” เจียงเถาเฟยพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม จากนั้นก็ยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว

“ว่าแต่ ทำไมวันนี้นายไม่ชวนแฟนของนายมาฉลองด้วยกันเล่า ได้ยินว่าเธอเป็นแรงสำคัญที่ทำให้นายสอบชิงทุนไปเรียนต่อเมืองนอกได้ไม่ใช่เหรอ”  หลิวกังถามออกไปอย่างสงสัย เขารู้สึกแปลกใจนิดหน่อย เมื่อพักหลัง ๆ มานี้เพื่อนของเขามักจะทำตัวห่างเหินกับสาวคนรักเหมือนกับว่าจะไม่ได้คบกันแล้ว

“ฉันกับอาชิงน่ะเหรอ พวกเราห่างกันมาพักหนึ่งแล้วล่ะ ตั้งแต่ที่ฉันไปเรียนต่อที่เมืองนอก พวกเราก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกันน่ะ ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้ว” เจียงเถาเฟยตอบกลับมาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

“ไม่เหมือนเดิมได้ยังไงกัน ที่ผ่านมาฉันเห็นว่าเธอทุ่มเทเพื่อนายมากเลยนะ ผู้หญิงที่ดีขนาดนี้ไม่ใช่ว่าจะหากันได้ง่าย ๆ นะเพื่อน ฉันว่านายควรพยายามรักษาเธอเอาไว้ให้ดี” หลิวกังยังคงพูดต่ออย่างหวังดี

“นายไม่เข้าใจ บางทีน่ะ ฉันเองก็รู้สึกว่าฉันไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นกับอาชิงจริง ๆ ที่ผ่านมาก็อาจจะเป็นเพียงแค่ความผูกพันใกล้ชิดกันเฉย ๆ ก็ได้ นายก็รู้นี่ว่าพวกเราเรียนด้วยกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น ก็เลยผูกพันกันมากเป็นธรรมดา” เจียงเถาเฟยพูดขึ้นมา เขามองที่แก้วเบียร์ของตัวเองก่อนที่จะหยิบขวดมารินอีก

“บางทีนี่อาจจะถึงเวลาแล้วที่ฉันจะพูดความจริงกับอาชิง” เขายังคงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

หลิวกังได้ยินอย่างนั้นก็เลิกคิ้วอย่างงุนงงก่อนถามกลับไปว่า “อย่าบอกนะว่าตอนนี้นายมีคนอื่นแล้ว”

“ก็อาจจะทำนองนั้น” เจียงเถาเฟยตอบกลับนิ่ง ๆ

“ได้ยังไงกัน นายคิดดีแล้วเหรอที่ทำแบบนี้” หลิวกังถามอย่างไม่เข้าใจ

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เอาเป็นว่าปล่อยให้มันเป็นไปอย่างนี้ดีกว่า วันนี้เรามาฉลองกันนะ อย่าพูดเรื่องเครียด ๆ เลย มาดื่มด้วยกัน” เจียงเถาเฟยพูดอย่างเคร่งขรึม จากนั้นก็ยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มต่อ