ภารกิจเพิ่มค่าประสบการณ์ [2/2]

ภารกิจเพิ่มค่าประสบการณ์ [2/2]

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาด้านในห้อง เสียงไก่ขันแว่วมาแต่ไกลปลุกให้กู้ฮ่าวเทียนตื่นจากห้วงนิทรา เขาบิดกายเพื่อไล่ความเมื่อยล้าก่อนจะยันกายลุกขึ้นจากเตียงไม้เก่าที่แข็งและทรุดโทรม ความรู้สึกไม่คุ้นชินยังคงติดตัวอยู่แต่เพราะร่างกายเคยผ่านความยากลำบากมามากกว่านี้เขาจึงไม่ได้รู้สึกว่าการนอนบนเตียงแข็ง ๆ นี่เป็นปัญหาอะไร

ร่างสูงหยิบกระบี่คู่ใจพร้อมสัมภาระตั้งใจจะเตรียมตัวออกเดินทางทว่าเมื่อเปิดประตูเขากลับพบสิ่งหนึ่งที่ทำให้ประหลาดใจ อ่างน้ำใบเล็กตั้งอยู่บนโต๊ะไม้เก่าอย่างเรียบง่ายข้าง ๆ มีผ้าสะอาดพับวางไว้อย่างเป็นระเบียบ กู้ฮ่าวเทียนมองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นน้ำใจจากหญิงสาวเจ้าของบ้าน

“เมื่อวานมองข้าเหมือนศัตรู วันนี้กลับใส่ใจดูแลหรือ...”

ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองพลางนึกถึงสายตาที่หวาดระแวงของหญิงสาวเมื่อพบกันคราแรก เขาแค่นหัวเราะในลำคอก่อนจะยืนมือออกไปยกอ่างน้ำและผ้าสะอาดเข้าไปด้านในห้อง

ความเย็นของน้ำปลุกสติของเขาให้ตื่นเต็มตามือหนาหยิบผ้าสะอาดขึ้นซับใบหน้าอย่างเบามือ เมื่อทำความสะอาดร่างกายยามเช้าเรียบร้อยแล้วกู้ฮ่าวเทียนก็ถือกระบี่และสัมภาระของตนเดินออกไปจากห้อง ทว่าร่างสูงก้าวพ้นประตูไปได้เพียงไม่กี่ก้าวกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารก็ลอยมาแตะปลายจมูก

“คุณชายกู้ท่านตื่นแล้วหรือ” จ้าวหว่านชิงเอ่ยทักพร้อมรอยยิ้มบางขณะกำลังวางอาหารลงบนโต๊ะ

กู้ฮ่าวเทียนที่ยืนอยู่ไม่ไกลหันไปตามเสียงทว่าทันทีที่สายตาสบเข้ากับใบหน้าของหญิงสาวเขาก็พลันตกตะลึงไปชั่วขณะ ใบหน้างดงามที่สะอาดสะอ้านไร้คราบโคลนแตกต่างจากวันที่พบกันครั้งแรกโดยสิ้นเชิง แสงอุ่นของรุ่งอรุณส่องตกกระทบผิวพรรณนวลเนียนราวหยกของนางขับให้รอยยิ้มอ่อนโยนยิ่งงามจนหัวใจของชายหนุ่มที่เคยเย็นชาไม่เคยคิดหวั่นไหวกับสตรีใดยามนี้กลับสั่นสะท้าน

“คุณชายกู้มานั่งก่อนสิเจ้าคะข้าเตรียมอาหารไว้แล้ว พวกเรากินกันให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยออกเดินทางเถอะ” หญิงสาวเอ่ยอีกครั้งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

เสียงของหญิงสาวดังขึ้นราวกับปลุกให้กู้ฮ่าวเทียนหลุดจากภวังค์ ชายหนุ่มพยักหน้าตอบรับริมฝีปากเกือบแย้มรอยยิ้มแต่ก็รีบเบือนหน้าไปอีกทางเพื่อกลบเกลื่อนท่าทีอันน่าขันของตนเมื่อครู่

“ท่านนั่งก่อนนะเจ้าคะเดี๋ยวข้าจะไปหยิบอาหารอีกอย่างในครัว”

นัยน์ตาคมมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่เดินหายเข้าไปในครัวอย่างไม่อยากละสายตา ร่างสูงก้าวเข้ามานั่งที่โต๊ะพลางมองอาหารน่ากินหลายอย่างตรงหน้า กลิ่นหอมอบอวลของอาหารทำให้เขารู้ได้ในทันทีว่ารสชาติย่อมไม่ธรรมดา

จ้าวหว่านชิงวางชามอาหารสุดท้ายลงตรงกลางโต๊ะก่อนจะทรุดกายนั่งตรงข้ามชายหนุ่มอย่างสงบ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาอย่างเป็นมิตร ทว่าแม้สายตาของนางอ่อนโยนแต่ลึก ๆ ภายใต้ความสงบนั้นเต็มไปด้วยความตั้งใจแน่วแน่ ตั้งแต่เมื่อคืนนางวางแผนไว้แล้วว่าจะใช้โอกาสในมื้อเช้านี้พูดถึงเรื่องการเดินทางไปเมืองหงตู หากกู้ฮ่าวเทียนไม่ยินยอมร่วมเดินทางนางก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะให้เขาล่วงหน้าไปก่อนส่วนตนเองจะต้องไปให้ถึงเมืองหงตูเพื่อรักษาผู้คนที่ติดโรคระบาดให้ได้

“คุณชายกู้ลองชิมดูเถิดข้าทำอย่างรีบร้อนกลัวว่าจะไม่ถูกปากท่าน” หญิงสาวเอ่ยเสียงเบาพลางเอื้อมมือหยิบตะเกียบส่งให้ชายหนุ่ม

กู้ฮ่าวเทียนรับตะเกียบมาสีหน้าดูสงบนิ่งดังเช่นเคยแต่ทว่าในใจกลับพลันอบอุ่นขึ้นมาเพราะความใส่ใจเล็กน้อยนี้ ชายหนุ่มตักกับข้าวขึ้นมาชิมคำแรกกลิ่นหอมผสมรสชาติกลมกล่อมทำให้เขาต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ

“ฝีมือไม่เลวเลย…” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างไม่ตั้งใจ

“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านพูดเช่นนี้ข้าก็เบาใจนัก” หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ดวงตาคู่สวยทอประกายอบอุ่นพลางหยิบตะเกียบคีบอาหารให้ชายหนุ่มอย่างเอาใจ

“เจ้าเองก็กินบ้างสิ” เขาเอ่ยออกมาราวกับจะกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ “มัวแต่คอยดูแลผู้อื่นเช่นนี้จะทำให้ตนเองหิวโหยเสียเปล่า”

ถ้อยคำห่วงใยที่หลุดออกมาอย่างไม่รู้ตัวทำให้จ้าวหว่านชิงชะงักเล็กน้อย นางเงยหน้ามองเขาก่อนจะยิ้มบาง ๆ คล้ายมีความอบอุ่นแฝงอยู่ในแววตา

“เจ้าค่ะ เช่นนั้นพวกเราก็กินไปด้วยกัน”

“อืม”

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารแม้ทั้งสองจะไม่ได้เอ่ยสนทนาอะไรมากนักแต่กลับทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด จ้าวหว่านชิงที่รอโอกาสพูดเรื่องการเดินทางก็ตัดสินใจเอ่ยออกมา

“คุณชายกู้ไม่ทราบว่ารู้จักเมืองหงตูหรือไม่เจ้าคะ”

“ข้าไปเคยเพียงไม่กี่ครั้งได้ยินมาว่าตอนนี้ที่นั่นเกิดโรคระบาดหนักจนต้องปิดประตูเมือง วางใจเถอะแม้เมืองหงตูจะเป็นทางผ่านไปเมืองหลวงแต่ข้าจะพาเจ้าอ้อมไปอีกทาง”

“คุณชายกู้....ความจริงแล้วข้ามีเหตุจำเป็นบางอย่างที่ต้องไปเมืองหงตู”

กู้ฮ่าวเทียนที่กำลังคีบผักเข้าปากชะงักมือที่ถือคู่ตะเกียบค้างกลางอากาศ แววตาคมกริบเงยขึ้นมองนางทันทีราวกับถ้อยคำของนางทำให้โลหิตในกายเขาเย็นลงไปชั่วขณะ

หญิงสาวที่เห็นท่าทีของชายหนุ่มรีบร้อนเอ่ยอธิบายน้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล

“ดะ...เดิมที…ข้ามีคนป่วยที่ต้องไปรักษาอยู่ที่เมืองหงตูก็ละ....”

กึก!

แต่ยังไม่ทันที่คำพูดจะจบลงแววตาของกู้ฮ่าวเทียนพลันแข็งกร้าวขึ้นทันตา เขาวางตะเกียบลงบนโต๊ะเสียงดังก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าบอกหรือว่าที่นั่นกำลังติดโรคระบาดอยู่!”

ถ้อยคำที่เฉียบคมทำเอาหัวใจของจ้าวหว่านชิงสะท้านสะเทือน ความกลัวแล่นวาบเข้ามาในอกทว่าถึงจะหวาดหวั่นนางก็ยังเอ่ยออกมาอย่างไม่ลังเล

“ข้ารู้เจ้าค่ะ…แต่ข้าตั้งใจว่าจะไปรักษาผู้ป่วยที่นั่น” นางเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะรีบเอ่ยต่อ “ทะ..ท่านอย่าเข้าใจผิด...ข้าไม่ได้คิดบังคับท่านให้ไปที่นั่นด้วยแน่นอน ข้าตั้งใจจะให้ท่านเดินทางล่วงหน้าไปยังเมืองหลวงก่อน ข้าเพียงรักษาโรคระบาดที่เมืองหงตูให้เสร็จสิ้นแล้วจะรีบตามไปสมทบทีหลัง”

ทว่าคำพูดนั้นยิ่งทำให้แววตาของกู้ฮ่าวเทียนมืดมนลงกว่าเดิม หัวใจของเขาเหมือนถูกบางสิ่งกระแทกแรง ๆ ชายหนุ่มกำหมัดแน่นพลันเอ่ยเสียงต่ำพร่าแฝงความไม่พอใจ

“แล้วหากเจ้าติดโรคระบาดขึ้นมาจะทำอย่างไร รู้หรือไม่แม้แต่หมอหลวงที่ถูกส่งไปก็ยังล้มตายกลับมาไม่รู้กี่สิบคน! จ้าวหว่านชิงเจ้าจะบอกว่าตนเองเป็นหมอที่เก่งกาจกว่าหมอหลวงหรือ!” เสียงทุ้มต่ำของเขาก้องสะท้อนในลานหน้าบ้าน ความเงียบอันหนักอึ้งปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง

จ้าวหว่านชิงเม้มริมฝีปากแน่นสีหน้ามีทั้งความลังเลและความเด็ดเดี่ยวประสานกันอยู่ นางสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตามั่นคง

“ไม่ว่าท่านจะพูดอะไรข้าก็จะไปเมืองหงตูเจ้าค่ะ”

คำพูดหนักแน่นนั้นดังก้องในใจของกู้ฮ่าวเทียน เขาจ้องมองสตรีตรงหน้าที่มีความดื้อดึงและไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใด ชายหนุ่มหลับตาลงชั่วครู่ราวกับต่อสู้กับความคิดในใจก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยเสียงหนักแน่น

“ถ้าเจ้าดื้อรั้นจะไปให้ได้เช่นนั้นข้าก็จะไปกับเจ้า”

จ้าวหว่านชิงได้ยินเช่นนั้นก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจเพราะไม่คาดคิดเลยว่าจะได้ยินคำตอบเช่นนี้ หญิงสาวรีบเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงทั้งตกใจทั้งห้ามปราม

“ท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้! เมืองหงตูไม่ใช่ที่ที่ผู้ใดควรเข้าไป หากท่านตามข้าเข้าไปแล้วเกิดเรื่องอันใดขึ้นมาข้ายิ่งไม่อาจรับผิดชอบได้”

กู้ฮ่าวเทียนเพียงปรายตามองนัยน์ตาคมนั้นสะท้อนความเด็ดเดี่ยวและดื้อรั้นไม่เกรงกลัวอันตรายไม่ต่างจากนาง

“หน้าที่ของข้าคือปกป้องคุ้มครองเจ้าให้ไปถึงเมืองหลวง ข้าย่อมไม่มีวันปล่อยให้เจ้าไปผู้เดียว”

คำพูดหนักแน่นดังสายฟ้าฟาดลงกลางใจของจ้าวหว่านชิง นางเผลอกัดริมฝีปากเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัวแววตาของจ้าวหว่านชิงสั่นไหวไปมาท้ายที่สุดนางก็เพียงถอนหายใจยาว ไม่ว่าจะมองอย่างไรการตัดสินใจของกู้ฮ่าวเทียนก็ดูช่างบ้าบิ่นสิ้นดีจนนางอดไม่ได้ที่จะคิดในใจว่า บุรุษผู้นี้ช่างโง่เขลาไร้สมองหรือแท้จริงแล้วกล้าหาญไม่กลัวตายกันแน่ถึงได้เลือกเดินตามนางไปยังสถานที่ที่แม้แต่หมอหลวงยังเอาชีวิตไม่รอดแบบนี้...