เหตุการณ์โรคระบาดในเมืองหงตู [1/2]

เหตุการณ์โรคระบาดในเมืองหงตู [1/2]

บรรยากาศหน้าเมืองหงตูเต็มไปด้วยความหดหู่และเงียบงัน ลมเย็นพัดพาเอากลิ่นอับชื้นคลุ้งมาพร้อมกับกลิ่นเหม็นจาง ๆ ของซากศพที่อยู่ภายในเมือง เสียงกาที่บินวนเหนือกำแพงเมืองดังแว่วมาเป็นระยะ ประตูเมืองสูงใหญ่ถูกปิดตายอย่างแน่นหนาด้านหน้ามีทหารยืนคุมเข้มใบหน้าแข็งกร้าวเหมือนกำแพงที่ไม่อาจสั่นคลอน

รถม้าที่กู้ฮ่าวเทียนบังคับมาอย่างช้า ๆ ค่อย ๆ หยุดลงตรงหน้าประตูเมือง จ้าวหว่านชิงก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าสงบแต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น นางเดินตรงเข้าไปยังทหารที่ยืนคุมอยู่เบื้องหน้าโดยมีร่างสูงใหญ่ของกู้ฮ่าวเทียนก้าวตามหลังอย่างเงียบขรึม

“เมืองหงตูตอนนี้เกิดโรคระบาด ถูกสั่งให้ปิดเมืองห้ามผู้ใดเข้าออก พวกเจ้ากลับไปเสียเถอะ” เสียงทหารหนุ่มเอ่ยอย่างแข็งกร้าวแววตาไร้ความปรานี

“ข้ารู้เจ้าค่ะ แต่ข้าเป็นหมอ ข้าอยากเข้าไปช่วยรักษาผู้คนในเมือง” หญิงสาวเอ่ยเสียงอ่อนน้อม

ทหารหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าด้วยสายตาประหลาดใจ

“สตรีงดงามเช่นนี้…เป็นหมอได้ด้วยหรือ” เขาพึมพำก่อนจะส่ายหน้า “แต่ต่อให้เจ้าเป็นหมอจริงข้าก็ไม่อาจให้เจ้าเข้าไปได้”

ใบหน้าของจ้าวหว่านชิงเริ่มแสดงความกังวล นางรู้ดีว่าหากไม่เข้าไปยังเมืองหงตูนอกจากจะไม่ได้ช่วยรักษาผู้คนแล้วนางยังพลาดโอกาสสำคัญที่จะเพิ่มค่าประสบการณ์เพื่อนำไปซื้อของในระบบ

กู้ฮ่าวเทียนที่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ เห็นสถานการณ์แล้วนึกว่าหญิงสาวจะยอมแพ้จึงเอ่ยเสียงเรียบ

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเรายอมแพ้ดีหรือไม่...”

ทว่าแต่คำพูดนั้นกลับทำให้จ้าวหว่านชิงรีบส่ายหน้า นางหันกลับไปมองทหารหนุ่มด้วยสายตาเว้าวอนที่อ่อนโยนจนใจคนแทบอ่อนตาม

“พี่ชาย...ข้าได้ยินว่าหมอในเมืองขาดแคลนยิ่งนัก ข้าเพียงตั้งใจจะช่วยจริง ๆ ได้โปรดให้ข้าเข้าไปเถอะนะเจ้าคะ”

แววตาอ้อนวอนนั้นทำให้หัวใจทหารหนุ่มสั่นไหวไปชั่วขณะจนเขาแทบจะเผลอพยักหน้าตามคำขอ ทว่าความรับผิดชอบในหน้าที่กลับบังคับให้เขาต้องแข็งใจตอบปฏิเสธ

“ข้าให้เจ้าเข้าไปไม่ได้หรอกน้องสาว...เหตุที่หมอขาดแคลนก็เพราะพวกเขาต่างล้มตายจากโรคระบาดแล้วทั้งสิ้น เจ้ายังสาวทั้งยังงดงามกลับไปเสียเถอะอย่านำชีวิตมาทิ้งที่นี่เลย”

จ้าวหว่านชิงที่ได้ยินเช่นนั้นยิ่งไม่ยอม ร่างบางก้าวไปด้านหน้าหนึ่งก้าวก่อนคว้ามือทหารหนุ่มขึ้นมาพร้อมจะอ้อนวอนอีกครั้ง

“พี่ชาย ขะ…”

ทว่ายังไม่ทันพูดจบประโยคร่างบางพลันถูกดึงกระชากออกไปด้านหลังอย่างแรง จ้าวหว่านชิงหันกลับไปก็พบใบหน้าเคร่งขรึมของกู้ฮ่าวเทียนที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

แววตาคมกริบฉายแววเย็นเยียบราวคมดาบมองทหารหนุ่มตรงหน้าราวกับเป็นศัตรู เพียงเพราะเห็นหญิงสาวยื่นมือจับชายอื่นเพื่ออ้อนวอนกู้ฮ่าวเทียนก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างแหลมคมบาดลึกอยู่ในอก ความรู้สึกไม่พอใจกับภาพตรงหน้าพลันปะทุขึ้นมาในใจ

“คุณชายกู้ท่านจะทำอะไร”

กู้ฮ่าวเทียนไม่ได้ตอบหญิงสาวทำเพียงควักหยกสลักที่พกติดตัวออกมาอย่างไม่ลังเลโยนใส่มือของทหารหนุ่ม ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเย็นเฉียบไร้ความปรานีออกมาเพียงคำสั้น ๆ

“เปิดประตู”

ทหารหนุ่มที่รับป้ายหยกไว้เงยหน้าขึ้นมองทันที ครั้นได้เห็นลวดลายบนหยกชัดเจนใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกจนลนลานรีบโค้งคำนับก่อนหันไปสั่งการทหารที่ยืนเฝ้าอยู่

“เปิดประตูเมืองเดี๋ยวนี้!”

ประตูเมืองหงตูค่อย ๆ เปิดออกทีละน้อย เสียงบานประตูไม้เก่าดังเอี๊ยดอ๊าดก้องสะท้อนในความเงียบงันราวกับเสียงคร่ำครวญของผู้คนที่ล้มตายไปแล้ว กลิ่นเหม็นคละคลุ้งโชยออกมาจากด้านในกลิ่นอับชื้นเจือเลือดและยาจีนเน่าเหม็นปะปนกันจนแทบอาเจียน

“คุณชายกู้…ท่านเป็นใครกันแน่”

กู้ฮ่าวเทียนที่ยืนเคียงข้างเพียงเหลือบตามองก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา

“ตอนนี้…คิดจะสนใจตัวตนของข้าแล้วหรือ”

หัวใจหญิงสาวสะท้านไปวูบหนึ่งแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยตอบเสียงฝีเท้าร้อนรนก็ดังใกล้เข้ามา ทหารหนุ่มวิ่งมาโค้งคำนับพลางเอ่ยอย่างร้อนรน

“พวกท่าน….เข้าไปด้านในได้แล้วขอรับ”

สายตาจ้าวหว่านชิงถูกดึงกลับมายังประตูเมืองที่ค่อย ๆ อ้าออกเต็มที่ ภาพที่อยู่อีกฟากฝั่งของประตูทำให้นางเผลอกลั้นลมหายใจ เมืองหงตูที่เคยรุ่งเรืองกลับเงียบสงัดราวเมืองร้าง ถนนหนทางไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้ามนุษย์มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านเศษใบไม้แห้งกับกลิ่นเหม็นที่รุนแรงขึ้นจนแทบข่มใจไม่ไหว หญิงสาวหันไปสบตากับกู้ฮ่าวเทียนอีกครั้งแววตาเต็มไปด้วยความลังเลและเป็นห่วง

“คุณชายกู้…ท่านแน่ใจจริง ๆ หรือที่จะเข้าไปกับข้า”

ชายหนุ่มสบตานางอย่างมั่นคงก่อนพยักหน้าโดยไร้ซึ่งความกลัวแม้แต่น้อย ใบหน้าคมเข้มสงบคล้ายทุกสิ่งตรงหน้าไม่อาจทำให้ใจเขาหวั่นไหว

จ้าวหว่านชิงเห็นเช่นนั้นจึงถอนหายใจเบา ๆ นางพยายามกดเก็บความรู้สึกในใจแล้วตัดสินใจใช้แผนการที่เตรียมมา

“ข้าลืมของสำคัญไว้บนรถม้า…พวกท่านรอสักครู่เถอะ”

ว่าจบร่างบางก็หมุนกายเดินกลับไปยังรถม้า ชายกระโปรงปลิวไหวไปตามแรงลมที่พัดมาจากเมืองด้านในร่างบอบบางเคลื่อนห่างออกไปทีละก้าวจนเหลือเพียงเงาอาภรณ์สีนวลตัดกับฉากหลังอันหม่นหมอง

กู้ฮ่าวเทียนยืนนิ่งอยู่กับที่แต่สายตาคมกริบจับจ้องไปยังแผ่นหลังเล็กนั้นอย่างไม่ละไปไหน ริมฝีปากเขาเหยียดยิ้มเล็กน้อย คล้ายใคร่รู้ว่าของสำคัญที่นางเอ่ยถึงแท้จริงแล้วคือสิ่งใดกันแน่

ภายในบนรถม้าที่เงียบงันมีเพียงจ้าวหว่านชิงนั่งอยู่ลำพัง หญิงสาวขยับริมฝีปากเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“เปิดร้านค้าระบบหมอเทวดา”

ทันใดนั้นเบื้องหน้าก็ปรากฏหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าลอยเคลื่อนขึ้นกลางอากาศ ดวงตาคู่สวยของนางกวาดแถบหมวดหมู่เรียงรายเป็นระเบียบ

[สมุนไพร] [ยาสำเร็จรูป] [อุปกรณ์การแพทย์] [สกิลการแพทย์]

นิ้วเรียวขาวราวหยกกดเลือกหมวดหมู่อุปกรณ์การแพทย์ ไม่นานรายชื่อสิ่งของแปลกใหม่ก็ปรากฏขึ้นทีละบรรทัด ทั้งเข็มเงิน เครื่องต้มยา กล่องยาสำเร็จรูป และอุปกรณ์การแพทย์อื่น ๆ

หน้ากากอนามัย 50 ค่าประสบการณ์

นางเม้มปากแน่นเล็กน้อยก่อนกดเลือกซื้อหน้ากากอนามัยสองชิ้น ไม่นานตรงหน้าก็เกิดแสงสีฟ้าพลันก่อร่างเป็นวัตถุจริง หน้ากากผ้าสีขาวสะอาดบรรจงปรากฏขึ้นบนฝ่ามือเรียว รูปทรงถูกปรับแต่งให้เหมาะสมกับยุคสมัยโบราณดูไม่ผิดแปลกหากจะใช้ในที่สาธารณะ ทว่าคุณสมบัติแท้จริงนั้นกลับสามารถป้องกันเชื้อโรคที่แพร่กระจายอยู่ในเมืองหงตูได้

[ค่าประสบการณ์คงเหลือของคุณ 0]

นัยน์ตาคู่สวยมองหน้าต่างของระบบที่บอกถึงจำนวนค่าประสบการณ์คงเหลือในระบบของนาง แม้จะเสียดายแต่สิ่งนี้ก็จำเป็นต่อสถานการณ์ในตอนนี้ หญิงสาวยกหน้ากากขึ้นสวมพลางถอนหายใจเบา ๆ ในแววตาเจือด้วยความโล่งอกผสมความมุ่งมั่น

“ไม่เป็นไรหรอกหลังจากรักษาชาวบ้านแล้วค่าประสบการณ์ก็จะเพิ่มขึ้นเอง”