เหตุการณ์โรคระบาดในเมืองหงตู [2/2]

เหตุการณ์โรคระบาดในเมืองหงตู [2/2]

ร่างบางก้าวลงจากรถม้าปลายรองเท้าสีอ่อนสัมผัสพื้นดินที่เย็นเยียบก่อนจะย่างเท้าเดินตรงไปหากู้ฮ่าวเทียนและทหารหนุ่มที่ยืนรออยู่หน้าประตูเมืองหงตู ใบหน้าของนางสงบนิ่งทว่าในดวงตากลับฉายแววจริงจัง เมื่อมายืนอยู่เบื้องหน้าของกู้ฮ่าวเทียนนางยื่นสิ่งที่อยู่ในมือให้เขา

“คุณชายกู้...ท่านสวมสิ่งนี้ไว้เมื่อเข้าไปในเมืองแล้วห้ามถอดออกเด็ดขาด” หญิงสาวกล่าวเสียงหนักแน่น “มันจะช่วยปกป้องท่านจากโรคระบาดได้”

กู้ฮ่าวเทียนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้ารับ เขายกมือรับหน้ากากมากางออกและสวมอย่างเชื่อฟังโดยไม่เอ่ยถามสิ่งใด หลังจากนั้นทั้งสามจึงก้าวเข้าไปในเมืองด้วยจังหวะก้าวที่แผ่วเบาทว่าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

บรรยากาศภายในเมืองหงตูในยามนี้เงียบงันราวกับเมืองร้าง ไร้เสียงผู้คนหรือแม้แต่เรือนร้านค้าที่เคยคึกคักบัดนี้มีเพียงลมเย็นที่พัดผ่านมาพร้อมกลิ่นเหม็นอับของศพและกลิ่นยาสมุนไพรที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศจนแทบหายใจไม่ออก

กู้ฮ่าวเทียนกวาดสายตาคมกริบสำรวจไปรอบ ๆ เมือง สีหน้าเคร่งขรึมราวกับกำลังครุ่นคิดบางสิ่ง ก่อนจะหันไปถามทหารหนุ่มผู้นำทางด้วยเสียงต่ำ

“ชาวบ้านในเมืองติดโรคระบาดทั้งหมดเลยหรือ”

ทหารหนุ่มแสดงสีหน้าเศร้าหมองทันที เขาหลุบตาลงเล็กน้อยก่อนเอ่ยตอบเสียงแผ่ว

“ขอรับ…ตอนแรกยังมีชาวบ้านบางส่วนที่ยังไม่ได้ติดโรค แต่พอมีคำสั่งให้ปิดเมืองทุกคนต้องอยู่ร่วมกันในในเมืองโรคระบาดจึงแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว”

จ้าวหว่านชิงที่เดินอยู่ข้างกู้ฮ่าวเทียนขมวดคิ้วแน่น นางเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าหนักใจ

“แล้ว...โรคระบาดนี้มีอาการป่วยอย่างไรบ้างหรือ”

ทหารหนุ่มถอนหายใจยาวราวกับแบกรับความเจ็บปวดไว้นานก่อนจะกล่าวช้า ๆ

“ตอนแรก…เลือดจะไหลออกจากจมูก เมื่อเวลาผ่านไปผู้ป่วยจะเริ่มไอและมีไข้สูงจนลุกจากเตียงไม่ได้ สุดท้ายก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดอยู่สองสามวันแล้วก็…ตายขอรับ”

คำบรรยายของทหารหนุ่มทำให้กู้ฮ่าวเทียนชะงักฝีเท้าไปชั่วขณะ เขาเหลือบมองจ้าวหว่านชิงทันที แววตานั้นเต็มไปด้วยความเป็นห่วงที่ไม่อาจซ่อนเร้นได้

“แล้วหมอหลวงที่ถูกส่งมาล่ะ” เขาเอ่ยขึ้นน้ำเสียงขรึมลงกว่าเดิม “ยังหาทางรักษาโรคระบาดนี้ไม่ได้เลยหรือ”

ทหารหนุ่มเงียบงันไปครู่หนึ่งพลางเหลือบมองใบหน้าของทั้งสองด้วยแววเจ็บปวดก่อนจะค่อย ๆ ส่ายศีรษะแล้วตอบอย่างสิ้นหวัง

“พวกเขาก็ทำเต็มที่แล้วเพียงแต่…โรคระบาดนี้ร้ายแรงเกินกว่าที่พวกเขาจะรับมือได้ขอรับ…”

หญิงสาวที่ได้ฟังคำบอกเล่าของทหารหนุ่มตระหนักได้ถึงความร้ายแรงของโรคระบาดที่กำลังแพร่กระจายอยู่ภายในเมืองหงตู สองเท้าเรียวใต้ชุดคลุมยาวสีนวลยังคงก้าวไปข้างหน้าด้วยความแน่วแน่ แม้ในใจจะเริ่มก่อตัวของความไม่สบายใจ

จ้าวหว่านชิงและกู้ฮ่าวเทียนเดินตามทหารหนุ่มผ่านตรอกซอกซอยอันเงียบงันกระทั่งมาถึงลานกว้างแห่งหนึ่งซึ่งถูกจัดให้เป็นสถานที่รักษาผู้ป่วย กลิ่นคาวเลือดเจือกลิ่นยาสมุนไพรฉุนเฉียวโชยตลบอบอวลตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวเข้าไปถึง ร่างบางชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะรวบรวมสติก้าวข้ามประตูไม้บานต่ำเข้าสู่ด้านใน

“ที่นี่คือสถานที่รักษาผู้ป่วยโรคระบาดขอรับ”

นัยน์ตาคู่สวยทอดมองภาพตรงหน้าเตียงฟางเรียงรายแน่นขนัดไปทั่วลานกว้าง ผู้ป่วยมากมายต่างนอนทอดร่างด้วยสภาพซูบผอม บ้างไอไม่หยุด บ้างนอนนิ่งไร้สติ เสียงครางเบาจากบางคนแทรกขึ้นเป็นระยะเสริมให้บรรยากาศยิ่งน่าหดหู่

“พวกเจ้ามาดูทางนี้หน่อยผู้ป่วยกระอักเลือดออกมาอีกแล้ว!”

“ผู้ป่วยทางนี้มีไข้สูงมากเลยเจ้าค่ะ!”

“ขอคนช่วยทางนี้หน่อย!”

เหล่าหมอและผู้ช่วยต่างวิ่งวุ่นไปมาระหว่างเตียงราวกับมดในรังที่กำลังแตกตื่น บางคนยกถ้วยยา บางคนเปลี่ยนผ้าชุบน้ำลดไข้ สีหน้าทุกคนเคร่งเครียดเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

และในขณะที่จ้าวหว่านชิงยังยืนเพ่งมองภาพความโกลาหลจู่ ๆ ตรงหน้าของนางก็ปรากฏหน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสของระบบพร้อมตัวอักษรที่คุ้นเคย

ติ้ง ติ้ง ติ้ง ติ้ง ติ้ง ติ้ง....

[ตรวจพบผู้ป่วย – หลิวซานเป่า อายุ 40 ปี]

[ตรวจพบผู้ป่วย – หลี่เอ๋อร์กง อายุ 38 ปี]

[ตรวจพบผู้ป่วย – หวังต้าเซิ่ง อายุ 25 ปี]

[ตรวจพบผู้ป่วย – เฉินเอ๋อร์เต้า อายุ 18 ปี]

[ตรวจพบผู้ป่วย – จางสื่อโถว อายุ 32 ปี]

[ตรวจพบผู้ป่วย – หูต้าไห่ อายุ 48 ปี]