สถานะ : ไม่สามารถรักษาได้ [1/2]

สถานะ : ไม่สามารถรักษาได้ [1/2]

สถานที่รักษาผู้ป่วยโรคระบาดในเมืองหงตูเต็มไปด้วยเสียงโกลาหล ผู้ป่วยนอนเรียงรายจนแทบไม่มีที่ให้ก้าวเดิน บ้างคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด บ้างนอนแน่นิ่งเหมือนรอความตาย กลิ่นคาวเลือดปะปนกับกลิ่นหนองเน่าจนชวนคลื่นไส้กลายเป็นบรรยากาศกดดันที่กดทับจิตใจทุกคนที่อยู่ในที่แห่งนี้

หวังซืออันหมอหลวงผู้รับผิดชอบดูแลสถานที่แห่งนี้ขมวดคิ้วแน่น มือเหี่ยวย่นยังคงจับชีพจรชายวัยกลางคนที่ร่างกายอ่อนแรงดวงตาของเขาปรือแทบปิดก่อนร่างจะสะท้านไอออกมาจนเลือดสดไหลทะลักเปรอะเปื้อนเสื้อผ้า หวังซืออันเห็นเช่นนี้ก็ได้แต่ถอนหายใจยาวปล่อยให้ความสิ้นหวังบีบหัวใจเขาอีกครั้ง

ชายชรารู้ดีว่าหมอจากเมืองหลวงที่ถูกส่งมาล้วนมีฝีมือแต่ทว่าโรคระบาดครั้งนี้กลับร้ายแรงเกินกว่าความรู้ที่พวกเขามี ทุกครั้งที่หวังซืออี้มองคนเจ็บล้มตายทีละรายเขาก็อดหวนนึกถึงคำพูดของเหล่าขุนนางในท้องพระโรงก่อนที่เขาจะถูกส่งมาที่นี่ไม่ได้

‘หากไม่อยากให้โรคแพร่ไปยังเมืองอื่นมีเพียงต้องเผาผู้ติดเชื้อทั้งหมด!’

ความคิดโหดร้ายเช่นนั้นกำลังกลายเป็นทางเลือกสุดท้ายจริงหรือ....

“ท่านหมอหวังข้าขอรบกวนเวลาสักครู่!”

ในขณะที่ความสิ้นหวังเกาะกุมหัวใจเสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง หวังซืออันหันขวับไปมองต้นเสียงพบทหารหนุ่มยืนหน้าเจื่อนข้างกายมีชายหญิงแปลกหน้าสวมผ้าคลุมหน้ายืนอยู่ด้วย คิ้วขาวขมวดแน่นรีบก้าวเข้าไปหาพวกเขาด้วยสีหน้าแข็งกร้าวก่อนจะตะโกนก้อง

“ข้าบอกแล้วมิใช่หรือห้ามพาผู้ใดเข้ามาที่นี่! เจ้ายังเห็นคนตายไม่พออีกหรือ!”

ทหารหนุ่มก้มหน้าด้วยความลนลานไม่รู้จะอธิบายอย่างไร แต่ก่อนที่เขาจะเอื้อนเอ่ยจ้าวหว่านชิงก็ก้าวออกมาเอ่ยกับชายชราน้ำเสียงของนางสงบแต่หนักแน่น

“อย่าต่อว่าเขาเลยเจ้าค่ะ เป็นข้าที่ดื้อรั้นจะเข้ามาที่นี่เอง”

สายตาของหมอชราหันมาจับจ้องหญิงสาวตรงหน้าแววตาเข้มค่อย ๆ อ่อนลง ก่อนจะเอ่ยออกมาน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม

“เจ้าเป็นใคร? รู้หรือไม่ว่าที่นี่คือที่ใด...หากไม่อยากตายก็รีบออกไปเสีย”

หญิงสาวที่ถูกขับไล่กลับไม่คิดถอยสักก้าว ร่างบางยืนนิ่งอย่างมั่นคงพลางเอ่ยตอบชายชราตรงหน้าเสียงชัด

“ข้าเป็นหมอในหมู่บ้านอันชุนนามว่าจ้าวหว่านชิงเจ้าค่ะ ได้ยินว่าเมืองหงตูเกิดโรคระบาดและหมอไม่พอ...ข้าจึงมาที่นี่เพื่อหวังช่วยเหลือ”

คำตอบนั้นทำให้หวังซืออันนิ่งงันไปชั่วขณะ คิ้วขาวเลิกขึ้นเล็กน้อยแววตามองหญิงสาวฉายความแปลกใจและไม่เชื่อครึ่งหนึ่ง

“เจ้า…เป็นหมอ?”

“เจ้าค่ะ...ข้าแม้จะมิได้มีวิชาแพทย์สูงส่งแต่มีใจอยากช่วยเหลือชาวบ้าน หากท่านหมอหวังเมตตา โปรดอนุญาตให้ข้าอยู่ที่นี่ด้วยเถิดเจ้าค่ะ” จ้าวหว่านชิงเอ่ยตอบชายชราพลางยอบกายลงอย่างนอบน้อม

หวังซืออันทอดสายตาไปยังผู้ป่วยที่นอนรอการรักษาอย่างสิ้นหวัง สุดท้ายเขาถอนหายใจยาวเพราะตอนนี้ที่นี่ก็ต้องการหมอเพิ่มจริง ๆ

“หากเจ้ามีใจจริงข้าก็ไม่อาจห้าม…แต่ข้าขอเตือนโรคระบาดนี้ยังไร้หนทางรักษา...หากติดแล้วก็มีเพียงนอนรอความตาย...เจ้ารู้แล้วยังจะอยู่หรือไม่?”

จ้าวหว่านชิงมองภาพตรงหน้า ทั้งคนไข้ที่ไอเป็นเลือด ทั้งเด็กเล็กที่ไข้ขึ้นตัวร้อนราวไฟ มือบางค่อย ๆ กำแน่นก่อนจะหันไปตอบชายชราด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ข้าจะอยู่รักษาผู้คนที่นี่เจ้าค่ะ”

คำพูดนั้นสะท้อนความมุ่งมั่นแท้จริงจนหวังซืออันถึงกับนิ่งงันไปอึดใจ ชายชราพยักหน้าอนุญาตก่อนสายตาของเขาก็หันไปยังชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่เงียบ ๆ ด้านหลังหญิงสาว

“แล้วเจ้าล่ะ…เป็นหมอเหมือนกันหรือ?”

กู้ฮ่าวเทียนส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงนุ่มหนักแน่น

“ข้าเป็นสามีของนาง”

สิ้นคำพูดทุกสายตาหันไปจ้องเขาพร้อมกัน ทั้งหมอชรา ทั้งทหารหนุ่ม และแม้แต่จ้าวหว่านชิงเอง

“เจ้าตามภรรยามาเช่นนี้ ไม่กลัวติดโรคระบาดหรือ?” หวังซืออันเอ่ยถามพลางขมวดคิ้ว

กู้ฮ่าวเทียนเพียงวางมือลงบนไหล่ของจ้าวหว่านชิงพลางเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่นไม่สั่นคลอน

“ข้าเชื่อในการตัดสินใจของภรรยาข้า....แม้ตัวข้าจะไม่มีความรู้ด้านการแพทย์แต่ข้าก็หวังว่าตนเองจะสามารถช่วยเหลือชาวบ้านได้แม้จะเป็นแค่เล็กน้อยก็ตาม”

คำพูดนั้นทำเอาหมอชราและทหารหนุ่มได้แต่ตะลึง มองเขาด้วยแววตาที่ปนทั้งความเวทนาและความขบขันในใจ บุรุษผู้นี้เป็นคนโง่ที่ไม่กลัวตายเพราะเชื่อในรักหรือว่าคนบ้าที่ศรัทธาในตัวภรรยาอย่างไร้เงื่อนไขกันแน่…

หลังจากนำทางชายหญิงทั้งสองมายังสถานที่รักษาโรคระบาดแล้วทหารหนุ่มก็กลับไปทำหน้าที่ของตน ด้านหมอหวังซืออันก็ทำหน้าที่นำทางจ้าวหว่านชิงและกู้ฮ่าวเทียนเดินลึกเข้าไปในสถานที่รักษาผู้ป่วยโรคระบาด กลิ่นยาสมุนไพรเจือจางปะปนกับกลิ่นอับชื้นของห้องหับที่ปิดทึบชวนให้รู้สึกหดหู่ยิ่งนัก ชายชราก้าวช้า ๆ แววตาหม่นหมองเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

“ที่นี่คือเรือนรักษาสำหรับผู้ป่วยอาการระยะแรก” เขาเอ่ยเสียงต่ำพลางชี้ไปยังคนไข้ที่นอนป่วยอยู่ไม่ถึงยี่สิบชีวิต

“โรคระบาดนี้เกิดขึ้นเกือบหนึ่งเดือนแล้วเหตุใดยังมีผู้ป่วยระยะแรกอยู่หรือเจ้าคะ?” จ้าวหว่านชิงเอ่ยถามน้ำเสียงบ่งบอกถึงความประหลาดใจพลางกวาดตามองรอบ ๆ

“ทุกคนที่ท่านเห็นที่นี่หาใช่ชาวบ้านไม่....พวกเขาเป็นหมอที่ถูกส่งมาจากเมืองหลวงเมื่อสองสัปดาห์ก่อน…เพราะต้องรักษาผู้ติดเชื้อสุดท้ายจึงติดโรคระบาดเสียเอง”

หวังซืออันเอ่ยออกมาน้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทุกถ้อยคำขมขื่นราวมีหนามทิ่มแทงหัวใจของเขา ชาชรามองคนไข้เหล่านั้นด้วยสายตาโศกเศร้าเพราะคนป่วยส่วนใหญ่ที่นอนอยู่ในห้องนี้คือลูกศิษย์ที่เขาเฝ้าอบรมสั่งสอนมาแทบทั้งสิ้น

“โรคระบาดร้ายแรงถึงเพียงนี้เหตุใดข่าวที่ส่งไปเมืองหลวงกลับกล่าวว่าได้ควบคุมสถานการณ์แล้ว?” กู้ฮ่าวเทียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วแน่นพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้ม

หวังซืออันที่ได้ฟังคำถามสะดุ้งเล็กน้อย สีหน้าของเขาหวั่นไหวประหนึ่งถูกเปิดโปงความลับบางอย่างสุดท้ายเลือกที่จะหลบสายตา

“ขะ…ข้าจะพาพวกท่านไปดูผู้ป่วยอาการรุนแรงแทนดีกว่า”

ชายชราเอ่ยเสียงร้อนรนไม่รอให้คนทั้งสองซักต่อก่อนจะรีบก้าวนำหน้าไปยังอีกเรือนราวกับต้องการกลบเกลื่อนความผิด

จ้าวหว่านชิงและกู้ฮ่าวเทียนที่เดินตามหลังต่างหันมาสบตากัน สายตาแลกเปลี่ยนความคิดโดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำใดออกมา ต้นเหตุของรายงานเท็จนั้นเกรงว่าจะเกี่ยวข้องกับชายชราตรงหน้าเป็นแน่...