เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 214
วันที่เผยแพร่:
2026-10-28 18:47:55หลินเวยยังคงยืนยันหลักเดิม ความสงสัยไม่ใช่หลักฐาน แม้แต่ตอนนี้ที่อันกุ้ยเฟยได้รับอำนาจมากขึ้น นาง
บทล่าสุด
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 219
หญิงชรายกกล่องไม้เล็ก ๆ ขึ้น “ด้วยตัวอักษรเพคะ”กล่องถูกตรวจอย่างละเอียดก่อนส่งถึงมืออันกุ้ยเฟย ข้างในไม่มีของมีค่า มีเพียงกระดาษหนึ่งแผ่นกับพู่กันขนาดเล็กข้อความบนกระดาษมีเพียงสามประโยคหากพระสนมต้องการไปไกลกว่าที่เป็นอยู่ กระหม่อมมีสิ่งที่พระสนมขาดและพระสนมมีสิ่งที่กระหม่อมไม่มีเสิ่นอันหรานอ่านจบก็หัวเราะเบา ๆ “เขาเขียนเหมือนพ่อค้า”ซ่งหมัวมัวตอบ “แม่ทัพกล่าวว่า เรื่องอำนาจก็คือการแลกเปลี่ยนอย่างหนึ่งเพคะ”“แล้วเขาต้องการอะไร”“แม่ทัพให้พระสนมถามกลับด้วยพระองค์เอง”เสิ่นอันหรานมองกระดาษครู่หนึ่ง ก่อนเขียนคำสั้น ๆ พูดให้ชัดซ่งหมัวมัวรับไป นางไม่ได้ออกจากวังทันที เพียงนำกระดาษไปยังห้องด้านข้างซึ่งมีระบบส่งข้อความผ่านคนสองชั้นที่กุ้ยจงเหยาเตรียมไว้หนึ่งชั่วยามต่อมา คำตอบก็กลับมา ครั้งนี้ยาวกว่าเดิม อันกุ้ยเฟยเปิดอ่านช้า ๆฮองเฮามีพระทัยของฮ่องเต้ มีระบบ มีคนของตำหนักคุนหนิง และมีชื่อเสียงในหมู่ข
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 218
แต่เสิ่นอันหรานไม่เชื่อเพราะนางต่างจากไทเฮา ต่างจากอดีตกุ้ยเฟย ต่างจากซูเฟย ต่างจากเต๋อเฟย นางไม่ใช่คนที่จะทิ้งหลักฐานง่าย ๆ ไม่ใช่คนใช้อารมณ์ ไม่ใช่คนที่เชื่อว่าตระกูลจะช่วยได้ทุกอย่าง และไม่ใช่คนที่คิดจะต่อสู้กับหลินเวยตรง ๆนางจะยิ้ม จะทำงาน จะทำทุกอย่างตามกฎ และในขณะเดียวกันก็จะค่อย ๆ ขยับหมากของตน ถ้าหลินเวยมองอยู่ ก็ให้มอง ตราบใดที่หาอะไรไม่พบ อีกฝ่ายก็ทำอะไรไม่ได้อันกุ้ยเฟยลุกขึ้น “หม่อมฉันรบกวนไทเฮามานานแล้ว สมควรกลับเพคะ”ไทเฮาไม่ห้าม “ไปเถิด”“ขอบพระทัยสำหรับคำเตือนเพคะ หม่อมฉันจะจำไว้” เสิ่นอันหรานคุกเข่า“เจ้าจะจำ” ไทเฮาตอบ “แต่ไม่ฟัง”อันกุ้ยเฟยยิ้ม “อย่างน้อยหม่อมฉันก็ได้รับพระเมตตาจากพระองค์แล้วเพคะ”“เราไม่ได้เมตตาเจ้า”“เช่นนั้นเหตุใดต้องเตือนหม่อมฉัน”คำถามนั้นทำให้ไทเฮาเงียบเล็กน้อยก่อนตอบ “เพราะเราเบื่อดูคนฉลาดทำเรื่องโง่”“หม่อมฉันจะพยายามไม่ทำให้พระองค์ผิดหวังเพคะ” อั
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 217
ไทเฮายิ้ม “คนหิวทุกคนมีสายตาเหมือนกัน ตอนแรกมองของที่อยู่ตรงหน้า พอได้มาแล้วก็มองของที่อยู่ไกลกว่า จากนั้นก็เริ่มคิดว่าทำไมของทุกอย่างถึงไม่เป็นของตน”“หม่อมฉันไม่ได้ต้องการทุกอย่างเพคะ”“ตอนนี้ วันนี้เจ้ายังพูดได้” อีกหนึ่งปีเล่า สองปี? ถ้าขุนนางเริ่มฟังเจ้า ถ้าสนมทั้งวังเริ่มมาหาเจ้า ถ้าคนข้างนอกเริ่มส่งคนมาขอความช่วยเหลือ ถ้าเจ้าพบว่าสามารถเปลี่ยนชีวิตคนด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว วันนั้นเจ้าจะยังพูดว่าพอหรือ” ไทเฮาตอบเสิ่นอันหรานไม่ตอบเพราะสิ่งที่ไทเฮาพูด นางเริ่มสัมผัสมันแล้ว เพียงไม่กี่วันหลังได้เป็นกุ้ยเฟย ผู้คนก็เปลี่ยนท่าที คนที่เคยไม่มองกลับเข้ามาประจบ คนที่เคยให้รอ วันนี้กลับถามว่าต้องการอะไร แม้แต่นางเองก็ยอมรับว่าอำนาจมีรสชาติที่น่าหลงใหลแต่เสิ่นอันหรานไม่คิดว่าตนจะเหมือนไทเฮาตรงนี้เองที่ทำให้คำเตือนของอีกฝ่ายไม่สามารถเข้าถึงใจทั้งหมด เพราะในสายตาของนาง ไทเฮาคือผู้แพ้ ผู้หญิงที่เคยมีอำนาจทั้งวังแต่สุดท้ายเสียทุกอย่างเพราะเลือกเดินหมากผิด คนที่แพ้ย่อมมองสิ่งต่าง ๆ ด้วยความหวาดระแวง คนที่ถูกอำนาจทำร้ายย
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 216
“เพราะวังนี้ไม่ใช่สถานที่มงคลสำหรับคนที่ไม่รู้จักพอ”“หม่อมฉันจะจำไว้เพคะ”“เจ้าพูดว่าจะจำ แต่สีหน้าเจ้าไม่ได้เชื่อ”“ไทเฮาทรงคิดว่าหม่อมฉันต้องการอะไรหรือเพคะ” เสิ่นอันหรานสบตาไทเฮา“นั่นสิ ตอนเป็นอันผิน เจ้าอยากให้คนมองเห็น ตอนเป็นอันเฟย เจ้าอยากมีอำนาจทำงาน ตอนเป็นกุ้ยเฟย เจ้าคงอยากรักษาสิ่งที่มี” พระนางตอบช้า ๆเสิ่นอันหรานนิ่ง“แล้วหลังจากรักษาได้ล่ะ” ไทเฮาถาม“หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ”“แต่เราทราบ” พระนางวางถ้วยชาลง เสียงก้นถ้วยแตะโต๊ะเบามากแต่ในห้องเงียบจนได้ยินชัด ไทเฮามองเสิ่นอันหรานตรง ๆ ไม่มีการอ้อมค้อม ไม่มีการใช้คำเปรียบ ไม่มีการเปิดทางให้นางหลบด้วยคำตอบสวยงามเหมือนที่หลินเวยเคยทำ พระนางถามเพียงประโยคเดียว“เจ้าอยากเป็นฮองเฮาหรือ”เสิ่นอันหรานแข็งค้าง สาวใช้ที่อยู่ด้านหลังแทบหยุดหายใจ คำถามนี้ หากเป็นคนอื่นพูด อาจเรียกได้ว่าเป็นการใส่ร้ายแต่คนที่ถามคือไทเฮา ผู้หญิงที่ไม่มีอำนาจพอจะปลดหรือแต่งตั้งใครอ
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 215
“ฮองเฮาทรงมอบโอกาสให้หม่อมฉันมากเพคะ” เสิ่นอันหรานไม่ได้แสดงปฏิกิริยา“เรารู้” ไทเฮายกชา “อันผิน อันเฟย อันกุ้ยเฟย ขึ้นเร็วทีเดียว”“หม่อมฉันโชคดีเพคะ”“อย่าพูดคำที่เจ้าเองก็ไม่เชื่อ เจ้าคิดจริงหรือว่าตัวเองขึ้นมาถึงตรงนี้เพราะโชค” ไทเฮาวางถ้วยเสิ่นอันหรานเงียบเล็กน้อย “ไม่ทั้งหมดเพคะ”“ดี คนที่รู้ว่าตัวเองเก่งยังน่าสนใจกว่าคนที่เก่งแล้วแกล้งทำเป็นไม่รู้” ไทเฮามองนาง“แต่คนที่คิดว่าตัวเองเก่งเกินไปก็มักตายเร็วเพคะ” เสิ่นอันหรานยิ้ม“เจ้ารู้เรื่องนี้ด้วย?”“เห็นตัวอย่างมาไม่น้อยเพคะ”ไทเฮาเลิกพระขนง อดีตสนมชั้นสูงหลายคนล้มลงต่อหน้าต่อตาเสิ่นอันหรานจริง ซูเฟย อดีตกุ้ยเฟย เต๋อเฟย เจาอี๋ เหม่ยเหริน ทุกคนเคยมีอำนาจมากกว่านางและทุกคนต่างคิดว่าตนแข็งแกร่งพอแต่วันนี้คนที่ยังอยู่กลับเป็นสนมตัวเล็กที่ไม่มีใครสนใจในตอนแรกไทเฮาถาม “ตอนพวกนางแย่งกัน เจ้าทำอะไร”“อยู่เงียบ ๆ เพคะ&rdq
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 214
หลินเวยยังคงยืนยันหลักเดิม ความสงสัยไม่ใช่หลักฐาน แม้แต่ตอนนี้ที่อันกุ้ยเฟยได้รับอำนาจมากขึ้น นางก็จะไม่เปลี่ยนกฎเพื่อจัดการอีกฝ่ายชิงหลัวมองรายงาน “ถ้านางเกี่ยวจริง พระองค์จะเสียใจหรือไม่เพคะที่เป็นคนเสนอให้นางขึ้นเป็นกุ้ยเฟย”“เสียใจคงมีแต่ไม่เสียใจที่ให้โอกาส” หลินเวยคิดเล็กน้อย“เหตุใดเพคะ”“เพราะตอนข้าให้ นางสมควรได้รับ ถ้าวันหนึ่งนางใช้สิ่งที่ได้ไปทำผิด ความผิดนั้นเกิดในวันนั้น ไม่ได้ทำให้ความยุติธรรมที่ข้ามอบให้วันนี้กลายเป็นความผิด” หลินเวยตอบชิงหลัวพยักหน้าหลินเวยปิดรายงาน “คนเราต้องรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองเลือก รวมถึงข้า รวมถึงอันกุ้ยเฟย”ทั้งสองตำหนักจึงยังสว่างอยู่ในคืนเดียวกัน ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังตามหาความจริง ส่วนผู้หญิงอีกคนกำลังพยายามหนีจากความจริงในใจตนเองยามดึกผ่านไป เสิ่นอันหรานยังไม่หลับ นางลองกลับไปนอนอีกครั้ง แต่ไม่นานก็ลุกขึ้น พยายามอ่านหนังสือ อ่านไม่รู้เรื่อง พยายามตรวจบัญชี ตัวเลขกลับผ่านตาโดยไม่เข้าหัว สุดท้ายจึงกลับมายืนตรงหน้าต่างอีกครั้ง
บางทีคุณอาจจะชอบ
ชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม
จันทร์ส่องแสง44.8K viewsข้ามภพมาเป็นภรรยาอัปลักษณ์แสนร้ายกาจ
ดอกท้อในสายลม44.7K viewsทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา25.5K viewsคุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ
ต้นไม้แห้ง33.8K viewsโปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม
นามปากกาหมึกบ้านสวน105 viewsชาติสองนี้ขอเป็นแม่ที่ดี ไม่ขอเป็นภรรยาที่ใครรัก
moonlight -mini28 viewsชาตินี้ข้าไม่ต้องการท่านแล้ว
คุณยายจิ้งจอก2.9K viewsไหนว่าเกลียดข้า ไยท่านอ๋องไม่ยอมหย่า!
แคลร์ออสติน308 views
