LOGINShare
แข็งข้อ
publish date:
2026-11-02 22:19:43“คชา! ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น...”
(ไม่ต้องมาสาดคำพูดแย่ๆ ใส่ผมหรอกสิตางค์ แล้วก็ไม่ต้องมายุ่งกับชีวิตผมด้วย คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าไม่อยากให้ผมทำงานให้บริษัท ไม่อยากให้ทำอะไรพังอีก ตอนนี้ผมก็ออกมาแล้วไง เงินบริษัทของคุณ บัตรเครดิตของคุณ ผมก็ไม่ได้แตะเลยสักบาท! แล้วจะโทรจิกโทรตามผมทำไมอีก) น้ำเสียงของคชาธรเต็มไปด้วยความประชดประชัน และประกาศความทระนงตนชัดเจน
สิตางค์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ เธอพยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงอย่างที่ไม่ค่อยได้ทำบ่อยนักในชีวิตคู่
“ที่ฉันโทรตาม... ก็เพราะคุณเป็นสามีฉันไงคชา คุณหายหัวไปครึ่งเดือนโดยไม่บอกใครเลยนะ” หญิงสาวเว้นจังหวะ นัยน์ตาไหวระริก
“เอาเถอะ... กลับบ้านเถอะคชา เรื่องที่บริษัทวันนั้นฉันยกโทษให้คุณแล้ว รีบกลับมาเคลียร์งานซะ”
คำว่า ‘ฉันยกโทษให้คุณแล้ว’ แทนที่จะทำให้คชาธรซาบซึ้ง มันกลับยิ่งสุมไฟในอกของชายหนุ่มให้โหมกระหน่ำ
สิตางค์ยังคงเป็นสิตางค์ วันยังค่ำเธอก็ยังมองไม่เห็นความผิดของตัวเอง ยังคงนั่งอยู่บนหอคอยงาช้างทำตัวเป็นผู้พิพากษาคอยประทานอภัยให้คนนั้นคนนี้อยู่เสมอ
แต่จังหวะนั้นเอง คชาธรก็สะดุดใจกับคำพูดก่อนหน้าของเธอ ชายหนุ่มเบิกตากว้าง หันไปมองมุกดาที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงข้างๆ ด้วยความระแวงทันที
‘ฉันให้คนตามสืบคุณแล้วนะ ว่าคุณบินไปพม่า’ เขาเพิ่งจะเข้าใจ สิตางค์ส่งคนตามสืบเขา! คชาธรเริ่มเหงื่อซึมกุมโทรศัพท์แน่น ถ้าผู้หญิงฉลาดเป็นกรดอย่างสิตางค์สืบลึกลงไปมากกว่านี้ มีหวังเรื่องของมุกดาและบ้านเล็กที่ชานเมืองต้องแตกแน่ และที่สำคัญ ดีลธุรกิจสีเทาที่เขากำลังหว่านเม็ดเงินลงทุนไปอาจจะพังพินาศ เพราะบารมีของเมียหลวง ชายหนุ่มรีบปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงทันทีเพื่อตัดตอนความสงสัย
(ผมมาเที่ยว... มาพักผ่อนสมอง เคลียร์ความเครียดเฉยๆ)
“คิดยังไงไปเที่ยวพม่า เงินที่เม้มไว้มีแค่นั้นหรือไง”
(อืม)
“งั้นก็ตามใจ รีบกลับมาล่ะ อย่าให้ฉันต้องบินตามไป”
(ไม่ต้องตามมา แล้วก็ไม่ต้องส่งคนตามหาตามสืบผมให้มันวุ่นวายหรอกสิตางค์ ผมไม่ได้ก่อเรื่องอะไรที่ไหนทั้งนั้นแหละ อีกสองวันผมก็กลับไทยแล้ว)
“อีกสองวันจะกลับแน่ใช่ไหม” สิตางค์ถามย้ำ น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินคำยืนยัน
(เออ บอกว่ากลับก็กลับสิ น่าจะกลับบ้านนั่นแหละ แค่นี้นะ) ชายหนุ่มกดตัดสายไปทันที ทิ้งให้สิตางค์ยืนถือโทรศัพท์ค้างอยู่กลางห้องนอนใหญ่
หญิงสาวลดมือลงพลางถอนหายใจยาว ความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดสองสัปดาห์จางหายไปจนหมดสิ้น
เธอยกมือขึ้นลูบอกตัวเองเบาๆ อย่างรู้สึกโล่งใจ อย่างน้อยสามีของเธอก็ยังปลอดภัยดี และกำลังจะกลับบ้านในอีกสองวัน ความมั่นใจในอำนาจของตัวเองกลับมาเต็มร้อยอีกครั้ง
สิตางค์คิดว่าสามีแค่หนีไปเที่ยวประชดชีวิตและที่ไปพม่าเพราะหยิ่งจะไม่ใช้เงินจากเธอ แต่ตัวเองก็ไม่ได้มีเงินเยอะนักหนา เดี๋ยวพอกลับมาเจอกันเธอก็แค่คุมเข้มไม่ให้เขาออกนอกลู่นอกทางอีก
เธอไม่รู้เลยว่า... อีกสองวันที่คชาธรยอมกลับมา ไม่ใช่เพราะยอมจำนน
แต่เขาคือกำลังจะกลับมาสวมหน้ากากสามีผู้ยอมสยบ เพื่อซ่อนมุกดาเอาไว้ เขาทำเพื่อปกป้องมุกดา ไม่ใช่เพื่อเธอ
ภายในห้องนอนกว้างของโรงแรมหรูที่เมียนมา บรรยากาศแห่งการร่ำลากำลังอบอวลไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
คชาธรยืนนิ่งอยู่กลางห้องขณะที่ร่างบอบบางของมุกดาขยับเข้ามาสวมกอดเขาจากทางด้านหลัง ใบหน้าหวานซบลงกับแผ่นหลังกว้าง มือบางกระชับอ้อมกอดแน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือไปแล้ว ผู้ชายตรงหน้าจะหายลับไปตลอดกาล
“พี่คชาต้องกลับแล้วจริงๆ เหรอคะ” น้ำเสียงหวานใสแผ่วเบาและสั่นเครือเล็กน้อย
Latest chapter
เกิดใหม่ในร่างชู้ นอนคุย
สิตางค์ไม่ได้ตอบคำถามในทันที เธอทำเพียงแค่ดันจานอาหารตรงหน้าออกห่างตัว ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วยกมือขึ้นปิดหน้า สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาที่ทำท่าจะไหลร่วงลงมาอีกรอบ“ฉันอยู่ไม่ไหวแล้วแก... มันเจ็บ เจ็บจนแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว” น้ำเสียงของสิตางค์สั่นเครือ ละทิ้งหน้ากากประธานสาวผู้ทรงอำนาจ เหลือเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังแตกสลาย“คชาเขาไม่คุยกับฉันเลยนิชา เดินผ่านเหมือนฉันเป็นธาตุอากาศ แยกห้องนอนเด็ดขาด เช้าก็หนีไปทำงานก่อน ดึกดื่นค่ำมืดกว่าจะกลับบ้าน พอฉันพยายามจะชวนคุยดีๆ เขาก็ตอกกลับมาด้วยคำพูดประชดประชัน คำพูดที่ฉันเคยใช้พูดกับเขา” นิชามองเพื่อนด้วยความสงสาร มือเรียวเอื้อมไปกุมมือบางของสิตางค์ไว้แน่น“แกเปิดใจเล่าให้ฉันฟังละเอียดๆ หน่อยได้ไหม เผื่อฉันจะช่วยคิดหาทางออกให้” สิตางค์พยักหน้ารับช้าๆ น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงอาบแก้ม เธอยอมเปิดใจเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด ตั้งแต่เขากลับมา เรื่องบนรถสปอร์ตในคืนนั้น จนถึงเมื่อเช้านี้ ให้นิชาฟังทุกคำพูด ทุกความเคียดแค้นและปมด้อยที่คชาธรระเบิดใส่เธอจนเถียงไม่ออก“ฉันเพิ่งรู้ตัว... เพิ่งรู้ตัวจริงๆ ว่าฉันรักคชามากขนาดไหน” สิตา
เกิดใหม่ในร่างชู้ ห่วงเหรอ
“ห่วงงั้นเหรอ?” คชาธรแค่นหัวเราะในลำคอ ยิ่งได้ยินคำว่าห่วงจากปากของเธอ เขายิ่งรู้สึกสมเพช“แล้วคุณได้บอกคนอื่นเค้าไหมล่ะสิตางค์... ว่าที่ผมต้องหนีหายหัวไปตั้งครึ่งเดือน เป็นเพราะผมถูกคุณด่า ถูกคุณย่ำยีศักดิ์ศรีเหมือนหมากลางห้องทำงานน่ะ!”“คชา!”“อ้อ... ลืมไป” คชาธรเหน็บแนมกลับทันควัน แววตาจ้องมองถนนเบื้องหน้าด้วยความเย็นชาบาดลึก“คนอย่างผมมันไม่มีสิทธิ์โกรธ ไม่มีสิทธิ์รู้สึกน้อยใจ หรือรู้สึกอะไรทั้งนั้นแหละในบ้านหลังนี้ ต่อให้คุณจะด่าจะว่าผมกลางที่ประชุมต่อหน้าพนักงานนับร้อยผมก็ต้องทน ทนก้มหน้ารับความปากร้ายของคุณ เพราะผมมันต่ำต้อยกว่าคุณ ขาดคุณไปผมและครอบครัวก็มีแต่จะรอวันเจ๊งอย่างที่คุณว่าไว้ไม่มีผิด!”“...”“เงินที่คุณหามา รถหรูที่คุณซื้อให้ บ้านช่องที่คุณให้ซุกหัวนอน... มันค้ำคอผมอยู่ใช่ไหม สิตางค์” น้ำเสียงของคชาธรแปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบแต่มันกลับสั่นเครือด้วยปมด้อยที่อัดแน่นมาเป็นสิบปี“เพราะงั้นคุณจะพูดจาแย่ๆ ใส่ผมยังไงก็ได้ จะสั่งให้ผมซ้ายหันขวาหันยังไงก็ได้ใช่ไหม” สิตางค์อ้าปากจะเถียง แต่คำพูดทั้งหมดกลับจุกอยู่ที่ลำคอจนเถียงไม่ออกใบหน้าสวยถอดสี แววตาที่เคยทรงอำนาจตอนนี้สั่นระ
เกิดใหม่ในร่างชู้ ยอมอ่อนให้แล้ว
ผู้ชายที่เธอเคยตราหน้ามาตลอดว่าเป็นคนห่วยแตก เป็นคนเหยาะแหยะไม่ได้เรื่อง และไม่มีวันเดินหนีไปจากชีวิตของเธอได้สามวันผ่านไปหลังจากคืนที่คชาธรแยกห้องนอน บรรยากาศภายในคฤหาสน์หลังใหญ่กลับยิ่งอึดอัดเย็นยะเยือก จนแทบหายใจไม่ออกสิตางค์พยายามจะหาโอกาสเข้าหาและพูดคุยกับเขาด้วยท่าทีที่อ่อนลง แต่กลับกลายเป็นว่าทุกความพยายามของเธอ ยิ่งทำให้คชาธรสร้างกำแพงหนาขึ้นมาขวางกั้นเอาไว้จนเธอไม่สามารถก้าวข้ามไปได้เลยตอนเช้าวันถัดมาหลังจากที่เขาแยกห้องนอน สิตางค์ตั้งใจตื่นแต่เช้าตรู่มานั่งรอที่โต๊ะอาหารเพื่อหาเรื่องชวนเขาคุยตอนมื้อเช้า ทว่าคชาธรกลับเลือกที่จะหนีออกจากบ้านไปทำงานก่อนเวลา ทั้งที่เขาจะเข้างานกี่โมงก็ได้พอมาตอนเย็นเธอนั่งรอจนกับข้าวเย็นชืด เขาก็กลับบ้านดึกดื่นค่ำมืดพอนิ้วแตะเข็มนาฬิกาบอกเวลาเกือบเที่ยงคืน คชาธรอ้างหน้านิ่งว่าต้องเคลียร์งานที่คั่งค้าง แต่สิตางค์รู้ดีอยู่แก่ใจ... เขาก็จงใจหลบหน้าเธอชัดๆจนกระทั่งวันนี้ วันที่มีนัดทานข้าวเย็นร่วมกันที่บ้านใหญ่ของคชาธร ซึ่งเป็นข้อบังคับที่ครอบครัวของเขาตั้งขึ้นมาเพื่อกระชับความสัมพันธ์สิตางค์นั่งเงียบอยู่เบาะข้างคนขับ ขณะที่คชาธรทำหน้าที่คนขับ
เกิดใหม่ในร่างชู้ ครั้งแรกในรอบสิบปี
“มุก แค่นี้ก่อนนะ สิตางค์มาตามแล้ว เดี๋ยวพี่โทรหาใหม่นะ”(ค่ะพี่คชา มุกจะรอนะคะ) คชาธรกดตัดสายทันทีด้วยความหงุดหงิดและไม่พอใจเขาเก็บโทรศัพท์ซุกซ่อนไว้ในกระเป๋ากางเกงอย่างมิดชิด ก่อนจะรีบเปิดฝักบัวอาบน้ำลวกๆ เพื่อให้เนื้อตัวเปียกปอนสมจริง ชายหนุ่มใช้เวลาไม่ถึงสามนาทีก็กระชากประตูห้องน้ำเปิดออก เดินก้าวเท้าออกมาด้วยสีหน้าบึ้งตึงและอารมณ์หงุดหงิดฉุนเฉียวอย่างเห็นได้ชัด“จะเคาะจิกอะไรนักหนาสิตางค์! คนจะอาบน้ำปลดทุกข์ปวดท้อง วุ่นวายจริง!” สิตางค์มองท่าทางกระฟัดกระเฟียดของสามีแล้วขมวดคิ้วมุ่นความตั้งใจที่จะพูดดีๆ ในตอนแรกเกือบจะปลิวหายไปทันที แต่เธอข่มอารมณ์เอาไว้ สูดหายใจลึก ขยับก้าวเข้าไปหาคชาธร ยื่นมือไปหมายจะช่วยเช็ดผมที่เปียกชื้นให้เขา“ก็เห็นเข้าไปตั้งนานแล้ว นึกว่าเป็นอะไรไป... นี่คชา ฉันพยายามจะคุยกับคุณดีๆ แล้วนะ ทริปพม่าเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยไหม อารมณ์ดีขึ้นหรือยัง” น้ำเสียงของสิตางค์อ่อนลงกว่าปกติมาก ท่าทางและสายตาของเธอยอมลงให้เขาเต็มที่อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนแต่คชาธรกลับเบี่ยงตัวหลบสัมผัสจากมือของเธออย่างไม่ใยดี เขาเดินเลี่ยงไปหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ในตู้ออกมาใส่ สลัดผ้าขนหนูทิ้งล
เกิดใหม่ในร่างชู้ หมางเมิน
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวขึ้นห้องก่อน เหนื่อย อยากพักผ่อน” พูดจบคชาธรก็ก้าวเท้าเดินผ่านร่างของสิตางค์ไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง หรือหยุดรอฟังคำสั่งเหมือนทุกที เขาเดินหนีขึ้นบันไดไปแบบไม่ใยดี ทิ้งความเงียบงันให้ขยายตัวปกคลุมห้องโถงกว้างสิตางค์ยืนนิ่งอยู่กับที่ มือบางที่วางอยู่บนพนักโซฟากำเข้าหากันแน่น หัวใจของเธอวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูกมันเป็นครั้งแรกในรอบสิบปี... ที่เธอรู้สึกถึงความห่างเหินอย่างรุนแรงระหว่างตัวเองกับสามี ปกติเวลาทะเลาะกัน คชาธรจะแสดงอาการฟึดฟัด โกรธเกรี้ยว หรือไม่ก็ยอมก้มหน้าเงียบรับคำด่าแต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอแท้ๆ ส่งเสียงพูดคุยกับเธอประโยคต่อประโยค แต่สิตางค์กลับรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ลอยห่างออกไปไกลแสนไกล... ไกลจนเธอเอื้อมมือไปคว้าไว้ไม่ถึงความมั่นใจเต็มร้อยที่เคยมีว่าคุมผู้ชายคนนี้อยู่หมัด เริ่มสั่นคลอนเป็นครั้งแรกโดยที่เธอเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าเพราะอะไรคชาธรรีบจ้ำเท้าขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนใหญ่ ทันทีที่ประตูปิดลง เขาวางกระเป๋าเดินทางใบย่อมไว้ข้างเตียงอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเดินดิ่งเข้าห้องน้ำไป ชายหนุ่มกดล็อกประตู ขยับไปเป
เกิดใหม่ในร่างชู้ กลับมาได้ซะทีนะ
“ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาที่มุกได้ดูแลพี่คชา มุกมีความสุขมากเลยค่ะ... สุขจนมุกนึกกลัวว่าถ้ากลับไปถึงไทยแล้ว ทุกอย่างมันจะกลายเป็นแค่ความฝัน” คำพูดตัดพ้อแสนซื่อ ไร้จริตของหญิงสาว ทำให้อกซ้ายของคชาธรกระตุกวูบ ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมาหาเธอ ดึงร่างน้อยเข้ามาโอบกอดตอบอย่างทะนุถนอม มือหนาลูบเส้นผมนุ่มสลวยเบาๆ เพื่อปลอบประโลม“ไม่เอาน่ามุก ไม่คิดมากสิครับ” คชาธรเชยคางมนขึ้นมา สบตาคู่โศกที่บัดนี้มีน้ำตาคลอหน่วย“พี่เองก็มีความสุขมากเหมือนกัน พี่อยากอยู่กับมุกทุกวันแบบนี้เลย”“มุกรู้ค่ะว่ามุกไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร แต่พอคิดว่าพี่คชาต้องกลับไปหา... ไปหาคนทางนั้น มุกก็อดใจหายไม่ได้” เด็กสาวหลบสายตาต่ำ ท่าทางหวาดกลัวและเจียมเนื้อเจียมตัวของเธอ ยิ่งสุมไฟแค้นและไฟราคะในตัวชายหนุ่มให้ปะทุคชาธรกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น แววตาเเป็นเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยวและแข็งกร้าวขึ้น เมื่อคิดถึงใบหน้าเย่อหยิ่งของสิตางค์“เชื่อใจพี่นะมุก ขอเวลาให้พี่อีกหน่อย พี่จะรีบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย เพื่อให้เราสองคนได้มาอยู่ด้วยกันจริงๆ สักที พี่จะไม่ยอมให้ใครมาชี้นิ้วสั่งชีวิตพี่อีกต่อไปแล้ว” เขากดจูบลงบนหน้าผากมนของหญิงสาวเนิ่นน
You May Also Like
Undisclosure
Jes/JinMingZin/Quendaya/ThisDamnSoul 4.2K viewsซ่งหลิง เป็นคู่หมั้นของรัชทายาทช่างยากลำบากยิ่งนัก
ซูเล่อเหยียน2.0K viewsเมื่อฉันเข้าสู่ร่างนางร้าย
มูมูมิ2.0K viewsเยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ
สุขนิรันดร์2.8K viewsสตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง คือฉายาที่ข้าปั้นแต่ง
ซูเล่อเหยียน4.4K viewsอั้นจิ่ว ข้าจะเป็นชาวนาผู้ไร้พ่าย
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ995 viewsThe Despair Stage
Mila Lamunwhip111 viewsสามีชั่วช้าหวนคืน
กัญจารีย์1.1K views
