บทที่ 13

ชายหนุ่มตอบห้าว ๆ และตั้งคำถามห้วน ๆ ในขณะที่คนฟังมองเขาอย่างทึ่ง ๆ อัญมณีมองหน้าผู้พูดชัด ๆ นี่หรือคือ ฮอฟมันน์ แม็คเคลน ลูกชายคนเดียวของไมค์ แม็คเคลน มหาเศรษฐีที่เลี้ยงดูเธออย่างดีในตอนนี้ หญิงสาวรู้เพียงว่าเขาเป็นนาวิกโยธินอยู่ในกองทัพเรือสหรัฐ ไม่นึกว่าเขาจะเป็นบุรุษหน้าตาหล่อเหลารูปร่างหนาใหญ่กำยำและเต็มไปด้วยเสน่ห์ร้ายกาจมากกว่าที่คิดไว้

“มีธุระอะไรด่วนหรือคะ มาเสียดึกป่านนี้ ถ้ามีอะไรจะฝากฉันไว้ก็ได้นะคะแล้วฉันจะไปเรียนท่านให้”

“คงไม่จำเป็น! ผมอยากคุยกับพ่อเป็นการส่วนตัวเพราะเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคนนอก”

คำกล่าวที่ไม่ยี่หระต่อความรู้สึกของคนฟังนั้นทำให้อัญมณีจำต้องเก็บความขุ่นใจเอาไว้ในขณะเดียวกันที่ฮอฟมันน์มองผู้หญิงตรงหน้าแล้วไพล่คิดไปถึงบุษราคัม ชายหนุ่มเพิ่งเห็นอัญมณีครั้งแรกใกล้ ๆ ซึ่งไม่มีส่วนใดของสองพี่น้องแตกต่างกันมากนัก

ทั้งร่างเล็กบอบบางและใบหน้างดงามฉาบฉายด้วยความละมุนละไมในวิถีของสตรีเพศ ผิดแต่แววตาของคนตรงหน้าดูจัดจ้านลึกล้ำแม้อาบด้วยเสน่ห์หากก็เหมือนมีบางสิ่งแอบแฝง แต่ถึงอย่างไรดู ๆ ไปแล้วนางแบบสาวชาวไทยสวยถึงขนาดนี้เองที่ทำให้พ่อของเขาหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น

“ใครมาน่ะ จูเวล” เสียงกังวานที่แทรกขึ้นมาทำให้ทั้งฮอฟมันน์และอัญมณีหันไปยังบุรุษร่างสูงใหญ่วัยเลยกลางคนในชุดเสื้อคลุมผ้าไหมสีทองซึ่งก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าคนทั้งสอง

“แม็กซ์! นี่แกกลับจากบาฮามาสตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่าโครงการสร้างหุ่นยนต์เติมเชื้อเพลิงให้ดาวเทียมของนาซ่าที่แกบอกฉันว่าจะเอาไปสานต่อสำเร็จแล้ว”

ไมค์เข้าไปตบบ่าลูกชายคนเดียวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสก่อนจะตวัดแขนโอบไหล่นางแบบสาวที่ยังมองชายหนุ่มไม่วางตา

“จูเวล...นี่ฮอฟมันน์ ลูกชายที่ฉันเคยเล่าให้เธอฟังยังไงล่ะว่าเป็นนาวิกโยธินอยู่ในกองทัพเรือสหรัฐ แต่ตอนนี้ออกมาช่วยฉันบริหารเอ็ม. ซี. เด็กเตอร์ คอร์ป เรียกเขาสั้น ๆ ว่าแม็กซ์ก็ได้”

ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยความภาคภุมิใจทว่าคนที่เก็บความปลื้มที่มีมากกว่าไว้ภายในคืออัญมณี

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ แม็กซ์”

หญิงสาวส่งสายตาพราวพรายให้ชายหนุ่มที่ไม่ได้คิดว่าน่าสนใจเท่ากับสิ่งที่เขาต้องการพูด

“พ่อครับ...ที่ผมมาที่นี่ไม่ใช่เพราะเรื่องงานของบริษัท พ่อไม่รู้เลยหรือครับว่าตอนนี้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้าง”

ไมค์ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนพูด “ยังมีอะไรที่ฉันไม่รู้นอกจากเรื่องที่แกลาออกจากกองทัพมาบริหารงานในบริษัทกระทันหันอย่างนั้นหรือ?”

“มันมีเรื่องที่สำคัญมากกว่านั้นครับพ่อ ตอนนี้แม่รักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลที่ดามตัชท์”

“อะไรนะ!” ไมค์เลิกคิ้วสูงแต่ยังโอบไหล่นางแบบสาวชาวไทยไว้แน่น

“แม่แกเป็นอะไรถึงเข้าโรงพยาบาลล่ะ”

“แม่กินยากล่อมประสาทมากเกินขนาดเพราะเครียดจัด...พ่อน่าจะรู้นะครับว่าเพราะอะไร”

ฮอฟมันน์เน้นเสียงหนักขณะเหลืบมองอัญมณีที่แสร้งหันไปทางอื่น

“แล้วตอนนี้แม่แกเป็นยังไงบ้าง?”

“พ้นขีดโคม่าร์แล้วครับ หมอล้างท้องได้ทัน ผมกำลังคิดว่าถ้าไม่มีใครเข้าไปเห็นแม่และช่วยไว้ได้ทันเสียก่อน แม่จะเป็นยังไง”

“อืม...โชคดีจัง หมอช่วยไว้ได้แล้วซีนะ”

ไมค์ทำสีหน้าราวกับโล่งใจหากก็ไม่ได้ตื่นเต้นมากมายต่อข่าวที่ได้รับรู้

“แกเองก็ควรสบายใจได้แล้วนะเพราะแม่แกไม่เป็นอะไรแล้ว”

“แต่แม่ต้องการกำลังใจนะครับ! พ่อควรจะไปเยอรมันไม่ใช่นั่งไว้วางใจอยู่ที่นี่!”

“แม็กซ์!...นี่แกสั่งพ่อแกหรือ...ฉันไม่ใช่ผู้ใต้บังคับบัญชาในกองทัพที่แกจะมาสั่งให้ฉันทำอะไรก็ได้นะ!”

ไมค์ขึ้นเสียงบ้างเมื่อเห็นว่าลูกชายแสดงความไม่พอใจออกมา ส่วนอัญมณีเมื่อเห็นท่าไม่ดีจึงรีบถอยฉากไปนั่งที่เก้าอี้รับแขกและโบกมือให้ช่างนวดเท้ากลับออกไป

“ผมไม่ได้สั่งพ่อนะครับ แต่คนเราต้องมีจิตสำนึกว่าไม่ควรปล่อยให้เมียตัวเองที่กำลังจะตายต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวอย่างนั้น พ่อควรไปให้กำลังใจแม่สักนิดถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้พ่อจะไม่เคยใยดีแม่เลย”

“นั่นแหละ แกกำลังมาออกคำสั่งกับฉัน! แกรู้ไว้ด้วยนะแม็กซ์ว่าไม่มีใครมาสั่งฉันได้ ทั้งเอ็ม. ซี. เด็กเตอร์ คอร์ป ทั้งแกและแม่ของแกที่มีวันนี้ได้ก็เพราะฉัน!”

ไมค์ชี้หน้าบุตรชายอย่างเป็นเดือดเป็นแค้นขณะที่ฮอฟมันน์ก็กำลังฉุดรั้งตัวเองไว้แทบไม่อยู่เช่นกัน ใบหน้าคร้ามคมเป็นสีเข้มจัดเมื่อประจักษ์ชัดว่าพ่อของเขามัวเมาอยู่กับนางแบบคนนั้นถึงขั้นหูหนวกตาบอด