บทที่ 12

“คิดว่าใครจะมาช่วยคุณอย่างนั้นหรือ...พวกที่อยู่ในเฮลิคอปเตอร์นั่นน่ะคนของผมเอง!”

น้ำเสียงดุดันแฝงไว้ด้วยรอยเย้ยหยันและรู้เท่าทันความคิดทำให้บุษราคัมหันมาทำตาเขียวใส่ ร่างอรชรกระชับผ้าห่มที่ปกปิดร่างเปลือยไว้ก่อนขยับตัวถอยห่างไปจนชิดหัวเตียง

“นี่คุณกะจะขนคนมาเฝ้าฉันไม่ให้ไปไหนหรือยังไง ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้ค่ะ ถึงยังไงฉันก็หนีไปจากที่นี่ไม่ได้อยู่แล้ว”

“ถ้าคุณคิดได้อย่างที่พูดจริง ๆ ก็ดีนะสิ! แต่จะบอกให้ว่าจริง ๆ แล้วผมจะไม่ให้ใครมาที่นี่ถ้าไม่มีความจำเป็น”

ฮอฟมันน์กล่าวพลางลุกขึ้นหยิบเสื้อยืดที่พาดไว้บนเก้าอี้มาสวมใส่ก่อนหันกลับมาทางหญิงสาว

“ผมจะออกไปข้างนอก...ส่วนคุณถ้าไม่มีความจำเป็นก็อย่าเที่ยวออกไปเดินเพ่นพ่านตอนกลางคืน ดีไม่ดีเดินไปเหยียบกับระเบิดที่ผมทำไว้ตายเปล่าไม่รู้ด้วย!”

ร่างสูงทิ้งคำขู่ไว้ก่อนเดินลงส้นหนัก ๆ ออกไปมีเพียงบุษราคัมที่นั่งถลึงตาใส่ด้วยความหมั่นไส้เต็มประดา ถ้าถูกคนบ้าจับมาขังไว้ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ดันเป็นทหารแถมยังเคยผ่านการทดสอบจากหน่วยรบพิเศษของกองทัพเสียอีกด้วย

หญิงสาวเริ่มจนใจเพราะไม่รู้นจะทำอย่างไรจึงหนีได้พ้น เธออาจต้องตามน้ำไปก่อนแล้วค่อยตะล่อมให้คนเลือดร้อนเห็นใจภายหลัง ชั่วแวบก็นึกถึงจูบของเขาขึ้นมาเสียอย่างนั้น คิดได้ร่างอรชรก็เอามือขยี้ปากตัวเองทั้งที่ความทรงจำกำลังบันทึกสิ่งเหล่านั้นเอาไว้ ทั้งความรุ่มร้อน พลังเปี่ยมล้นเสน่ห์ของคนบ้าโรคจิตที่ถือสิทธิ์จูบเธอจนแทบไม่ได้หายใจหายคอ

 บุษราคัมนั่งฟังเสียงเฮลิคอปเอร์ซึ่งไม่มีทีท่าว่าจะเงียบลงเพียงครู่ก่อนตัดสินใจลุกจากที่นอนเพื่อหาชุดมาสวมใส่ สุดท้ายก็คว้าได้ก็แต่เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งเอามาใส่แก้ขัดและค่อย ๆ เดินออกไปห้องรับแขกเพื่อแง้มประตูบ้านดูเหตุการณ์ภายนอก

เสียงเฮลิคอปเตอร์ยังคงดังสนั่นและแสงไฟก็ทำให้เห็นว่าฮอฟมันน์ยืนคุยอยู่กับชายอีกสองสามเป็นเวลานานทีเดียว คนพวกนั้นเป็นใครกัน? เป็นทหารด้วยหรือเปล่า? บุษราคัมนิ่งนึกสงสัยกระทั่งเห็นว่าเขาขึ้นเฮลิคอปเตอร์และปล่อยให้คนสองคนยืนรอห่างออกมาก่อนเครื่องจะค่อย ๆ บินขึ้นและทะยานลับหายไปท่ามกลางท้องฟ้ามืดมิด ฮอฟมันน์ไปไหน? หญิงสาวตั้งคำถามพร้อมกับความกลัวแล่นปราดเข้าจับหัวใจ ร่างแน่งน้อยกำลังจะวิ่งตามออกไปก็ต้องหยุดชะงักเมื่อชายสองคนในชุดหนังเดินกลับเข้ามา

“คุณบีน่า”

 ชายทั้งสองซึ่งก้าวมาหยุดตรงหน้าเรียกเธออย่างที่นายของพวกเขาเรียกหากก็ไม่ได้ทำให้ความกลัวระคนสับสนของบุษราคัมลดน้อยลงเลย

“แม็กซ์ล่ะ...เขาไปไหน?”

“คุณฮอฟมันน์ต้องเดินทางกลับเยอรมันด่วนครับเลยให้พวกเราอยู่ที่นี่เพื่อคอยดูแลคุณบีน่า”

“ดูแลฉันอย่างนั้นหรือ?...บอกได้ไหมว่าเขามีธุระด่วนอะไรถึงได้รีบไปกะทันหันแบบนี้”

คนทั้งสองมองหน้ากันก่อนที่ชายร่างใหญ่คนเดิมจะกล่าวขึ้น

“คุณคลอเดีย...แม่ของคุณฮอฟมันน์ต้องเข้ารับการรักษาโดยด่วนครับ เธอกินยาเข้าไปมากเกินขนาด ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลในดามตัชท์”

ทันทีที่อีกฝ่ายกล่าวจบบุษราคัมก็มีอาการหนาวเยือกขึ้นมาทันใด หญิงสาวมองหน้าชายร่างสูงใหญ่ทั้งสองขณะพยายามคุมสติให้คงที่ก่อนเดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อมุ่งตรงไปยังห้องเดิมและแทรกกายเข้าไปใต้ผ้าห่มก่อนจะหลั่งน้ำตาออกมาเพียงลำพัง นี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เสียแล้ว เธอกำลังเผชิญหน้ากับวิกฤติครั้งใหญ่และไม่ใช่ใครอื่นเป็นต้นเหตุ ทุกอย่างล้วนมาจากอัญมณีพี่สาวแท้ ๆ ที่ไม่เคยเหลียวแลครอบครัวยามทุกข์

“พ่อ...พ่อจ๋า บุษจะทำยังไงดี ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้”

ร่างแน่งน้อยครวญอยู่กับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า หญิงสาวลูบแหวนทองเหลืองบนนิ้วเรียวราวสัมผัสไออุ่นของใครคนนั้น คนที่เสียงพร่ำรำพันไม่มีวันข้ามทะเลอันกว้างใหญ่ไปได้ถึง

“สวัสดีครับคุณฮอฟมันน์...จะมาพบท่านหรือครับ...เอ้อ...”

บอดี้การ์ดร่างยักษ์ซึ่งยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูทางเข้าไปห้องโถงของคฤหาสน์แถบเบเวอลี่ฮิลล์กล่าวทักยังไม่ทันจบประโยค ชายหนุ่มภายใต้เสื้อยืดสวมทับด้วยแจ็คเก๊ตหนังสีน้ำตาลเข้มสวมกางเกงเดนิมและรองเท้าบูทก็เดินลิ่วเข้าไปในห้องรับแขกอันโอ่อ่าซึ่งทำให้ร่างอรชรในชุดนอนผ้าซาตินประดับลูกไม้ที่กำลังนั่งยืดขาอยู่บนโซฟาออกคำสั่งให้หญิงสาวที่นั่งนวดปลายเท้าหยุดงานในมือลง

“โทษทีที่มาดึก...แต่ผมอยากพบพ่อของผมตอนนี้!”

เสียงเข้มดุดันของฮอฟมันน์ทำให้ร่างบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้รับแขกเอียงหน้ามองด้วยความประหลาดใจ หญิงสาวในชุดกระโปรงเนื้อผ้าบางเบาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนก่อนจะกล่าวเสียงหวาน

“สวัสดีค่ะ...ฉัน จูเวล คุณ...เอ้อ...”

“ฮอฟมันน์ แม็คเคลน...ไม่ทราบว่าพ่อของผมอยู่ที่นี่หรือเปล่า?”