เถื่อนปรารถนา

เถื่อนปรารถนา

last updateLast Updated : 2025-09-24
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
104Chapters
1.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เหมือนเป็นบ่วงของสรวงสวรรค์ที่วางแผนให้ จันทร์ดารา ต้องถูกจับตัวมาเรียกค่าไถ่ และแทนที่จะส่งอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วย กลับส่งนายทหารร่างสูงซึ่งใจร้อนและปากเสียแบบสุดๆ มาช่วยเธอ แต่เพราะความปากเสียของเขาบวกกับความเป็นคนไม่ยอมใครของเธอ ทำให้ต้องฟาดฟันกันด้วยริมฝีปาก และปลุกเร้าอารมณ์ด้วยกายา กว่าจะพากันหนีรอดจากโจรเรียกค่าไถ่ เธอก็ต้องเสียทั้งตัวและใจให้กับเขา คนที่สวรรค์ส่งให้มาเป็นคู่กับเธอ คราแรกที่ได้รับคำสั่งให้ไปช่วยลูกสาวท่านนายพล ซึ่งถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่ พันตรีสุริยะ ก็กระฟัดกระเฟียดไม่อยากไป ด้วยเหตุที่ว่าทำไมไม่ให้คู่หมั้นของเธอไปช่วย แต่พอมาเจอหญิงสาวสะพรั่งร่างอรชรอวบอิ่มทั้งบนและล่าง แต่มีฝีปากจัดจ้านไม่สมกับดวงหน้างดงาม เขาจึงต้องสั่งสอนให้เธอรู้สำนึกว่าอย่ามาทำกำแหงกับคนที่มาช่วยเธออย่างเขา เพราะเขาจะไม่แค่ใช้ฝีปากฟาดฟันให้เธอเจ็บปวดเท่านั้น แต่เขาจะมัดกายและใจของเธอให้ติดแน่นกับเขาชั่วกาลนาน

View More

Chapter 1

บทที่ 1

*Bella’s POV *

“Turn slowly, Bella. I want to see the back of the dress again.”

My mother’s voice trembled somewhere between awe and pride.. I lifted my chin, letting the ivory silk whisper across the floor as I pivoted before the full-length mirror. The light caught the delicate beadwork along my spine, scattering tiny flecks like early morning dew.

Sophie flopped onto the plush chair by the window, chin propped on her hand, eyes wide. “You look like… like a queen about to conquer an empire. Oh, goodness! You are stunning.”

I laughed, a soft sound I didn’t realize had been held in my chest. My palms smoothed over the fitted bodice over the faint, perfect tension of the fabric against me. “Stop exaggerating.”

“I’m not exaggerating!” Sophie leaned forward, the tip of her sneaker brushing the hem of my dress. “Alex is going to faint when he sees you walking down the aisle. Someone better have smelling salts ready.”

I caught my own reflection, flushed cheeks, wide eyes, a smile I didn’t even know could stretch so freely. The weight of my mother’s words pressed in.

“Three months,” I echoed softly, letting the words linger on my tongue. Almost tasting them.

The seamstress moved behind me, nimble fingers tugging at pins, smoothing the train, whispering to herself in soft syllables only she could hear. “Almost perfect. Just a few more adjustments and we are good to go.”

I hardly heard her. My mind wandered, painting the scene I longed for: Alex’s dark eyes, the way they lit up when I teased him, the rumble of his laugh rolling low in his chest. The memory made my chest ache sweetly, a mixture of anticipation and something deeper, something that had been simmering quietly for years.

“Do you think he’ll cry?” Sophie asked, snapping me from my thoughts.

I blinked. “Who? Alex?”

“Of course! Big, tough CEO reduced to tears in front of everyone. Now that’s a sight I’d pay to see.”

I laughed, hiding my mouth behind my hand. “I don’t think so. He doesn’t… You know, cry. Why would he?”

Mother’s hands smoothed my veil, lingering on the delicate lace along my shoulders. “Even the strongest men cry when they realize they’ve found the love of their life. Don’t you know?”

I pressed my lips together, unsure if my throat had tightened. My hand went unconsciously to the fabric at my waist, as if I could steady the fluttering inside me.

My phone buzzed on the chair next to Sophie. She snatched it up with a flourish, eyes sparkling, and raised a brow. “Speaking of love… guess who?”

My heartbeat stuttered. “Alex?”

“Of course. Your husband-to-be,” she said, grinning wickedly, passing it over.

I lifted it, the familiar weight warm against my palm, and pressed it to my ear. “Hello, handsome. How are you?”

His voice came through, deep, threaded with exhaustion, but still comforting. “Hello, beautiful. I’m good. How’s the fitting going?”

“Perfect,” I said, soft, almost reverent. “The dress… It’s everything I dreamed. I love it.”

“Good,” he murmured, and I could hear him exhale, the faint creak of his office chair. “You deserve everything you’ve ever dreamed of.”

I felt a tremor along my spine, that familiar warmth that always settled there when he spoke to me this way. Mother pretended not to eavesdrop, but Sophie leaned closer, shamelessly straining to catch every word. I turned slightly, laughing under my breath, letting the line become a private world.

“Are you coming home soon?” I asked, careful to sound casual.

“I wish,” he admitted, the weariness threading his tone making my chest tighten. “I'm still tied up at the office. Long day… endless meetings. But I’ll make it up to you tonight. I promise.”

I tilted my head, teasing. “Better keep that promise, Alex. A girl can only wait so long.”

He chuckled, low and rich. “Trust me, I wouldn’t dare break it. I’ll be home late, but I’ll be there. You’ll be the last thing I see before I fall asleep.”

My throat tightened, a sudden prickle of tears at the corner of my eyes. “I’ll hold you to it.”

“I love you, Bella.”

I closed my eyes, letting the words coat me like a warm blanket. “I love you too.”

For a moment, the line went quiet, heavy with the unspoken, neither of us wanting to break the fragile connection.

Finally, he sighed. “I have to run… but remember. No one is allowed to outshine my bride.”

“As if they could,” I teased, voice catching on the edge of laughter.

He chuckled again, and then the line went dead.

When I turned back, Sophie smirked. “Well, wasn’t that disgustingly sweet?”

I tossed a handkerchief at her. “Shut up. Must you comment?”

Mother shook her head, a small smile tugging at the corners of her mouth. “You two really are in love. I can hear it in your voices.”

I sank into the chair beside Sophie, letting the dress slide around me. The seamstress returned with her measuring tape, the faint scent of starch and lavender clinging to her apron. “One last pin at the waist, dear.”

I stood again, hands lingering over the fabric at my waist, imagining Alex’s hand there instead. The thought made my stomach flutter in ways both tender and sharp.

“You’re glowing, Bella,” Mother said softly, almost reverent.

“I feel like I am,” I admitted. “I can’t wait to be his wife.”

Sophie leaned back, fingers drumming lightly on the armrest. “And I can’t wait to catch the bouquet. Just saying.”

I rolled my eyes, laughing, feeling the warmth in my chest expand. “You’ll have to fight the others for it.”

“Please,” she scoffed, flicking her hair dramatically. “It’s practically already mine.”

We all laughed, the sound filling the small fitting room, chasing away the sterile quiet. The ivory silk of my gown shimmered in the light, but it wasn’t just the fabric. It was the joy radiating through me, the way my chest seemed to stretch impossibly wide, like it could hold all the hope and love in the world.

I sat again, staring at the reflection that had become someone new. Not because of the dress, not because of the veil, but because of the way I shone from the inside out. For the first time, I recognized the woman in the mirror. Strong, untouchable, and utterly human—tangled in anticipation, longing, and that dangerous, delicious certainty of love.

And in that quiet, suspended moment, I believed it. Everything I had dreamed was here. Right in this room. Waiting for me.

The seamstress adjusted the final pin with careful precision, her hands surprisingly gentle. “There. That’s it. Perfect.”

I let my fingers brush along the silk, tracing the seam, imagining Alex’s lips tracing it instead. A shiver ran down my spine.

Mother leaned close, eyes shimmering. “Soon, Bella. Soon you’ll walk down that aisle.”

I nodded, my pulse echoing her words in my ears. “I can’t wait.”

Sophie whispered conspiratorially, “And I can’t wait to see him when he sees you. He won’t know what hit him.”

I chuckled, letting the tension ease with the sound of our laughter, but my chest tightened with something tender and overwhelming.

As the sunlight slipped through the window, casting the room in gold, I leaned back, letting it wash over me. My reflection smiled. Not because of what I wore, but because of the life waiting for me—because of him. Alex. My future. My forever.

And for the first time, I didn’t feel small. I didn’t feel scared. I felt infinite.

Because love had found me, and this day, this dress, this moment… was proof that nothing could take it away.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
104 Chapters
บทที่ 1
พันตรีสุริยะ สุริโยปกรณ์ เดินงุ่นง่านวนไปวนมาจนพื้นห้องแทบทรุด ใบหน้าเข้มที่ประกอบด้วยเครื่องหน้าคมจัด ออกหล่อเหลา ถูกแต่งเติมด้วยดวงตาคมกริบดุดันอยู่ตลอดเวลา และประดับด้วยปลายจมูกโด่งแหลม ริมฝีปากสีเข้ม หยักลึกได้รูปสวย รวมๆ แล้วเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่เดินวนเป็นเจ้าเข้าอยู่นี่ รูปงามสมชายชาตรีทีเดียว “ผู้พันครับ ผู้พันจะหมุนอีกนานไหมครับ ผมเวียนหัวไปหมดแล้วนะครับ”จ่าเฉย แต่ไม่เฉยเหมือนชื่อ ถามผู้บังคับบัญชาหนุ่มอย่างอดไม่ได้ เพราะตนเริ่มวิงเวียนเกือบคลื่นไส้เต็มทีแล้ว “มึงเวียนหัว มึงก็ปิดตาไว้ อย่ามองกูสิวะ” “เว้ย...กูจะทำยังไงดีวะ กูอยู่ของกูดีๆ ก็หาเหาโยนใส่หัวกูซะงั้น โอ๊ย...คู่หมั้นไปไหนวะ ทำไมต้องเป็นกูด้วย”พันตรีสุริยะตะโกนลั่น และยกมือขยี้เส้นผมที่ตัดสั้นเข้ารูป ราวกับคนบ้ายังไงยังงั้น ดีหน่อยที่ผมสั้น ถ้าผมยาวกว่านี้คงไปยืนข้างถังขยะแล้วล้วงมือเข้าไปหาของกินได้แล้ว “เอ่อ...ผู้พันยะเป็นอะไรไปเหรอครับ มีอะไรให้ผมช่วย ก็บอกได้นะครับ เผื่อผมจะช่วยได้” จ่าเฉยบอกอย่างหวังดี “ถ้ากูให้มึงช่วยได้ กูบอกมึงไปนานแล้ว ไม่ต้องเดิ
Read more
บทที่ 2
“อย่าเพิ่งนอนใจไป อีนังนั่นมันเห็นหน้าพวกเราชัดทุกคน มันต้องจำได้ขึ้นใจแน่ เพราะฉะนั้นต้องตามดูให้แน่ใจ ว่ามันรอดหรือว่ามันตายแล้ว”สุริยะทะลึ่งพรวดขึ้นมาเหนือน้ำ พร้อมทั้งดึงร่างบางของจันทร์ดาราขึ้นมาด้วย ชายหนุ่มลากหญิงสาวฝ่าสายน้ำที่เริ่มไหลเชี่ยวเข้าหาโขดหินใหญ่ และปีนขึ้นไปนั่งหอบหายใจจนตัวโยนด้วยกันทั้งคู่ ดีหน่อยที่น้ำลึกและเขาก็กอดหญิงสาวแน่นทำให้ร่างของเธอไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน“โอ๊ย...อีตาบ้า ไม่มีหัวคิดรึไง ถึงได้กระโดดลงน้ำตกแบบนี้”“เพราะมีหัวไง เลยต้องโดดลงมานี่ ถ้าไม่โดด คุณคิดว่าเราจะรอดเหรอ”จันทร์ดาราค้อนใส่ร่างหนาขวับๆ ใส่คนมีหัวคิด และยื่นมือให้สุริยะช่วยแกะเชือกให้ อดค่อนขอดในใจไม่ได้ว่า ‘นี่มีหัวคิดแล้วนะ ถ้าไม่มีหัวคิดเธอคงตายแน่ อีตาบ้าเอ๊ย!’“แกะเชือกให้หน่อย”เสียงห้วนๆ ที่ไม่คิดจะขอร้องด้วยเสียงหวาน ทำให้สุริยะเบ้ปากมองเธอหมิ่นๆ“พูดเพราะๆ ไม่เป็นรึไง หรือคิดว่าเป็นลูกสาวนายพล แล้วจะเหยียบหัวใครก็ได้”“นี่! ฉันก็พูดดีแล้วนะ เพียงแต่ไม่มีคำลงท้ายว่าคะขาเท่านั้น แล้วที่สำคัญเท้าฉันก็เหยียบบนหิน ไม่ได้เหยียบบนหัวนายเลยสักนิด”“อายุเท่าไหร่แล้ว ทำไมพูดจากับผู้ใหญ่แ
Read more
บทที่ 3
จันทร์ดาราก้าวถอยหลังทันทีที่สุริยะก้าวเข้าหา หนึ่งก้าวต่อหนึ่งก้าว หญิงสาวมองร่างสูงอย่างหวาดผวา ริมฝีปากบ่วมเจ่อจากการถูกจูบอย่างรุนแรงนั้นสั่นระริก ดวงตาคู่สวยฉายชัดถึงความหวาดกลัวคนตรงหน้า “อย่าเข้ามานะ ถ้านายทำอะไรฉันล่ะก็ ฉันจะฟ้องพ่อจริงๆ ด้วย แล้วฉันจะบอกพ่อให้ไล่นายออกจากราชการ” “เหรอ...อย่าลืมบอกด้วยล่ะ ว่าได้พันตรีสุริยะเป็นผัวตั้งแต่อยู่กลางป่าแล้ว” “อ๊าย...คนบ้า ถึงฉันจะดูง่าย แต่ฉันก็เลือกนะยะ” จันทร์ดาราบอกเสียงหลง แต่เท้าบางที่เดินถอยหลังไปทีละก้าว ต้องหยุดนิ่ง เมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับต้นไม้ต้นหนึ่ง “ผมไม่อยากเป็นตัวเลือกของคุณหรอก” สุริยะก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกชิดกัน “แต่ถ้าแก้ขัดล่ะก็พอได้” “เอาหน้าดำๆ ของนายออกไปนะนายราหู ไม่งั้น...ฉันจะร้องจริงๆ ด้วย” จันทร์ดาราเบี่ยงหน้าหลบปลายจมูกโด่งที่เอียงวูบเพียงให้ริมฝีปากทำงานได้ถนัดถนี่ “เชิญเลย ถ้าคุณไม่กลัวพวกมันมาตามไล่ล่าอีก ก็เอาสิ” สุริยะขู่เสียงดุ แต่ดวงตานั้นพราวระยับ จันทร์ดาราจึงหุบปากฉับ และเม้มปากแน่นเมื่อเรียวปากร้อนผ่าวแตะทาบเบาๆ
Read more
บทที่ 4
“สาวเมืองกรุงไม่เคยเห็นช้าง ก็เป็นอย่างนี้ล่ะน๊า” “ฉันเคยเห็นแต่ในสวนสัตว์ แต่ไม่เคยเห็นเป็นโขลงแบบนี้ นายราหู...ช้างป่านี่มันดุร้ายใช่มั้ย แล้ว...มันจะข้ามฝั่งมาเหยียบเรามั้ย”จันทร์ดาราถาม โดยที่ไม่ได้ละสายตาไปจากภาพของธรรมชาติอันงดงามเบื้องหน้าเลย “หึ หึ ช้างมันก็กลัวตายเหมือนกันนะคุณ น้ำเชี่ยวขนาดนี้ มันคงไม่ลงไปหรอก แต่...ถ้าคุณยังยืนดูมันอยู่ตรงนี้ แล้วมันมองเห็นคุณ ก็ไม่แน่หรอกนะ มันอาจจะอยากข้ามมาหาคุณก็ได้”สุริยะแสร้งขู่ให้จันทร์ดารากลัว ก่อนเดินนำหญิงสาวออกไปก่อน “นี่ๆ รอฉันด้วยสิ นายราหู”จันทร์ดารารีบวิ่งตามร่างสูงไปทันที สงครามฝีปากสงบลงไปชั่วขณะ ต่างคนก็ลืมๆ ไปว่าได้ต่อล้อต่อเถียงอะไรกันบ้าง ทั้งคู่เดินลัดเลาะไปเรื่อยๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงน้ำตกดังสนั่น สุริยะจึงมองหาหนทางใหม่ เขามองเห็นกองหินสลับซับซ้อนเป็นขั้นๆ ไล่ลงไปเบื้องล่างอ้อมไปทางที่สายน้ำตกลงไป เขาจึงหันไปคว้ามือบางและพาไต่ก้อนหินลงไปช้าๆ บางก้อนมีตะไคร่น้ำเกาะอยู่เต็มจนลื่นไปหมด ผู้พันหนุ่มก็ใช้วิธียกร่างบางส่งข้ามไปอีกก้อน ใช้กำลังและความชำนาญในการเดินป่ามาช่วยเ
Read more
บทที่ 5
“รู้ว่ามันลำบากและอันตราย แล้วนายจะพาฉันเข้าไปได้ยังไง” “ถ้าคุณอยู่เฉยๆ ไม่เอะอะโวยวาย ไม่ถามมากแบบนี้ ผมพาคุณเข้าไปได้แน่ๆ” จันทร์ดาราจำต้องหุบปากฉับ ไม่ถามอะไรอีก แต่ยังหวั่นใจระคนสงสัยว่านายราหูจะพาเธอเข้าไปในนั้นได้ยังไง สุริยะเปิดกระเป๋าเป้ทหารที่สะพายมาตลอด และหยิบเชือกเส้นใหญ่ออกมา ก่อนจะผูกเป็นบ่วงและเงยหน้ามองหาหลัก ชะง่อนหินเล็กๆ ที่ยื่นออกมานั้นเป็นหลักให้สุริยะเหวี่ยงบ่วงขึ้นไปหาอย่างแม่นยำในคราเดียว เขาทดสอบความแข็งแรงของชง่อนเล็กๆ นั่นจนรู้ว่ามันแข็งแรงพอจะรับน้ำหนักตัวของคนทั้งคู่ไหว ก็ใช้ปลายเชือกอีกข้างผูกลำตัวของทั้งคู่เอาไว้ “นี่...ทำไมต้องผูกเชือกให้ตัวติดกันด้วยล่ะ นายอย่าบอกนะว่าจะใช้เชือกเส้นนี้โหนเข้าไปในถ้ำนั้นน่ะ” “ผมบอกให้คุณเงียบไงล่ะ ทำตามที่ผมบอกทุกอย่างก็พอ” เขาสั่งเสียงดุ ดวงตามีแววไม่พอใจ “แต่...ฉันกลัวนี่” เสียงหวานนั้นสั่น จนสุริยะอดสงสารไม่ได้ “ถ้าตกลงไปก็คงไม่ตายหรอก แต่ที่ผมต้องผูกคุณไว้แบบนี้ เพราะผมขี้เกียจลงไปช่วยคุณ” เอวบางถูกมัดติดกับเอวหนาแน่นจนไม
Read more
บทที่ 6
“งูเหลือมน่ะคุณ และตอนนี้ก็ปล่อยผมได้แล้ว เพราะผมหายใจไม่ออก” “ไม่เอาน่ะ ฉันกลัว งูเหลือมเหรอ...” จันทร์ดาราเอนกายออกห่าง แต่ยังไม่ปล่อยมือจากลำคอหนา “นายรู้ได้ไงว่าเป็นงูเหลือม” ก่อนดีดตัวออกไปเสียสองสามก้าว เมื่อเริ่มปะติดปะต่อความคิดของตนได้ “นี่แสดงว่านาย...นายรู้ล่ะสิว่าที่นี่มีงู แล้ว...แล้วนายยังจะพาฉันเข้ามาอีกเหรอ คนบ้า ไอ้บ้า ทำอะไรไม่รู้จักคิด” “เฮ้อ...ถามหน่อยเถอะ กะอีแค่คราบงูตัวเดียวที่มันลอกคราบทิ้งเอาไว้ กับไอ้โจรที่มันกำลังตามล่าเราอยู่ คุณกลัวอะไรมากกว่ากัน คุณจะออกไปนอนข้างนอกก็ได้นะ ถ้าคิดว่ามันปลอดภัยกว่านอนในนี้ แต่ผม...จะนอนในนี้ แล้วถ้าคุณเป็นอะไรขึ้นมาล่ะก็ ผมจะไปบอกพ่อคุณว่า ผมมาช่วยคุณไม่ทัน” “นาย...ก็ได้ ฉันจะนอนในนี้ แต่นายต้องเอาคราบงูไปทิ้งให้ฉันก่อน”จันทร์ดาราต่อรอง จะให้เธอออกไปนอนข้างนอกคนเดียวเธอไม่ไปแน่ แต่ถ้ามีเขาไปด้วยล่ะก็ไม่แน่ ลูกสาวนายพลย่นคิ้วให้กับความรู้สึกของตัวเอง เธอรู้สึกอบอุ่นเวลาที่อยู่ใกล้เขา เธอรู้สึกปลอดภัยเมื่อมีเขาอยู่ใกล้ๆ นี่เธอกำลังเป็นอะไรไปนี่ ยังไม่ทันข้ามวัน เธอกลับรู้สึกดีๆ
Read more
บทที่ 7
เวลาผ่านไปจากนาทีเป็นร่วมชั่วโมง จันทร์ดาราก็ได้ยินเสียงกร๊อบแกร๊บ ก่อนที่ร่างสูงจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ความดีใจที่เห็นชายหนุ่มทำให้หญิงสาวผุดลุกขึ้นยืนและวิ่งเข้าไปหา “นาย...ฉันนึกว่านายจะโกรธจนทิ้งฉันไปแล้ว” สุริยะโยนกิ่งไม้แห้งที่ออกไปเก็บและกล้วยเครือเล็กๆ ลงพื้น ความโกรธยังไม่จางหาย แต่หน้าที่ต้องมาก่อน “ถ้าผมทิ้งคุณไปจริงๆ คุณจะทำยังไง รู้มั้ยว่าผมอยากทิ้งคุณใจจะขาด”สุริยะหันมามองตาเขียว และชี้หน้าหวานๆ นั้นอย่างฉุนจัด เกิดมายังไม่มีใครเคยด่าว่าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงมาก่อนเลย แต่ผู้หญิงตรงหน้าที่เพิ่งรู้จักไม่ทันข้ามวัน กลับด่าเขาฉอดๆ จันทร์ดาราเสียใจจนน้ำตาคลอเบ้า และปล่อยให้มันไหลลงมาอาบสองแก้ม ร่างบางสะอื้นฮักจนตัวโยน เสียใจที่ดันปากเสียและเสียใจที่เกือบถูกทิ้ง และเหนือกว่าอื่นใดเสียใจที่ได้รู้ว่าคนตรงหน้าอยากทอดทิ้งเธอใจจะขาด สุริยะเห็นจันทร์ดาราร้องไห้ก็เงียบกริบ หันไปเปิดกระเป๋าเป้หยิบไฟแช็กออกมาจุด แต่ก็จุดไม่ติดเสียที ชายหนุ่มจึงขว้างทิ้งอย่างไม่ไยดีและเริ่มจุดไฟด้วยมือเปล่า เขาเอาท่อนไม้ใหญ่ตั้งไว้ข้างล่างและนำ
Read more
บทที่ 8
“นาย...” จันทร์ดาราอยากห้าม แต่ไม่รู้ทำไมน้ำเสียงของเธอจึงไม่ดังผ่านลำคอออกมา “พรุ่งนี้...พรุ่งนี้ผมจะถอดคราบนายราหูออก แล้วคุณจะได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของผม” สิ้นคำ สุริยะก็มอบจูบแสนหวานระคนเร่าร้อนให้เธออีกครั้ง “นายราหู” “เรียกผมว่าพี่ยะ โดยเฉพาะเวลาที่ผมกอดคุณ” แม้จะไม่อยากทำตาม แต่ดวงตาคมกริบที่ทอดมองอย่างเว้าวอนก็ทำให้จันทร์ดารายอมพยักหน้า หลังจากที่ลิ้มรสหวานจากริมฝีปากพักใหญ่ หญิงสาวก็ยอมถอดเสื้อที่เปียกชื้นเพราะยิ่งใส่ยิ่งหนาว และก็มีเขามอบกอดอันอบอุ่นให้ “ผมจะไปล้างหน้าแล้วล่ะ เปลี่ยนใจแล้ว เพราะสีดำๆ นี่มันติดหน้าอกคุณ คุณอยากอาบน้ำมั้ย คงไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันสินะ กลิ่นหอมเชียว หึ หึ”สุริยะหยอกล้ออย่างอารมณ์ดี และโดนทุบด้วยกำปั้นน้อยๆ ดัง “อึก” “จะให้ฉันมีโอกาสไปอาบน้ำได้ตอนไหนกันล่ะ ว่าแต่...เราจะไปอาบน้ำกันที่ไหนเหรอ” ชายหนุ่มพาจันทร์ดาราโหนตัวออกมานอกถ้ำ เขาเดินสำรวจน้ำตกแห่งนี้มาแล้ว และเห็นว่ามีแอ่งน้ำเล็กๆ ที่น้ำไหลมาขังอยู่บริเวณนั้น แถมยังมีโขดหินใหญ่เล็กกั้นเป็นกำแพงธรรม
Read more
บทที่ 9
“ไง...ถึงกับตะลึงเลยเหรอ” “นาย...เอ๊ย...พี่ยะ” “ใช่ ผมคือพันตรีสุริยะ สุริโยปกรณ์ หรือคนที่คุณควรเรียกว่า...พี่ยะ” สุริยะจบคำพูดด้วยการกดจูบลงบนกลีบปากนุ่ม ลิ้นสากช่ำชองสอดเข้ากระหวัดไล้ปลายลิ้นนุ่ม ดูดดื่มความหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้า ความหวานที่ไม่มีใครเคยได้ลิ้มลอง และไม่มีผู้หญิงคนไหนจะหวานล้ำได้เท่านี้อีกแล้วในความคิดของสุริยะ “เวลาผมกอดคุณ ผมจะเรียกแทนตัวเองว่าพี่...ตกลงมั้ย” “มะ...หมายความว่า...ถ้า...ถ้าไม่กอด...”เสียงหวานใสเริ่มกระเส่าอีกครั้ง คำพูดที่เปล่งออกมาจึงขาดห้วงเป็นพักๆ “แล้วแต่จันทร์เจ้าแล้วกัน อยู่ในป่า มีเราแค่สองคน จะเรียกอะไรก็ได้”ทำไมจันทร์ดาราถึงรู้สึกว่าชื่อเล่นของเธอ เวลาที่เขาเป็นคนเรียกถึงได้ไพเราะนักก็ไม่รู้ “ค่ะ” “ตอนนี้เนื้อตัวจันทร์เจ้าสกปรก พี่จะอาบน้ำให้เอง”“อ๊ะ...ดูโน่นสิจันทร์เจ้า” จันทร์ดารามองตามปลายนิ้วที่ชี้ขึ้นไปยังท้องฟ้า เห็นหมู่ดาวระยิบระยับวับวาวอยู่เต็มฟากฟ้า แสงของดวงจันทร์ส่องสว่างลอดช่องว่างของใบไม้ที่พลิ้วไหว ช่างงดง
Read more
บทที่ 10
“หยุดเรียกว่าที่รักสักทีได้มั้ย เราไม่ได้เป็นอะไรกัน เราไม่ได้รักกัน”หญิงสาวผุดลุกขึ้นหันหน้ามาตวาดแว๊ด สุริยะเองก็ขมวดคิ้วมุ่นไม่พอใจที่ถูกตะโกนใส่หน้าเช่นกัน “อ๋อ...ลืมไป ว่าคุณมีคู่หมั้นอยู่แล้ว จริงสินะ คนที่จะเรียกว่าที่รักได้ก็ต้องเป็นคนที่กำลังจะเป็นสามีในอนาคต” “ใช่ เพราะฉะนั้น นายอย่าเรียกฉันว่าที่รักอีก” “ได้ ผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ขอโทษด้วย เพราะเรียกคำนี้จนติดปาก นอนกับใครก็เรียกเค้าแบบนี้ทั้งนั้น” “เพียะ” จันทร์ดาราฟาดฝ่ามือใส่หน้าคร้ามคมเต็มแรง สุริยะหน้าหันไปตามแรงตบ ก่อนยกมือขึ้นลูบแก้มที่ถูกตบ และหันกลับมามองคนที่บังอาจตบหน้าเขาเป็นคนแรกตาลุกวาว “คุณคิดว่าคุณเป็นใคร เอะอะอะไรก็ตบ ผมจะบอกให้นะ ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นลูกใคร ลูกท่านหลานเธอคนไหน คุณก็ไม่มีสิทธิ์ตบหน้าใครง่ายๆ แบบนี้” “แล้วสิ่งที่นายทำล่ะ ที่นายทำกับฉันในแอ่งน้ำน่ะ นายมีสิทธิ์เหรอ อยากนักทำไมไม่รอให้ออกไปจากป่าบ้าๆ นี่ซะก่อน ถึงเวลานั้นนายก็ไปหาคนที่นายเคยนอนด้วย แล้วจะกกกอดใครก็แล้วแต่ มันเป็นสิทธิ์ของนาย แต่ไม่ใช่ฉัน”จันทร์ดาร
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status