บทที่ 34 : ภาระผูกพัน

แคว้นตะวันเพลิง (炎阳圣域) มีชื่อจีนอย่างเป็นทางการว่า "เยว่ฮวาเซียนโจว" มีอาณาเขตอยู่ติดกับแคว้นเซียนแสงจันทร์ในทิศบูรพา หากแต่ลักษณะทางภูมิศาสตร์นั้นเรียกได้ว่าต่างกันลิบลับ แคว้นเซียนแสงจันทร์มีบทบาทเป็นเมืองแห่งการค้า ขึ้นชื่อลือชาด้านความทันสมัยและสาธารณูปโภค การคมนาคมขนส่งสะดวกสบายจะใช้อาวุธเวทย์เหาะเหินอะไรก็ย่อมได้ หรือจะใช้ราชยานเมฆาเช่นที่ท่านเง็กเซียนใช้ก็มิมีกฎห้าม แม้สุดท้ายแล้วทุกอย่างจะถูกเทียนซิ่งจงทำลายลงจนย่อยยับ

.

ทุกอย่างโล่งเตียนราวกับสนามฟุตบอล ทั่วทุกหัวระแหงเต็มไปด้วยม่านเพลิงกำแพงไฟ คำถามคือสภาพการณ์เช่นนั้นต่างจากแคว้นตะวันเพลิง (炎阳圣域) ณ ตอนนี้ตรงไหน! ที่ว่าลิบลับกลายเป็นอดีตอันห่างไกล เพราะปัจจุบันแดนเซียนแห่งนี้ก็ยังเต็มไปด้วยสายธารแห่งไฟ ภูเขาสีดำน่าตายน้อยใหญ่ผุดขึ้นมากมายสลับซับซ้อน

.

เยว่ฮวาเซียนโจวมิใช่แคว้นที่จะเหยียบย่ำเข้ามาได้โดยง่าย ผืนพิภพบนนี้ร้อนฉ่าราวกับขุมนรกที่ยกขึ้นมาอยู่บนเมฆ มีธารเพลิงแผดเผาแทรกซึมอยู่ทุกหนทุกแห่ง พวกมันหลากล้นลงมาจากยอดเขาเสียดฟ้าที่บ้าคลั่งการปะทุ บางส่วนก็ไหลซึมออกมาตามรอยแยกของแผ่นดิน เกิดเป็นโครงข่ายที่แม้แต่ทวยเทพประจำแคว้นก็ยังยากจะจดจำ แผนที่และเข็มทิศทหารใช้งานยากสำหรับที่นี่ เส้นทางเดินเท้าทั้งหมดที่มีจะเปลี่ยนแปลงทุกทีเมื่อปากปล่องร้องคำราม!

.

ทว่าหากมาเยือนแคว้นตะวันเพลิง (炎阳圣域) จากทางด้านข้าง สิ่งแรกที่เห็นเบื้องหน้าจะเป็นผืนพิภพสีชาดอันทอดยาวสุดลูกหูลูกตา จะเห็นเทือกเขานับร้อยนับพันเรียงรายราวกับสันหลังมังกรที่ถูกฆ่าแต่ฝังมิจมพื้น ความตระหง่านน่าเกรงขามดังกล่าวเหมือนดั่งป้อมปราการที่กีดกันผู้คน ส่วนธารโลกันต์เวียนวนก็อาจจะเป็นโลหิตของมังกรบรรพกาลที่กำลังเดือดดานใส่ผู้บุกรุก

.

.

เล่าถึงตรงนี้ปู่ซืออี้ในอาคมแฝงร่างก็หยุดพักหายใจชั่วครู่ แกพยายามจะอ่านภาษากายของจางอี้เฟิงที่นั่งอยู่บนเตียงหยก ว่าเขายังไหวอยู่รึเปล่าเขามีท่าทีตระหนกตกใจอยู่หรือไม่

.

"ก็อย่างที่ข้าเคยบอกไงว่าหากพวกเจ้าหายดีเมื่อไหร่ ข้าจะมาซักไซ้เอาความ!"

.

"กะ..ก็ใช่อยู่หรอกครับ ผมไม่ได้ลืมแต่แค่ไม่คิดว่าท่านจะมาในรูปแบบผีแหกหัวเช่นนี้!?"

ซุ่มเสียงที่สั่นเครือบ่งบอกทุกสรรพสิ่ง แม้แต่เตียงหยกที่ใช้ปรับสมดุลธาตุหยางก็ยังดูดปราณวิญญาณของจางอี้เฟิงเข้าไปแบบผิดธรรมชาติ

.

"เหลิ่งจิ้ง! (冷静!) , เหลิ่งจิ้ง! (冷静!)"

"ผีแหกหัวก็คือ ผัว! , แหก! , หืม..ม..ม! ไม่ ๆ ๆ ข้ามิเข้าใจมุกตลกของพวกมนุษย์เยี่ยงเจ้าหรอก เอาเป็นว่าข้าแค่ต้องการข้อเท็จจริงเกี่ยวกับตัวเจ้าโดยเร็วเพื่อนำไปรายงานท่านเง็กเซียน และข้าก็อยากจะแสดงความจริงใจก่อนด้วยการเล่าเรื่องต่าง ๆ ของแคว้นตะวันเพลิงให้เจ้าฟัง "ไม่มีผลงานไม่รับของ" ข้ามิเอาเปรียบเจ้าหรอกเจ้ามนุษย์เจ้ามิขาดทุนเป็นแน่"

.

ปู่ซืออี้ลูบคางไปหนึ่งทีแกใช้มุทรากระบี่ตวัดปลายนิ้ว เพื่อกระตุ้นให้คัมภีร์อักขราวิสุทธิ์ที่ลอยอยู่เบื้องหน้าเปล่งประกายขึ้น ฝั่งจางอี้เฟิงเองก็กระชับฝ่ามือตบหน้าขาตัวเองไปหนึ่งฉาด สมาธิเขาน่าจะกลับมาแล้วหนนี้จึงตั้งใจฟังเป็นพิเศษ เพราะหากไม่ฟังดี ๆ บางทีก็อาจจะใช้ชีวิตอยู่ในแคว้นตะวันเพลิงแห่งนี้ไม่ได้เลย

.

"อะ..แฮ่ม..ข้าเล่าต่อเลยนะ"

.

.

เหนือฟ้าของแคว้นตะวันเพลิง (炎阳圣域) มิได้มีเพียงเมฆขาวเช่นแคว้นอื่น หากแต่ถูกย้อมด้วยแสงสีทองแดงจากเปลวเพลิงที่อยู่เบื้องล่าง ตลอดทั้งวันฟ้าจึงคล้ายอาบอยู่ในแสงอัสดง แม้ยามราตรีก็ยังมิอาจมืดสนิทลง เพราะแสงจากภูเขาไฟนับไม่ถ้วนส่องสว่างราวกับดวงดารา จุดสำคัญคือบริเวณใจกลางแคว้นที่มี "หุบเขาเพลิงสุริยัน (曜日炎山)" ซ่อนตัวอยู่! ลักษณะเด่นคือเป็นยอดเขาทะลวงผ่านชั้นเมฆา ปากปล่องขนาดมหึมาราวกับเตาหลอมที่สวรรค์ประทานแก่ทวยเทพ เปลวเพลิงสีทองพลุ่งพล่านขึ้นจากส่วนลึกของภูผาเป็นระยะ บางคราวก็สูงเสียดฟ้าจนหมู่เมฆต้องแหวกทางให้

.

และพอเงี่ยหูฟังดี ๆ ก็จะได้ยินเสียงค้อนเหล็กกระทบศาสตราดังขึ้นจากทั่วทุกสารทิศ เสียงเหล่านี้มิได้ขาดหายแม้แต่ชั่วขณะ มันดังสู้กับเสียงภูเขาไฟได้อย่างสูสี และดังราวกับชีพจรของแคว้นทั้งหมดนี้กำลังเต้นอยู่ภายใต้เสียงแห่งการทุบตีศาตรา เหล่าช่างหลอมจากสำนักต่าง ๆ ล้วนตั้งตาจะมาที่หุบเขา เพราะเพลิงเหล่านั้นมิใช่ไฟธรรมดา หากแต่เป็นเพลิงวิญญาณที่สามารถหลอมได้แม้กระทั่งเหล็กเทพและแร่สวรรค์

.

ด้วยความสัตย์จริงว่าหากอยู่แคว้นตะวันเพลิง ผู้อยู่อาศัยจะสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ปกคลุมไปทั่วร่าง แม้จะอยู่ห่างจากภูเขาไฟหลายสิบลี้ก็ยังสามารถรับรู้ถึงองศาอันร้อนระอุ และนั่นก็เป็นอีกหนึ่งที่มาของศาสตร์แห่งการรักษาชั้นเลิศอย่าง "มหาวิชาเวทย์อัคนี" ส่วนเถ้าภูเขาไฟที่โพยพุ่งออกมามิหมดมิสิ้นนี้ก็หาใช่ของธรรมดาที่มีแต่มลพิษไม่! หลังพวกมันได้ผ่านการหมักบ่มจากสายแร่สวรรค์เลอค่านานาพันธุ์มานับหมื่นปีพันปี ก็เลยได้ออกมาเป็น "ผงไฟอัสนี" ที่สามารถใช้คืนสภาพให้แก่บาดแผลได้ทุกชนิด

.

ต่อให้ผู้บาดเจ็บจะโดนฟันจากสมบัติเวทย์ชนิดใด หรืออาวุธนั้นจะถูกเคลือบยาพิษรุนแรงที่ไร้ซึ่งยารักษา แต่หากใช้ผงไฟอัสนีโรยลงที่บาดแผล นอกจากเนื้อเยื่อจะผสานกันเองแล้ว อานุภาพของมันยังเหมือนกับการย้อนเวลากลับหลัง แผลฉกรรจ์ที่เกิดขึ้นจะหายเป็นปลิดทิ้งราวกับมิมีการต่อสู้เกิดขึ้น ด้วยเหตุนี้เหล่าเทพเซียนที่อาศัยอยู่ที่นี่จึงพากันตั้ง ตำหนักเทียนอี (天医殿) หรือ หอเทียนอี (天医殿) ขึ้น เพื่อตอบสนองต่อของมีค่าทั้งสองสิ่ง ซึ่งก็คือบริเวณโรงถ้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไปด้านในสุดของตัวแคว้น

.

แล้วก็เป็นที่ ๆ จางอี้เฟิง , เหล่าองครักษ์ประตูเทวา (天门守卫) , เทพสงครามอู่เสิ่น (武神) , ปู่ซื้ออี้ รวมไปถึงผู้บาดเจ็บคนอื่น ๆ พำนักรักษาตัวกันอยู่ ณ ขณะนี้นี่เอง