บทที่ 33 : ร้อนมันร้อนเป็นไฟ

เปลวความร้อนแผ่ซ่านรอบตัวราวกับอยู่ในห้องซาวน่า มัันมิถึงกับร้อนแต่ก็อยู่ในระดับที่เรียกว่าอุ่นมากหรือไม่ก็อุ่นเกินไป จางอี้เฟิงจึงคิดว่าลืมตาก่อนน่าจะดีกว่า เป็นความจริงที่เจ้าตัวนั้นตื่นรู้มาได้ครู่ใหญ่แล้ว อานุภาพของเคล็ดวิชาอรหันต์ย้อนวัฏจักรดูจะสูญสิ้นไปนับตั้งแต่ที่ร่างกายโผล่พ้นออกจากเขตแคว้นเซียนแสงจันทร์ ฉะนั้นกับสิ่งที่เป็นอยู่จึงเหมือนเป็นการฟื้นฟูเสียมากกว่า

.

ประกอบกับเด็กหนุ่มผู้นี้ก็ค่อนข้างจะฉลาดพอตัว เขารู้ได้โดยพลันว่าหากลุกขึ้นจากเตียงพรวดพราดคงมิแคล้วโดนค้นวิญญาณหลอมดวงจิตอีก มิสู้แกล้งนอนต่อไปก่อนแล้วจึงค่อย ๆ ลอบฟังบทสนทนาของทวยเทพที่อยู่รายรอบ หากเป็นเช่นนั้นเขาก็พอจะประเมินสถานการณ์ได้ และถ้ามิใช่เพราะสิ่งที่ได้ยินเป็นการกล่าวถึงตนในระยะเผาขน จางอี้เฟิงก็คงมิลืมตาขึ้นเยี่ยงนี้!

.

"มนุษย์ผู้นี้งั้นรึที่ท่านปู่ซืออี้กำชับว่าจะให้ตายมิได้เป็นอันขาด! พวกเราต้องรักษาเขาด้วยโอสถชั้นเลิศ! ลองคนของตำหนักหวงฮือลี่ (黄花梨) ลงทุนเช่นนี้เห็นทีคงปลีกตัวหนีมิพ้น , เฮ้อ..อ..อ..!"

.

"เอาเถิดน่ายามนี้สวรรค์ก็ใช่ว่าจะปกติ ยามศึกสงครามหากมิเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันแคว้นตะวันเพลิง (เอี่ยนหยางเซิ่งอวี่) ก็คงเหลือเพียงชื่อ พวกเรา 11 แคว้นใช่จะกลมเกลียวกันซะเมื่อไหร่? ยามสงบก็ช่วงชิงผลประโยชน์ชิงทรัพยากรกันจะเป็นจะตาย หรือเจ้าอยากออกไปรบแนวหน้าแทนพวกเขาเล่า? หากไม่ก็จงเร่งมือซะ!"

.

เทพโอสถเพลิงในชุดคลุมสีชาดลอบถอนหายใจ พวกเขาทั้งสองผินหน้าเข้าหากันโดยมีร่างหนาของจางอี้เฟิงนอนอยู่บนเตียงหยกตรงกลาง ระหว่างนั้นฝ่ามือที่ต่างฝ่ายต่างยื่นออกมาก็เริ่มเปล่งลำแสง ครู่สั้นนี้เองที่ทำให้จางอี้เฟิงรู้ว่าต้นหนแห่งความอุ่นวาบนี้มาจากแหล่งใด ผนึกลำแสงพ่นละอองเวทย์ฉาบไปทั่วร่าง และกำลังวังชาที่ได้คืนกลับมาก็มิอาจทำให้เจ้าตัวฝืนนอนได้อีกต่อไป!

.

"เฮือกกก!"

.

"(อะไรกัน! เรายังไม่ได้สั่งร่างกายให้ลุกขึ้นเลยนี่นาแล้วทำไมถึง!?)"

.

เรือนร่างถึงกับกระโจนลุกขึ้นยืนอล่างฉ่าง! บั้นท้ายยกสูงพ้นจากเตียงหยก เหงื่อไหลแตกซ่านเป็นท่อประปาทั้งยังหอบหายใจรุนแรงพะงาบ ๆ อันเป็นสัญญาณว่าจางอี้เฟิงหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว! เขาฟิตเปรี๊ยะราวกับตอนที่เพิ่งเปลี่ยนตัวลงสนามฟุตบอลมิมีผิด ด้วยความสัตย์จริงที่เวทย์อัคคีได้ทำการชำระดวงจิตของเขาโดยบริบูรณ์ มิหนำซ้ำอานุภาพของมันก็ยังรุนแรงเสียจนทำลายเหลี่ยมเล่ห์แห่งการฉ้อฉลที่คิดจะทำให้ทลายลงย่อยยับ!

.

"เจ้ามนุษย์นี่เจ้ารู้ตัวอยู่ก่อนแล้วงั้นรึ?! เหตุใดถึงใช้อุบายต่อพวกข้า!?"

ฝ่ามือหนากลายสภาพเป็นมุทรากระบี่ แสงสีแดงที่เปล่งออกจากปลายนิ้วมิต้องบอกก็รู้ว่าแค่สะบัดฉึบเดียวคอของนักบอลหนุ่มคงขาดสะบั้น

.

"ตอบอย่างนิ่งเงียบ!!!"

.

"อะ.. เอ่อ.. ผมขอโทษครับผมไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นแบบนี้! คือผมแค่พยายามจะป้องกันตัว.. ผม..ม..ม! ไม่อยากโดนบีบขมับอีกแล้วนะครับ..บ..บ.. ผมขอโทษจริง ๆ ครับท่านเซียนทั้งสอง!"

มิได้สั่นแค่เสียงแต่ขาก็สั่นตามไปด้วย แม้แต่ภาษาที่ใช้ก็ยังเปล่งออกมาด้วยวาจาแบบมนุษย์

.

ดูท่าหนนนี้คนแซ่จางจะพูดความจริง เพราะในระหว่างที่เขาหลุบตามองสองเทพโอสถอัคคี เขาก็พบว่าเตียงหยกที่ตนเหยียบย่ำอยู่เริ่มมีการเปล่งแสงสีเขียวมรกตพร้อมกับอักขระเวทย์วงเแหวนออกมา! เขาเห็นแม้กระทั่งอายปราณวิญญาณสีโปร่งใสที่ไหลล้นออกมาจากขาตัวเอง! พวกมันค่อย ๆ ซึมล้นก่อนจะค่อย ๆ โดนดูดเข้าไปกักเก็บไว้ในเตียงหยกสีเขียวเบื้องล่าง!

.

"อะไรอ่ะครับ! ท่านเซียนครับนี่เกิดอะไรขึ้นกับผม! พวกท่านทำอะไรกับผมอยู่กันแน่เนี่ยะ?!"

.

"ไม่เอา! , ไม่เอา! , ผมไม่ชอบแบบนี้เลยผมอยากกลับบ้าน!"

.

แล้วก็เป็นความช็อคอันสูงส่งนั่นเอง ที่ทำให้เจ้าตัวถึงกับทรุดลงในท่านังขัดสมาธิ จางอี้เฟิงหน้าซีดแต่มิได้รับบาดเจ็บใด ๆ เขาแค่ช็อคและตกใจเพราะระหว่างที่นั่งจุ่มก้นลงบนเตียงหยก ตูดของเขายังรู้สึกได้อยู่เลยว่ามันกำลังโดนดูด

.

เดือดร้อนไปถึงเทพโอสถเพลิงผู้หนึ่งที่ต้องเร่งแถลงไขเป็นการด่วน

.

"เอาล่ะทำใจให้สงบก่อนเถิดเจ้ามนุษย์ข้ามิทำอะไรเจ้าหรอก เจ้าเป็นถึงบุคคลสำคัญที่ช่วยแคว้นเซียนแสงจันทร์ (月华仙洲) ไว้ ข้าจะคิดปองร้ายเจ้าด้วยเหตุอันใด มิหนำซ้ำท่านผู้นั้นยังฝากเจ้าไว้กับพวกข้าซะดิบดี ลองรักษาเจ้ามิได้ขึ้นมาสิคงจะเป็นพวกข้ากระมังที่จะต้องฝ่าด่านเคราะห์นี้แทนเจ้า!"

.

"นี่คือกลวิธีในการรักษา ผลพวงจากการชำระดวงจิตเลยทำให้เจ้ากลายเป็นมนุษย์ที่มีปราณวิญญาณขึ้นมา ก่อนหน้านี้เจ้าขึ้นมาบนสวรรค์ด้วยวิธีที่มิถูกต้อง เจ้ายังมิถึงเวลาตายร่างกายเจ้าจึงแตกต่างกับเทพเซียนองค์อื่น ๆ และนั่นจะทำให้เจ้าเป็นปรปักษ์กับโอสถยาหรือเวทย์รักษาทุกชนิด! หากแต่ตอนนี้ทุกอย่างได้คลี่คลายหมดสิ้นแล้ว"

.

จบประโยคนี้เทพโอสถเพลิงอีกองค์ก็แทรกขึ้น แกสะบัดเอาผ้าคลุมศีรษะออกเผยให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลา และแววตาสีแดงสดที่ดูยังไงก็มิใช่มนุษย์ แถมบนมือยังวาร์ปเอาม้วนคัมภีร์ไม้อันหนึ่งออกมาถือไว้ด้วย

.

"เวทย์อัคคีของเราได้ขจัดพิษแว้งกัดจากมหาวิชาของท่านเง็กเซียนให้เจ้าแล้ว ส่วนเตียงหยกที่เจ้านั่งอยู่นั่นมีหน้าที่ดูดซับปราณวิญญาณมิให้เอ่อล้นในตัวเจ้ามากเกินไป มันจะคอยปรับสมดุลให้เจ้าไปอีกสักระยะ กับการที่จู่ ๆ ร่างกายของเจ้าก็ขยับไปเองก็ล้วนแต่เป็นอิทธิฤทธิ์ของมัน นี่มิใช่สิ่งที่น่ากลัวอะไร เพราะเทพสงครามที่บาดเจ็บองค์อื่น ๆ ก็ล้วนแต่ต้องใช้เตียงหยกแทบทั้งสิ้น!

.

"มิเชื่อเจ้าก็ลองดูเอาเองเถิด! , ฮึบ!"

.

ว่าแล้วองค์เทพโอสถเพลิงผู้หล่อเหลา ก็ได้ผายมือข้างหนึ่งเพื่อนำสายตาจางอี้เฟิงให้มองไปยังภาพมุมกว้าง

.

พลันปรากฏเป็นโรงถ้ำขนาดใหญ่ที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา หนำซ้ำยังระรานตาไปด้วยเตียงหยกจำนวนมาก มีเหล่าองครักษ์ประตูเทวา มีเทพสงครามอู่เสิ่นรวมทั้งทหารสวรรค์องค์อื่น ๆ หรือแม้แต่ชาวสวรรค์ที่ได้รับลูกหลงในการสู้รบก็ล้วนแต่ถูกนำตัวมาไว้ที่นี่ จางอี้เฟิงพบว่าที่รอบตัวของพวกเขาล้วนแต่มีปราณวิญญาณละเหยออกมาเหมือนดั่งที่เทพโอสถเพลิงบอกจริง ๆ หากแต่ระดับความเข้มข้นนั้นกลับแตกต่างกันไป! บางทีเตียงหยกคงมิได้ทำงานบกพร่อง แต่คงจะเป็นเพราะพิษของบาดแผลรวมถึงอายุขัยของผู้ประสบภัยเสียมากกว่าที่่ทำให้ความมิเหมือนบังเกิด

.

"อ้อ! ข้าลืมบอกเจ้าไปอย่างหนึ่ง เจ้าเห็นใช่หรือไม่เจ้ามนุษย์ว่าปราณวิญญาณล้วนมีสีสัน! เทพแต่ละองค์มีแก่นวิญญาณมิเหมือนกันเพราะฉะนั้นปราณวิญญาณก็จะแบ่งเป็น สีทอง , สีฟ้า , สีเขียว , สีน้ำตาล , สีชมพู และอื่น ๆ อย่างของข้าก็เป็นสีแดง!"

.

"ฟุบบบ!"

ดีดนิ้วโชว์ไปหนึ่งทีพลันปรากฎเปลวไฟหย่อมหนึ่งขึ้นบนฝ่ามือ

.

"เคล็ดวิชา , พันธุกรรม , วาสนา , ก้นบึ้งแห่งจิตใจ , หรือสำนักที่เข้าศึกษา ทุกองค์ประกอบล้วนมีผลต่อแก่นวิญญาณ ปราณวิญญาณของพวกเราจึงแตกต่างและหลากหลาย"

.

"เอ่อ.. แล้วทำไมของผมถึงเป็นสีใสอยู่คนเดียวล่ะครับ? หรือเพราะผมเป็นมนุษย์?"

.

"เยี่ยม! , ยอดเยี่ยม! , หัวเร็วมิเบานี่เจ้า! ดี ๆ ๆ ข้าชอบมนุษย์ที่ปราดเปรื่องคิดอ่านว่องไวเช่นนี้ คนแซ่จางเอาเป็นว่าข้าจำเจ้าไว้แล้วล่ะกัน ฮั่ว ๆ ๆ ฮ่า ๆ ๆ "

.

ชั่วยามที่เสียงหัวเราะดังสนั่นหางตาเฉี่ยวของจางอี้เฟิงก็ได้ลอบดูรอบ ๆ เตียงของตนไปพลางด้วย ก่อนจะเริ่มโล่งใจไปเปราะหนึ่งเพราะเขาเห็นกลุ่มปราณวิญญาณธาตุดินสีน้ำตาลที่ค่อนข้างเข้มข้นเอ่อล้นอยู่หลายส่วน สิ่งนี้บ่งชี้ว่าเทพองค์ที่นอนอยู่บริเวณนี้ต้องมิตายแน่ ๆ ! และพอเพ่งกระแสการรับรู้ลงไปอีกหน่อย จางอี้เฟิงก็ถึงกับเผลอยิ้มออกมาเลยหลังล่วงรู้ว่าผู้ที่นอนอยู่บนเตียงใกล้ ๆ เขา แท้ที่จริงก็คือองครักษ์ประตูเทวาผู้ที่บาดเจ็บตรงต้นขา กับเทพสงครามอู่เสิ่นประจำแคว้นเซียนแสงจันทร์ที่ตัวขาดครึ่งท่อน!

.

"พวกเขายังไม่ตาย! , ดีจัง! , เราดีใจจังเลย! งั้นข้าง ๆ ก็คงจะเป็นเทพโอสถเพลิงที่คอยดูแลอย่างใกล้ชิดสินะ แค่นี้ก็สบายใจหายห่วงแล้วดีจังพวกเขาช่างโชคดีจริง ๆ "

.

"เจ้ายิ้มอะไรเจ้าคนแซ่จาง? เจ้าเห็นความเป็นความตายเป็นเรื่องสนุกงั้นรึ?!"

เจ้าของถ้ำเท้าสะเอวถามทั้ง ๆ ที่เมื่อกี้ตัวแกยังหัวเราะอย่างกับพวกคนชั่วอยู่เลย

.

"อ๋อเปล่าครับ! เปล่า ๆ ! ไม่มีอะไร! ใครจะกล้าคิดอะไรแบบนั้นล่ะครับ!"

.

พยักหน้าลูบคางไปหนึ่งทีต่อด้วยการจ้องมองมนุษย์โลกผู้นี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า และต่อมาก็ถึงคิวออกโรงของม้วนตำราที่ถือไว้ในมือบ้าง ชื่อของมันคือ "คัมภีร์อักขราวิสุทธิ์" ใช่แล้ว! มันก็คือม้วนตำราที่เป็นไอเท็มประจำกายของปู่ซืออี้นั่นเอง! และการที่มันมาอยู่ในมือของเทพโอสถเพลิงผู้นี้ก็ย่อมมิใช่เรื่องธรรมดา มันคือการเจตนาโดยชัดแจ้งว่าจางอี้เฟิงจะต้องพูดอะไรออกมาบ้าง! มิใช่เอาแต่นั่งฟังอยู่อย่างเดียว!

.

"ครืดดด!"

เสียงม้วนตำราคลี่ตัวออกพลางเปล่งแสงลอยตุ๊บป่องอยู่เบื้องหน้า ผู้เป็นสหายประสานมือโค้งคารวะแล้วหลบฉากออกไป เหลือไว้แต่ผู้เป็นตายที่เริ่มจะตกอยู่ในอาการของคนที่โดนอาคมแฝงร่างเล่นงานเข้า!

.

"อั๊ก! , อั๊ก! , เอื๊อกกก! , มันเจ็บนะท่านผู้อาวุโส! , เอื๊อกกกก! , เจ็บเหมือนตัวจะแตกเป็นเสี่ยงเลย! , อ๊ากกกก!!!"

.

หน้าผากเริ่มเห็นรอยแยก! เกิดเป็นเส้นเรืองแสงบุษราคัมพาดผ่านลงมาจากกลางหัวลากลงมาถึงปลายคาง ก่อนที่หัวทั้งก้อนจะฉีกคว้านปริแหกออกจากกันราวกับลูกขนุน!

.

"แคว๊กกกก!"

.

ปู่ซืออี้แม่งอยู่ข้างในแล้วก็เป็นอะไรที่อุจาดลูกตาสุด ๆ เพราะว่าแกดันมาแค่หัว! ส่วนตัวตั้งแต่คอลงไปยังคงเป็นเทพโอสถเพลิงในชุดผ้าคลุมสีชาดอยู่เช่นเดิม!