32

"จะให้พี่รับจริง ๆ เหรอคะ" ไตรฉัตรเลิกคิ้วถามด้วยความงุนงงและไม่แน่ใจอยู่ในที เขาไม่รู้ว่าการที่พลอยปภัสเอ่ยออกมาแบบนั้น หมายความถึง ต้องการให้เขาทำตามอย่างว่าจริง ๆ หรือแค่ทดสอบพิสูจน์ใจเขากันแน่

กรณีที่หนึ่ง หากต้องการให้ทำอย่างว่าจริง แล้วถ้าเกิดเขาไม่รับ นั่นไม่เท่ากับว่า เขาขัดใจ ขัดคำสั่ง ต่อต้านพลอยปภัสหรอกเหรอ แต่ถ้าเขาทำ แล้วเป็นกรณีที่สองล่ะ!

เขายังมีเยื่อใย ยังติดต่อ ยังมีความสัมพันธ์อะไรต่อมิอะไรกับมินตราอยู่ ไม่ว่าเขาจะเลือกเดินทางไหนก็มีแต่ความสุ่มเสี่ยงรออยู่ทั้งสิ้น

"ก็รับสิคะ"

"...เอ่อ..." ไตรฉัตรยังคงลังเล "จริงเหรอคะ ตะ...แต่พี่ไม่อยากคุยกับเขา ไม่อยากเลย ไม่อยากสักนิด" รีบเอ่ยบอกอย่างร้อนรนกลัวว่าจะทำให้พลอยปภัสโกรธเข้า

"ก็บอกให้รับไง!!" เธอตะคอกเสียงดังด้วยความหงุดหงิด ก็เขาเอาแต่ยึกยักชักช้าลีลาอยู่ได้ ทำราวกับว่าเป็นเด็กอนุบาล เด็กประถม ทั้ง ๆ ที่หน้าปาไปวัยกลางคนแล้วมั้ง

ไตรฉัตรสะดุ้งตัวโยน กุลีกุจอดึงโทรศัพท์ขึ้นมารูดไถ "คะ...ครับ ครับ"

"แล้วทำตัวให้ปกติ ทำตามที่ฉันบอก" สะโพกผายทิ้งน้ำหนักตัวเอนอิงพิงลงบนรถคันหรูหรา แขนเรียวบางยังคงกอดอก หน้าเชิด หลังตรง วางทีท่าราวกับนางพญา

ไตรฉัตรไม่ใช่คนซื่อ โง่ขนาดนั้น เขาเลือกที่จะเปิดลำโพงเสียงดัง แล้วหงายหน้าจอโทรศัพท์ที่ชูสายเรียกเข้าจากมินตราให้พลอยปภัสดูเพื่อพิสูจน์ถึงความบริสุทธิ์ใจ

(ไตรคะ ทำไมช่วงนี้ไตรหายหน้าหายตาไปเลยล่ะคะ มินส่งข้อความหา โทรหา ไตรก็ไม่ยอมรับสายมิน มินไม่รู้จะทำยังไงแล้ว...) น้ำเสียงหวานรีบพูดยิงคำถามรัว ๆ ในจังหวะที่หล่อนมีโอกาส

"..." ไตรฉัตรนิ่ง เหลือบขึ้นไปมองพลอยปภัสแล้วจ้องเธอนิ่งอยู่อย่างนั้นคล้ายกับกำลังรอรับคำสั่งอย่างเชื่อฟังและเชื่อราวลูกหมา

(ไตร ทำไมเงียบล่ะคะ มีอะไรรึเปล่า)

"มิน ผมว่าผมคุยกับมินไปหมดแล้วนะเรื่องที่เราไม่ควรข้องเกี่ยวกันอีก" เขาเอ่ยขึ้น ก่อนหน้านี้เขานัดเจอกับมินตราอีกครั้งแล้วพูดคุยถึงความสัมพันธ์ระหว่างเราที่มันไม่สามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมตามความคาดหวังของอีกฝ่ายได้

และเขาก็ดันไปพบความจริงบางอย่างมา จึงทำให้หูตามันสว่างแจ้งขึ้นเยอะ เลิกหลงผิด หูหนวกตาบอดโดนหลอกใช้ซ้ำสองอีก

(ทำไมล่ะคะไตร...ในเมื่อไตรก็เลิกกับยัยบ้าอาละวาดนั่นแล้วนี่คะ) น้ำเสียงอีกฝ่ายติดหงุดหงิดเล็กน้อย นี่หล่อนอุตส่าห์หน้าด้าน ทำหูทวนลม เสมือนว่าคำพูดของเขาในวันนั้นไม่มีอยู่จริง แล้วพยายามประสานรอยร้าวระหว่างเราให้มันกลับมาแนบสนิทดังเดิม แต่ก็ยังไม่วายที่จะโดนเขาปฏิเสธ

"!!!" พลอยปภัสหันขวับมาจ้องมองตาเขม็งแทบหลุดออกจากเบ้า รับประกันเลยว่าถ้าอีนั่นมายืนลอยหน้าลอยตาด่าให้เข้าหูเธออยู่ตรงนี้ ฟันธง มันได้เลือดกลบปากเหมือนคราวก่อนแน่

ไตรฉัตรยิ้มแหย ๆ "ผมกำลังตามง้อพลอยอยู่ และผมก็ไม่อยากให้พลอยต้องเข้าใจผิดหรือระแวงเรื่องระหว่างมินกับผมอีก"

(ทำไมคะไตร มินไม่เข้าใจ ผู้หญิงคนนั้นทั้งขี้เหวี่ยง ขี้วีน ชอบใช้กำลังเหมือนคนไร้การศึกษา ก็ดีแค่หน้าตา รูปร่าง แล้วมินสู้มันไม่ได้ตรงไหนคะไตร) ไม่ต้องมีนิมิตก็รู้ว่านางมินตรากำลังร้อนรน นั่งไม่ติดที่แน่นอน

ไตรฉัตรเริ่มสังเกตขึ้น ฝ่ามือเล็กเริ่มกำหมัดแน่น กัดฟันกรอด ๆ พร้อมจะแยกเขี้ยวกระโจนเข้าใส่เหยื่ออยู่รอมร่อ จึงต้องรีบตัดฟันตั้งแต่ต้นลมก่อนที่พลอยปภัสจะตามไปแหกอกมินตราถึงที่ หากเป็นข่าวใหญ่โตขึ้นมาไม่วายจะโดนสังคมประณามว่ารังแกคนป่วย "มิน มินตั้งสตินะ ผมรักพลอย รักมาก รักจนไม่สามารถเสียเขาไปอีกได้ ส่วนมินเอง มินก็มีคนที่รักมิน คอยดูแลมิน อยู่ข้าง ๆ ในวันที่ป่วยอย่างจอห์นไง"

(ไม่ ๆ ไม่ มินไม่ได้ป่วย มินไม่ได้บ้า มินไม่ได้บ้า กรี๊ดดด!!!!!!)

(มิน...มิน มิน) เสียงของจอห์นแทรกเข้ามา ก่อนสายจะถูกตัดไป

"ป่วย ยัยนั่นนางป่วยเป็นอะไร?" เธอมีข้อตะขิดตะขวงใจอยู่นิดหน่อย

"โรคทางจิตครับ วันก่อนจอห์นสามีมินเขามาดักเจอพี่ที่หน้าบริษัทเพื่อขอร้องให้พี่พาเขาไปหามิน จากนั้นเขาก็เล่าให้ฟังว่าที่จริงแล้ว เขาไม่เคยทำร้ายทุบตีมินตราเลย แต่มินตราป่วยเป็นโรคทางจิตชนิดหนึ่งที่พอเกิดภาพหลอนก็มักอาละวาดลงไม้ลงมือกับตัวเองและตัวเขา" ไตรฉัตรตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่างให้พลอยปภัสฟัง

"..."

"เห็นสามีมินเขาบอกว่า คนที่เป็นโรคนี้น่ากลัว เพราะตอนที่ไม่เกิดภาพหลอนก็จะเหมือนคนปกติทั่วไป สามารถใช้ชีวิตได้เหมือนเดิมทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พอเอาละวาดก็จะกลายเป็นคนละคน เขาพยายามรักษามินตราอยู่หลายหน ใช้หมอที่ดีที่สุด พากลับมารักษาตัวที่เมืองไทย พึ่งทุกทาง" เขาเองก็รู้สึกเห็นอกเห็นใจจอห์นไม่น้อย และนับถือใจ นับถือในความรักมั่นของอีกฝ่ายที่ไม่เคยทิ้งมินตราไปไหน ทั้ง ๆ ที่หากเขาจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้หญิงคนอื่นก็ทำได้ไม่ยาก ทว่าเขาก็เลือกที่จะอยู่กับหล่อน

"จริงเหรอ" พลอยปภัสยกฝ่ามือขึ้นมาทาบอก รู้สึกใจคอไม่ค่อยดี ถึงแม้จะไม่ชอบขี้หน้ายัยมินตราอะไรนั่น แต่นางก็น่าสงสารอยู่ที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้

"ค่ะ แต่มินตราหนีออกมา จอห์นเขาพยายามตามตัวกลับไปอยู่ด้วย แต่คนที่เขาไม่รู้เขาก็เข้าใจว่าจอห์นจะมาทำร้ายมินตราเหมือนที่มินตราบอกจริง ๆ" ไตรฉัตรเลื่อนแขนแกร่งลงไปจับประคองฝ่ามือนุ่มนิ่มเอาไว้ "น้องพลอยไม่ต้องกังวลนะคะ มินเขาจะไม่ยุ่งกับเราอีก เพราะสัปดาห์หน้าจอห์นจะพามินกลับไปรักษาตัวที่ต่างประเทศแล้ว"

"บอกฉันทำไม ฉันไม่ได้อยากรู้สักหน่อย" พลอยปภัสดึงมือกลับ

"เอ้า! น้องพลอย ยังไม่กลับเหรอครับ" มาแล้ว ไอ้มารหัวใจของไตรฉัตร เดินหน้าหล่อ เก๊กปั้นยิ้มมาแต่ไกลโน่น

"พี่ก้องงงง" เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อไอ้หมอนั่น ก้องภพ นักแสดงชายเบอร์ต้นของช่องที่กำลังเป็นกระแสมาแรงและถูกจับจิ้นกับพลอยปภัสจนดังระเบิดระเบ้อ มีงานติดต่อเข้ามาไม่หวาดไม่หวั่น

แต่ดูนั่น เมียเขา เอ่ยจ๊ะจ๋า ขานลากยาว ใบหน้านี่ยิ้มแย้มแจ่มใจ ซ้ำยังโดนเบียดกระแทกไหล่เขาไปหามันอีก ต่างจากตอนที่คุยกับเขาลิบลับ!

หยาบกระด้างจนพื้นถนนยาวมะตอยต้องยกบูชานับถือ ใบหน้านี้บึ้งตึงเหมือนแกงกะทิที่บูดขึ้นฟองมาร่วมสัปดาห์ นี่มันสองมาตรฐาน ลำเอียงชัด ๆ

สมัยนี้ทุกคนมีสิทธิและเสรีภาพเท่าเทียมกัน กูจะฟ้องร้อง เรียกร้องความยุติธรรมคืนมา!!

"พลอยเพิ่งจะเก็บของเสร็จน่ะค่ะ พี่ก้องก็ยังไม่กลับเหมือนกันเหรอคะ"

"ยังครับ แล้วนี่....กลับกับแฟนเหรอครับ" เขาเหลือบตามองไปทางไตรฉัตรที่กำลังยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วจ้องตาเขม็งมาทางเขาอย่างเอาเรื่อง

"เปล่าค่ะ เขาไม่ใช่แฟนของพลอย" เธอรีบปฏิเสธ

"อ้าวเหรอครับ" ก้องภพยกฝ่ามือขึ้นเกาหัวเล็กน้อย "พี่ก็เห็นเขาเทียวมาเฝ้าน้องพลอยที่กองตั้งแต่เช้าจนเย็นอยู่หลายวันแล้ว พี่เลยนึกว่าเราสองคนเป็นแฟนกันสักอีก"

"ครับไม่ใช่แฟน แต่เป็นผัวเมีย" ชายหนุ่มเดินเข้ามา โอบเอวคอดกิ่วไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของต่อหน้าไอ้ศัตรูหัวใจ

"ไม่ใช่นะคะพี่ก้อง" เธอพยายามดันตัวเขาให้ออกห่าง "อย่ามาทำตัวรุ่มร่ามกับฉัน เราเลิกกันแล้วนะคะคุณไตรฉัตร!" ก่อนหันกลับไปพูดกับก้องภพ "พลอยขอตัวก่อนนะคะพี่ก้อง ขืนอยู่ตรงนี้นาน ๆ มีหวังพลอยคงได้ออกข่าวหน้าหนึ่งคดีใช้ที่ช็อตไฟฟ้าช็อตคนตายแน่"

พูดจบก็ทิ้งตูดเดินกลับไปยังรถคันหรูด้วยความหงุดหงิดที่เขามาแสดงความเป็นเจ้าของเธอต่อหน้าคนอื่น ทั้ง ๆ ที่เขาได้ทิ้งสิทธิอันชอบธรรมนั้นที่เธอเคยยกให้ด้วยความเต็มใจไปนานแล้วและด้วยมือของเขาเองนั่นแหละ

"เฮ้ย! อย่ามายุ่งกับน้องพลอย แต่ถ้าเกิดอยากลองดีอย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน ไอ้หน้าจืด" เขาใช้ฝ่ามือทุบลงบนบ่าแกร่งของก้องภพสองสามที ยักคิ้วหลิ่วตาเล็กน้อยแล้วรีบวิ่งตามพลอยปภัส ทว่าไม่ทัน เธอเหยียบคันเร่งออกตัวไปเร็วมาก