31

หลายวันผ่านไปร่วมสองสัปดาห์เศษ ไตรฉัตรก็ยังคงตามเฝ้า ตามดูพลอยปภัสตัวติดเธอทุกฝีก้าว ไม่ว่าจะย่างกรายไปทางใด หากมีพลอยปภัส ย่อมเห็นไอ้โบ้ตัวนี้ห้อยท้ายอยู่ด้วย ถึงแม้เธอจะไม่เคยยอมสนทนาด้วยก็ตามเถอะ

และวันนี้ก็เช่นเคย เขาตามมาเฝ้าพลอยปภัสถึงกองถ่ายทำละครตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงหัวค่ำกระทั่งปิดกอง เทียวไปเทียวหาเอาน้ำให้ดื่ม คอยซับเช็ดเหงื่อ ดูแลเทคแคร์ประหนึ่งเจ้าหญิงในนิยายคล้ายกับตอนที่เคยตามจีบเธอแรก ๆ ไม่มีผิด

"ให้พี่ไปส่งนะคะน้องพลอย" เขารีบวิ่งตามเธอขณะกำลังขนข้าวขนของกลับไปยังรถคันหรู

"..." แต่พลอยปภัสยังคงนิ่งเงียบ ทำราวกับว่าเสียงเขาเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงนกเสียงกาเท่านั้น ไม่มีความจำเป็นอะไรให้ต้องสนทนาด้วย

"วันนี้น้องพลอยเก่งมากเลยค่ะ แบบ ฉากที่ทะเลาะกับพ่อ น้องพลอยเล่นได้เข้าถึงอินเนอร์ของตัวละครสุด ๆ" แต่มีหรือที่ไตรฉัตรจะละความพยายาม ต่อให้เหมือนเขากำลังพูดคนเดียว สนทนาอยู่กับผี กูก็ไม่หยุด บอกแล้วตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก เขาเชื่อมั่นไม่ช้าก็เร็วอีกฝ่ายจะต้องมองเห็นมันอย่างแน่นอน

พลอยปภัสชะงักไปครู่หนึ่ง ก็เนื้อเรื่อง ฉาก และบทวันนี้มันตรงกับชีวิตเธอเป๊ะราวกับไปอยู่ใต้เตียงนี่ ชีวิตนางเอกแสนรันทด เกิดในตระกูลคนรวย คนมีหน้ามีตาในสังคม ทว่าอาภัพมารดาตั้งแต่ยังเด็ก ไม่นานพ่อดันมีเมีย มีลูกใหม่และเชื่อสองตัวนั้นหัวปักหัวปำ

เป๊ะ! เธอไม่รู้เขาไม่ก็อปชีวิตเธอมาแต่งเป็นบทละครหรือเปล่า

แต่ในบทละคร ในความโชคร้ายนั้นก็ยังมีความโชคดีซ่อนอยู่ นางเอกได้มีความรักที่เขาคอยสนับสนุน ให้กำลังใจ และอยู่เคียงข้างปลอบประโลมไม่เคยห่าง จนสามารถดำเนินไปถึงตอนแฮปปี้แอนดิ้ง...ต่างจากชีวิตจริงอย่างสิ้นเชิง

บัดซบแล้ว บัดซบอีก!

ไม่มีพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยยังไม่พอ ส่งตัวเฮียมาทำร้ายจิตใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีก นี่ชีวิตคนคนหนึ่งต้องผิดหวัง ต้องเฮงซวยได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ

"เจ๊คะ พรุ่งนี้ไม่มีคิวใช่ไหม"

"อืม น่าจะอย่างนั้นแหละ แกนอนพักได้เต็มที่เลย" เจ๊นัตตี้เหลือบมองไตรฉัตรเล็กน้อยก่อนจะหันมาตอบคำถามของพลอยปภัส

"ดีเลยเจ๊ ฉันเหนื่อยมาก วันนี้ต้องยืนถ่ายละครทั้งวัน" เนื่องจากใกล้ปิดกองแล้ว และเธอก็มีงานถ่ายต่อจ่อรอคิวอยู่ปลายเดือนหน้าจึงต้องเร่งถ่ายฉากสำคัญให้เสร็จสิ้นก่อนสองสัปดาห์เผื่อผิดพลาด

"งั้นพรุ่งนี้เราไปทานขนมหวานร้านโปรดน้องพลอยกันไหมคะ" คราวนี้ไตรฉัตรทำการบ้านมาพอสมควร ไล่เช็คทั้งโพสต์ ทั้งสตอรี่ในไอจีของพลอยปภัสตั้งแต่ล่าสุดยันปัจจุบันโน่น

"..." เธอไม่แม้แต่ชายตามอง "กลับบ้านดี ๆ นะคะเจ๊" ทำราวกับว่าพื้นที่ตรงนี้มีเพียงแค่เธอและเจ๊นัตตี้ผู้จัดการส่วนตัวเท่านั้น

แล้วกูที่ยืนหน้าหล่อ ๆ หัวโด่ ๆ อยู่ตรงนี้คืออะไรไม่ทราบ!!

พอพูดกับเจ๊นัตตี้เสร็จ ก็เดินปาดหน้าเขาไปแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเพื่อมุ่งหน้าสู่รถหรูของตนเองซึ่งจอดถัด ๆ กันอยู่ไม่ไกล

"น้องพลอย" ชายหนุ่มรั้งแขนเรียวเล็กเอาไว้ เอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

เธอหันหน้ากลับมา จ้องมือเขาที่กำลังจับแขนเรียวบางอยู่แล้วแหงนขึ้นมองหน้าหล่อด้วยสายตาราบเรียบสลับกันไปมาคล้ายต้องการสื่อว่า 'ปล่อย!'

"คุยกันก่อนได้ไหมครับ..."

"เหมือนฉันเคยบอกคุณไปแล้วหลายครั้งนะคะคุณไตรฉัตรว่าฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณอีก" พลอยปภัสแกะมือเขาออกจากแขนของตนเอง พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยหน่ายที่ต้องพูดจาซ้ำหลายหนกับคนเดิม ๆ "และที่สำคัญ ฉันขอร้องเถอะนะคะ ถ้าเกิดไม่มีความจำเป็นอะไรเนี่ย อย่ามาที่กองเลยค่ะ"

"ทำไมล่ะครับน้องพลอย พี่กำลังตามง้อน้องพลอยอยู่นะครับ" ที่ผ่านมาเขาไม่เคยขาดตกบกพร่อง พยายามทำให้ดีที่สุดเท่าที่คิดว่าตนเองจะสามารถทำได้แล้ว

เขายอมให้ไอ้เพื่อน ๆ ล้อว่าเป็นหมา โบ้ เห่าโฮ่ง ๆ หยุดเที่ยวเตร็ดเตร่ เที่ยวหญิง เที่ยวเล้า นั่งดื่มดริงค์ ประพฤติปฏิบัติตัวคอยรายงานเธอทุกฝีก้าว ทุกการเคลื่อนไหวเพื่อให้เธอมั่นใจว่าเขาสามารถทำให้เธอได้ทุกอย่างที่เธอต้องการจริง ๆ

เขาไล่เช็ค บอกเลิก และหยุดการติดต่อกับผู้หญิงทุกคน ลบเบอร์ ลบไลน์ บล็อคให้หมดไม่เหลือสักหน่อยเดียว ซ้ำยังส่งทุกรหัสไว้ในช่องข้อความระหว่างเธอและเขาที่มันค่อนข้างหนักไปทางขวา เพื่อพิสูจน์ว่าเขาบริสุทธิ์ใจอย่างแท้จริง

แม่ง! กูทุ่มเทสุด ๆ ทุ่มสุดตัว ทุ่มหมดหน้าตัก มีเท่าไหร่กูให้หมด นี่ถ้าเกิดได้จดทะเบียน กูนี่คงทำพินัยกรรมกรรมตั้งไว้และขอยกทรัพย์สมบัติ รายได้ทั้งหมดที่ข้าพเจ้ามีให้แก่นางสาวพลอยปภัสเพียงผู้เดียวแล้ว

พ่อ แม่ น้องสาวกูก็ไม่เอาละ ทิ้งหมด เอาแค่เมีย

พ่อ แม่ นั่นรวยอยู่แล้ว ไม้แก่ใกล้ถึงฝั่ง จะใช้อะไรมากมาย ลำพังเงินปันผลแต่ละปีก็มากมายมหาศาลจ่ายกันต้องติดเป็นหมื่นนู้น

ก็ครอบครัวคนรวย รวยมาก มหาเศรษฐี

ส่วนน้องสาว เดี๋ยวถ้ามันมีผัว มีผู้ชายสักคนกล้าเสี่ยงมาสอยมันลงไปจากคานทอง ก็ค่อยให้ผัวมันเลี้ยง ใช่ธุระกงการอะไรของพี่มันสักหน่อย!

"คุณไตรคะ" เธอถอนหายใจแล้วหายใจเล่า "อย่าพยายามฝืนตัวเองเลยค่ะ คุณทำแบบนี้ได้ไม่นานหรอก ฉันรู้จักสันดานคุณดีว่าคุณเป็นคนยังไง..."

"ไม่ครับ พี่ไม่เห็นต้องฝืนอะไรเลย" เขาส่ายหน้าปฏิเสธ "น้องพลอยก็รู้ทุกอย่างพี่เต็มใจทำให้น้องพลอย"

"อะไรที่มันต้องฝืนความเป็นตัวเอง มันไม่จีรังยั่งยืนหรอกค่ะ คุณยอมรับเถอะว่าคุณเปลี่ยนตัวเองมาเป็นในแบบที่ฉันต้องการไม่ได้ ส่วนฉันเองก็ไม่สามารถเลิกเป็นคนขี้เหวี่ยง ขี้วีน ตามจิก ตามหึงหวงได้เหมือนกัน ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้งคู่คือการแยกกันเดินค่ะ" เธอบอกเขาให้เข้าใจถึงความเป็นจริงในข้อนี้

เขาไม่ชอบคนงี่เง่า เอาแต่ใจ เหวี่ยง วีน น่ารำคาญ หึงหวง คอยตามจิก ตามติด ซึ่งนั่นเป็นนิสัยที่ติดตัวเธอลึกลงไปฝังรากถึงสันดานเธอมาตั้งแต่เด็ก

เธอเปลี่ยนไม่ได้ และคงไม่คิดจะเปลี่ยนด้วย

แล้วใหญ่หากมีผัวแบบไตรฉัตร ทุกอย่างที่กล่าวมาข้างต้นคงจะคูณห้า คูณสิบไม่เกินจริง!

อยู่กันไปก็มีแต่พัง กับพัง กับพัง!!

"แต่ถ้าเกิดเราอยากมีใครรสักคนในชีวิตจริง ๆ เราก็สามารถเปลี่ยนมันได้นี่น้องพลอย และพี่มั่นใจว่าพี่ทำได้ ให้โอกาสพี่เถอะนะคะ" เขาเข้าไปจับประคองฝ่ามือของพลอยปภัสอีกครั้ง

แววตาคู่นั้นมันกำลังอ้อนวอนส่งพลังงานที่มันอบอวลอยู่ในกายเขาแก่พลอยปภัส เพื่อหวังว่าจะมีสักเศษเสี้ยวเล็ก ๆ ที่จะสามารถทำให้เธอเปลี่ยนใจได้

แค่ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์เขาก็เอา!

ตื้ดดด

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พลอยปภัสยกแขนเรียวยาวขึ้นกอดอกแอบชำเลืองเหลือบตามองเล็กน้อยขณะที่เขากำลังล้วงออกมาจากกระเป๋ากางเกง

'มินตรา'

ไตรฉัตรแหงนขึ้นมองพลอยปภัส เธอก็รีบเบือนหน้าหนีทันทีทำราวกับว่าเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งสิ้น

"นี่เหรอคะเปลี่ยนได้ คุณไปเคลียร์กับคนของคุณให้เรียบร้อยก่อนเถอะ ก่อนจะมาพูดอะไรซี้ซั้ว" ทั้งสองคนยังติดต่อกันอยู่เลย แล้วจะให้เธอคิดอย่างไร

"พี่ไม่ได้ข้องเกี่ยวกับมินตราแล้วจริง ๆ นะคะ" ไตรฉัตรกดตัดสาย แล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงดังเดิม ทว่าผ่านไปเพียงครู่ติด ๆ กันเสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ตื้ดดดดดดด

"งั้นก็รับสายสิคะ" ริมฝีปากกระตุกขึ้น นึกอะไรสนุก ๆ ขึ้นมา เธอจ้องมองหน้า ไหวไหล่อย่างนึกท้าทาย