ตอนที่ 3

เวลาผ่านไป 3 วันหลังจากที่คุณเกรซเข้าโรงพยาบาล คุณท่านและคุณหญิงเป็นห่วงลูกมากแต่งานที่ทำอยู่จึงไม่มีเวลาไปดูแลกันได้ ให้คนสนิทและคุณแม่บ้านใหญ่ไปช่วยดูแลแทน พอออกมาจากโรงพยาบาลก็ไม่มีใครอยู่อีกเช่นเคย

พี่ชายคนโตไปทำงานในต่างประเทศจะกลับมาในอีกวันหรือสองวันนี้ เพราะอยากมาดูน้องสาวคนเดียวของบ้าน ส่วนพี่ชายคนรองไปดูมาแล้วที่ไปโรงพยาบาลและเชื่อว่าน้องสาวปลอดภัยแล้ว

พอเกรซกลับมาถึงบ้านก็ขอให้พาขึ้นไปบนห้อง ตั้งแต่วันนั้นเธอไม่ได้เปิดปากบอกใครเรื่องที่ทำร้ายตัวเอง และคงไม่มีใครจะกล้าไปถามไถ่เรื่องราวอะไรจากเธอ

คุณหัวหน้าแม่บ้านที่กลับมานั่งพักในห้องครัวที่เตรียมจะหาอาหารทาน ฝนเดินเข้ามาพร้อมใบหน้านิ่ง ไม่ได้อยากรู้อยากเห็นอะไรเลยเพียงแต่เข้ามาดูว่าคุณแม่บ้านมีอะไรทานหรือเปล่าเพราะเมื่อเช้าไม่ได้ทำอะไรเก็บเอาไว้มากนัก

“อยากได้อะไรเพิ่มไหมคะ” ฝนถาม

“ไม่ต้องหรอก แค่นี้ก็พอแล้ว”

“เหนื่อยเลยนะคะ ช่วงนี้”

“ก็นิดหน่อย ไม่เป็นอะไรหรอก”

ฝนกำลังจะเดินออกไป แต่แม่บ้านเรียกไว้เพราะมีเรื่องราวอยากจะพูดด้วย

“เดี๋ยวก่อน”

“คะ” ฝนหันกลับไปพร้อมใบหน้าสงสัย

“อีกไม่กี่วันคุณการัณจะกลับมาเธอเป็นคนใหม่ หลีกเลี่ยงได้ให้ห่างจากเขาไว้”

“ค่ะ คุณแม่บ้าน”

“จะไม่ถามหาสาเหตุเหรอ”

“มันคงไม่ใช่เรื่องที่ฝนต้องรู้ แต่ให้หลีกเลี่ยงไว้ก็จะทำตามนั้นค่ะ”

“ดีแล้ว ทำตามที่บอกด้วยแล้วกัน”

ฝนตอบรับแล้วเดินออกไปทำงานที่ตัวเองทำค้างเอาไว้ พี่ชายของเขาคนนั้นจะนิสัยต่างจากคน ๆ นั้นมากแค่ไหน จากที่แม่บ้านเตือนฝนเองก็เชื่อในคำเตือนนั้นนะเพราะว่าไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องโกหกให้เธอกลัวหรือเปล่า

ในวันที่การันต์เดินทางกลับมาที่บ้าน ตอนนี้ในบ้านเงียบเชียบเพราะทุกคนไม่ได้สนใจเกี่ยวกับเขามากนักเพราะปกติเขาก็เดินทางตลอดเวลาอยู่แล้ว และไม่บอกล่วงหน้าว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ วันนี้เขาลงจากรถที่ให้คนที่ไปรับมาถือของทั้งหมดเข้ามาในบ้าน

ขายาวของเขาเดินก้าวเข้าสู่ประตูบ้าน มองหาใครสักคนที่พอจะใช้ให้ไปหาน้ำเย็น ๆ ให้ดื่มได้กำลังจะเรียกแต่เขาเห็นเด็กผู้หญิงเสื้อขาวที่เป็นฟอร์มของคนในบ้านพอดี เธอเดินผ่านไปที่ครัวของบ้านเขา ตอนแรกคิดว่าคงเป็นใครสักคนที่คุ้นหน้าตาอยู่แล้ว จึงพูดไปว่า

“ขอน้ำหน่อย เอาไปวางในห้องทำงานนะ” เขาพูดแล้วเดินเข้าไปยังห้องที่ว่านั่น

ฝนหันกลับมาหาเสียงคนสั่ง เห็นเพียงแผ่นหลังเดินเข้าไปด้านใน จึงคิดว่าน้ำเสียงไม่คุ้นชินหรือว่าจะเป็นคนที่เพิ่งจะกลับมาในช่วงเวลานี้ ฝนคิดแล้วก็เข้าไปทำหน้าที่เพราะไม่มีใครอยู่ในครัวเลย

ห้องทำงานเล็กในบ้านที่ขนาดไม่ได้กว้างมาก ปกติแล้วฝนไม่เคยเดินเข้ามาในนี้นัก ชายคนที่เรียกให้เธอนำน้ำเข้ามาให้ เขานั่งรออยู่บนเก้าอี้นวมตัวใหญ่ที่วางเอาไว้หลังโต๊ะทำงาน เมื่อเขาได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในห้องจึงหันหน้าไปมอง เมื่อเห็นคนรับใช้คนใหม่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แววตานิ่งสนิทของเขาเปลี่ยนไปทันที

ฝนเป็นคนสวย และยิ่งเป็นคนมาใหม่แบบนี้คงยังไม่มีใครบอกเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นมากมายในอดีตให้ฟัง ซึ่งฝนเองมองใบหน้าที่เรียกได้ว่าหล่อเหลาของเขาแล้วเริ่มไม่ไว้ใจ จากที่เคยให้คำมั่นไว้กับแม่บ้านแล้วว่าจะระวัง เธอเลือกวางน้ำลงบนโต๊ะอีกตัวไม่ไปใกล้เขามากเกินจำเป็น

“เดี๋ยว เอามาไว้ตรงนี้สิ”

ฝนกำลังตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรดี พอดีกับคุณแม่บ้านเดินลงมาจากชั้นสองเพราะขึ้นไปเก็บจานอาหารของเกรซลงมา เมื่อเห็นภาพที่เกิดขึ้นอยู่ในห้องทำงานเล็กนั้น เธอจึงจำเป็นต้องเดินเข้าไป

“ฝนเอาจานพวกนี้ไปล้างหน่อยไป เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง”

แม่บ้านยกจานชามที่เก็บมาในถาดส่งให้ฝนนำไปล้างในครัว ฝนหันมารับจานทั้งหมดแล้วเดินออกไป

“คุณการันต์มาแล้วเหรอคะ ไหนบอกว่าจะถึงเย็นกว่านี้” แม่บ้านยกน้ำเหยือกนั้นกับแก้วมาวางไว้ให้ใกล้ขึ้น

“อ่อ ก็เปลี่ยนตั๋วน่ะรีบกลับอยากมาหาน้อง เป็นไงบ้างล่ะ”

“ก็ดีขึ้นแล้วค่ะ แต่ก็ยังเสียใจอยู่”

“คิดอะไรมาก เรื่องแค่นี้เอง”

แม่บ้านรู้สาเหตุ แต่ก็ไม่สามารถแสดงความคิดเห็นได้ ชายหนุ่มที่เพิ่งกลับมาก็เลยถามเรื่องที่อยากรู้ขึ้นมาอีกอย่างหนึ่ง

“เมื่อกี้ใครเหรอ สวยดี”

“คนใหม่ค่ะ เป็นคนของคุณกรินทร์เอามาฝากให้คุณหญิงท่านช่วยดูแล”

“หือ กรินทร์มีอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ” เขาคิดไปเองว่าอาจจะเป็นอะไรกับน้องชาย

“ไม่ทราบหรอกค่ะ แต่ตอนนี้คุณกรินทร์ดูแลอยู่”

เขาทำสีหน้าไม่พอใจนิดหน่อย ทำไมต้องมีน้องชายขวางอยู่ทำให้เขาไม่สามารถทำอะไรโจ่งแจ้งได้ แต่ถ้าแอบทำก็คงไม่มีใครว่า เขาคิดอะไรไว้ในหัวเยอะมากเพื่อจะทำให้สิ่งที่ชอบคือการมีความสัมพันธ์กับหญิงสาวที่เข้ามาอยู่ในบ้าน เขาคิดว่าผู้หญิงพวกนี้ปฏิเสธเขาไม่ได้เพราะต้องทำงานแลกเงินไปตลอดชีวิต หลายเคสที่เคยทำมามีบางคนที่ชอบ และถ้าไม่ชอบก็แค่ให้ออกไปส่วนคนที่ชอบก็จะให้อยู่ในขอบเขตที่จำกัดเอาไว้ ถ้าล้ำเส้นมากนักเขาก็หาวิธีจัดการให้หายไปบ้าง เอาไปส่งต่อที่อื่นบ้างเพราะอิทธิพลของพ่อเขาไม่ธรรมดาอยู่แล้ว

เขาพักเสร็จแล้วจึงต้องเดินขึ้นไปข้างบน เพื่อไปห้องของน้องสาวของเขาเอง เมื่อประมาณเดือนก่อนเขามีติดต่อธุรกิจเอาไว้กับเจ้าสัวคนหนึ่ง ซึ่งค่อนข้างคุยด้วยยากถ้าไม่มีของที่ชื่นชอบไปหลอกล่อให้ยอมตกลงเซ็นสัญญากับเขามากกว่าอีกบริษัทหนึ่ง

ซึ่งเขาใช้น้องสาวของเขาเองที่มีดีกรีเป็นถึงดารา มันดีกว่าหญิงสาวเกรดทั่วไปมาก ทำให้เขาได้ทำสัญญาร่วมทุนกันไว้แล้วรอเซ็นเท่านั้น ส่วนตอนนี้น้องสาวของเขาก็คงจะกำลังพยายามทำใจอยู่ล่ะมั้ง เขาจึงจะไปปลอบใจเสียหน่อย

ก๊อก ๆ เขาเคาะประตูตามมารยาท แล้วเปิดเข้าไปพบว่าน้องสาวคนเล็กนั่งเหม่อลอยอยู่ตรงระเบียงของห้องพัก

“เกรซ พี่กลับมาแล้ว”

หญิงสาวมองพี่ชายด้วยแววตาเฉยชาที่สุด เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับชีวิตในช่วงนี้ล้วนเป็นเขาที่สร้างมันขึ้นมาเพราะอยากได้ในสิ่งที่ตัวเองกำลังต่อสู้กับคู่แข่งอยู่ จึงยอมแลกกับเธอซึ่งเรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี่เอง ทำให้เธออยากเมามายในทุกวันจึงออกไปสังสรรค์กับเพื่อนทุกคืน งานการไม่ทำเพราะรู้แล้วว่ามันสร้างชื่อเสียงให้ได้ แล้วมันก็ทำลายเธอได้เพราะเรื่องแบบนี้

“กลับมาทำไมคะ ทำไมไม่อยู่ญี่ปุ่นไปเลย”

“โถ่ เกรซบ้านพี่อยู่ที่นี่จะไม่ให้พี่กลับมาได้ไง อีกอย่างพี่คิดถึงน้องนะ” เขาจะเข้ามาใกล้หญิงสาว

เกรซมองเขา แล้วมองไปที่ระเบียงแล้วกลับมามองเขาอีกครั้ง

“อย่าเข้ามาใกล้เกรซนะ ถ้าเข้ามาเกรซโดดลงไปแน่ ๆ”

“โอเค ๆ พี่ไม่เข้าไปแล้ว แต่อย่าโดดเลยแค่ชั้นสองมันไม่ตายหรอก”

“ไม่ตาย แต่ก็ไม่เป็นเครื่องมือให้คนอย่างพี่ทำอะไรอีก”

“จะคิดอะไรมากเกรซ ใช่จะไม่เคยเสียตัวซะหน่อย”

“นี่ความคิดพี่ชายของเกรซเหรอคะ นี่คือความคิดของคนที่เกรซรักและไว้ใจงั้นเหรอ”

“ก็ทำไมล่ะ แค่นี้ก็ถือว่าช่วยบริษัทเราเอาไว้นะ ถ้าพ่อรู้จะต้องภูมิใจ”

“ถ้าพ่อรู้ พ่อจะฆ่าพี่แน่”

“เธอก็ไม่ได้บอกพ่อ เพราะถ้าบอกพี่คงได้โดนเรียกกลับมาตั้งนานแล้ว”

“เพราะฉันไม่อยากให้พ่อฆ่าคนไง ออกไปเกรซไม่อยากเห็นหน้าพี่”

“ได้ ๆ พี่ออกไป แค่อยากจะมาขอบใจที่ช่วย”

เขาเดินออกไปอย่างอารมณ์ดีที่แผนการต่าง ๆ สำเร็จไปได้ด้วยดี เขาได้บริษัทของพ่อและของครอบครัว โดยที่กรินทร์น้องชายต้องไปฝ่าฟันเอาใหม่เองทั้งหมด เรื่องอะไรเขาจะยอมทำให้มันล้มละลายเพราะมือเขาล่ะ อะไรที่ช่วยได้เขายอมทำทั้งหมดนั่นแหละ