4

“หนี้ทั้งหมดที่ฉันติดเจ้านายพวกแกอยู่ฉันขอชดใช้แล้วก็แลกด้วยตัวของนังขึ้นฉ่าย เอาตัวนั่งนี่ไป! ฉันยกให้แล้วจะไปกระทำชำเราหรือทำอะไรมันก็ได้ถือว่าเป็นอภิสิทธิ์ของเจ้านายพวกแก! แต่ฉันขอแค่อย่างเดียวอย่ามายุ่งวุ่นวายกับลูกสาวฉันก็พอ!!” ยิ่งได้ยินหัวใจของเธอยิ่งปวดหนึบรวดร้าวราวกับถูกมือใครสักคนบีบให้มันแหลกละเอียดจนไม่เหลือชิ้นดี

“แม่…”

“หนี้สิบล้านรวมดอกอีกสองล้านสาม ค่าตัวลูกสาวแกมันสูงไปหน่อยมั้ง! แต่เอาเถอะฉันจะไปคุยกับเจ้านายฉันดูส่วนนายท่านจะว่ายังไงก็แล้วแต่เวรแต่กรรม” ชายผู้นั้นกระตุกยิ้มมุมปาก

“หนูไม่ไป! หนูไม่ไปนะคะแม่!”

“แต่แกต้องไปนังขึ้นฉ่าย แกอยากชดใช้อยากตอบแทนบุญคุณฉันนักไม่ใช่เหรอ นี่ไงวิธีที่แกจะสามารถตอบแทนบุญคุณฉันได้ นั่นก็คือไปเป็นเมียขัดดอกไปเป็นนางบำเรอให้กับนายท่านเพื่อลบกลบหนี้ซะแล้วฉันจะพอใจเป็นอย่างมาก ถือว่าแกทำเพื่อฉันแล้วก็ดูแลปกป้องน้องอย่างที่แกสัญญาไว้กับพ่อของแก!” พิมพาพูด

“แม่ทำแบบนี้กับลูกตัวเองได้ลงคอเหรอคะ?”

“เพราะแกไม่ใช่ลูกแม่ฉันไงล่ะ! มันก็ถูกต้องแล้วนะนังขึ้นฉ่ายที่แกจะตอบแทนบุญคุณแม่ฉันที่อุตส่าห์เมตตาเลี้ยงดูแกมาตั้งแต่ตีนแกเท่าฝาหอยโดยที่แม่ฉันกับแกไม่ได้มีสายสัมพันธ์หรือมีอะไรเกี่ยวข้องกันเลยสักนิด! แม่แท้แท้ของแกมันใจเสาะฆ่าตัวตายทิ้งภาระแล้วก็ทิ้งแกไว้กับพ่อของแกตั้งแต่ตอนที่แกเกิดได้แค่เดือนเดียว! รู้ไว้ซะด้วยอีโง่!” ผักบุ้งเหลือจะอดวินาทีนี้หล่อนมองเห็นเพียงแค่หนทางที่ทำให้ตัวเองและมารดารอดโดยไม่สนใจเลยว่าใครจะรู้สึกอย่างไรช่างหัวมัน

“…” คราวนี้คิดว่าทุกตรมแสนขมอยู่แล้ว มันเหมือนทวีคูณความรุนแรงขึ้นเป็น 10 เท่า 100 เท่า แววตาแดงก่ำหยาดน้ำร้อนไหลพรากอาบสองพวงแก้มที่แทบจะกรีดร้องให้สิ้นเสียงขาดใจตายลงเสียตรงนี้

คนที่เธอเรียกว่าแม่ คนที่เธอรักยิ่งกว่าชีวิตของตัวเองมาตลอดนับ 20 ปี แต่ความจริงแล้วทุกอย่างกลับพลิกผันไปคนละทิศคนละทาง…

มาถึงวันนี้ที่ได้รู้ความจริงทุกคำถามที่ข้องและค้างคาอยู่ในใจ ว่าทำไมแม่ทำเหมือนไม่รักเธอเลย ทำเหมือนเธอไม่ใช่ลูกที่ชอบดุด่าเฆี่ยนตีและไม่เคยมีคำชมหลุดออกมาจากริมฝีปากยามที่เธอทำตัวดีเด่น เธอรู้แล้ว…

เพราะเธอไม่ใช่ลูกแท้แท้ของท่านนี่เอง…

“แกมันก็เป็นแค่อีลูกกาฝาก ที่แม่ฉันเมตตาชุบเลี้ยงเอาไว้เพราะความเอ็นดูก็แค่นั้น แล้ววันนี้มันก็ถึงเวลาที่แกจะต้องตอบแทนบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนและน้ำนมที่แม่ของฉันใช้เลี้ยงแกมา! แกคงจะไม่เป็นคนอกตัญญูที่หลงลืมบุญคุณของผู้มีพระคุณที่สุดในชีวิตแกหรอกนะ” ที่พิมพาปล่อยให้ผักบุ้งพูดนั่นแสดงว่าทุกเรื่องคือความจริง

นี่ไม่ใช่ความฝันแต่เป็นอีกโลกหนึ่งที่เธอไม่เคยรับรู้เลยต่างหาก…

“มันเป็นความจริงเหรอคะแม่ที่หนูไม่ใช่ลูกแท้แท้ของแม่” เสียงสะอึกสะอื้นแล้วสะอึกสะอื้นเล่าถ่ายถอดความเจ็บช้ำน้ำใจออกมาเมื่อแลเห็นแววตาเย็นชาของพิมพาที่จะส่งเธอไปลงนรกท่าเดียว

“ผักบุ้งมันก็พูดทุกอย่างแล้ว ถ้าแกอยากตอบแทนบุญคุณของฉันแล้วไม่อยากเป็นลูกอกตัญญูเพราะอย่างน้อยน้อยถึงแม้ฉันจะไม่ใช่แม่แท้แท้ของแกแต่ฉันก็เมตตาให้ข้าวให้น้ำเลี้ยงดูแกมาตั้งแต่อ้อนแต่เอาะ ก็ไปเป็นเมียขัดดอกไปเป็นเมียบำเรอของนายท่านซะแม่แกจะได้ไม่ต้องลำบากและเดือดร้อน” นี่คงเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด

“…” หญิงสาวปล่อยโฮออกมาอีกยกใหญ่ใหญ่ ต่อให้เธอจะไม่ใช่ลูกแท้แท้ของพิมพาแต่ระยะเวลา 20 ปีที่พิมพาเลี้ยงดูเธอมาไม่ได้ก่อเกิดความรักความห่วงใยในใจสักนิดเลยหรือ ทำไมถึงได้ใจไม้ไส้ระกำยกเธอให้ไปเป็นเมียบำเรอของผู้ชายที่เธอไม่เคยเห็นแม้กระทั่งใบหน้าเช่นนี้ล่ะ?

“นี่จะถือว่าเป็นคำขอครั้งสุดท้ายของฉันก็แล้วกันในฐานะคนที่เลี้ยงดูแกมา หน้าที่แกหลังจากที่ไปอยู่กับนายท่านแล้วแกจะต้องคอยดูแลปรนนิบัติบำเรอเรื่องบนเตียงและทำให้นายท่านพอใจ นายท่านจะได้ไม่มายุ่งวุ่นวายกับฉันและยายผักบุ้ง เข้าใจหรือเปล่า!!” ทุกน้ำเสียงที่เปล่งออกมาไม่ได้มีแววเมตตาเอ็นดูหรือรักใคร่เธอเลยสักนิด

“ฮึก…ฮื่อ”

“คุยกันจบแล้วใช่ไหม! สรุปจะเอายังไง”

“เอาตัวนังขึ้นฉ่ายไปแล้วปล่อยฉันกับลูก”

“เฮ้ย! รวบตัวผู้หญิงคนนั้นแล้วพาไปส่งให้นายท่านที่เพ้นท์เฮ้าส์” เมื่อสิ้นเสียงคำสั่งลูกน้องจำนวนสองคนก็เข้ามามัดมือ ปิดปากขึ้นฉ่ายก่อนฉุดกระชากขึ้นรถตู้คันสีบลอนด์ไร้ป้ายทะเบียนออกไปจากบ้านโกโรโกโสหลังนี้!

“ฮื่อ…” หญิงสาวหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก พร้อมกับพร่างพรูหยาดน้ำตาหลั่งไหลลงมาไม่ขาดสาย… เธอแทบสิ้นความหวังกับอนาคตแสนมืดมิด มองไม่เห็นและคาดไม่ถึงด้วยซ้ำว่าหลังจากนี้เธอต้องประสบพบเจอกับอะไรบ้าง?

นายท่าน ที่ถูกทั้งพิมพาและคนพวกนี้กล่าวถึงคงจะไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปและคงจะไม่ใช่คนที่เมตตาปราณี มิเช่นนั้นคงไม่ทำธุรกิจสีเทาเปิดบ่อนการพนันทั้งส่งพรรคพวกลูกน้องมาถล่มบ้านเธอจนย่อยยับเช่นนี้หรอก…

เขาคงจะช่วยโอกาสเอาความไร้เดียงสาของเธอแล้วกระทำย่ำยีร่างกายจนสาสมใจ เธอคงต้องกล้ำกลืนฝืนทนยอมรับสิ่งสกปรกโสมมที่แสนจะรังเกียจเดียดฉันท์พรรคนั้นเอาไว้อย่างจำยอม

หากวันนี้พ่อยังอยู่ พ่อคงไม่ปล่อยให้ลูกสาวของท่านต้องตกอยู่ในสภาวะเช่นนี้เด็ดขาด ทำไมโชคชะตาถึงตลกร้ายขว้างปาบททดสอบอันแสนโหดเหี้ยมให้ผู้หญิงร่างบอบบางที่เพิ่งจะอายุ 20 ปีอย่างเธอในรูปแบบอำมหิต

พวกเขาไม่คิดว่ามันโหดร้ายเกินไปหรือไง? กับทั้งหมดทั้งมวลที่เธอต้องเจอมาตลอดชีวิต ไม่เคยได้รับความรักจากแม่ซ้ำพ่อที่เป็นเพียงความอบอุ่นเดียวของหัวใจมาโดยตลอดก็ลาจากโลกนี้ไปไม่มีวันหวนคืน… ต้องออกจากโรงเรียนทิ้งความฝันอันสูงสุดเพื่อเสียสละให้น้องสาวแล้วทำงานตัวเป็นเกลียวเลี้ยงแม่เลี้ยงครอบครัว

ร้าย… มารู้ความจริงว่าพิมพาไม่ใช่แม่แท้แท้ของตัวเองแต่เป็นเพียงแค่แม่เลี้ยง และยังถูกยัดเหยียดให้คนที่ตัวเองรักเคารพมาตลอดส่งไปลงนรกทั้งเป็น! บัดซบ มีอะไรที่เลวร้ายกว่านี้อีกไหม

ทำไมเธอไม่ตายตายไปสักที!

“ครับนายท่าน นังพิมพามันขอผ่อนผันจ่ายหนี้โดยให้ลูกสาวของมันมาเป็นตัวค้ำประกัน แต่หากนายท่านพอใจมันก็ยินดียกให้เป็นกรรมสิทธิ์ของนายท่านโดยนายท่านจะกระทำย่ำยีหรือจะทำอะไรกับลูกสาวมันก็ได้ แต่มันขอแค่แลกกับหนี้ที่มันติดไว้ทั้งหมด” เสียงผู้ชายคนนั้นพูดคุยกับปลายสาย

“…”

“ครับนายท่าน”

“ครับ”

จู่จู่ก็มีผ้ามาปิดที่จมูกของเธอแล้วความหน่วงหน่วงก็เริ่มแทรกซึมในพื้นที่สมองก่อนสิ่งต่างๆจะเลือนหายไปกลายเป็นภวังค์

เธอโดนปกยานอนหลับ!

…

…

หญิงสาวสะลืมสะลือตื่นขึ้นมาอีกทีหนึ่งก็พบว่าร่างกายของตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงนุ่มขนาดบิ๊กไซซ์ ใช้สายตามองปราดไปรอบๆห้องถูกตกแต่งอย่างอลังการหรูหราโดยคลุมโทนสีดำเกือบทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นเพดาน ฝาผนังหรือพวกเฟอร์นิเจอร์เครื่องใช้

“!!” ขึ้นฉ่ายรีบสำรวจเสื้อผ้าของตัวเองว่ายังอยู่ครบถ้วนดีหรือเปล่า ก่อนจะเหลียวซ้ายแลขวาขดตัวด้วยความหวาดกลัวหวาดผวา

“มีด!” จนกระทั่งความโง่มันทำให้เธอสิ้นคิดถึงขั้นหยิบมีดปลายแหลมที่วางอยู่บนจานผลไม้ขึ้นมา กำลังจะง้างปักเข้าบริเวณก้อนเนื้อหน้าอกข้างซ้ายเพื่อหวังปลิดชีพตัวเอง!

“ลาก่อน…”

เพล๊ง!!! มีดเล่มนั้นถูกใครสักคนยื้อแย่งและรีบขว้างปามันไปให้พ้นหูพ้นตา