ตอนที่2

ตอนที่2

ณ ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง

“ยัยเฌอ ฉันคิดถึงแกมากเลย” โมนา เพื่อนสาวคนสนิทเพียงคนเดียวของเฌอรีนเอ่ยขึ้น พร้อมทั้งโผเข้ากอดร่างของหญิงสาวด้วยความคิดถึงสุดหัวใจอย่างที่พูดจริงๆ

โมนากับเฌอรีน เป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่ที่ทั้งคู่มาเรียนด้วยกันที่ฮ่องกงแล้ว และหลังจากเรียนจบเฌอรีนก็กลับไปที่ไทย ส่วนโมนาเธอทำงานที่ฮ่องกงต่อและมีธุรกิจอยู่ที่นี่ จนกระทั่งพบรักกับอลันว่าที่เจ้าบ่าวของเธอ หนุ่มหล่อลูกครึ่งไทยฮ่องกงอยู่หลายปี จึงตกลงที่จะแต่งงานกัน

“ฉันก็คิดถึงแก เป็นยังไงบ้าง เตรียมงานเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?” เฌอรีนผละออกจากอ้อมกอดของเพื่อนสาว ก่อนจะถามถึงความเรียบร้อยของงานแต่งงานที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้

“เรียบร้อย คุณอลันจัดการทุกอย่างจนฉันแทบไม่ต้องทำอะไรเลย” โมนาตอบอย่างสบายใจ อลันจัดได้ว่าเป็นหนุ่มหล่อที่รวยเป็นอันดับต้นๆ เพราะเขามีธุรกิจหลายอย่าง และโรงแรมที่เฌอรีนจะต้องไปพักก็เป็นของเขาด้วยเช่นกัน

“ว่าแต่ แล้วคุณต้าเฟยล่ะ ไม่ได้มากับแกด้วยเหรอ” โมนาเอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะเธอเห็นแค่เฌอรีนเพียงคนเดียวที่มา

“ฉันไม่ได้บอกเขาเรื่องงานแต่งของแกน่ะ และเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าฉันมาที่ฮ่องกง ขอโทษนะโมนา” หญิงสาวเอ่ยอย่างรู้สึกผิด ที่เธอไม่ได้บอกเรื่องการแต่งงานของโมนาให้ผู้เป็นสามีของเธอได้รู้ ทั้งที่โมนาอุตส่าห์เอ่ยปากฝากชวนต้าเฟยให้มางานนี้ด้วย

“ไม่เป็นไรเลย ฉันเข้าใจแกนะเฌอ” โมนาคว้ามือของเพื่อนสาวมากุมไว้ เธอรับรู้เรื่องราวของเฌอรีนมาโดยตลอด ว่าระหว่างเธอกับต้าเฟยมีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่

“ว่าแต่ เจ้าบ่าวของแกอยู่ที่ไหนล่ะโมนา”

“รอต้อนรับแกอยู่ที่โรงแรมน่ะ ถ้าอย่างนั้นเราไปกันเถอะ”

สองสาวมาถึงที่โรงแรมในเวลาไม่ถึงชั่วโมง ซึ่งอลันรออยู่ตรงชุดรับแขกที่จัดเอาไว้ต้อนรับแขกที่จะเข้ามาพัก บริเวณล็อบบี้ของโรงแรม

“ยินดีต้อนรับครับคุณเฌอรีน” ชายหนุ่มเอ่ยต้อนรับ เฌอรีนที่เป็นแขกคนสำคัญของว่าที่ภรรยาของเขา

“สวัสดีค่ะคุณอลัน ยินดีด้วยนะคะ”

“ขอบคุณมากครับ ผมว่าเราพาคุณเฌอรีนไปที่ห้องพักจะดีกว่านะที่รัก คุณเฌอรีนจะได้พักผ่อน เดินทางมาเหนื่อยๆ” อลันหันไปบอกกับโมนาที่ยืนอยู่ข้างๆ กัน

“ก็ดีเหมือนกัน ค่ำนี้ฉันกับคุณอลันเราจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ที่ห้องอาหารของโรงแรมต้อนรับแกด้วย” โมนาเอ่ยอย่างยินดี

“ไม่เห็นต้องลำบากเลย”

“ไม่ลำบากเลยเฌอ อีกอย่างฉันมีคนที่จะแนะนำให้แกรู้จักด้วย”

“ใครเหรอ?” เฌอรีนเอ่ยถามอย่างสงสัย

“เอาไว้ค่อยรู้ตอนค่ำ ส่วนตอนนี้ฉันว่าเราขึ้นห้องพักกันดีกว่า” โมนาพาเพื่อนสาวขึ้นมายังห้องพักสำหรับแขกวีไอพีที่เธอได้จัดเตรียมเอาไว้ให้ โดยมีพนักงานของโรงแรมขนกระเป๋าขึ้นมาให้แล้วเรียบร้อย ก่อนที่จะปล่อยให้เธอได้พักผ่อนตามลำพังในห้องพัก

ในตอนค่ำ ที่ห้องอาหารโซนวีไอพีของโรงแรม ที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้เลี้ยงต้อนรับเฌอรีน เวลานี้ทุกคนต่างก็มาพร้อมกันที่โต๊ะอาหารกันเรียบร้อยแล้ว รวมทั้งแขกคนสำคัญของงานในค่ำคืนนี้ด้วย

“ยัยเฌอ ฉันขอแนะนำให้รู้จักกับคุณอเล็กซ์ น้องชายของคุณอลันจ้ะ” โมนาเป็นคนเอ่ยแนะนำ

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณเฌอรีน ผมได้ยินชื่อคุณมานานแล้ว เพิ่งจะได้เจอตัวจริงก็วันนี้” อเล็กซ์เอ่ยทักทายก่อน เขารู้สึกถูกชะตากับเธอตั้งแต่แรกเจอเลย หรือจะเรียกว่าชอบตั้งแต่แรกเห็นก็ได้

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ นี่ยัยโมนาเม้าอะไรให้คุณฟังคะ” เฌอรีนทักทายกลับ ก่อนจะเอ่ยถามติดตลกกลับไป

“เม้าอะไรล่ะ ฉันก็แค่เล่าให้ฟังว่าแกเป็นเพื่อนสนิทของฉันที่ประเทศไทย แล้วก็แค่บอกว่าแกน่ะสวยและรวยมาก” โมนารีบแก้ตัวที่ถูกกล่าวหา ว่าเอาเพื่อนสนิทมาขาย

“แต่เสียดายที่ไม่โสดเสียแล้ว” เป็นอเล็กซ์ที่พูดเสริมขึ้นมา พร้อมกับส่งยิ้มจางๆ ไปให้เธอ

อเล็กซ์ เป็นเพลย์บอยหนุ่มที่สาวๆ ต่างก็อยากได้เขาเอาไว้ในครอบครอง เพราะเขาทั้งหล่อทั้งรวย แต่ติดตรงที่เขายังสนุกกับชีวิตโสด และควงสาวๆ ไปไหนต่อไหนไม่ซ้ำหน้า มากกว่าที่จะแต่งงานมีครอบครัวเป็นตัวเป็นตนอย่างอลันพี่ชาย

“คนนี้แกห้ามยุ่งเด็ดขาด” อลันเอ่ยเสียงเข้ม ขัดน้องชายขึ้น เพราะเขารู้ดีว่าน้องชายของตัวเองเป็นคนแบบไหน

“ห้ามยุ่งอะไรล่ะเฮีย ผมก็แค่เห็นคุณเฌอรีนเป็นเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้นเอง” ชายหนุ่มรีบแก้ตัว ทั้งที่ความจริงแล้วเขาชอบเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นแล้วด้วยซ้ำ

ในขณะที่สองพี่น้องเอาแต่เถียงกันไปมา สายตาของโมนาก็เหลือบไปเห็น คู่หนุ่มสาวที่พากันเดินเข้ามายังห้องอาหาร ซึ่งเธอรู้สึกคุ้นกับรูปร่างของทั้งคู่ ก่อนที่จะพยายามเพ่งสายตามองอีกครั้ง ก็ได้คำตอบว่าสองหนุ่มสาวที่กำลังนั่งลงที่โต๊ะอาหารที่อยู่อีกมุมของห้องอาหาร ก็คือสามีของเพื่อนรักเธอนั่นเอง ส่วนผู้หญิงที่มากับเขาก็คือเพนนีแฟนเก่าที่เฌอรีนเคยเล่าให้ฟัง

“เฌอ ไหนแกบอกว่าคุณต้าเฟยเขาไม่รู้ว่าแกมาที่นี่ไง แล้วเขาตามมาที่นี่ได้ยังไง?” คำถามของโมนา ทำให้เฌอรีนถึงกับสงสัย ที่อยู่ๆ ทำไมโมนาถึงเอ่ยถึงต้าเฟยขึ้นมา

“แกหมายความว่ายังไง?”

“ก็โน่นไงสามีของแก มานั่งทานอาหารกับยัยนกเพนกวิ้นอยู่ตรงนั้น” โมนาพยักเพยิดไปทางคนทั้งคู่จนเฌอรีนต้องหันไปมองตาม

แล้วก็เป็นอย่างที่โมนาบอกจริงๆ ต้าเฟยมากับเพนนี อย่างที่เขาเคยบอกกับเธอเอาไว้เมื่อสองวันก่อนที่ไทย ก่อนที่เธอจะบินมาที่ฮ่องกง

“เขาชื่อคุณเพนนี” เฌอรีนแก้ให้ หลังจากที่ได้ยินเพื่อนรักเรียกชื่อของเพนนีว่านกเพนกวิ้น ซึ่งเป็นฉายาที่โมนาตั้งเอาไว้เรียกแทนชื่อ เพราะหมันไส้ทีเธอเอาแต่เดินตามสามีคนอื่นต้อยๆ แบบนั้น

“เพนกวิ้นนั่นแหละเหมาะกับนางแล้ว คนอะไรเดินตามสามีชาวบ้านต้อยๆ แบบนั้น ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือไง” โมนาเห็นแล้วก็อดที่จะหงุดหงิดแทนเพื่อนไม่ได้ ถ้าเธอเป็นเฌอรีน ยัยนั่นไม่มีทางได้มาลอยหน้าเดินควงต้าเฟยอยู่แบบนี้แน่

“มีอะไรกันหรือเปล่าครับ” อลันเอ่ยถามสองสาว ที่เอาแต่มองไปยังโต๊ะที่อยู่อีกมุมของห้องอาหาร

“เจอคนรู้จักค่ะ” เฌอรีนเป็นคนตอบ

“ใครหรือครับ”

“สามียัยเฌอค่ะ” คราวนี้เป็นโมนาที่ตอบเอง

“ถ้าแบบนั้น ไม่น่าจะใช่แค่คนรู้จักนะครับ” อเล็กซ์บอก ก่อนที่จะมองตามไปยังโต๊ะของต้าเฟยบ้าง

ซึ่งฝั่งนั้นก็มองกลับมาเหมือนกัน แถมสายตาที่ต้าเฟยมองมาที่เฌอรีนทั้งตกใจที่เจอเธอที่นี่ และไม่พอใจในคราวเดียวกันที่เห็นเธออยู่กับชายหนุ่มแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จักถึงสองคน ถึงแม้ในโต๊ะจะมีโมนาเพื่อนสนิทของเธอนั่งอยู่ด้วยก็ตาม

กลับไทยเขากับเธอคงมีเรื่องต้องคุยกันยาว