LOGINชายหนุ่มก้มหน้าก้มตารับประทานอาหาร ผิวหน้าขาวเนียนริมฝีปากแดง ผิวขาวจัดตามเชื้อชาติ รูปร่างสูงสง่าได้สัดส่วนเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์แห่งบุรุษเพศ ไม่ว่าจะแต่งตัวเป็นทางการหรือลำลองก็ดูดีมีรสนิยม
ชายหนุ่มนั่งรับประทานอาหารเงียบ ๆ กระทั่งสเต็กหมดจานก็ยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเป็นอันว่าอิ่ม หยิบผ้าขึ้นมาซับริมฝีปากเป็นลำดับสุดท้ายก่อนจะเหลือบตามองหน้าคนที่นั่งเงียบอยู่ฝั่งตรงข้ามมอง ดวงตากลมโตฉายแววซุกซนขี้เล่นจ้องมองเขาอยู่ อยู่ด้วยกันมาสามปีกับอีกหกเดือน บ่อยครั้งที่เขาไม่ต้องพูดออกมาเธอก็เข้าใจว่าเขาคิดหรือต้องการอะไร จอมแก้วมองผู้ชายตรงหน้าที่เธอไม่เคยคิดอาจเอื้อม การที่ได้นั่งมองเขาเฉย ๆ ก็เพลินตาดี เมื่อเห็นว่าเขาอิ่มแล้วเธอจึงพูดขึ้น
“อิ่มแล้ว ก็กลับบ้านได้แล้วสิคะ”
“ยัง”
“อ้าว”
“แล้วจะไปไหน”
“เดินย่อย” คนไม่ค่อยใช้คำเปลืองบอกมา
หญิงสาวไหวไหล่ รับบัญชาอย่างไม่มีปัญหาอยู่แล้ว
ทั้งสองคนเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ไปเรื่อยเป็นลูกค้าระดับวีวีไอพีของหลายช็อป ไม่ได้ของอะไรติดไม้ติดมือมาเพราะคอลเลกชันใหม่ ๆ ยังไม่เข้า
“เฮียกั้ง จอมเหนื่อยเดินแล้ว กลับกันเถอะ”
คนที่ได้ของชอปปิงแล้วเริ่มบ่นอิดออด
“เดินไม่ไหวแล้ว แทบจะลากขาไปแล้วเนี่ย”
“หึ ก็ใครใช้ให้ออกมาก่อน”
“โอ๊ย ก็ SA ส่งไลน์มาบอกว่ากระเป๋าใบใหม่มาถึงแล้วให้เข้ามาดู จอมก็รีบมาสิ...อุ๊บ!”
หลุดปากพูดแล้วก็รีบยกมือตะครุบปากตัวเอง แต่ไม่ทันแล้ว
“อ๋อ ที่แท้ก็ออกมาใช้เงิน”
“แหม ก็ของมันต่อยอดได้นี่นา จอมก็ต้องวางแผนอนาคตตัวเองไว้บ้างสิ พอถึงเวลาเฮียไล่ก็จะได้มีทุนไปตั้งตัวบ้างไง”
หญิงสาวพูดด้วยสีหน้าร่าเริง ไม่ทุกข์ไม่ร้อนหากวันนั้นมาถึงเพราะเธอเตรียมตัวไว้หมดแล้ว ส่วนคนฟังมีสีหน้าเรียบค่อนไปทางตึง ยังไม่ทันเอ่ยคำใดออกมาเสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มเปลี่ยนความสนใจมาที่เครื่องมือสื่อสารแทน
ชื่อที่โชว์บนหน้าจอสมาร์ตโฟนเครื่องหรูคือหนึ่งในแก๊ง ‘หนุ่มโฉด’ ซึ่งเป็นกลุ่มเพื่อนสนิทของปภังกร
ปลายนิ้วเรียวยาวทรงพลังกดรับ จอมแก้วมองอย่างสังเกตอยู่ตลอดเวลา ชายหนุ่มรับโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะตอบกลับคนในสาย
“เออ ตอนเย็นเจอกัน”
หลังจากกดวางสาย เขาก็ลอบระบายลมหายใจออกมาเบา ๆ พอหันมาก็สบกับดวงตากลมแป๋วที่จ้องมองด้วยความอยากรู้เต็มที่ เมื่อเขายังไม่เอ่ยปากพูดหญิงสาวก็ย่นคิ้วกดดัน
“เดี๋ยวเราแยกกันตรงนี้ ฉันมีธุระ”
“อ้อ ค่ะ รับทราบ งั้นแยกกันเลยนะเฮีย บัย”
ไม่ถามเลยว่าธุระอะไร ได้รับทราบข้อมูลแล้วก็ยิ้มแฉ่ง ยกมือขึ้นขยับนิ้วบอกลา ท่าทางอยากแยกจากเขาเต็มทนแล้ว ไอ้กิริยาแบบนี้มันน่ามันเขี้ยวอยากทำอะไรสักอย่างกับเธอนัก จอมแก้วยิ้มร่าเมื่อจะได้อิสระชั่วคราวอีกครั้งอย่างน้อยการที่ไม่มีเขาอยู่ข้างกายเธอก็ทำอะไรได้สะดวกหลายอย่าง
“เดี๋ยว ยัยจอมแก้ง”
“จอมแก้วค่ะ”
คร้านจะแก้ ปภังกรไม่สนใจ กระชากข้อมือเรียวกลับมาอย่างไม่แรงนักเพื่อจะบอก
“ยังไงคืนนี้ฉันก็จะกลับเพนต์เฮาส์”
“อาฮะ รับทราบ แต่ถ้าจอมง่วงจอมนอนก่อนนะ”
เธอขานรับ ก็อยู่กันมาเข้าปีที่สี่แล้วจะอะไรกันนักหนาล่ะ ไอ้ที่ต้องให้ตระเตรียมน้ำอุ่น เสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย หรือสวมชุดนอนแบบไม่ได้นอนถ่างตารอเขามาเล่นบทอัศจรรย์นั่นมันก็ไม่ใช่แล้วไหม บ่อยไปที่เขาบอกจะมาแล้วก็ไม่มา แถมไม่โทร. มาบอกด้วย เธอเคยรอเขาตั้งแต่หัวค่ำจนเข้าวันใหม่ไปหลายชั่วโมง จนเริ่มเรียนรู้อะไรมากขึ้น จึงไม่ได้ตั้งตาคอยเมื่อเขาบอกว่าจะมา ก็ถ้าเขามาแล้วและยังมีแรงเหลือก็ปลุกเธอเอง...
ู^
^
^
***ฝากกดติดตาม คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ
“แล้วจะหยอดกระปุกออมสินหมูยังไงล่ะ”ปภังกรเอ่ยกับลูกชายอย่างขำ ๆ เมื่อเห็นเลขศูนย์ยาวเป็นพืด“แบบนี้ต้องเก็บไว้ในธนาคารลูก ถ้าเก็บในออมสินหมูของลูก ให้หมูยักษ์สิบตัวก็ใส่ไม่หมดครับ”จอมขวัญน้อยเห็นพี่ชายได้ซองสีแดง ๆ ก็อยากได้บ้าง จึงเดินเตาะแตะไปหาอากง แบมือน้อย ๆ ขอ ทุกคนมองตามด้วยความเอ็นดู อากงยกหลานสาวขึ้นมานั่งบนตัก“ของไจไจ๋ก็มีลูก นี่ไง”ยื่นซองสีแดงใส่มือน้อยขาว ๆ เด็กหญิงยิ้มดีใจจนเห็นฟันซี่เล็กข้างบนสี่ซี่และข้างล่างอีกสี่ซี่ มือเล็กป้อมโบกซองไปมา“ธุจ้าขอบคุณอากงก่อนลูก” เสียงจอมแก้วบอกลูกสาวที่กำลังโบกซองแดงอย่างสนุก“ธุจ้า” เสียงเด็กน้อยพูดพร้อมกับประกบมือป้อมเข้าหากันเจ้าสัวหอมแก้มหลานอย่างรักใคร่ก่อนจะอุ้มหลานสาวตัวน้อยลงจากตัก“เอาไปให้มาม้าเก็บไว้ให้นะลูก”เด็กหญิงเดินดุ๊กดิ๊กกลับมาหามารดา ส่งเสียง ‘มาม้า อะ’ พร้อมกับยื่นซองให้แม่ จอมแก้วรับซองมาเก็บใส่กระเป๋าไว้เช่นเดียวกับของลูกชาย มองดูเจ้าจุนวิ่งไปรับซองแดงจากเจ็กอี้และโกวอันต่อเป็นวันที่ทุกคนในครอบครัวมีความสุขและอยู่กันพร้อมหน้าซึ่งไม่ได้นับรวมถึงเหม่ยชุ่ยมารดาของสุริยกุลและสุพิศรา ไม่มีการพูดถึงเรื่องที่ต้อ
ปภังกรกับจอมแก้วมีโซ่ทองคล้องรักด้วยกันสองคนแล้ว เวลาส่วนตัวของทั้งสองคนที่จะแสดงความรักต่อกันก็จะเป็นช่วงที่ลูกทั้งสองเข้านอนซึ่งกำหนดไว้ไม่เกินสองทุ่ม หลังจากสองทุ่มมีบ้างที่ชายหนุ่มจะชวนภรรยาที่ยังสาวและสวยออกไปนั่งจิบไวน์เคล้าเสียงเพลงข้างนอกบ้าง เติมความหวานระหว่างกัน ค่ำคืนนี้ก็เช่นกันคุณพ่อยังหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีน้ำเงินเข้มกางเกงชิโนสีกากีทรงสลิมเข้ารูปและคุณแม่ที่ยิ่งมีลูกก็ยิ่งสวยสวมเดรสสีครีมยาวคลุมเข่าต่อใต้อกดีไซน์เก๋โชว์ไหล่มนสวยแอบย่องออกจากบ้านหลังลูกหลับเพื่อมาสวีตกันสองคนโต๊ะอาหารถูกจองไว้แล้วเมื่อชายหนุ่มหญิงสาวมาถึง“จำได้มั้ยครั้งแรกที่เรามานั่งดินเนอร์กันที่นี่”บรรยากาศโรแมนติกชวนให้คิดถึงความหลัง“จำได้ค่ะ ตอนนั้นทำไมเฮียถึงพาจอมขึ้นมากินอาหารหรู ๆ บนนี้ล่ะคะ”“ก็เฮียอยากพาจอมมากินของดี ๆ อร่อย ๆ ไง”“แค่นั้นจริง ๆ เหรอ”ภรรยาเอียงหน้ามอง เพราะคิดว่าเขาต้องมีอะไรมากกว่านั้น“ก็มีอีกเรื่อง เฮียอยากให้จอมประทับใจในตัวเฮีย”จอมแก้วหัวเราะคิก “ก็ประทับใจอยู่แล้ว”“ก็อยากให้ประทับใจมากขึ้นอีก รักเฮียหลงเฮีย”“รักค่ะ แต่ไม่หลงหรอก”“ตอนนั้นไม่หลง ตอนนี้หลงหนักใ
จอมแก้วเก็บความดีใจไว้จนกระทั่งลูกชายนอนหลับแล้วจึงบอกข่าวดีให้สามีฟัง หญิงสาวสวมชุดนอนบางเบากึ่งนั่งกึ่งนอนรอเขาอยู่บนเตียงระหว่างชายหนุ่มอาบน้ำ ซ่อนความดีใจไว้ในรอยยิ้มอิ่มเอม ทว่าปภังกรไม่ได้เอะใจสงสัยอะไร เพราะตลอดเวลาตั้งแต่ที่จอมแก้วยอมคืนดีกับเขา ชายหนุ่มก็ทำทุกอย่างให้เธอมีความสุขจนยิ้มได้ทั้งวัน ร่างสูงเดินออกมาจากห้องน้ำ สวมเพียงกางเกงนอนขายาวเนื้อนุ่มเพียงตัวเดียว อวดรูปร่างสวยงามสมบูรณ์แบบที่น่าหลงใหล“เสร็จแล้วเหรอคะ”“อืม”ตอบแล้วก็ก้าวขึ้นมานั่งบนเตียง มองภรรยาคนสวยด้วยแววตาแพรวพราวสื่อความหมาย ก่อนจะเริ่มโน้มตัวเข้ามา จอมแก้วยกมือขึ้นดันอกแกร่งไว้ เอนตัวออกมองหน้าเขาแล้วยิ้ม“เดี๋ยวค่ะเฮีย”“คืนนี้เฮียหิวมากเลยนะ”ปภังกรนั้นขยันทำการบ้านไม่มีตกหล่น ร้อนแรงสม่ำเสมอไม่มีแผ่ว“จอมมีอะไรให้เฮียดู”“หืม...”บอกแล้วจอมแก้วก็เอื้อมมือไปหยิบที่ทดสอบการตั้งครรภ์ซึ่งซุกไว้ใต้หมอนชูให้เขาดู ริมฝีปากอิ่มสวยข่มรอยยิ้มแห่งความดีใจไว้ไม่ไหว มือหนารับมาดูใกล้ ๆ ด้วยตาตนเอง แค่เห็นขีดแดงสองขีดเขาก็รู้ความหมาย“จอม มาแล้วเหรอ” เอ่ยถามด้วยความดีใจจอมแก้วพยักหน้า“จะเป็นพ่อลูกสองแล้วนะเฮ
เจ้านายหนุ่มรับเป็นเจ้าภาพจัดงานแต่งงานให้กับชุมพลและลุจี บ่าวสาวไม่ต้องการให้เป็นงานใหญ่ที่มีพิธีการมากมายเพราะผู้ใหญ่ที่เหลืออยู่มีแค่ยายลินจงของลุจี ส่วนชุมพลนั้นเป็นเด็กกำพร้า พ่อและแม่เสียชีวิตพร้อมกันจากอุบัติเหตุทางน้ำและมีหลวงลุงเลี้ยงมาจนโต ในงานจึงมีแต่คนรู้จักที่สนิทสนมกันดี บรรดาเพื่อนฝูงสมัยเรียน เพื่อนร่วมงานของลุจีจากที่ทำงานเก่าและเพื่อนของบ่าวสาวจากอมรทรัพย์ไวเออร์แอนด์เคเบิล ศาสตราและอาจองมาร่วมแสดงความยินดีด้วย และแอบบ่นที่เจ้านายกับลูกน้องคู่นี้พากันแต่งงานมีครอบครัวไปกันหมดทิ้งคนโสดอย่างพวกเขาสองคนให้ตามหาคนที่ใช่กันต่อไปสามเดือนต่อมาขณะที่ชายหนุ่มกำลังแต่งตัวอยู่หน้า Walk-in Closet เขาก็เหลือบตาขึ้นมองตู้เก็บกระเป๋าของภรรยาที่มีแต่ของแบรนด์เนม ริมฝีปากหยักอมยิ้มก่อนคิ้วหนาจะขมวดเข้าหากัน ครั้นเห็นจอมแก้วเดินเข้ามาส่องกระจกดูความเรียบร้อยก่อนจะออกไปส่งลูกไปโรงเรียนพร้อมกันก็เอ่ยถาม“ทำไมเดี๋ยวนี้ไม่เห็นจอมไปชอปกระเป๋าเลย” เพราะของที่อยู่ในตู้มีเพียงใบเดียวที่เป็นของใหม่ นอกนั้นยังเป็นของชุดเดิมที่จอมแก้วเคยซื้อสมัยที่ยังอยู่กับเขา แต่ตั้งแต่แต่งงานและเธอย้ายกลับเข
จอมแก้วมองหน้าสามีที่ตัดสายโทรศัพท์ไป“ไม่มีตุ๊กตากั้งกอดนอน ลูกต้องงอแงคืนนี้ทั้งคืนแน่เลยค่ะ”“มีทั้งอากง อาเจ็ก อาโกว ไหนจะอี๊จูอีก เฮียว่าไม่เป็นไรหรอก ยังไงลูกก็อยู่ได้ แล้ววันนี้ก็ไม่ได้นอนกลางวันด้วย เล่นสนุกทั้งวัน น่าจะเหนื่อยจนหลับก่อนถึงบ้านอากงอีกมั้ง”เขาพูดอย่างมั่นใจ ในขณะที่คนเป็นแม่ยังกังวลและเกรงใจคนที่รับภาระดูแลลูกแทนในคืนนี้ แถมยังไม่มีตุ๊กตาแสนรักที่ต้องกอดนอนทุกคืน เธอรู้ดีว่าการที่เด็กติดตุ๊กตาน้องเน่า พี่หมอนเน่า หรือผ้าห่มเปื่อย ถือเป็นส่วนหนึ่งของการเจริญเติบโตตามปกติของเด็กเล็ก เพราะมันเป็นสิ่งที่ให้ความรู้สึกอุ่นใจ ปลอดภัยและสบายใจที่ได้อยู่ใกล้ ซึ่งพอเลยสามขวบไปแล้วก็ควรจะค่อย ๆ ลดลง สำหรับเจ้าจุน ‘กั้งเยิน’ ตัวนี้เป็นเพื่อนที่ทำให้รู้สึกสนุกสนาน เพลิดเพลิน และมีความสุข ไม่ได้ต้องถือติดมือตลอดเวลา แต่ที่ต้องกอดนอนน่าจะเป็นความคุ้นชิน เด็กบางคนติดของใช้ที่คุ้นเคยเพื่อทดแทนความรู้สึกที่ต้องห่างจากพ่อแม่เพราะจะทำให้เขารู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย แต่ลูกของเธอไม่เคยขาดความรักความเอาใจใส่จากแม่และพ่อ อืม...คงจะเป็นประสบการณ์ใหม่ของลูกที่จะได้เรียนรู้ว่าต่อให้ไม่ต้องมีพ
“ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดถึงอนาคตอะไรน่ะนะ รู้แต่ว่าชอบ อยากทำ อยากเปย์จอมแค่คนเดียว พออยู่นานเข้าก็ยิ่งไม่อยากให้ไปไหน”“ถ้ามีคนมาบอกว่าจอมไม่มีอะไรเหมาะสมคู่ควรกับเฮียล่ะ”“ก็ช่างหัวมัน แต่ถ้ามันทำให้จอมรำคาญใจมาบอกเฮีย เฮียจัดการให้”“เฮียขาโหด”“ใครมาทำให้เมียเฮียรำคาญ มันได้โดนดีแน่”ทั้งสองคนพูดเล่นหยอกล้อกันก่อนเขาจะคว้าตัวเธอเข้ามากอดไว้แนบอก คราวนี้อยากจะเอาจริง ๆ แล้ว“จอม”“...”“คืนนี้เฮียขอได้มั้ย”จะได้มั้ยวะกู?จอมแก้วหลบสายตาก่อนจะกลับมาสบตากันใหม่ แกล้งถาม“จะขออะไรล่ะ”“รู้อยู่แก่ใจ”หญิงสาวอดหัวเราะเสียงดังออกมาไม่ได้ เมื่อเห็นสายตาที่กำลังบอกว่าที่ผ่านมาเขาแห้งเหี่ยวเหลือเกิน“นะ ให้เฮียเถอะ จะตายอยู่แล้ว”“ยังไม่ได้อาบน้ำ ล้างหน้าล้างตาเลย”“เอาก่อนทีนึงแล้วค่อยไปอาบน้ำพร้อมกัน”จอมแก้วไม่รู้จะพูดอะไรเลยตอนนี้ ดูหน้าเขาแล้วทั้งน่าสงสารและน่าหมั่นไส้ไปพร้อมกัน เธอไม่ปฏิเสธก็แปลว่าอนุญาต ทันทีนั้นริมฝีปากหยักที่อดอยากไม่เคยได้สัมผัสกับสิ่งที่โหยหามาเลยกว่าสี่ปีก็ประทับลงบนกลีบปากนุ่มอย่างอ่อนโยน แม้ข้างในจะร้อนรุ่มเพราะไฟรักที่อัดแน่นสุมทรวงแต่เขาก็ไม่ตะกรุมตะกราม ค่อย ๆ
บรรยากาศมาคุอึมครึมปกคลุมปภังกรกับจอมแก้วเข้าวันที่สาม ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมลดทิฐิเป็นฝ่ายง้อก่อน จอมแก้วไม่รู้ว่าเขาหงุดหงิดใส่เธอด้วยสาเหตุอะไร และคร้านจะเข้าไปตอแยสอบถาม ส่วนปภังกรก็ถือว่าจอมแก้วต้องเป็นฝ่ายมาง้อ เพราะถึงเขาจะพาลใส่เธออย่างไร แต่เธอก็ต้องเป็นฝ่ายโอนอ่อนเข้าหาก่อน เพราะที่เธอมีชีวิต
หลังจากชอปปิงจนพอใจ ปภังกรก็บอกกับจอมแก้วว่าเย็นนี้เขามีนัดกับอาจอง และศาสตรา เพื่อนที่เป็นหุ้นส่วนของคลับซึ่งหญิงสาวก็รู้จักดี ชายหนุ่มชวนเธอไปนั่งคุยด้วย แต่ถึงเธอไม่ไปเขาก็พร้อมจะลากเธอไปอยู่ดี จอมแก้วอยากจะหาเรื่องกลับเพนต์เฮาส์เพราะไม่อยากเจอหน้าพนักงานบางคนในร้านที่ชอบมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลา
เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงก็จะผ่านพ้นไปอีกครึ่งวัน ร่างหนาที่นอนคว่ำตะแคงใบหน้าอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงไซซ์เพิ่งรู้สึกตัว ทันทีที่สมองตื่นจากการได้นอนหลับเต็มที่ร่างกายเขาก็พลิกตัวนอนหงายพร้อมกับเปิดเปลือกตา ชายหนุ่มไม่มีอาการงัวเงียใด ๆ ตามมา สิ่งแรกที่เขาทำคือกวาดสายตาไปรอบห้องที่ตนเองนอนอยู่ ภายในห้อ
รถยุโรปสมรรถนะเยี่ยมขับเข้ามาภายในอาณาบริเวณบ้านหลังใหญ่สีงาช้างสไตล์คลาสสิกที่ผสมผสานศิลปะกรีกและโรมัน เหนือหลังคาโดมตรงกลางมีรูปปั้นพญาอินทรีกางปีกเกาะอยู่แสดงถึงความสูงส่งอำนาจบารมีและความยิ่งใหญ่ของผู้เป็นเจ้าของ ก่อนจะถึงตัวบ้านมีถนนคอนกรีตยาวกว่าร้อยเมตรสองข้างทางเป็นสนามหญ้าโล่งสีเขียว ตรงกล

![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




![มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
