บทที่ 62

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...

เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอในห้องผู้ป่วยพิเศษที่เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของเครื่องช่วยหายใจสลับอยู่เป็นระยะ กลิ่นยาฆ่าเชื้อและกลิ่นพลาสติกจากท่อสายต่าง ๆ คลุ้งไปทั่วอากาศเย็นเฉียบ แสงไฟสีขาวจากเพดานทาบเงาซีดจางลงบนใบหน้าของหญิงสาวที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง

ไซรัสยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม มือใหญ่ของเขากอบกุมมือเรียวที่เย็นเฉียบของเซเรน่าไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือเขาแทบไม่มีอิทธิพลใดต่อความเย็นชืดของเธอ แต่ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็ยังไม่ยอมปล่อย

จนกระทั่ง...

บางสิ่งบางอย่างขยับขึ้นเล็กน้อยในมือของเขา สัมผัสแสนเบาบาง... ราวกับแรงลมที่พัดผ่านปลายนิ้วทำให้ไซรัสชะงัก ร่างกายทั้งร่างแข็งทื่อ ดวงตาที่เคยอ่อนล้าลุกวาวขึ้นแทบในทันที เขามองมือของเซเรน่าอีกครั้งอย่างไม่เชื่อสายตา

นิ้วมือของเซเรน่ากระตุกอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าเดิมเล็กน้อยและตามมาด้วยการขยับของริมฝีปากซีดขาวที่เหมือนกำลังพยายามจะเปล่งเสียงบางอย่างออกมา

หัวใจของไซรัสเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกจากอก

“เซเรน่า?” เสียงเขาสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยความหวัง

ไซรัสลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนมันล้มกระแทกพื้นเสียงดัง แต่เขาไม่สนใจแม้แต่น้อย ชายหนุ่มก้มตัวลงใกล้เธอ ใบหน้าแทบจะชิดกับริมฝีปากของหญิงสาวที่ขยับเบา ๆ เหมือนกำลังพยายามพูดบางอย่าง

“เซเรน่า...” เสียงเขาแผ่วสั่น มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของเธอไว้ราวกับของล้ำค่าที่กลัวจะหายไป “คุณได้ยินผมไหม เซเรน่า ได้ยินหรือเปล่า”

ดวงตาของเซเรน่ากระตุกเบา ๆ เปลือกตาเริ่มขยับคล้ายกำลังจะเปิดออก ไซรัสแทบไม่กล้ากะพริบตาน้ำตาเอ่อคลอโดยไม่รู้ตัว

แล้วหยดน้ำใส ๆ หนึ่งหยาดก็กลิ้งออกจากหางตาของเซเรน่าราวกับเป็นสัญญาณแห่งการกลับมามีชีวิต

“พระเจ้า...” ไซรัสพึมพำแทบไม่เป็นเสียง น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม เขารีบเอื้อมมือกดกริ่งเรียกแพทย์ “หมอ! หมอครับ เธอมีปฏิกิริยาแล้ว! เซเรน่าเริ่มรู้สึกตัวแล้ว!”

ในหัวใจของไซรัสมีเพียงคำเดียว เซเรน่าฟื้นแล้ว เซเรน่ากำลังกลับมาแล้ว...

ทว่าก่อนที่ความหวังนั้นจะเติบโตเต็มที่ เสียงที่คุ้นเคยกลับเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

ปี๊บ... ปี๊บ... ปี๊บ...

เสียงเครื่องวัดชีพจรที่เคยดังอย่างสม่ำเสมอกลับเร่งรัวไม่เป็นจังหวะ ราวกับหัวใจของเธอกำลังวิ่งหนีจากบางสิ่งที่น่ากลัวจนไม่อาจหยุดได้

ไซรัสชะงัก ดวงตาเบิกกว้างอีกครั้ง ความดีใจที่เพิ่งปะทุเมื่อครู่พลันกลายเป็นความตระหนก

“ไม่... เซเรน่า!”

เสียงตะโกนของไซรัสดังก้องสะท้อนทั่วห้อง ร่างชายหนุ่มสั่นสะท้าน เขาจับมือเธอแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาวซีด

ร่างของหญิงสาวเริ่มชักเกร็ง หน้าอกกระเพื่อมถี่ขึ้นอย่างผิดปกติ เสียงเครื่องช่วยหายใจดังขึ้นอย่างสั่นไหวราวกับกลัวจะรับภาระไม่ไหวอีกต่อไป

“คนไข้กำลังทรุด! เตรียมเครื่องช็อก!” เสียงของแพทย์ประจำเวรดังขึ้นพร้อมเสียงฝีเท้ารัวเร็วของพยาบาลที่กรูเข้ามา

ไซรัสถูกผลักถอยหลังทันที “ญาติออกไปข้างนอกก่อนครับ!”

“ไม่!” เขาตะโกนเสียงสั่นพยายามขืนตัวสุดแรงไม่ยอมให้ใครดึงออกไป “ปล่อยฉันเข้าไป!”

สองมือพยาบาลพยายามรั้งแขนเขาไว้ แต่ไซรัสแรงมากกว่าหลายเท่า ความสิ้นหวังทำให้เขากลายเป็นคนที่ไม่มีเหตุผล “อย่าเอาเธอไปจากฉันอีก! ได้ยินไหม!” เสียงเขาแตกพร่า ดวงตาแดงก่ำราวสัตว์บาดเจ็บที่กำลังดิ้นรนเพื่อรักษาสิ่งสำคัญเพียงสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ในชีวิต

แพทย์หนุ่มคนหนึ่งพยายามพูดอย่างใจเย็น “คุณไซรัสครับ เราต้องช่วยชีวิตเธอ คุณต้องออกไปก่อน! ถ้าคุณยังขัดขวางแบบนี้พวกเราอาจเสียคุณเซเรน่าไปจริง ๆ ก็ได้นะครับ!”

คำพูดเตือนสติของหมอทำให้ไซรัสชะงัก ร่างสูงถูกพาตัวออกมาจากห้องผู้ป่วยก่อนจะปิดประตูอย่างรวดเร็ว

“เกิดอะไรขึ้น....เมื่อกี้เห็นชัด ๆ ว่าเซเรน่ากำลังจะฟื้น...” ไซรัสพึมพำกับตนเองราวกับตนเสียสติ นัยน์ตาคมสีน้ำทะเลจับจ้องไปยังเหตุการณ์ที่อยู่ภายในห้องผ่านประตูกระจกในห้องผู้ป่วย

“หัวใจลดลงอีกแล้ว! เตรียมเครื่อง!”

“ยาช็อกหัวใจ พร้อมไหม! หนึ่ง... สอง... ช็อก!”

เสียงเครื่องช็อกไฟฟ้าดังสะท้อนออกมาผ่านประตูปิดสนิท แล้วตามด้วยเสียงเครื่องมอนิเตอร์ที่สั้นและกระชั้นกว่าเดิม ไซรัสทรุดตัวลงกับพื้น ทุบกำแพงด้วยหมัดอย่างไม่รู้ตัว เลือดเริ่มซึมออกจากข้อนิ้ว แต่เขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บเลยแม้แต่น้อย

“พระเจ้าอย่าเอาเธอไปจากผมเลย... ได้โปรด...” เสียงของเขาแทบกลืนหายไปในลำคอ

ทุกวินาทีที่ผ่านไปยาวนานเหมือนชั่วนิรันดร์ ไซรัสได้ยินแต่เสียงคนตะโกนอยู่ข้างใน เสียงเครื่องวัดชีพจรที่สับสนวุ่นวาย เหมือนหัวใจของเขาที่กำลังเต้นสลับจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้

แล้วทันใดนั้น... เสียงที่เขากลัวที่สุดก็ดังขึ้น

ปี๊บบบบบบ...

โลกทั้งใบของไซรัสเหมือนหยุดหมุนในชั่วพริบตา เสียงรอบข้างหายไปหมด เหลือเพียงเสียงในหัวที่กรีดร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง

“ไม่...” เขาพึมพำเบา ๆ ราวกับคนสติหลุดลอย “ไม่ เซเรน่า ไม่ คุณจะทิ้งผมไปแบบนี้ไม่ได้”

ประตูห้องเปิดออกในที่สุด หมอและพยาบาลบางคนออกมาอย่างเร่งรีบ หน้าของพวกเขาเครียดจัด หนึ่งในนั้นเดินไปเรียกเครื่องมือเพิ่ม อีกคนกำลังพูดโทรศัพท์อย่างร้อนรน

ไซรัสเงยหน้ามองผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มอยู่ เขาเห็นร่างของคนรักที่ถูกล้อมไว้ด้วยทีมแพทย์หลายคน เห็นแผ่นอกของเธอกระเพื่อมตามแรงปั๊มหัวใจ เห็นมือของหมอที่กดแผ่นช็อกลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า และเห็นสายตาของทุกคนที่เริ่มสั่นไหว

“หัวใจยังไม่กลับมา!”

“เพิ่มแรงดันอีก 50!”

“หนึ่ง... สอง... ช็อก!”

ร่างของเซเรน่าสะท้านเล็กน้อย เสียงไฟฟ้าแล่นผ่านร่างกายดังกึกก้อง ตามมาด้วยเสียงปี๊บที่กลับมาดังแผ่วเบาอย่างไม่มั่นคง

ไซรัสมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่พร่าเลือน น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย เขายกมือขึ้นแนบกับกระจกบานเล็กบนประตู สายตาสั่นระรัว “ฟื้นสิ เซเรน่า... ได้โปรด... เธอสัญญาแล้วไม่ใช่เหรอว่าพวกเราจะไปทะเลด้วยกันอีก...”

ปี๊บ... ปี๊บ... ปี๊บ...

“ยังไม่พอ! อีกครั้ง!”

“ช็อก!”

ร่างเล็กกระตุกขึ้นอีกครั้ง สายระโยงระยางที่เชื่อมตามแขน หน้าอก และขมับสั่นไหวไปตามแรงกระแทก เสียงเครื่องมือหลายเครื่องดังผสานกันจนกลายเป็นความโกลาหลที่แทบกลืนกินสติของทุกคนในห้อง

“หัวใจเริ่มตอบสนองแล้วค่ะ!” เสียงพยาบาลร้องขึ้น

“ดีมาก... ต่ออีกนิด... รักษาจังหวะให้คงที่!”

เสียงปี๊บที่เคยกลายเป็นเส้นยาวค่อย ๆ กลับมามีจังหวะสม่ำเสมออีกครั้ง

ปี๊บ... ปี๊บ... ปี๊บ...

แม้ยังอ่อนแรงและไม่มั่นคง แต่เสียงนั้นกลับกลายเป็นเสียงที่ไซรัสคิดว่ามันงดงามที่สุดในโลก หัวเข่าของเขาแทบทรุดลงกับพื้น ชายหนุ่มยกมือขึ้นปิดหน้าน้ำตาไหลอาบผ่านนิ้วโดยไม่อายใคร เสียงสะอื้นต่ำ ๆ ดังออกมาจากอกอย่างยากจะกลั้น

ใครเลยจะคิดว่าไซรัสมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเขตใต้จะมีสภาพเช่นนี้....