แม่เลี้ยงเดี่ยวกับอัจฉริยะแฝดทั้งห้า

แม่เลี้ยงเดี่ยวกับอัจฉริยะแฝดทั้งห้า

last updateLast Updated : 2025-05-19
By:  สกุลจางCompleted
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 rating. 1 review
19Chapters
1.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

สาววัย17 ปี ถูกขายแปลกหน้าข่มขืนจนท้องลูกแฝดอัจฉริยะทั้งห้า โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อของเด็กนั้นคือผู้ใด

View More

Chapter 1

ย้อนกลับไปเมื่อ17 ปีที่แล้ว

Edward stretched his arms in contentment. There was only one minute left before it was the end of school forever. He was finally at the end of compulsory schooling. It was a wonderful feeling to behold.

Naturally the last day of school had been the best school day he'd ever had. He had eaten lots of party food and played plenty of games with everyone in his year group, but the best part was undeniably winning the sports trophy.

There was a general feeling of excitement in the air as he sat in the classroom waiting for the last minute to tick by. A lot of it came from the day being the end of the school year, but there was something else.

Today was the day that Prince Sebastian Hallowswift, the future king of the country turned 18. When an heir to the throne turned 18, their marriage partner was picked out by the government system. The government system held a profile on everyone who was considered eligible to marry into royalty and the prince would input his preferences into the system and receive a match.

The government system had always picked out someone from a suitable family who was a similar age to the royal wishing to marry. Girls at Edward’s school were likely to be selected by the system as his school was the most exclusive in the country and was intended for rich and titled children.

The bell finally rang and he breathed a sigh of relief.

Everyone in the classroom stood up immediately and picked up their bags to leave the classroom for the final time.

“Who do you think is going to go home and find there’s a prince who wants to marry them?” his best friend Hayden asked him as they were leaving the classroom.

The prince was very popular with the public. He was known to be kind hearted and generous and always had a smile on his face in public. There would always be plenty of people willing to marry him.

Edward considered the question. If the government system today followed its past pattern of choices it was going to be a girl from a titled family that had been around for a while. Simply being rich wasn’t good enough for marrying into the royal family.

“Possibly Rose Smythe?” he guessed. “She’s from a long family line and isn’t related to any of the royal family. There’s no black sheeps in her family either.”

He was also from a long family line and his parents had titles, but he was a male so he wasn’t going to be in the pool of candidates.

“That was my guess too,” his friend agreed. “Do you want to go to the party later? It might be the last time we all see each other. You’re going on a long holiday in France pretty soon so we need to take any opportunity to meet.”

Edward was willing to go to a party with everyone from school. As Hayden said, it was potentially the last time a lot of them would see each other. His school year was small due to the size of the school so they all knew each other well.

“Sure. What time?”

They discussed times and where to meet up. They parted when Hayden was picked up by his driver. Edward waited a few more minutes outside the school before his family’s car arrived for him.

He removed his tie as soon as he was in the front seat. The dress code of his school was very strict. The school tie had to be tied correctly, the shoes had to be the ones sold by the school, the trousers and skirts had to be a certain length and no individuality could be expressed. He was glad to be finally free from wearing a uniform.

“Did you win a trophy?” the driver asked. “Lord and Lady Grey will be impressed with you.”

Edward took off his jacket before replying. It was too hot to keep all layers of his uniform on.

“I won the sports trophy mainly for beating all the other schools in matches.”

Edward’s skills were heavily on the sports side. He could play all sports that had been offered at his school to a high level so he had been on all the teams. His weaknesses were science subjects and music.

“Excellent work,” the driver commented. “I expect you’ll join all the sports societies when you go to university.”

Edward was hoping to get a place at the top university in the country on the photography course. Hopefully his exam results would be what he needed and his place would be confirmed. For now, it was best to not think about it until the exam results were announced in a couple of months.

“I’ll have to see what’s available,” he replied.

The car soon pulled up into the drive of his house. There was something different about the familiar sight of his house today. There were two black cars parked ahead of them with tinted windows. They looked to be very expensive cars.

Edward remembered that his parents had mentioned they were going to have some visitors during the holidays. The visitors must have arrived sooner than expected and had a lot of money to throw around on cars.

He got out of the car with his trophy in one hand and his discarded school uniform jacket in the other. He walked up the stone pathway and dug his house key out of his pocket with difficulty due to the trophy.

As he held up the key to put in the lock, the door was opened from inside.

“Welcome back,” the family butler said.

Edward waved his trophy.

“I won a trophy,” he announced proudly.

The butler smiled briefly, but it didn’t meet his eyes.

“Edward, an important visitor is here,” the butler informed him gravely. “Your mother requested that you go straight to your bedroom and change into something appropriate. Then you are to come to the sunroom to meet the visitor.”

Edward took that to mean that someone with a very high ranking title had come to visit. It never occurred to him that someone royal could be in his house.

“I’ll be down as soon as I can,” he assured the butler who still looked tense.

He went up the stairs to his bedroom, put his trophy carefully down on his desk and opened his wardrobe. Smart would have to mean trousers and a plain shirt. He pulled out a pair of dark blue trousers and a light blue shirt. After changing he ran a comb through his thick black hair.

He checked that he looked presentable in the mirror before going back downstairs. Edward walked to the sunroom and was met by his mother.

“Edward, you’re back from school,” she said and gave him a brief hug.

“I’ve finished school now,” he replied. “I won the sports trophy.”

As he spoke, he looked around for the important visitor. There was a blonde woman he had never seen sitting on the sofa with a very straight back. In the other armchair was a very familiar face.

Edward had never personally met him before, but everyone in the country knew his face.

The heir to the throne was right in front of him.

Prince Sebastian had come to visit his family.

That didn’t seem to be right. Prince Sebastian should be visiting his selected fiancé today instead of visiting his family.

Unless the government system had picked him as Prince Sebastian’s marriage partner.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Anděl K
Anděl K
สั้น กระชับ ไม่อัอมโลก สนุกดี
2025-07-07 05:00:46
2
0
19 Chapters
ย้อนกลับไปเมื่อ17 ปีที่แล้ว
ย้อนไปเมื่อ17ปีที่แล้ว หญิงสาวแม่เลี้ยงเดี่ยว ชื่อซูซ่านนางเติบโตมาในครอบครัวที่ยากจนถูกรับเลี้ยงจากยายชราอายุ60ปี จนซูซ่านเติบใหญ่โตเป็นสาวอายุสิบเจ็ดหน้าตาสะสวยผิวขาวนวลผ่องสูงประมาณ 164 ซ.ม นางมีความใฝ่ฝันอยากจะหาเงินได้เยอะ ๆ เพื่อให้มีฐานะดีขึ้นจะได้ไม่ต้องลำบากนางจึงรับจ้างทำงานทุกอย่างเท่าที่สามารถจะทำได้ แม้กระทั้งงานก่อสร้างนางก็ยอมทำ แต่หากจะให้นางไปขายตัวนางไม่ยอม ถึงอย่างนั้นก็ไม่พ้นสายตาแม่เล้าในยานทางเมืองลั่วหยางอยู่ห่างจากราชวังศ์ชิงประมาณหกลี้ ซึ่งเป็นแถบที่ผู้คนเที่ยวเยอะที่สุด อยู่มาวันหนึ่งซูซ่านอยากมาดูเทศการวันตรุษจีนนางจึงขอแม่นางเดินทางไปที่นั้น แม่นางนั้นเห็นว่านางเริ่มเป็นสาวแล้วคงอยากเที่ยวตามประสานารีนึกเหมือนดอกไม้ที่กำลังออกดอก อยากรู้อยากเห็นเป็นเรื่องธรรมดา “ไปเถิด อย่ากลับมามืดค่ำละกันมันอันตราย “ น้ำเสียงพลางบอกกล่าวในลำคอที่เบาดังใบไม้แห้งเหี่ยวกล่าว ตักเตือนบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง ไม่ทันจะได้พูดอีกคำซูซ่านก็เดินออกจากเรือนเลยไม่ได้ยินสิ่งที่แม่จะพูดต่อไป จนเจอรถม้าผู้ที่พอมีฐานะมีรถม้าประจำบ้านกำลังออกเดินทางไปยังลั่วหยาง ทันทีที่เห็นซูซ่านวิ่งตา
Read more
สวยตะลึง
บทที่2 สวยตะลึง “เจ้ารูปโฉมงดงามนัก หากโตขึ้นกว่านี้คงมีแต่ชายแลมองไม่หยุด “ ซูซ่านจ้องมองตัวเองในกระจกพร้อมฟังเจ้าของร้านกล่าวชื่นชมไม่หยุดปาก ในขณะนั้นเฟยเถาก็เดินเข้ามาพอดี เฟยเถา “เจ้างดงามยิ่งนัก พร้อมออกไปข้างนอกสู้สายตาผู้คนหรือยัง “ ซูซ่าน “ ข้าพร้อมแล้ว “ เด็กสาวซูซ่านก้าวขาบาง ๆ ออกสู่ข้างนอกสู้สายตาผู้คนที่มองมาเห็นสตรีงามพริ้งจนไม่อาจละสายตาแม้กระทั่งกลิ่นอายของความบริสุทธิ์ทำให้บุรุษทุกคนต้องเลียวมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เฟยเถา “ คู่บ่าวสาวเดินคู่กันเต็มไปหมด “ เฟยเถามองไปทางข้างหน้าแหงนเมียงมองท้องฟ้าที่กำลังปกคลุมพระอาทิตย์ที่กำลังตกดินอย่างเศร้าใจจนผู้คนเดินผ่านเดินชนหัวไหล่นางโดยไม่ได้ตั้งใจ “แม่นางยืนระวัง ๆ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะชนท่านต้องขออภัยข้าเองก็ไม่ทันมอง “ เฟยเถารีบขอโทษหญิงชราที่เดินถือข้าวของเต็มไม้เต็มมือมีทั้งอาหารขนมผลไม้พร้อมจูงมือหลายชายตัวน้อยเดินออกจากเทศกาล เฟยเถา “ ขออภัยข้ามัวแต่เมอ ต่อไปข้าจะระวังให้มากกว่านี้ “ “ไม่เป็นไร งั้นข้าไปก่อนปานนี้ลูก ๆ คงรอข้าอยู่ “ ยายชรายิ้มร่ามองข้าวของที่ชื้อมาพร้อมจูงมือหลานชายออกไปมันช่างอบอุ่นไปทั่วหัวใจ จนนา
Read more
ซูซ่านถูกข่มขืน
บทที่3 ซูซ่านถูกข่มขืน ผ้าสีขาวถูกคาดไว้ที่ปากไม่ให้ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือมองไปที่ใดก็มีแต่ความมืดมิดแต่หูของซูซ่านนั้นได้ยินแต่เสียงบุรุษทั้งหลายเหมือนกำลังนั่งดื่มเหล้าอย่างสำราญนางจึงตื่นกลัวมากกว่าเดิมพยายามดิ้นสุดแรงเพื่อหนีออกจากที่นี่ ซูซ่าน “ปล่อยข้านะ “ เสียงรำไห่สั่นเครือในลำคอร้องขอความช่วยเหลือที่แผ่วเบาอย่างสิ้นหวัง ทันใดนั้นก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามาด้านในย่องเบาเข้ามาอุ้มซูซ่านไปนอนราบบนเตียง แม่เล้า “ข้าหาสตรีมาทดแทนให้ท่านแล้วหวังว่าท่านจะพอใจ “ ปากสีแดงขยับพูดมาจากด้านหลังเพื่อเอาใจชายผู้มีฐานะ “วันนี่เจ้าทำดีมาก หาสตรีบริสุทธ์ แถมยังสาวหน้าตางดงามมาให้ข้าได้ระเริงเล่นบทรัก ฮ่า ๆ “ แม่เล้า “แค่ท่านพอใจข้าก็ยินดี “ หลังจากพูดจบนางแม่เล้าก็ปิดประตูเดินออกจากห้องไปด้านล่างด้วยความอารมณ์ดี “มาเป็นของข้าเถิด “ ชายผู้นี้กระชากผ้าที่คาดปากออกแล้วให้โอกาสซูซ่านได้เอ่ยออกมาแค่ชั่วคราว ซูซ่าน “ ท่านอย่าทำอะไรข้าเลย ปล่อยข้าไปเสียเถิด “ ซูซ่านอ้อนวอนอย่างน่าสงสารแต่มันก็ไม่เป็นผล “มาเถิด หากเจ้าเป็นของข้า ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าอย่างดี “ ทันใดนั้นมันใช้มือกดลำคอซูซ่านแล้
Read more
สามเดือนต่อมา
บทที่4 สามเดือนต่อมา ซูซ่าน “ เหตุใดกับข้าววันนี้ถึงมีกลิ่นเหม็น ๆ ข้าจะอ้วก “ แม่ซูซ่านเห็นท่าทางลูกสาวมีอาการแปลกไปหรือว่าปลาตัวนั้นมันเหม็นจริง ๆ แม่ซูซ่านจึงเดินไปหาแล้วหยิบปลาย่างมาขึ้นมาชิมดู....ก็ปกติดีไม่มีกลิ่นเหม็นคาวอะไร แม่ “ปลาตัวนี้แม่หาได้ตัวเป็น ๆ เหตุใดเจ้าถึงกินมันไม่ลง มันก็ไม่ได้เหม็นอะไรมาก..” จู่ ๆ แม่นางก็นึกถึงตัวเองในสมัยที่ยังสาวอาการเช่นนี้คืออาการของคนท้อง แม่ซูซ่านเลยเดินทางไปบ้านเฟยเถาเพื่อถามและปรึกษาเรื่องนี้ แม่ “เฟยเถาข้ามีเรื่องจะหาความกับเจ้า “ แม่ซูซ่านร้อนใจอยู่ตลอดเวลาขมวดคิ้วจนหน้าหย่น เฟยเถา “ มีเรื่องอะไรรึ ท่านบอกข้ามาได้เลย “ แม่ “ อยู่ ๆ ซูซ่านก็เกิดอาการเหม็นคาวปลา นางบอกว่านางกินไม่ลงมันเหม็นมาก ข้าสงสัยว่านางอาจจะท้อง “ เฟยเถาพูดอะไรไม่ออกได้แต่หลบหน้าแม่ซูซ่านไม่กล้าจะสบตานาน ๆ เพราะกลัวว่าความจริงจะหลุดออกจากปากนางเอง แม่ซูซ่านก็ผ่านเหตุการณ์มามากมายจึงดูออกว่าเฟยเถานั้นมีเรื่องที่กำลังปิดบังอยู่ แม่ “เจ้ากำลังปิดบังอะไรข้าอยู่ บอกข้ามา “ แม่ซูซ่านชักสีหน้าข่มขู่ให้เฟยเถานั้นพูดความจริงออกมา เฟยเถาที่เห็นว่าความลับจะปิดไม่อยู่
Read more
7ปีต่อมา
บทที่5 7ปีต่อมา ณ . แคว้นเซี่ย ดินแดนทางใต้ของวังหลวงอยู่ห่างจากวังหลวงประมาณสองลี้ ซึ่งไม่ใกล้และไม่ไกลมากนัก เวลา 09.00 ณ.ร้านขายของเก่าวัตุโบราณ ตงหยาง “ท่านแม่ของเก่าแก่เหล่านี่ช่างขายดีนักขอรับ “ ซูซ่านย่อลำตัวลงจับแก้มหนุ่มๆ ของลูกชายวัยเจ็ดขวบด้วยความเอ็นดู ซูซ่าน “ แน่นอนสิลูก ต่อไปหากแม่ไม่อยู่ลูกจะต้องสืบทอดต่อจากแม่ เข้าใจหรือไม่ “ ตงหยาง “เข้าใจขอรับ “ ในขณะนั้นเสียงที่วุ่นวายของลูก ๆ ทั้งสี่ได้เข้ามาพร้อมดอกบัวเต็มไม้เต็มมือ ลำตัวเปื้อนโคลนเต็มเสื้อผ้าทั้งหน้าเห็นแค่แววตาใส ๆ เล็ก ๆกำลังแหงนหน้ามองแม่ของตัวเอง ซูซ่าน “ ป๋อหลิน ป๋อเหวิน ซูฮวา ซูเซียว แม่บอกพวกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปเล่นใกล้แม่น้ำ “ “ท่านแม่พวกข้าเห็นดอกใบบัวใกล้ฝั่งเลยเก็บมันมาด้วย แต่หากท่านแม่จะลงโทษลูกก็ยอมรับผิด “ คำพูดเสียงเล็กเสียงน้อยทำให้ซูซ่านใจอ่อนทุกทีเลย ซูซ่าน “ ลูกรู้หรือไม่หากโคลนดูดลงไปแล้วแม่จะอยู่อย่างไร ไม่สงสารแม่บ้างรึ “ ซูซ่านทำหน้างอนใส่ลูก ๆ หันหลังเดินจากไปที่หลังบ้านเพื่อทำของว่างให้ลูก ๆ นั่งกินเล่น ทันใดนั้นเด็กทั้งสี่ก็รู้ว่าแม่นั้นน้อยใจจึงวิ่งเข้าโผกอดเพื่อขอโทษ ป
Read more
เฟยเถา
บทที่6 องค์ชชายเจียวจ้าน องค์ชายเจียวจ้านบุตรชายคนเดียวผู้สืบทอดการครองบัลลังก์จากฮ้องเต้ ปกติแล้วองค์ชายนั้นชอบออกจากวังเป็นประจำเช่นนี้ทุกวันเพื่อเข้าไปในแต่ละหมู่อยากรู้เรื่องการเป็นอยู่ในแต่ละเดือนมีปัญหาขาดอะไรตรงไหนองค์ชายจะได้นำไปปรับปรุงให้ดีขึ้น วันนี้ก็เช่นกันท่านทรงเลือกมาดูที่แค้วเซี่ย แค่ได้ยินเสียงขบวนม้าทางเข้าแคว้นเซี่ยชาวบ้านส่วนใหญ่จะออกไปรอต้อนรับชายที่มีดวงตากลมโตสันกรามเห็นชัดเจนลำตัวสูงโปร่งหน้าตาดุ ๆ แต่ความจริงไม่ดุแค่เป็นคนไม่ค่อยพูดเยอะ นิสัยอกจะเย็นชาแต่ก็รับฟังทุกปัญหา ชาวบ้าน “องค์ชายทรงเดินทางอยากจะนั่งพักก่อนหรือไม่เพคะ “ เจียวจ้าน “ไม่ต้อง “ สิ้นสุดบทสนทนาเจียวจ้านนั้นได้ขึ้นหลังม้าเพื่อสำรวจทุก ๆ บ้านเรือนและมีทหารคอยติดตามตลอดเวลา ทหาร “องค์ชายขอรับ ที่นี่มีร้านขายของเก่าพวกของชิ้นโบราณทั้งหลายตรงไปอีก เลยไปสิบหลังคาเรือนก็จะเจอขอรับ” เจียวจ้าน “เจ้าเคยมาชื้อของที่นี่รึ “ ทหาร “ใช่ขอรับ ข้าชื้อมาแล้วนำไปขายต่อให้คนชั้นสูงได้ราคาสูงนัก “ เจียวจ้าน “หยุด “ เจียวจ้านเกือบชนเด็กแฝดทั้งห้า ยังดีนะที่หันกลับไปมองได้ทันการณ์ เจียวจ้าน “พวกเจ้าเป็นแ
Read more
ทุกคนยอมรับ
บทที่8ทุกคนยอมรับในฝีมือป๋อหลินทันใดนั้นป๋อหลินก็นำเข็มจี้ตามจุดร่างกาย ไม่นานนักเด็กทารกก็กลับมาหัวใจเต้นอีกครั้งพร้อมส่งเสียงร้องให้ทุกคนได้ยิน ผู้เป็นแม่ดีใจโอบอุ้มลูกขึ้นสู่อ้อมกอดอีกครัง ทุกคนต่างอวยพรให้เด็กคนนี่มีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงไม่เจ็บไม่ป่วย นำด้ายสีขาวมาผูกข้อมือให้ทารกเพื่อเรียกขวัญกลับมาชาวบ้าน “รอดตายแล้วเจ้าเด็กน้อย ““ ข้าขอบใจเจ้ามากที่ช่วยชีวิตลูกข้าไว้ ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเก่งถึงเพียงนี่ “ป๋อหลิน" นี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ขอแค่ข้าได้ช่วยคนข้าก็ดีใจแล้ว "หลังจากนั้นซูซ่านกัยเฟยเถาได้พาป๋อหลินออกจากที่นี่เพื่อกลับเรือน ซูซ่านสงสัยว่าเหตุใดวันนี้ลูก ๆ ของนางถึงเงียบผิดปกติ จึงเร่งเปิดประตูเข้าไปดูในห้องไม่พบใครสักคนอยู่ข้างในเลย ซูซ่าน " ลูก ๆ ทั้งสี่คนของข้าหายไปไหน "ป๋อหลิน " ท่านแม่ พวกพี่ชายกับน้องหญิงคงออกไปดูป้ายประกาศรับสมัคผู้เข้าแข่งขัน วัยเจ็ดปี ที่ลานประชุมหมู่บ้านเป็นแน่ "ซูซ่าน " งั้นแม่จะออกไปดู " ป๋อหลิน " ข้าอยากไปด้วยท่านแม่ให้ข้าไปด้วยได้หรือไม่ " ซูซ่าน " ก็ได้ ๆ " ลานประชุมหมู่บ้านเหล่าแม่ ๆ ในหมู่บ้านได้พร้อมใจหันออกมาดูป้ายสมัค
Read more
ถูกลัดคิวลงนาม
บทที่9 ถูกลัดคิวลงนาม ซูซ่านรีบพาลูก ๆ กลับเรือนไปอาบน้ำแต่งตัวให้สะอาดจะได้ไม่ถูกดูหมิ่นจากเด็กที่เป็นลูกเหล่าขุนนางและผู้ที่มีฐานะร่ำรวย แต่เรื่องเช่นนี้ยังไงมันก็ต้องเกิด นี่เป็นครั้งแรกที่จะพาลูกเข้าสู่แห่งโลกความเป็นจริงเพื่อให้ประสบการณ์สอนจะได้รู้ว่าความจริงนั้นมันไม่ได้ดีเสียทุกอย่างการเอาตัวรอดคนเดียวนั้นถือว่าเป็นเรื่องสำคัญ ในเวลาถัดมาซูซ่านเตรียมพร้อมแล้วที่จะพาลูก ๆ ออกเดินทางแต่เพลานี่จะทันหรือไม่กลัวว่าม้าเช่าจะเต็มแล้ว ก่อนจะก้าวขาออกจากเรือนทุกคนหลับตาอธิฐานขอให้วันนี่ผ่านไปด้วยดี ชาวบ้าน “ ลูกข้าจะได้ไปหรือไม่ ม้าเช่าหมดแล้วจะทำเช่นไรดี “ .ในขณะนั้นชายแปลกหน้าก็ปรากฏตัวอีกครั้งพร้อมกับม้าห้าเชือกมุ่งหน้ามาที่เรือนซูว่านอย่างจงใจ “แม่หญิง เช่ารถม้าข้าก็ได้ข้าคิดไม่แพง “ ซูซ่านสังเกตท่าทางชายผู้นี่คงต้องการเงินมาก ๆ จึงตอบตกลงทันที ซูซ่าน “ได้งั้นรีบพาลูก ๆ ข้าไปหน้าวังหลวง “ ตงหยางแหงนหน้ามองดูชายหนุ่มแล้วพาน้อง ๆ ขึ้นรถม้า บ่นในใจเล็กน้อยในระหว่างการเดินทาง ตง
Read more
ท่านเศรษฐีแค้นใจมาก
บทที่10 ท่านเศรษฐีแค้นใจมาก ตงหยาง “เจ้าโตเป็นผู้ใหญ่มาได้อย่างไรกัน หรือว่ามารดาเจ้าไม่เคยสั่งสอน “ ตงหยางใช้คำพูดที่ทิ่มแทงดังเข็มร้อยเล่มมาอุดปากไว้ เมื่อเศรษฐีได้ยินคำนี้ตนพยายามลุกขึ้นยืนทอดสายตาที่โกรธเกรี้ยวมาที่ตงหยาง ด้านหลังตงหยางเต็มไปด้วยสายตารังเกียจทุกคนมองตาไม่กระพริบจนท่านเศรษฐีต้องหลบหน้าหนีขึ้นไปยังรถม้าดังเดิม ซูซ่าน “ ไม่มีอะไรแล้ว ทุกคนแยกย้ายกลับขึ้นรถม้าของตนเถิด “ ทุกอย่างกลับมาปกติทุกคนแยกย้ายพร้อมเอ่ยสะใจ ระหว่างทางเดิน ชาวบ้าน “หึ โดนเสียก็ดี ข้าสะใจยิ่งนัก “ ชาวบ้าน “ใช่ เกิดมามีฐานะแต่นิสัยลูกแง่ ไม่สมกับเป็นผู้ใหญ่ให้เด็กนับหน้าถือตา“ ชาวบ้าน “จะว่าไปหนึ่งในแฝดทั้งห้า ที่ชื่อว่าตงหยาง เก่งวรยุธรไม่เบาเลย “ ชาวบ้าน “นั้นสิแม่นางซูซ่านโชคดีเหลือเกินได้ลูกแต่ละคน รู้ความมากกว่าผู้ใหญ่เสียอีก “ ซูซ่านเร่งพาลูก ๆ ขึ้นรถม้าให้ครบหมดทุนคนตนนั้นเข้าเป็นคนสุดท้าย ทันใดนั้นขาบาง ๆ กำลังก้าวขึ้น จู่ ๆ นางก็เพิ่งนึกได้ว่านางนั้นยั
Read more
11
บทที่11ท่าทางท่านเศรษฐีไม่พอใจเป็นอย่างมากอยากจะเดินเข้าไปหาเรื่องอยากให้ซูซ่านนั้นอับอายขายขี้หน้าแต่เพลานี่คงไม่เหมาะเพราะมีผู้คนเยอะแยะมากมาย ซูซ่านเองก็รู้ว่าท่านเศรษฐ์มองมาอย่างจงใจแต่นางนั้นปล่อยวางไม่อยากมีเรื่องให้มันมากความตงหยาง “ท่านแม่ท่านเศรษฐีผู้นั้นคงโกรธแค้นมาก สีหน้าเหมือนลิงร้องอดอยากอาหาร “ ตงหยางตั้งใจพูดให้ท่านเศรษฐีได้ยินชัด ๆซูซ่าน “ลูกอย่าพูดจากับผู้ใหญ่เช่นนี้ “ ซูซ่านตำหนิลูกชายเพราะว่าหวังดี นางเหลือบไปมองท่านเศรษฐีแล้วรีบพาลูก ๆ ขึ้นรถม้าทันที เมื่อซูซ่านออกไปพ้นหน้าวังหลวงแล้ว ท่านเศรษฐีจึงจ้างให้คนวิ่งขี่ม้าตามไปเพื่อหวังจะให้ชนตกคลองท่านเศรษฐี “ อย่าให้มันถึงตายเอาแต่ได้นอนปูเสื่อ สัก หนึ่ง เดือน ““ขอรับ “ชายที่ถูกหวานจ้างทั้งสองได้วิ่งม้าตามซูว่าน จนถึงทางทั้งสองฝั่งที่มีคลองอยู่ทันใดนั้นพวกมันจึงกระโจนเข้าใส่ บังคับม้าให้เร็วโดยไม่มีหยุดซูซ่าน “ท่านอาสิบ มีม้าวิ่งตามมาด้านหลัง “ อาสิบเห็นเช่นนั้นจึงเบี่ยงม้าไปฝั่งขวาอย่างชำนาญสุดท้ายเป็นพวกมันเองที่พลัดตกคลองจนได้รับบาดเจ็บ เสียงชายทั้งสองร้องตะโกนข้อร้องให้คนช่วยแต่ไม่มีผู้ใดวิ่งผ่านไปมา ณ . เว
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status