แม่เลี้ยงเดี่ยวกับอัจฉริยะแฝดทั้งห้า

แม่เลี้ยงเดี่ยวกับอัจฉริยะแฝดทั้งห้า

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-19
Oleh:  สกุลจางTamat
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 Peringkat. 1 Ulasan
19Bab
1.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

สาววัย17 ปี ถูกขายแปลกหน้าข่มขืนจนท้องลูกแฝดอัจฉริยะทั้งห้า โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อของเด็กนั้นคือผู้ใด

Lihat lebih banyak

Bab 1

ย้อนกลับไปเมื่อ17 ปีที่แล้ว

「心臓ペースメーカーを!早く!電圧を上げて!電圧を上げて!」

「先生!患者の出血多量です!加えて、さきほど血液庫のA型血液が緊急で持ち出されてしまいました」

研修看護師の手は血まみれで、声も震えていた。

手術室には血の匂いが漂っている。

こんなにも大量の血を見たのは彼女にとって初めてだった。

その瞬間、彼女の脳裏にある疑問がよぎった。

誰がこんなに大量のA型血液を一度に持ち出したんだろう?

病床に横たわる女性の顔色は青白く、唇は乾ききり、目はもう光を失いつつあった。

「司……」

「今なんて……?」

「司……」

今度は、研修看護師にはっきりと聞こえた。その命の灯が消えそうな女性が呼んでいるのは、冬城司だった。

海城一の権力者、実業界の有名社長、冬城司(ふゆしろ つかさ)!

医師は焦りで混乱し、三度も番号を間違えてしまった末に、ようやく電話が繋がった。電話の向こうに必死に呼びかける。「冬城社長、奥様が大出血です!でも血液庫の血がありません……どうか、奥様に最後の面会をお願いします!」

受話器の向こうから返ってきたのは、冷酷な声だった。「まだ死んでないのか?完全に死亡が確認できたら連絡しろ」

「ツー、ツー……」

無情にも電話は切られた。

その瞬間、ベッドの上の女性の瞳から最後の光が消え去った。

冬城……そんなにも私を憎んでいるの?

こんな時でも、最後に私に会いに来てくれないの?

機械の「ピー」という音が冷たく響き、患者のバイタルサインは完全に消えた。

朦朧とする中、瀬川真奈(せがわ まな)は自分の魂が体から離れていくのを感じた。

干からびたような身体がベッドの上に力なく横たわっている。真奈は疲れ果てていた。まだ二十七歳だったのに、難産による出血多量で命を落とすとは思わなかった。

生前、彼女は冬城を心から愛していた。瀬川家の一人娘として、彼女は本来、最高の人生を享受するはずだった。

だが、冬城と結婚するために、彼女は自分と瀬川家すべてを犠牲にした。

そして、最後に待っていたのはこの惨めな結末だった。

真奈はそっと目を閉じた。

もしもう一度やり直せるなら、決して同じ過ちを繰り返すことはないだろう。

「奥様、今夜旦那様が一緒にオークションに出席されるそうです。どのドレスをお召しになりますか?」

使用人の大垣(おおがき)さんの声が耳元で響く。

真奈の思いが現実に引き戻される。

目の前に広がる光景は、あまりにも馴染み深いものだった。目が覚めるとそこは、彼女と冬城の新居だった!

冬城との結婚から一か月、彼に会う機会は指で数えられるほどに少なかった。

この時、冬城が土地のオークションに参加するため、仕方なく家族を同伴する必要があったことをはっきりと真奈は覚えていた。

しかし、それは5年前の出来事のはずだった。どうして……?

もしかして……生まれ変わったのか?

「奥様、旦那様が夜に家にお戻りになることはほとんどありません。今回はチャンスを逃さないでくださいね」

大垣さんは白いドレスを選び、少し困ったように言った。「このドレスはいかがですか」

真奈は目を伏せ、心の中で自嘲気味に笑った。

冬城が浅井(あさい)みなみを好きなのは誰もが知っていることだ。

昔、真奈は冬城を喜ばせるために、よくあの浅井の服装を真似していた。

浅井が白いドレスを好んでいたので、彼女もそれに倣って白いドレスを着ていた。それは、ほんのわずかでも冬城の好意を得るためだった。

しかし、冬城は真奈に前もって連絡することもなく、浅井とこのオークションに出席した。浅井と同じ白いドレスを着ていた真奈は、会場で恥をかいたのだ。

今思えば、本当に滑稽なことだ。

「いいえ、私はこれにするわ」

真奈は目についた鮮やかな赤いドレスを手に取った。

彼女はもともとシンプルな服が好きではなかった。結局のところ、浅井はただの貧乏な女子大生に過ぎない。真奈は昔、そんな男のために数千円程度の安物を着ていたのだ。本当に愚かなことだった。

自分の格を下げるだけでなく、人に軽蔑されることにもなった。

大垣さんは困ったように言った。「しかし……旦那様はこの白いドレスのほうがお気に召すかと思いますが……」

大垣さんの遠回しな提案にも、真奈にはまるで聞こえていないかのように平然としていた。

「このドレスでいいわ」真奈は冷静に言った。「白いドレスは全部捨ててちょうだい。私もうそれ嫌いなの」

「そ、そんな……」

大垣さんはため息をつきながらも、最終的にはその指示に従った。

真奈は鏡の前に立ち、自分の姿を見つめる。今はまだ彼女は輝きを放っている。しかし、数年後には、冬城によって心身ともにすり減らされ、見る影もなくなってしまう。

そうなる前に、真奈は自分の手ですべてを終わらせるのだ。

夕方、真奈はワインレッドのマーメイドドレスを身にまとい、引き締まったボディラインを完璧に際立たせていた。精巧なメイクに柔らかくフレンチ風の巻き髪を合わせ、目元の泣きぼくろが一層彼女のセクシーさを引き立てていた。遠目には、まるで一幅の絵のようで、誰もが気軽に手を触れることすらためらうほどの存在感を放っていた。

少し離れた場所で、白いシャツにロングの皮製ブーツを履き、タバコをくわえた男がその光景をじっと見つめていた。黒澤遼介(くろさわ りょうすけ)が低い声で呟く。「彼女は誰だ?」

「彼女を知らないのか?瀬川家のお嬢さん、名前は真奈だ。冬城司の新婚の奥さんだよ!」遼介のそばにいた放蕩息子、伊藤智彦(いとう ともひこ)が興奮気味に言った。「さっき冬城の野郎が別の女を連れて入っていくのを見たんだ。もうすぐ正妻と愛人のバトルが見られるかもな!ワクワクしてたまらないぜ!」

しかし、親友からの返事はなかった。

智彦は舌打ちしながら続けた。「でも冬城の趣味って本当に理解できねえよな。こんな大美人を放っておいて、なんであんなガリガリ女と一緒にいんだ?なあ、遼介?」

振り返ったが、遼介の姿はすでになかった。

「おい!遼介!ふざけんな!」

智彦は悪態をつきながら遼介の後を追い、オークション会場に入っていった。

会場内では、白いドレスを着た浅井みなみが冬城の腕にすがり、少し怯えた様子で話しかけていた。「私、こんな場所に来るのは初めてです。やっぱり、帰った方がいいんじゃないかしら……」

冬城は淡々と答えた。「慣れるんだ。これからはこういう場所によく来ることになる」

みなみは小さくうなずいた。

冬城がみなみを連れて会場に入ろうとしたところで、秘書の中井(なかい)が口を開いた。「総裁、奥様をお待ちしなくてよろしいのですか?」

冬城は眉をひそめた。「今日は来ないよう伝えてくれって言っただろ?」

中井がみなみを一瞥すると、みなみは慌てて言った。「中井さんのせいではありません。私がお願いして、真奈さんに連絡しないでって言ったんです……私みたいな立場の人がそばにいると、周りに何か言われるんじゃないかって……だから、真奈さんに一緒に行ってもらったほうがいいかと……」

みなみは頭を下げ、小さな白ウサギのように怯えた様子を見せた。

冬城は眉間を揉んだ。

この状況で真奈に来られては、正直、非常に厄介だと冬城は思っていた。

「冬城さん……」

みなみは唇を噛み、恐る恐る彼の名前を呼ぶ。

「いいんだ、みなみのせいじゃない」

冬城はみなみの頭を撫で、中井に言った。「外で待機しろ、真奈が来たらすぐに送り返せ。」

その瞬間、人混みの中から驚きの声が次々と上がった。

中井はその方向を見て、驚いた顔で口を開けた。「もう、手遅れかもしれません」

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Anděl K
Anděl K
สั้น กระชับ ไม่อัอมโลก สนุกดี
2025-07-07 05:00:46
2
0
19 Bab
ย้อนกลับไปเมื่อ17 ปีที่แล้ว
ย้อนไปเมื่อ17ปีที่แล้ว หญิงสาวแม่เลี้ยงเดี่ยว ชื่อซูซ่านนางเติบโตมาในครอบครัวที่ยากจนถูกรับเลี้ยงจากยายชราอายุ60ปี จนซูซ่านเติบใหญ่โตเป็นสาวอายุสิบเจ็ดหน้าตาสะสวยผิวขาวนวลผ่องสูงประมาณ 164 ซ.ม นางมีความใฝ่ฝันอยากจะหาเงินได้เยอะ ๆ เพื่อให้มีฐานะดีขึ้นจะได้ไม่ต้องลำบากนางจึงรับจ้างทำงานทุกอย่างเท่าที่สามารถจะทำได้ แม้กระทั้งงานก่อสร้างนางก็ยอมทำ แต่หากจะให้นางไปขายตัวนางไม่ยอม ถึงอย่างนั้นก็ไม่พ้นสายตาแม่เล้าในยานทางเมืองลั่วหยางอยู่ห่างจากราชวังศ์ชิงประมาณหกลี้ ซึ่งเป็นแถบที่ผู้คนเที่ยวเยอะที่สุด อยู่มาวันหนึ่งซูซ่านอยากมาดูเทศการวันตรุษจีนนางจึงขอแม่นางเดินทางไปที่นั้น แม่นางนั้นเห็นว่านางเริ่มเป็นสาวแล้วคงอยากเที่ยวตามประสานารีนึกเหมือนดอกไม้ที่กำลังออกดอก อยากรู้อยากเห็นเป็นเรื่องธรรมดา “ไปเถิด อย่ากลับมามืดค่ำละกันมันอันตราย “ น้ำเสียงพลางบอกกล่าวในลำคอที่เบาดังใบไม้แห้งเหี่ยวกล่าว ตักเตือนบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง ไม่ทันจะได้พูดอีกคำซูซ่านก็เดินออกจากเรือนเลยไม่ได้ยินสิ่งที่แม่จะพูดต่อไป จนเจอรถม้าผู้ที่พอมีฐานะมีรถม้าประจำบ้านกำลังออกเดินทางไปยังลั่วหยาง ทันทีที่เห็นซูซ่านวิ่งตา
Baca selengkapnya
สวยตะลึง
บทที่2 สวยตะลึง “เจ้ารูปโฉมงดงามนัก หากโตขึ้นกว่านี้คงมีแต่ชายแลมองไม่หยุด “ ซูซ่านจ้องมองตัวเองในกระจกพร้อมฟังเจ้าของร้านกล่าวชื่นชมไม่หยุดปาก ในขณะนั้นเฟยเถาก็เดินเข้ามาพอดี เฟยเถา “เจ้างดงามยิ่งนัก พร้อมออกไปข้างนอกสู้สายตาผู้คนหรือยัง “ ซูซ่าน “ ข้าพร้อมแล้ว “ เด็กสาวซูซ่านก้าวขาบาง ๆ ออกสู่ข้างนอกสู้สายตาผู้คนที่มองมาเห็นสตรีงามพริ้งจนไม่อาจละสายตาแม้กระทั่งกลิ่นอายของความบริสุทธิ์ทำให้บุรุษทุกคนต้องเลียวมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เฟยเถา “ คู่บ่าวสาวเดินคู่กันเต็มไปหมด “ เฟยเถามองไปทางข้างหน้าแหงนเมียงมองท้องฟ้าที่กำลังปกคลุมพระอาทิตย์ที่กำลังตกดินอย่างเศร้าใจจนผู้คนเดินผ่านเดินชนหัวไหล่นางโดยไม่ได้ตั้งใจ “แม่นางยืนระวัง ๆ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะชนท่านต้องขออภัยข้าเองก็ไม่ทันมอง “ เฟยเถารีบขอโทษหญิงชราที่เดินถือข้าวของเต็มไม้เต็มมือมีทั้งอาหารขนมผลไม้พร้อมจูงมือหลายชายตัวน้อยเดินออกจากเทศกาล เฟยเถา “ ขออภัยข้ามัวแต่เมอ ต่อไปข้าจะระวังให้มากกว่านี้ “ “ไม่เป็นไร งั้นข้าไปก่อนปานนี้ลูก ๆ คงรอข้าอยู่ “ ยายชรายิ้มร่ามองข้าวของที่ชื้อมาพร้อมจูงมือหลานชายออกไปมันช่างอบอุ่นไปทั่วหัวใจ จนนา
Baca selengkapnya
ซูซ่านถูกข่มขืน
บทที่3 ซูซ่านถูกข่มขืน ผ้าสีขาวถูกคาดไว้ที่ปากไม่ให้ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือมองไปที่ใดก็มีแต่ความมืดมิดแต่หูของซูซ่านนั้นได้ยินแต่เสียงบุรุษทั้งหลายเหมือนกำลังนั่งดื่มเหล้าอย่างสำราญนางจึงตื่นกลัวมากกว่าเดิมพยายามดิ้นสุดแรงเพื่อหนีออกจากที่นี่ ซูซ่าน “ปล่อยข้านะ “ เสียงรำไห่สั่นเครือในลำคอร้องขอความช่วยเหลือที่แผ่วเบาอย่างสิ้นหวัง ทันใดนั้นก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามาด้านในย่องเบาเข้ามาอุ้มซูซ่านไปนอนราบบนเตียง แม่เล้า “ข้าหาสตรีมาทดแทนให้ท่านแล้วหวังว่าท่านจะพอใจ “ ปากสีแดงขยับพูดมาจากด้านหลังเพื่อเอาใจชายผู้มีฐานะ “วันนี่เจ้าทำดีมาก หาสตรีบริสุทธ์ แถมยังสาวหน้าตางดงามมาให้ข้าได้ระเริงเล่นบทรัก ฮ่า ๆ “ แม่เล้า “แค่ท่านพอใจข้าก็ยินดี “ หลังจากพูดจบนางแม่เล้าก็ปิดประตูเดินออกจากห้องไปด้านล่างด้วยความอารมณ์ดี “มาเป็นของข้าเถิด “ ชายผู้นี้กระชากผ้าที่คาดปากออกแล้วให้โอกาสซูซ่านได้เอ่ยออกมาแค่ชั่วคราว ซูซ่าน “ ท่านอย่าทำอะไรข้าเลย ปล่อยข้าไปเสียเถิด “ ซูซ่านอ้อนวอนอย่างน่าสงสารแต่มันก็ไม่เป็นผล “มาเถิด หากเจ้าเป็นของข้า ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าอย่างดี “ ทันใดนั้นมันใช้มือกดลำคอซูซ่านแล้
Baca selengkapnya
สามเดือนต่อมา
บทที่4 สามเดือนต่อมา ซูซ่าน “ เหตุใดกับข้าววันนี้ถึงมีกลิ่นเหม็น ๆ ข้าจะอ้วก “ แม่ซูซ่านเห็นท่าทางลูกสาวมีอาการแปลกไปหรือว่าปลาตัวนั้นมันเหม็นจริง ๆ แม่ซูซ่านจึงเดินไปหาแล้วหยิบปลาย่างมาขึ้นมาชิมดู....ก็ปกติดีไม่มีกลิ่นเหม็นคาวอะไร แม่ “ปลาตัวนี้แม่หาได้ตัวเป็น ๆ เหตุใดเจ้าถึงกินมันไม่ลง มันก็ไม่ได้เหม็นอะไรมาก..” จู่ ๆ แม่นางก็นึกถึงตัวเองในสมัยที่ยังสาวอาการเช่นนี้คืออาการของคนท้อง แม่ซูซ่านเลยเดินทางไปบ้านเฟยเถาเพื่อถามและปรึกษาเรื่องนี้ แม่ “เฟยเถาข้ามีเรื่องจะหาความกับเจ้า “ แม่ซูซ่านร้อนใจอยู่ตลอดเวลาขมวดคิ้วจนหน้าหย่น เฟยเถา “ มีเรื่องอะไรรึ ท่านบอกข้ามาได้เลย “ แม่ “ อยู่ ๆ ซูซ่านก็เกิดอาการเหม็นคาวปลา นางบอกว่านางกินไม่ลงมันเหม็นมาก ข้าสงสัยว่านางอาจจะท้อง “ เฟยเถาพูดอะไรไม่ออกได้แต่หลบหน้าแม่ซูซ่านไม่กล้าจะสบตานาน ๆ เพราะกลัวว่าความจริงจะหลุดออกจากปากนางเอง แม่ซูซ่านก็ผ่านเหตุการณ์มามากมายจึงดูออกว่าเฟยเถานั้นมีเรื่องที่กำลังปิดบังอยู่ แม่ “เจ้ากำลังปิดบังอะไรข้าอยู่ บอกข้ามา “ แม่ซูซ่านชักสีหน้าข่มขู่ให้เฟยเถานั้นพูดความจริงออกมา เฟยเถาที่เห็นว่าความลับจะปิดไม่อยู่
Baca selengkapnya
7ปีต่อมา
บทที่5 7ปีต่อมา ณ . แคว้นเซี่ย ดินแดนทางใต้ของวังหลวงอยู่ห่างจากวังหลวงประมาณสองลี้ ซึ่งไม่ใกล้และไม่ไกลมากนัก เวลา 09.00 ณ.ร้านขายของเก่าวัตุโบราณ ตงหยาง “ท่านแม่ของเก่าแก่เหล่านี่ช่างขายดีนักขอรับ “ ซูซ่านย่อลำตัวลงจับแก้มหนุ่มๆ ของลูกชายวัยเจ็ดขวบด้วยความเอ็นดู ซูซ่าน “ แน่นอนสิลูก ต่อไปหากแม่ไม่อยู่ลูกจะต้องสืบทอดต่อจากแม่ เข้าใจหรือไม่ “ ตงหยาง “เข้าใจขอรับ “ ในขณะนั้นเสียงที่วุ่นวายของลูก ๆ ทั้งสี่ได้เข้ามาพร้อมดอกบัวเต็มไม้เต็มมือ ลำตัวเปื้อนโคลนเต็มเสื้อผ้าทั้งหน้าเห็นแค่แววตาใส ๆ เล็ก ๆกำลังแหงนหน้ามองแม่ของตัวเอง ซูซ่าน “ ป๋อหลิน ป๋อเหวิน ซูฮวา ซูเซียว แม่บอกพวกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปเล่นใกล้แม่น้ำ “ “ท่านแม่พวกข้าเห็นดอกใบบัวใกล้ฝั่งเลยเก็บมันมาด้วย แต่หากท่านแม่จะลงโทษลูกก็ยอมรับผิด “ คำพูดเสียงเล็กเสียงน้อยทำให้ซูซ่านใจอ่อนทุกทีเลย ซูซ่าน “ ลูกรู้หรือไม่หากโคลนดูดลงไปแล้วแม่จะอยู่อย่างไร ไม่สงสารแม่บ้างรึ “ ซูซ่านทำหน้างอนใส่ลูก ๆ หันหลังเดินจากไปที่หลังบ้านเพื่อทำของว่างให้ลูก ๆ นั่งกินเล่น ทันใดนั้นเด็กทั้งสี่ก็รู้ว่าแม่นั้นน้อยใจจึงวิ่งเข้าโผกอดเพื่อขอโทษ ป
Baca selengkapnya
เฟยเถา
บทที่6 องค์ชชายเจียวจ้าน องค์ชายเจียวจ้านบุตรชายคนเดียวผู้สืบทอดการครองบัลลังก์จากฮ้องเต้ ปกติแล้วองค์ชายนั้นชอบออกจากวังเป็นประจำเช่นนี้ทุกวันเพื่อเข้าไปในแต่ละหมู่อยากรู้เรื่องการเป็นอยู่ในแต่ละเดือนมีปัญหาขาดอะไรตรงไหนองค์ชายจะได้นำไปปรับปรุงให้ดีขึ้น วันนี้ก็เช่นกันท่านทรงเลือกมาดูที่แค้วเซี่ย แค่ได้ยินเสียงขบวนม้าทางเข้าแคว้นเซี่ยชาวบ้านส่วนใหญ่จะออกไปรอต้อนรับชายที่มีดวงตากลมโตสันกรามเห็นชัดเจนลำตัวสูงโปร่งหน้าตาดุ ๆ แต่ความจริงไม่ดุแค่เป็นคนไม่ค่อยพูดเยอะ นิสัยอกจะเย็นชาแต่ก็รับฟังทุกปัญหา ชาวบ้าน “องค์ชายทรงเดินทางอยากจะนั่งพักก่อนหรือไม่เพคะ “ เจียวจ้าน “ไม่ต้อง “ สิ้นสุดบทสนทนาเจียวจ้านนั้นได้ขึ้นหลังม้าเพื่อสำรวจทุก ๆ บ้านเรือนและมีทหารคอยติดตามตลอดเวลา ทหาร “องค์ชายขอรับ ที่นี่มีร้านขายของเก่าพวกของชิ้นโบราณทั้งหลายตรงไปอีก เลยไปสิบหลังคาเรือนก็จะเจอขอรับ” เจียวจ้าน “เจ้าเคยมาชื้อของที่นี่รึ “ ทหาร “ใช่ขอรับ ข้าชื้อมาแล้วนำไปขายต่อให้คนชั้นสูงได้ราคาสูงนัก “ เจียวจ้าน “หยุด “ เจียวจ้านเกือบชนเด็กแฝดทั้งห้า ยังดีนะที่หันกลับไปมองได้ทันการณ์ เจียวจ้าน “พวกเจ้าเป็นแ
Baca selengkapnya
ทุกคนยอมรับ
บทที่8ทุกคนยอมรับในฝีมือป๋อหลินทันใดนั้นป๋อหลินก็นำเข็มจี้ตามจุดร่างกาย ไม่นานนักเด็กทารกก็กลับมาหัวใจเต้นอีกครั้งพร้อมส่งเสียงร้องให้ทุกคนได้ยิน ผู้เป็นแม่ดีใจโอบอุ้มลูกขึ้นสู่อ้อมกอดอีกครัง ทุกคนต่างอวยพรให้เด็กคนนี่มีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงไม่เจ็บไม่ป่วย นำด้ายสีขาวมาผูกข้อมือให้ทารกเพื่อเรียกขวัญกลับมาชาวบ้าน “รอดตายแล้วเจ้าเด็กน้อย ““ ข้าขอบใจเจ้ามากที่ช่วยชีวิตลูกข้าไว้ ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเก่งถึงเพียงนี่ “ป๋อหลิน" นี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ขอแค่ข้าได้ช่วยคนข้าก็ดีใจแล้ว "หลังจากนั้นซูซ่านกัยเฟยเถาได้พาป๋อหลินออกจากที่นี่เพื่อกลับเรือน ซูซ่านสงสัยว่าเหตุใดวันนี้ลูก ๆ ของนางถึงเงียบผิดปกติ จึงเร่งเปิดประตูเข้าไปดูในห้องไม่พบใครสักคนอยู่ข้างในเลย ซูซ่าน " ลูก ๆ ทั้งสี่คนของข้าหายไปไหน "ป๋อหลิน " ท่านแม่ พวกพี่ชายกับน้องหญิงคงออกไปดูป้ายประกาศรับสมัคผู้เข้าแข่งขัน วัยเจ็ดปี ที่ลานประชุมหมู่บ้านเป็นแน่ "ซูซ่าน " งั้นแม่จะออกไปดู " ป๋อหลิน " ข้าอยากไปด้วยท่านแม่ให้ข้าไปด้วยได้หรือไม่ " ซูซ่าน " ก็ได้ ๆ " ลานประชุมหมู่บ้านเหล่าแม่ ๆ ในหมู่บ้านได้พร้อมใจหันออกมาดูป้ายสมัค
Baca selengkapnya
ถูกลัดคิวลงนาม
บทที่9 ถูกลัดคิวลงนาม ซูซ่านรีบพาลูก ๆ กลับเรือนไปอาบน้ำแต่งตัวให้สะอาดจะได้ไม่ถูกดูหมิ่นจากเด็กที่เป็นลูกเหล่าขุนนางและผู้ที่มีฐานะร่ำรวย แต่เรื่องเช่นนี้ยังไงมันก็ต้องเกิด นี่เป็นครั้งแรกที่จะพาลูกเข้าสู่แห่งโลกความเป็นจริงเพื่อให้ประสบการณ์สอนจะได้รู้ว่าความจริงนั้นมันไม่ได้ดีเสียทุกอย่างการเอาตัวรอดคนเดียวนั้นถือว่าเป็นเรื่องสำคัญ ในเวลาถัดมาซูซ่านเตรียมพร้อมแล้วที่จะพาลูก ๆ ออกเดินทางแต่เพลานี่จะทันหรือไม่กลัวว่าม้าเช่าจะเต็มแล้ว ก่อนจะก้าวขาออกจากเรือนทุกคนหลับตาอธิฐานขอให้วันนี่ผ่านไปด้วยดี ชาวบ้าน “ ลูกข้าจะได้ไปหรือไม่ ม้าเช่าหมดแล้วจะทำเช่นไรดี “ .ในขณะนั้นชายแปลกหน้าก็ปรากฏตัวอีกครั้งพร้อมกับม้าห้าเชือกมุ่งหน้ามาที่เรือนซูว่านอย่างจงใจ “แม่หญิง เช่ารถม้าข้าก็ได้ข้าคิดไม่แพง “ ซูซ่านสังเกตท่าทางชายผู้นี่คงต้องการเงินมาก ๆ จึงตอบตกลงทันที ซูซ่าน “ได้งั้นรีบพาลูก ๆ ข้าไปหน้าวังหลวง “ ตงหยางแหงนหน้ามองดูชายหนุ่มแล้วพาน้อง ๆ ขึ้นรถม้า บ่นในใจเล็กน้อยในระหว่างการเดินทาง ตง
Baca selengkapnya
ท่านเศรษฐีแค้นใจมาก
บทที่10 ท่านเศรษฐีแค้นใจมาก ตงหยาง “เจ้าโตเป็นผู้ใหญ่มาได้อย่างไรกัน หรือว่ามารดาเจ้าไม่เคยสั่งสอน “ ตงหยางใช้คำพูดที่ทิ่มแทงดังเข็มร้อยเล่มมาอุดปากไว้ เมื่อเศรษฐีได้ยินคำนี้ตนพยายามลุกขึ้นยืนทอดสายตาที่โกรธเกรี้ยวมาที่ตงหยาง ด้านหลังตงหยางเต็มไปด้วยสายตารังเกียจทุกคนมองตาไม่กระพริบจนท่านเศรษฐีต้องหลบหน้าหนีขึ้นไปยังรถม้าดังเดิม ซูซ่าน “ ไม่มีอะไรแล้ว ทุกคนแยกย้ายกลับขึ้นรถม้าของตนเถิด “ ทุกอย่างกลับมาปกติทุกคนแยกย้ายพร้อมเอ่ยสะใจ ระหว่างทางเดิน ชาวบ้าน “หึ โดนเสียก็ดี ข้าสะใจยิ่งนัก “ ชาวบ้าน “ใช่ เกิดมามีฐานะแต่นิสัยลูกแง่ ไม่สมกับเป็นผู้ใหญ่ให้เด็กนับหน้าถือตา“ ชาวบ้าน “จะว่าไปหนึ่งในแฝดทั้งห้า ที่ชื่อว่าตงหยาง เก่งวรยุธรไม่เบาเลย “ ชาวบ้าน “นั้นสิแม่นางซูซ่านโชคดีเหลือเกินได้ลูกแต่ละคน รู้ความมากกว่าผู้ใหญ่เสียอีก “ ซูซ่านเร่งพาลูก ๆ ขึ้นรถม้าให้ครบหมดทุนคนตนนั้นเข้าเป็นคนสุดท้าย ทันใดนั้นขาบาง ๆ กำลังก้าวขึ้น จู่ ๆ นางก็เพิ่งนึกได้ว่านางนั้นยั
Baca selengkapnya
11
บทที่11ท่าทางท่านเศรษฐีไม่พอใจเป็นอย่างมากอยากจะเดินเข้าไปหาเรื่องอยากให้ซูซ่านนั้นอับอายขายขี้หน้าแต่เพลานี่คงไม่เหมาะเพราะมีผู้คนเยอะแยะมากมาย ซูซ่านเองก็รู้ว่าท่านเศรษฐ์มองมาอย่างจงใจแต่นางนั้นปล่อยวางไม่อยากมีเรื่องให้มันมากความตงหยาง “ท่านแม่ท่านเศรษฐีผู้นั้นคงโกรธแค้นมาก สีหน้าเหมือนลิงร้องอดอยากอาหาร “ ตงหยางตั้งใจพูดให้ท่านเศรษฐีได้ยินชัด ๆซูซ่าน “ลูกอย่าพูดจากับผู้ใหญ่เช่นนี้ “ ซูซ่านตำหนิลูกชายเพราะว่าหวังดี นางเหลือบไปมองท่านเศรษฐีแล้วรีบพาลูก ๆ ขึ้นรถม้าทันที เมื่อซูซ่านออกไปพ้นหน้าวังหลวงแล้ว ท่านเศรษฐีจึงจ้างให้คนวิ่งขี่ม้าตามไปเพื่อหวังจะให้ชนตกคลองท่านเศรษฐี “ อย่าให้มันถึงตายเอาแต่ได้นอนปูเสื่อ สัก หนึ่ง เดือน ““ขอรับ “ชายที่ถูกหวานจ้างทั้งสองได้วิ่งม้าตามซูว่าน จนถึงทางทั้งสองฝั่งที่มีคลองอยู่ทันใดนั้นพวกมันจึงกระโจนเข้าใส่ บังคับม้าให้เร็วโดยไม่มีหยุดซูซ่าน “ท่านอาสิบ มีม้าวิ่งตามมาด้านหลัง “ อาสิบเห็นเช่นนั้นจึงเบี่ยงม้าไปฝั่งขวาอย่างชำนาญสุดท้ายเป็นพวกมันเองที่พลัดตกคลองจนได้รับบาดเจ็บ เสียงชายทั้งสองร้องตะโกนข้อร้องให้คนช่วยแต่ไม่มีผู้ใดวิ่งผ่านไปมา ณ . เว
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status