Masukข่าวฉาวโฉ่ที่เกิดขึ้นระหว่างเฉินเฮ่อและซูฉิงเปรียบดั่งไฟลามทุ่งที่แผดเผาชื่อเสียงของเธอจนมอดไหม้ คนในโรงงานต่างพากันนินทาด้วยความคะนองปาก เรื่องราวบานปลายจนมาถึงหูของผู้คนในหมู่บ้าน คนพวกนั้นบ้างก็ว่าเธอ "ใจง่าย" บ้างก็เย้ยหยันว่าคนสวยอย่างเธอท้ายที่สุดก็ตกเป็นของช่างเครื่องกระจอกๆ อย่าง เฉินเฮ่อ แทนที่จะมีวาสนาเป็นสะใภ้ของคนที่มีฐานะ
ทันทีที่พ่อแม่ของซูชิงทราบเรื่องก็ลมแทบจับ แม้จะชอบที่เฉินเฮ่อเป็นคนขยัน แต่ไม่ได้หมายความว่าพ่อแม่ของซูชิงจะทนเห็นพวกเขาทำเรื่องไร้ยางอายแบบนี้ได้ ซ้ำร้ายยังมีคนเห็นเหตุการณ์มากหน้าหลายตา ผู้คนเอามาเล่ากันปากต่อปากอย่างสนุกสนาน สร้างความอับอายให้กับบ้านตระกูลซูไม่น้อย
ตั้งแต่เกิดเรื่องซูชิงก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง เธอไม่ออกไปทำงานและยื่นหนังสือขอลาพักเพราะล้มป่วยมาสองสามวันแล้ว ข้าวปลาก็กินได้น้อยลง เฉินเฮ่อมาขอพบเธอก็ไม่ยอมพบหน้าเขา
หญิงสาวไม่ได้โกรธเฉินเฮ่อ แต่เธอโกรธตัวเองมากกว่า เธอไม่ควรไปดื่มเหล้าจนเมามายแบบนั้น แล้วยังชวนเฉินเฮ่อดื่มด้วย ชายหญิงสองคนที่ขาดสติเพราะฤทธิ์สุรามาอยู่ด้วยกันในที่เปลี่ยวร้างย่อมเกิดเรื่องน่าอายขึ้น
ตอนนี้ซูชิงมืดแปดด้านเหลือเกิน เธอช้ำใจจากหลินอวี้ไม่พอ ยังมาเกิดเรื่องกับเฉินเฮ่ออีก หญิงสาวยกมือขึ้นปิดหน้าตนเอง ในขณะที่เธอกำลังคิดไม่ตก แม่ก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง พร้อมกับอาหารเหมือนเช่นทุกวัน
"ชิงชิง กินอะไรสักหน่อย ต่อให้ลูกจะอดข้าวจนตายมันก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้หรอกนะ หนทางเดียวที่จะแก้ปัญหาได้ก็คือลูกต้องแต่งงานกับเฉินเฮ่อซะ อย่างน้อยเฉินเฮ่อก็เป็นคนดี แม่เชื่อว่าเขาจะต้องดูแลลูกเป็นอย่างดีแน่นอน"
ซูชิงไม่ได้ตกปากรับคำ เธอยังคงเอาแต่นั่งกอดเข่า จนแม่ของเธอทนไม่ไหวปล่อยโฮออกมาเพราะสงสารลูกสาว ซูชิงที่เห็นอย่างนั้นจึงรีบยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาตนเอง ก่อนจะเอ่ย
“หนูจะไปหางานทำที่ต่างเมืองค่ะ ส่วนเรื่องแต่งงานกับอาเฮ่อ จะไม่มีทางเกิดขึ้นอย่างแน่นอน เพราะหนูไม่ได้รักเขา”
“เหลวไหล เท่านี้แกยังอับอายไม่พอเหรอ แกจะทำให้พ่อกับแม่ขายหน้าไปถึงไหน”
พ่อของซูชิงตวาดใส่ลูกสาวอย่างเหลืออด หลายวันนี้เขาแทบไม่กล้าเดินออกไปไหน เพราะไม่อยากได้ยินเสียงผู้คนเอ่ยต่อว่าบุตรสาว เขาเกรงว่าหากทนไม่ไหวจะพลั้งมือฆ่าคนตายเข้า
“แต่หนูไม่ได้รักอาเฮ่อ!”
“รักหรือไม่รักตอนนี้ไม่สำคัญแล้ว แกเป็นเมียเขาไปแล้ว!”
“หนูไม่แต่ง!”
“เด็กคนนี้ วันนี้ฉันจะตีแกให้ตายเลย!”
เอ่ยจบคนเป็นพ่อก็เดินไปคว้าไม้มาถือเอาไว้ ตั้งใจจะตีสั่งสอนซูชิงให้เข้าใจเรื่องราวเสียที ในขณะที่ไม้กำลังจะฟาดเข้ามาที่กลางหลังของซูชิง เฉินเฮ่อก็ปรากฏตัวขึ้น เขาดึงเธอเขาไปกอดเอาไว้ และใช้แผ่นหลังกว้างใหญ่รับไม้นั้นแทนเธอ
เสียงไม้กระทบเข้ากับแผ่นหลังของเฉินเฮ่อดังพลั่ก ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยแต่กลับไม่ปริปากร้องออกมาสักคำ ทำเอาพ่อแม่ของซูชิงตกใจจนทิ้งไม้ลงพื้น
ซูชิงเงยหน้าขึ้นมามอง เมื่อเห็นว่าเฉินเฮ่อกำลังปกป้องตนเองเอาไว้ก็วางหน้าไม่ถูก เธอรีบผละออกจากเขาทันที
“ลุงซูป้าจางครับ ผมขอคุยกับชิงชิงเพียงลำพังจะได้ไหมครับ”
สองสามีภรรยาสบตากันไปมาครู่หนึ่ง แล้วจึงพยักหน้ายินยอม เมื่อเห็นว่าพวกเขาอนุญาตแล้ว เฉินเฮ่อจึงคว้ามือของซูชิงให้เดินเข้าไปสนทนากันในห้องทันที ซูชิงตอนนี้เหมือนคนไร้วิญญาณไปเสียแล้ว จึงยอมให้เฉินเฮ่อจับจูงตามใจชอบ เขาพาเธอเข้ามาในห้องนอนของเธอเอง จากนั้นก็ปิดประตูห้อง และเดินมาคุกเข่าตรงหน้าเธอ
“จะตบจะตียังไงก็เชิญเลย ขอแค่เธอหายโกรธก็พอ”
ซูชิงเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็จ้องมองเฉินเฮ่อที่นั่งคุกเข่าอยู่ปราดหนึ่ง ก่อนจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เธอไม่ได้ตบตีเขาแต่กลับทิ้งกายลงนั่งตรงข้ามกับเขาอย่างหมดอาลัยตายอยาก
“ตีนายแล้วยังไง มันก็แก้ไขอะไรไม่ได้อยู่ดี อาเฮ่อนายรู้ใช่ไหมว่าฉันไม่ได้รักนาย”
“รู้”
“แล้วนายก็รู้ใช่ไหม ว่าฉันมีความฝัน ฉันอยากเข้าเรียนมหาลัย อยากทำงานเก็บเงินให้มาก อยากเป็นเจ้าของร้านตัดเสื้อเล็กๆ แต่ตอนนี้ฉันไม่อาจสู้หน้าใครได้แล้ว ฉันไม่มีเรี่ยวแรงอยากจะทำอะไรอีกแล้ว มันจบสิ้นแล้ว”
ซูชิงพึมพำอย่างอ่อนแรง พลางหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอาบใบหน้าสวยหวานของตนอย่างไม่อาจหักห้ามได้
“ฉันไม่อยากแต่งงานกับนาย เราสองคนไม่ได้รักกัน ชีวิตคู่ย่อมไปไม่ถึงฝั่งฝัน”
“ฉันรักเธอ!”
อยู่ๆ เฉินเฮ่อก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ซูชิงลืมตาขึ้นมามองเฉินเฮ่อด้วยความตกใจ ก่อนจะพบว่าตอนนี้เขากำลังใช้สายตาที่แน่วแน่มองเธออย่างตั้งใจ
“ชิงชิงฟังนะ ฉันรักเธอมานานมากแล้ว แต่ไม่เคยบอกเธอ เพราะฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบฉันและฉันก็ไม่เคยคิดฝันให้เธอมารักฉันตอบ แต่ตอนนี้พวกเรามาถึงจุดที่ไม่อาจแก้ไขอะไรได้แล้ว และฉันก็ไม่อาจปล่อยให้เธอเผชิญกับสายตาดูถูกจากผู้คนเพียงลำพังเด็ดขาด ฉันจะอยู่ข้างเธอ จะแต่งงานกับเธอ จะปกป้องเธอ หากเธออยากเรียนมหาวิทยาลัย อยากเปิดร้านตัดเสื้อ ฉันจะทำงานเยอะๆ แล้วหาเงินมาส่งเธอเรียน เธอจะทำอะไรก็ได้ฉันจะไม่ขวางเด็ดขาด”
“แต่ฉันไม่ได้รักนาย”
“หนึ่งปีชิงชิง ขอเวลาฉันหนึ่งปี ตอนนี้พวกเราแต่งงานกันเพื่อหน้าตาของพ่อแม่ไปก่อน ฉันสัญญาว่าจะไม่แตะต้องเธออีกเด็ดขาดหากเธอไม่เต็มใจ หนึ่งปีหลังจากนี้ฉันจะทำให้เธอรักฉันให้ได้ แต่ถ้าครบหนึ่งปีแล้ว เธอไม่อาจรักฉันได้จริงๆ ฉันก็จะยอมแพ้ และจะปล่อยเธอไป พวกเราจะหย่ากัน และฉันจะบอกกับทุกคนว่าฉันเป็นฝ่ายทำผิดต่อเธอ ฉันทำไม่ดีต่อเธอ เธอจึงขอหย่ากับฉัน ดีไหม?”
ซูชิงอึ้งงัน นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเฮ่อเอ่ยประโยคพวกนี้กับเธอ เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะมีความคิดลึกซึ้งเช่นนี้ต่อเธอ
“อาเฮ่อ นาย?”
“เธอคิดดูให้ดี พวกเราแต่งงานกันไม่ใช่เพื่อพ่อแม่ แต่เพื่อตัวเธอด้วย อย่างน้อยพวกเราก็ทำให้ถูกจารีตประเพณีเพื่อลดคำครหา เช่นนี้ชีวิตจึงจะก้าวต่อไปข้างหน้าได้ หากเราแต่งงานกันคนอื่นๆ ก็จะว่าพวกเราไม่ได้ เธอก็ยังสามารถทำในสิ่งที่เธอฝันได้โดยไม่ต้องสนใจคำพูดใคร ขอร้องล่ะ ให้โอกาสฉันหน่อยเถอะ ถ้าหนึ่งปีต่อจากนี้เธอไม่อาจรักฉันได้จริงๆ ฉันจะเป็นฝ่ายไปจากเธอเอง แต่ตอนนี้ให้โอกาศฉันได้ปกป้องเธอและครอบครัวเถอะนะ”
ซูชิงมองเฉินเฮ่อด้วยดวงตาที่แดงก่ำ มีหรือเธอจะไม่เข้าใจว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นครั้งนี้อย่างไรก็ต้องจบลงด้วยการแต่งงาน เพียงแต่ก่อนหน้านี้เธอไม่อาจทำใจยอมรับได้ก็เท่านั้น
“อาเฮ่อ ถ้าครบสัญญาหนึ่งปีแล้ว ฉันไม่อาจรักนายได้ นายจะโกธรฉันไหม”
“ไม่เลย”
เขาตอบเธอด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ซูชิงเม้มริมฝีปากแน่น เธอชั่งใจคิดอยู่นานก่อนจะตัดสินใจผงกศีรษะยินยอม
“เช่นนั้น ฉันตกลง”
เฉินเฮ่อได้ฟังก็ระบายยิ้มเต็มใบหน้า เขาอยากจะดึงเธอเข้ามากอด แต่ใจไม่กล้า จึงทำได้เพียงนั่งอยู่ข้างๆ หญิงสาวไม่ห่าง
วันเวลาสี่ปีผันผ่านไปอย่างรวดเร็วประดุจสายน้ำที่ไหลริน ในที่สุดเฉินเฮ่อและซูชิง ก็สำเร็จการศึกษาจากรั้วมหาวิทยาลัยและหวนคืนสู่โรงงานได้กลับมาทำงานที่นี่อีกครั้ง ทว่าการกลับมาครั้งนี้กลับเต็มไปด้วยเกียรติยศและตำแหน่งที่สูงขึ้น เฉินเฮ่อผู้มีความปราดเปรื่องและผลการเรียนเป็นเลิศ ได้รับการบรรจุเป็นวิศวกรเครื่องจักรประจำโรงงานทอผ้าแห่งที่สามของเมืองจิ่งเหอในทันที ในขณะที่ซูชิงผู้ยึดมั่นในสัจจะและความกตัญญู ได้กลับมาทำงานเพื่อตอบแทนโรงงานที่เคยเกื้อหนุนเงินเดือนให้กับเธอ เธอตั้งปณิธานว่าจะอุทิศแรงกายแรงใจให้กับโรงงานอย่างเต็มที่ อีกทั้งยังพยายามเก็บหอมรอมริบเงินทุนสำหรับสานฝันในการเปิดห้องเสื้อของตนเองในอนาคตอีกด้วยด้วยสถานะวิศวกรผู้มากประสบการณ์และวุฒิการศึกษาที่การันตีฝีมือ เงินเดือนรวมค่าครองชีพของเฉินเฮ่อจึงก้าวกระโดดสู่หลัก100-120หยวนต่อเดือน ทันทีที่ได้เงินเดือนเดือนแรกเขาก็เอาไปซื้อรองเท้าผ้าใบให้ซูชิงตามที่เคยสัญญากับเธอเอาไว้ และในปี1987 ซึ่งเป็นยุคแห่งการปฏิรูปโรงงาน แผนกวิศวกรของเขาสามารถปรับปรุงประสิทธิภาพเครื่องจักรจนยอดการผลิตพุ่งสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์ ส่งผลให้เขาได้รับเงินโบ
ทางด้านกู้เฉิงเมื่อทราบเรื่องราววุ่นวายที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มจึงรีบมุ่งหน้ากลับมาที่บ้านทันที ข่าวเรื่องที่แม่ของเขาออกไปประชันฝีปากกับแม่ใหญ่กลางตลาดกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่แพร่สะพัดไปทั่วชุมชนเพียงชั่วข้ามคืน ทว่าสิ่งที่น่าประทับใจคือเหล่าชาวบ้านต่างพากันเข้าข้างลั่วเหมย พร้อมกับช่วยกันขับไล่คนพวกนั้นออกไป อีกทั้งยังเอ่ยปลอบประโลมเธอว่าอย่าได้เก็บเรื่องอดีตมาใส่ใจ ถือเสียว่าครั้งนี้ได้สะสางบัญชีแค้นให้จบสิ้นกันไปก็พอ ส่วนเฉินเฮ่อก็ดีใจมากที่สุดท้ายแล้วแม่ของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นและกล้าเผชิญหน้ากับความจริงเสียทีแต่แล้วความสงบก็ดำรงอยู่ได้ไม่นาน เมื่อคนจากตระกูลกู้รุดมาแจ้งข่าวร้ายว่ากู้เฉียนประสบอุบัติเหตุอาการสาหัสและกำลังเข้ารักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลในเมือง แม้กู้เฉิงจะมีความขุ่นเคืองต่อแม่ใหญ่เพียงใด แต่สำหรับกู้เฉียนผู้เป็นน้องชาย เขากลับมีความผูกพันและรักใคร่อย่างจริงใจ ชายหนุ่มมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลพร้อมกับเฉินเฮ่อโดยไม่รั้งรอเมื่อไปถึงกู้เฉิงก็ได้พบว่าตอนนี้พ่อและแม่ใหญ่กำลังนั่งประคองกอดกันและร้องไห้ออกมาอย่างหมดสภาพ ใบหน้าของทั้งคู่บวมช้ำและดูทรุดโทรมจนแทบจำไม่ได้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปวันแล้ววันเล่า จนกระทั่งถึงวันที่ทุกคนต่างเฝ้ารอด้วยใจระทึก วันที่ป้ายประกาศหน้าโรงงานจะปรากฏรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าเรียนในมหาวิทยาลัย ซูชิงและเฉินเฮ่อต่างตื่นเต้นจนแทบนั่งไม่ติด และผลก็เป็นไปตามคาดเมื่อชื่อของคนทั้งสองปรากฏเด่นหราอยู่บนป้ายประกาศ ทั้งคู่สวมกอดกันกลมพร้อมกับกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจอย่างถึงที่สุด นับจากนี้ชีวิตของพวกเขาจะก้าวหน้าขึ้นไปอีกระดับ หากเรียนจบกลับมา ย่อมหมายถึงการเลื่อนตำแหน่งและหน้าที่การงานที่มั่นคงประดุจได้ชามข้าวทองคำมาไว้ในมือเมื่อจัดการเรื่องเอกสารเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็ต้องเตรียมตัวไปพักในหอพักของมหาวิทยาลัยทันที และจะต้องลาออกจากงานเพื่อไปทุ่มเทให้กับการเรียนอย่างเต็มกำลัง แม้จะลาออกแล้วแต่ทางโรงงานยังคงจ่ายเงินเดือนขั้นพื้นฐานให้เพื่อเป็นค่าเลี้ยงชีพทุกๆ เดือน แม้จะไม่เต็มจำนวนแต่ก็นับว่าเพียงพอสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ทั้งนี้เพื่อสนับสนุนให้บุคลากรนำความรู้กลับมาพัฒนาโรงงานในตำแหน่งบริหารที่สูงขึ้นในอีก 4 ปีข้างหน้าอีกด้วยเมื่อกู้เฉิงทราบข่าวว่าน้องชายและน้องสะใภ้สามารถสอบติดมหาวิทยาลัยได้แล้ว ก็ดีใจมากอีกทั้งยังกล
เมื่อได้ยินถ้อยคำเด็ดเดี่ยวจากปากของผู้เป็นแม่ เฉินเฮ่อก็ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ชายหนุ่มทรุดกายลงนั่งเคียงข้างแม่ของตนพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าอบอุ่น"แม่ทำถูกแล้วครับ เราจะหนีความจริงไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก ผมดีใจเหลือเกินที่เห็นแม่กล้าเผชิญหน้ากับมันเสียที คนเราย่อมมีวันที่ก้าวพลาดกันได้ทั้งนั้น"ลั่วเหมยทอดสายตามองลูกชายคนเล็กด้วยความรู้สึกท่วมท้น นิสัยของเขาช่างถอดแบบมาจากบิดาผู้ล่วงลับไม่มีผิดเพี้ยน สามีของเธอคนนั้นเป็นคนอ่อนโยนและใจเย็นเสมอมา เมื่อได้เห็นเฉินเฮ่อเติบโตมาเป็นคนที่มีจิตใจหนักแน่นและเข้าใจโลกเช่นนี้ มันจึงกลายเป็นความสบายใจเพียงหนึ่งเดียวที่ช่วยปลอบประโลมหัวใจของเธอเมื่อเห็นว่าแม่เข้าใจอะไรมากขึ้นแล้วชายหนุ่มจึงคลายความกังวลใจลงไปได้มาก เฉินเฮ่อขอตัวไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวเข้างานกะบ่าย หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาจึงมุ่งหน้าไปยังโรงงานทันที ก่อนไปยังไม่ลืมกำชับกู้หยางว่าห้ามซนเด็ดขาด เด็กน้อยเองก็พยักหน้ารับอย่างเชื่อฟังทันทีที่มาถึงหน้าโรงงาน เขาก็พบเข้ากับซูชิงที่เพิ่งเลิกงานกะเช้าพอดี หญิงสาวคลี่ยิ้มหวานให้สามีก่อนจะเดินเข้ามาหาด
บรรยากาศของเมืองจิ่งเหอในช่วงพัฒนาเศรษฐกิจค่อนข้างคึกคักไม่น้อย จากเมืองที่เคยเงียบเหงากลับฟื้นคืนชีวิตด้วยความคึกคักที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว โรงงานร้านอาหารและภัตตาคารหรูหราเริ่มผุดขึ้นหลายแห่ง ไม่เว้นแม้แต่ธุรกิจโรงแรมขนาดใหญ่ที่กำลังเร่งก่อสร้างจนเห็นโครงสร้างโดดเด่นเป็นรูปเป็นร่าง"ฉันกับลูกจะกลับไปพักที่บ้านพักก่อนนะคะคุณ เสร็จธุระเมื่อไหร่ก็รีบกลับไปทานมื้อเย็นที่บ้านด้วย"น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเบื่อหน่ายดังขึ้นมาจากหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่ง สายตาของหล่อนกวาดมองไปรอบเมืองด้วยความไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก หล่อนคุ้นชินกับความเจริญของเมืองหลวงมานานเกินกว่าจะทำใจให้ชอบสถานที่ทุรกันดารแบบนี้ได้ ที่หล่อนยอมติดตามสามีมาไกลถึงเพียงนี้ ก็เพราะความระแวงว่าเขาจะแอบมาซุกซ่อนเมียน้อยเอาไว้จนคลอดตัวทุเรศอย่างกู้เฉิงออกมาประจานความชั่วอีกรอบ แค่กู้เฉิงคนเดียวก็เกินที่จะรับไหวแล้ว หากเขายังแอบไปมีลูกกับผู้หญิงคนอื่นเพิ่มอีกคนเธอคงได้อกแตกตายเป็นแน่กู้เจิ้งเพียงพยักหน้ารับคำภรรยาอย่างขอไปที แล้วหันกลับไปจดจ่อกับกองงานตรงหน้า เขาไม่ได้คิดจะนอกใจใครเหมือนในอดีตอีกแล้ว เพราะตอนนี้เขามีภาระหน้าที่รัดตัว
กู้เฉิงไม่ได้ทัดทาน อีกทั้งยังยอมให้เฉินเฮ่อลากเข้าไปด้านในห้องอย่างไม่ขัดขืน เมื่ออยู่ในห้องกันเพียงลำพังแล้ว ชายหนุ่มก็กวาดสายตามองไปโดยรอบ ห้องนอนของน้องชายไม่ได้หรูหรานัก ข้าวของเครื่องใช้ค่อนข้างเก่าและมีไม่มาก บนโต๊ะยังมีหนังสือเก่าๆ วางอยู่สองสามเล่ม ต่างจากเขาที่ใช้ชีวิตอู้ฟู่มาตลอด แม้พ่อจะไม่ค่อยอะไรกับเขาและยังเคี่ยวเข็ญเขาอย่างหนัก แต่ชีวิตของเขาตอนอยู่ที่ตระกูลกู้ก็ไม่ได้ลำบากเรื่องความเป็นอยู่ ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจออกมา พลางยกมือขึ้นนวดขมับ ไม่รู้ว่านับจากนี้ตนเองจะทำอย่างไรต่อไปเฉินเฮ่อเองก็ไม่ต่างกัน เขาตกใจมากที่รู้ว่ากู้เฉิงคือพี่ชายแท้ ๆ ของตน อาจเพราะเขารู้สึกถูกชะตากับกู้เฉิงมาตั้งแต่แรก และถึงขั้นนับถือกันเป็นพี่เป็นน้อง แต่ไม่คิดว่าทุกอย่างจะเป็นเช่นนี้"พี่อย่ากดดันแม่เลย บางทีแม่อาจจะมีความจำเป็นอย่างที่เล่าให้พี่ฟังจริง ๆ ก็ได้"เฉินเฮ่อบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน กู้เฉิงหันมามองหน้าชายหนุ่มครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย"แม่เคยเล่าอะไรให้นายฟังบ้างไหม?"กู้เฉิงถามด้วยความอยากรู้ เฉินเฮ่อมองพี่ชายตรงหน้าก่อนจะบอกไปตามตรง"ไม่เลยครับพี่ ตั้งแต่เด็กจนโต เท่าที่ผมจำความได้ แม่ไม
แม่ของเฉินเฮ่อชะงักตัวแข็งทื่อทันทีเมื่อได้ยินกู้เฉิงเรียกตนเองว่าแม่ เธอจ้องมองหมอหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง ก่อนจะเห็นภาพของเด็กชายวัยหกขวบคนหนึ่งซ้อนทับอยู่บนตัวของเขาบรรยากาศภายในบ้านพลันเงียบสงบลงอย่างทันตาเห็น ไป๋ม่านและกู้หยางหันมามองกู้เฉิงเป็นตาเดียว ส่วนเฉินเฮ่อและซูชิ
เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์สุดท้ายของเดือน ทุกคนจึงต้องช่วยกันปัดกวาดเช็ดถูเครื่องจักรและขัดพื้นโรงงานให้เงาวับ เพื่อเตรียมรับการตรวจเยี่ยมจากเจ้าหน้าที่รัฐ กว่าจะเลิกงานและจัดการทุกอย่างแล้วเสร็จก็เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว หลังเลิกงานเฉินเฮ่อแวะมาบอกซูชิงว่าให้เธอรีบกลับบ้านไปก่อนเขาได้เลย เพราะเขายังม
ทางด้านหลินอวี้ที่ถูกซูชิงมองเมินก็เก็บความไม่พอใจเอาไว้ ระยะนี้ข่าวคราวของซูชิงไม่ได้กลายเป็นประเด็นถกเถียงอีกต่อไป อย่างไรเสียเธอก็แต่งงานเรียบร้อยแล้ว ผู้คนจึงไม่กล้านินทากันส่งเดชอีก ดังนั้นหัวข้อใหม่ในหลายวันนี้ก็คือเรื่องการแข่งขันกีฬาสัมพันธ์ภายในโรงงานที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้“นี่ชิงชิ
หลังจากที่กินอิ่มแล้ว สองสามีภรรยาก็เข้านอนอย่างรวดเร็ว อาจเพราะระยะนี้ทำงานหนักซูชิงจึงนอนหลับสนิทมากกว่าที่ผ่านมาจวบจนถึงเช้ามืดของวันต่อมา เมื่อซูชิงลืมตาตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นเฉินเฮ่ออีกตามเคย หญิงสาวถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ไม่ต้องบอกก็รู้ได้ทันทีว่าเฉินเฮ่อคงจะออกไปทำงานแบกของที่ตลาดมืดเหมือนเช่นทุ







