บทที่ 2 เรื่องไม่คาดคิด

เพราะความเสียใจ ซูชิงเลยมานั่งร้องไห้อยู่ที่ด้านหน้าโรงเก็บผ้าเก่าหลังโรงงาน โดยมีเฉินเฮ่อนั่งอยู่เป็นเพื่อน หญิงสาวยกขวดเหล้าราคาถูกขึ้นมาดื่มครั้งแล้วครั้งเล่า เฉินเฮ่อที่เห็นอย่างนั้นจึงยื่นของบางอย่างส่งให้ซูชิง

"กินเสียหน่อยสิ มันเผานี่ยังอุ่นๆ อยู่เลย ฉันซื้อมาให้ เธอยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย ดื่มเหล้าตอนท้องว่างเดี๋ยวได้เมาตายกันพอดี"

เฉินเฮ่อเตือนด้วยความเป็นห่วง ซูชิงเงยหน้ามองเฉินเฮ่อผ่านม่านน้ำตา ก็พบว่าเฉินเฮ่อกำลังยื่นมันเผาที่ห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ มาตรงหน้าของเธอ ซูชิงรับมันเผามากัดกินคำหนึ่ง ก่อนจะโยนทิ้งไปบนพื้น

“รสชาติแย่มาก ฮือ เฮงซวยมาก วันนี้มันวันเฮงซวยอะไร!”

ซูชิงตะโกนออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ เฉินเฮ่อถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ซูชิงเมาจนเสียสติไปแล้วจริงๆ แต่เขาก็เข้าใจ หลินอวี้คือรักแรกของซูชิง การที่ซูชิงจะเสียใจมากขนาดนี้ก็นับว่าไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

"นายดื่มกับฉันสิ เร็วๆ"

อยู่ๆ ซูชิงก็ยื่นขวดเหล้ามาตรงหน้าเฉินเฮ่อ เฉินเฮ่อส่ายหน้าไปมาพร้อมกับเอ่ยเตือน

“ฉันไม่ดื่ม ถ้าเมาทั้งคู่จะพากันกลับบ้านยังไง”

“ดื่ม! หรือว่านายก็รังเกียจฉัน ถึงไม่กล้าดื่มเหล้าขวดเดียวกัน!”

“เธอเมาแล้ว เริ่มงี่เง่าแล้วรู้ตัวไหม?”

“ไม่เมา ฮือ ถ้านายไม่ดื่มฉันจะเลิกคบกับนาย!”

เฉินเฮ่อที่จนปัญญาจะทัดทาน จึงยอมรับขวดเหล้าจากซูชิงมาดื่ม เพิ่งดื่มไปได้คำเดียวเขาก็ถึงกับร้อนไปทั้งตัว เหล้าขวดนี้แรงมาก ถึงว่าสิ ซูชิงดื่มไปไม่กี่อึกก็เมาแอ๋ขนาดนี้แล้ว

“เป็นไง รสชาติดีไหม เอามาแบ่งฉันกินด้วย”

ความโศกเศร้าและความรู้สึกไร้ค่าทำให้ซูชิงคว้าเหล้าขาวราคาถูกมาจากเฉินเฮ่อและยกขึ้นดื่มอีกหลายอึก อีกทั้งยังบังคับให้เฉินเฮ่อดื่มเข้าไปอีกจนหมด ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่แผดเผาลำคอทำให้สติสัมปชัญญะของคนทั้งสองเริ่มพร่าเลือน

เฉินเฮ่อพยายามตั้งสติ แต่เพราะดื่มไปมาก ทำให้เขาเองก็เริ่มทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

“ชิงชิงพอเถอะ เธอดื่มเข้าไปมากแล้ว เอาขวดเหล้ามานี่”

“ไม่! ฉันจะดื่มต่อ อาเฮ่อ นายเอาขวดเหล้าคืนมานะ!”

เฉินเฮ่อพยายามห้ามปรามซูชิง แต่ในนาทีที่ร่างกายสัมผัสกัน เฉินเฮ่อก็ถึงกับชะงักไปในทันที เขามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่วูบไหว ความรักที่เก็บกดมานานหลายปีของชายหนุ่มพลันระเบิดออกมา เขาค่อยๆ ยื่นมือไปประคองใบหน้าของซูชิงเอาไว้

“ชิงชิง ฉันรักเธอ”

ซูชิงเองก็เมามายจนไร้สติไปแล้วเช่นกัน เธอฟังประโยคที่ชายหนุ่มตรงหน้าพูดไม่ชัดเสียด้วยซ้ำ หญิงสาวพยายามผลักเฉินเฮ่อออก แต่ตอนนี้เฉินเฮ่อไม่อาจสะกดกลั้นได้อีกต่อไป เขาดึงตัวเธอเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม ซูชิงพยายามผลักเขาออก แต่แรงที่น้อยนิดของเธอกลับไม่อาจต่อต้านเขาได้ ความผิดพลาดที่เกิดจากความเมามายและการตัดสินใจเพียงชั่ววูบจึงได้เกิดขึ้น

ยามเช้าของวันต่อมา ซูชิงก็สะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงด่าทอและเสียงพูดคุยของผู้คนดังขึ้นไม่ไกลนัก ทันทีที่เธอลืมตาขึ้นมาก็แทบเสียสติ เมื่อพบว่าเธอและเฉินเฮ่อกำลังนอนกอดกันอยู่ในโรงเก็บผ้าเก่าในสภาพที่เสื้อผ้าหลุดหลุ่ย สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่สภาพอันน่าอัปยศของซูชิงและเฉินเฮ่ออย่างดูแคลน เฉินเฮ่อเมื่อได้สติกลับคืนมา จึงรีบหาผ้ามาคลุมตัวของซูชิงเอาไว้

"ให้ตายเถอะ ฉันก็นึกว่าเธอจะเป็นหญิงสาวใสซื่อบริสุทธิ์ สุดท้ายก็แอบมามั่วสุมกับผู้ชายอยู่ที่ด้านหลังโรงงานเสียได้ จะว่าไปพวกเธอก็เหมาะสมกันดีนี่นา!"

พนักงานชายคนหนึ่งเอ่ยกับซูชิงอย่างดูถูก เหล่าคนงานที่เห็นเหตุการณ์ต่างมองซูชิงและเฉินเฮ่อด้วยแววตาดูแคลนและยังเอ่ยวาจาถากถางพวกเขาสองคนอย่างไม่ไว้หน้าอีกด้วย

ซูชิงอับอายมาก เธอผละออกจากเฉินเฮ่อและคิดจะหนีกลับบ้าน แต่กลับก้าวขาไม่ออก หญิงสาวยืนตัวสั่นเทาเพราะทำอะไรไม่ถูก ศักดิ์ศรีของเธอถูกเหยียบย่ำจนจมดิน ในยุค 80 การถูกตราหน้าว่า "ทำผิดจารีต" คือจุดจบของอนาคต เธอจะไม่มีวันเชิดหน้าชูตาในโรงงานหรือหมู่บ้านได้อีก

ทว่าในวินาทีนั้น เฉินเฮ่อกลับก้าวออกมาข้างหน้า เขาใช้แผ่นหลังกว้างบดบังสายตาที่ดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้นเอาไว้ แล้วประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

"ซูชิงคือภรรยาของผม! เรากำลังจะแต่งงานกัน ใครที่กล้าพูดจาล่วงเกินเธออีกแม้แต่คำเดียว ผมจะไม่ไว้หน้าทั้งนั้น!"

ซูชิงมองแผ่นหลังที่เปื้อนคราบน้ำมันของเฉินเฮ่อด้วยความรู้สึกที่สับสนเกินจะพรรณนา เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนทำให้เธอเสียใจเป็นอย่างมาก และยังไม่รู้ว่าจะบอกพ่อกับแม่อย่างไรดี ซูชิงยกมือขึ้นปิดหน้าพลางร้องไห้โฮ ส่วนคนงานที่มามุงดูเหตุการณ์เมื่อชมเรื่องสนุกพอแล้วก็จากไปทันที แต่ยังไม่วายเอ่ยกระซิบกระซาบกันไม่หยุด

ด้านหัวหน้าหลินที่เห็นเหตุการณ์จึงเรียกคนทั้งสองไปคุยทันที อย่างไรเสียทั้งเฉินเฮ่อและซูชิงก็ทำงานที่นี่มานานและยังไม่เคยมีประวัติเสื่อมเสีย แม้เธอจะไม่ชอบใจที่ซูชิงใฝ่สูงมาชอบหลินอวี้ แต่ถึงอย่างนั้นหัวหน้าหลินก็ยังแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกันได้

“เอาล่ะ พวกเธอทำผิดกฎผิดจารีตกันก็จริง แต่โรงงานเรามีกฏว่าหากไม่ได้เป็นชู้กันหรือทำผิดศีลธรรมอย่างร้ายแรงก็จะไม่ทำโทษถึงขั้นไล่ออก แต่จะจดบันทึกพฤติกรรมเอาไว้ พวกเธอสองคนคงรู้ใช่ไหม หากว่าถูกจดบันทึกพฤติกรรมแล้ว จะก้าวหน้าในหน้าที่การงานคงยาก ต่อไปพวกเธอคงต้องเหนื่อยสักหน่อย และถ้าครั้งหน้าพวกเธอยังกล้าทำเรื่องขายหน้าอีก ฉันคงต้องพิจารณาไล่พวกเธอออกจากโรงงานแล้ว”

เฉินเฮ่อและซูชิงพยักหน้ารับคำอย่างจนใจ เมื่อคนทั้งสองจากไปแล้ว หัวหน้าหลินก็รู้สึกดีใจมาก ซูชิงเสียตัวให้เฉินเฮ่อไปแล้ว ต่อไปก็คงจะมาล่อลวงหลินอวี้ของหล่อนไม่ได้อีกต่อไป แบบนี้ก็นับว่าดีที่สุดแล้ว!